ฉวนเหวินกลับเหมือนถูกเปิดเส้นลมปราณเริ่นตูขึ้นมาในพริบตา ราวกับได้บรรลุความจริงในทันที ที่แท้คุณหนูแห่งอำเภอเฉาหยางเจ้าตัวปัญหานั่นเป็นพวกคลั่งหน้าตา คนที่จะรักษาอาการสมองรักของนางได้ก็คือการเสียโฉม ส่วนองค์หญิงเป่าฮุ่ยก็บังเอิญทำถูกทางพอดี ฟาดแส้ใส่หน้าโจวหย่งไปสองที
เรื่องที่ต่อมาคุณหนูแห่งอำเภอเฉาหยางตกหลุมรักจางชิงตั้งแต่แรกพบก็อธิบายได้แล้ว ฉวนเหวินกินเผือกจนพึงพอใจ
ขณะที่กลุ่มคุณหนูกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ชิวเยี่ย สาวใช้คนสนิทข้างกายฮูหยินหวังก็มาเชิญฉวนอวี้ บอกว่าฮูหยินปวดศีรษะ อยากให้ฉวนอวี้ไปดูสักหน่อย
ฉวนอวี้เพียงกะพริบตาก็รู้ทันทีว่ามารดากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนหน้านี้ฉวนเหวินเคยล่วงเกินองค์หญิงเป่าฮุ่ย ตอนนี้องค์หญิงเป่าฮุ่ยกำลังหงุดหงิดเรื่องโจวหย่ง มารดาของนางจึงกลัวว่าตนจะถูกองค์หญิงเป่าฮุ่ยเล่นงานไปด้วยโดยไม่เลือกหน้า เลยไม่อยากให้นางสนิทกับฉวนเหวินมากนัก ส่วนเรื่องปวดศีรษะก็คงเป็นเรื่องโกหก
แม้จะคิดเช่นนั้น แต่เพื่อรักษาหน้าของมารดา นางก็ทำได้เพียงลุกขึ้นจากไป
ก่อนจากไป ชิวเยี่ยยังเตือนกลุ่มสหายสนิทของฉวนอวี้เรื่องที่ฉวนเหวินล่วงเกินองค์หญิงเป่าฮุ่ยด้วย คุณหนูหลายคนก็เคยได้ยินเรื่องนี้มาแล้ว พวกนางรู้สึกเห็นใจฉวนเหวินอยู่ไม่น้อย พอหันไปมองฉวนเหวินที่บาดเจ็บไปทั้งตัว โดยเฉพาะตอนที่นางยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเรื่องร้ายแรงแค่ไหน แล้วยังนั่งกัดถังหูลู่อย่างเอร็ดอร่อย ก็ยิ่งรู้สึกเห็นใจมากขึ้น
แม้ไม่กล้าล่วงเกินองค์หญิงเป่าฮุ่ย แต่ครั้งนี้ก็จะอยู่เป็นเพื่อนน้องเหวินผู้น่ารักไร้เดียงสาสักครั้งเถอะ
“คุณหนูรอง คนจากตำหนักองค์หญิงมาแล้วเจ้าค่ะ! นายท่านกำลังพาคนมาทางเรือนนี้แล้ว!”
สาวใช้น้อยคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา
ฉวนอวี้ขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันแน่น ก่อนจะขยับตัวไปยืนบังฉวนเหวินไว้ด้านหลัง
คุณหนูหลายคนมองสีหน้าภาคภูมิใจของชิวเยี่ย จากนั้นก็มองไปทางฉวนเหวิน แล้วพากันถอยหลังเงียบ ๆ หนึ่งก้าว แววตาเปี่ยมด้วยความฮึกเหิมราวผู้กล้าออกรบ: น้องเหวิน พวกเราสนับสนุนเจ้าทางจิตใจ
ฉวนเหวินด่าพวกไร้น้ำใจอยู่ในใจ อยากจะหนี แต่พอมองเท้าที่ถูกดามเฝือกไว้ ก็รีบกัดถังหูลู่เพิ่มอีกสองลูกดีกว่า บางทีภายหน้าอาจไม่ได้กินอีกแล้ว ไม่สิ บางทีอาจไม่มีภายหน้าแล้วก็ได้
“เหวินเอ๋อร์เอ๋ย องค์หญิงเป่าฮุ่ยส่งของมาให้เจ้าตั้งมากมาย!”
ท่านโหวฉางซิงเดินเข้ามาพร้อมเสียงหัวเราะก้องกังวาน ด้านหลังมีคนกลุ่มหนึ่ง บ้างถือหีบ บ้างหามลัง ต่างก็มีสีหน้ายินดี พากันขนของเข้าไปในเรือนของฉวนเหวิน
เกิด...เกิดอะไรขึ้น? ยังไม่ทันที่ทุกคนจะตั้งสติได้ หัวหน้าของกลุ่มคนนั้นก็เริ่มขานรายชื่อของขวัญแล้ว
“หยกมงคลประดับทองหนึ่งคู่!”
“ไข่มุกทะเลใต้สิบสองสาย!”
“กุญแจคล้องอาเกตจากดินแดนตะวันตกแปดคู่!”
ทุกครั้งที่ขานของขวัญออกมาหนึ่งชิ้น ทุกคนก็กลืนน้ำลายหนึ่งอึก ไข่มุกทะเลใต้นั่นเป็นของล้ำค่าที่แต่ละปีผลิตได้เพียงตะกร้าเล็ก ๆ เท่านั้น และล้วนถูกส่งเข้าถวายวังหลวงทั้งหมด แต่องค์หญิงเป่าฮุ่ยกลับมอบออกมาทีเดียวถึงสิบสองสาย!
หมาเหน่า(อาเกต) จากดินแดนซีอวี่นั่นก็เช่นกัน ช่วงนี้ดินแดนซีอวี่ไม่สงบ หมาเหน่าจึงยิ่งล้ำค่ามากขึ้น องค์หญิงเป่าฮุ่ยกลับใจกว้างถึงเพียงนี้ มอบออกมาทีเดียวถึงแปดคู่!
ทุกคนอดหันไปมองฉวนเหวินไม่ได้ ขอถามหน่อยเถิดท่านเซียนน้อยผู้นี้ เจ้าทำอย่างไรถึงได้รับความโปรดปรานจากองค์หญิงเป่าฮุ่ย?
ฉวนเหวินที่งุนงงไม่แพ้กัน: พวกท่านมองข้าแล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า
ทุกคนต่างตะลึงงัน กว่ารายการของขวัญยาวเหยียดจะขานจบ พวกเขาจึงค่อย ๆ ได้สติกลับมา
ฉวนอวี้กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนเอ่ยถามท่านโหวฉางซิงอย่างตะกุกตะกักว่า “ท่านปู่ เหตุใดองค์หญิงเป่าฮุ่ยจึงมอบของมากมายให้น้องเหวินเพียงนี้เจ้าคะ?”
ท่านโหวฉางซิงสั่งการให้คนยกของเข้าไปเก็บในคลังของเรือนพลางตอบฉวนอวี้ด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า “องค์หญิงเป่าฮุ่ยตรัสว่านางถูกชะตากับเหวินเอ๋อร์ตั้งแต่แรกพบ รู้สึกสนิทสนมยิ่งนัก จึงส่งของเหล่านี้มาแสดงน้ำใจ”
ท่านโหวฉางซิงมีความสุขเสียจริง ของเหล่านี้ล้วนเป็นของตอบแทนจากองค์หญิงเป่าฮุ่ย แม้ของทั้งหมดจะเป็นของฉวนเหวิน และเขาไม่ได้อะไรเลยสักนิด แต่ท่านโหวฉางซิงก็ยังมีความสุขอยู่ดี
ทั่วเมืองหลวงจะมีสักกี่คนที่องค์หญิงเป่าฮุ่ยมองเห็นค่า แต่กลับให้เกียรติฉวนเหวินแห่งตระกูลพวกเขาถึงเพียงนี้ หากพูดออกไปก็น่าภาคภูมิใจเพียงใด ยิ่งไปกว่านั้น ฉวนเหวินยังช่วยให้จวนโหวฉางซิงเปลี่ยนองค์หญิงเป่าฮุ่ยจากศัตรูให้กลายเป็นมิตร เรื่องเช่นนี้จะไม่ให้น่ายินดีได้อย่างไร ฮ่า ๆ ๆ
“ถูกชะตาตั้งแต่แรกพบ?”
“รู้สึกสนิทสนมยิ่งนัก?”
กลุ่มสหายสนิทของฉวนอวี้ต่างมีเครื่องหมายคำถามเต็มศีรษะ แม้แต่ฉวนเหวินก็ยังอึ้ง ตอนอยู่ในงานเลี้ยง สีหน้ากัดฟันกรอดขององค์หญิงเป่าฮุ่ยดูไม่เหมือนคนที่ถูกชะตากับนางตั้งแต่แรกพบเลย กลับเหมือนอยากกลืนนางลงท้องมากกว่า
【องค์หญิงเป่าฮุ่ยนางไม่ได้ป่วยกระมัง?】
ไม่ นางไม่ได้ป่วย ท่านโหวฉางซิงยิ้มจนหุบปากไม่ลง ปลอบให้ฉวนเหวินรับของขวัญไว้ตามสบาย
ฉวนเหวินกัดซานจาไปคำหนึ่ง เอาเถิด แม้ไม่รู้ว่าองค์หญิงเป่าฮุ่ยกำลังเสียสติอะไรอยู่ แต่นางก็จะฝืนใจรับไว้ก็แล้วกัน
“พี่สาว อยากได้อะไรก็เลือกเอาได้ตามสบาย”
ฉวนเหวินกล่าวกับฉวนอวี้ ผู้เดียวที่เมื่อครู่ไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว กลับยืนปกป้องนางอยู่ด้านหลัง จากนั้นเหลือบมองพวกคนไร้น้ำใจเหล่านั้นแวบหนึ่ง หลายคนหดคอลงทันที เอ่อ...จะโทษพวกนางก็ไม่ได้จริง ๆ ชื่อเสียงขององค์หญิงเป่าฮุ่ยมันน่ากลัวเกินไป
แม้ฉวนอวี้จะดีใจที่ฉวนเหวินยอมให้นางเลือกได้ตามใจ แต่ก็ไม่ได้หยิบอะไรเลยสักชิ้น ในคลังของนางมีของมากพออยู่แล้ว นางอยากให้คลังของฉวนเหวินเต็มเสียมากกว่า ทว่าสุดท้ายก็ยังถูกฉวนเหวินยัดหีบไข่มุกทะเลใต้ใส่มือไปหนึ่งหีบอยู่ดี
ฉวนอวี้อุ้มหีบไข่มุกหนึ่งหีบกลับไปพร้อมชิวเยี่ย หลังจากนั้นฮูหยินหวังก็โมโหจนปาถ้วยชาแตกไปอีกสองใบ กว่าร่างกายที่เพิ่งดีขึ้นจะฟื้นตัวได้บ้างก็กลับถูกทำให้โกรธจนล้มตัวลงนอนบนตั่งอีกครั้ง
ตอนกลางคืน ในที่สุดฉวนเหวินก็ได้เจอพ่อแม่ที่ไม่ค่อยเห็นหน้าเสียที พี่ชายของนางถูกท่านโหวจัดให้ไปเรียนที่สำนักศึกษาพร้อมฉวนเจ๋อ ไม่ค่อยได้เจอหน้าก็ยังพอเข้าใจได้ แต่พ่อกับแม่ของนาง...ไม่ค่อยเห็นหน้าอยู่ตลอดนี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
ฉวนรุ่ยและสวีเยี่ยนที่ไม่ได้อยู่บ้านมาทั้งวัน พอเห็นลูกสาวสุดที่รักมีทั้งมือทั้งเท้าพันผ้าก็ทั้งปวดใจทั้งโกรธจัด เหตุใดพวกเขาเพียงไม่อยู่บ้านวันเดียว ลูกสาวของพวกเขาถึงได้กลายเป็นสภาพนี้ไปแล้ว!
“ไม่อยู่บ้านวันเดียวหรือ?” ฉวนเหวินมองทั้งสองคน แล้วยื่นมือขวาที่ไม่ได้พันผ้าพันแผลออกมา ตั้งใจจะนับวันช่วยฟื้นความจำให้พวกเขาสักหน่อย ทั้งสองคนพลันรู้สึกผิดขึ้นมาทันที
“ลูกเอ๋ย ช่วงหลายวันมานี้พ่อกับแม่ค่อนข้างยุ่ง ไม่ได้ดูแลเจ้าให้ดีจนเจ้าบาดเจ็บ ล้วนเป็นความผิดของพวกเรา แต่ก็เพราะพวกเราเห็นว่าคนของจวนโหวฉางซิงดีกับพวกเรามาก คิดว่าต่อให้พ่อแม่ไม่อยู่ พวกเขาก็ดูแลเจ้าได้ดี ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะดูแลเจ้าแบบนี้ เจ้าวางใจเถิด พ่อกับแม่จะต้องทวงความยุติธรรมให้เจ้าแน่นอน!”
สวีเยี่ยนอธิบายไปอธิบายมา ก็ทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก ท่าทางนั้นราวกับกำลังจะไปหาเรื่องชกต่อยกับใครสักคน
ฉวนเหวินหัวเราะเย็นชา “ท่านแม่ ท่านอย่าคิดจะเปลี่ยนเรื่อง”
สวีเยี่ยนที่กำลังคิดจะชิ่งหนีชะงักฝีเท้าอยู่กับที่ ในใจทอดถอนใจว่าลูกสาวฉลาดเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี แล้วนางก็ถูกลูกสาวผู้ฉลาดเกินไปของตนดูแคลนเข้าให้
“พวกท่านสองคนเพิ่งมาเมืองหลวง ชีวิตก็ไม่คุ้นเคย เส้นทางก็ไม่รู้จัก ออกนอกบ้านจะไปตลาดยังต้องถามทางตั้งหลายถนน จะมีเรื่องอะไรให้ยุ่งได้?”
ขณะที่สวีเยี่ยนกับฉวนรุ่ยกำลังคิดจะอธิบาย ก็ได้ยินเสียงในใจของฉวนเหวินดังขึ้นว่า 【หรือว่าพ่อกับแม่แอบวางแผนแย่งชิงบรรดาศักดิ์ลับหลังข้าจริง ๆ?】
ฉวนรุ่ยแทบสำลัก รีบอธิบายทันที “ลูกเอ๋ย พ่อกับแม่กำลังยุ่งอยู่จริง ๆ นะ”
【ยุ่งเรื่องแย่งชิงบรรดาศักดิ์?】
“กำลังยุ่งเรื่องสำคัญจริง ๆ...”
【เรื่องสำคัญก็คือแย่งชิงบรรดาศักดิ์?】
“ก็คือเรื่องนั้น...”
【แย่งชิงบรรดาศักดิ์?】
“แย่งชิงบรรดาศักดิ์...”
【ที่แท้ก็แย่งชิงบรรดาศักดิ์จริง ๆ!】
ฉวนเหวินมองพ่อของตนอย่างผิดหวังที่เหล็กไม่กลายเป็นกล้า
ฉวนรุ่ยงุนงงไปครู่หนึ่ง: เมื่อครู่ข้าพูดอะไรออกไป?
สวีเยี่ยนก็มองสามีของตนเช่นกัน คนทั้งสามจ้องตากันตาโต ภายในห้องพลันตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
สาวใช้น้อยคนหนึ่งที่แอบฟังอยู่ด้านนอกหน้าต่างค่อย ๆ ถอยกลับไปอย่างเงียบเชียบ แล้วรีบวิ่งไปที่เรือนของฮูหยินหวังเพื่อรายงานเรื่องนี้ทันที