“เจ้าก็คือฉวนเหวินหรือ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนโหวฉางซิงทั้งสามคนต่างรู้กาลเทศะดี จึงหลีกทางให้ซูเฟยประทับนั่ง แล้วพากันยืนอยู่ด้านข้างอย่างนอบน้อม
ฉวนเหวินที่ถูกเอ่ยชื่อชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังทำความเคารพตามมารยาทที่เพิ่งเรียนมาหลายวันอย่างถูกต้อง “ฉวนเหวินคารวะซูเฟยเหนียงเหนียง”
เลือดเก่าที่ค้างอยู่ในอกของฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนโหวฉางซิงในที่สุดก็กลับลงไปอยู่ที่เดิมได้อย่างสงบ มองหลานสาวที่เรียบร้อยน่าเอ็นดูในเวลานี้แล้วก็อดรู้สึกปลาบปลื้มใจไม่ได้
“ในเมื่อเจ้าคิดว่าขนมพวกนี้อร่อย เช่นนั้นข้าจะพระราชทานทั้งหมดนี้ให้เจ้า”
เห็นได้ชัดว่าซูเฟยประทับนั่งอยู่ ส่วนฉวนเหวินยืนอยู่ แต่โทนน้ำเสียงนั้นกลับให้ความรู้สึกราวกับซูเฟยยืนอยู่ ส่วนฉวนเหวินหมอบอยู่บนพื้น สูงส่งเสียจนไม่อาจเอื้อมถึง
ซูเฟยทอดพระเนตรไปทางนางกำนัลข้างพระวรกาย นางกำนัลผู้นั้นเข้าใจในทันที จึงยกจานขนมมาวางลงในมือของฉวนเหวิน พร้อมทั้งส่งสายตาเฉียบคมมาให้นางหนึ่งที
ฉวนเหวินงุนงงอยู่บ้าง 【จะจ้องข้าทำไม?】
นางก้มมองจานขนมที่อยู่ในมือ 【เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นแทนได้หรือไม่?】
เมื่อเห็นฉวนเหวินจนมุม ซูเฟยที่มีสีพระพักตร์บึ้งตึงก็ทรงพระอารมณ์ดีขึ้นมา จากนั้นจึงเรียกเด็กสาวคนหนึ่งในหมู่คนที่อยู่ตรงนั้นเข้ามา แล้วจับมือนางด้วยท่าทีสนิทสนมพร้อมถามไถ่ด้วยความห่วงใย
เมื่อเผชิญกับความเอาใจใส่ของซูเฟย เด็กสาวกลับไม่ได้เป็นธรรมชาติเหมือนเช่นเคย นางแอบเหลือบมององค์ชายสามที่อยู่ด้านข้างอย่างลับ ๆ นางไม่เชื่อว่าญาติผู้พี่ชายที่ตนแอบชอบมาหลายปีจะชอบบุรุษ แถมยังเป็นบุรุษสูงวัยอีกด้วย แต่บิดาของนางก็ไม่มีทางโกหกนางเช่นกัน
อยากร้องไห้เหลือเกิน เด็กสาวมีคำพูดมากมายที่ไม่อาจเอ่ย มีความทุกข์มากมายที่ไม่อาจระบาย
นางนั่งกระสับกระส่ายอยู่เช่นนั้นพักใหญ่ จนเมื่อเห็นองค์ชายสามเสด็จออกไป ดวงตาจึงสว่างวาบขึ้นมา
เวลานี้ซูเฟยกำลังทรงสนทนากับบรรดาฮูหยินผู้สูงศักดิ์คนอื่นอยู่ เด็กสาวจึงค่อย ๆ ถอยออกจากศาลาอย่างเงียบ ๆ แล้วตามหลังองค์ชายสามไป
นางเดินอ้อมภูเขาจำลอง ระเบียงทางเดิน และดงไผ่ ในที่สุดก็เห็นชายฉลองพระองค์ขององค์ชายสามอยู่ไกล ๆ พอกำลังจะตามไปเรียกให้หยุด ก็ได้ยินองค์ชายสามตรัสกับใครบางคน
“คุณหนูรองฉวนกำลังมองอะไรอยู่หรือ?”
เวลานี้ฉวนเหวินกำลังยืนอยู่ใต้ต้นส้มต้นหนึ่ง เงยหน้ามองผลส้มสีแดงราวโคมไฟเล็ก ๆ จนน้ำลายแทบไหล จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นด้านหลัง พอนางหันไปมอง ที่แท้ก็เป็นองค์ชายสามนี่เอง~
แล้ววินาทีต่อมา จิตใจที่สงบนิ่งของนางก็เพิ่งตอบสนองขึ้นมาได้ในที่สุด 【องค์ชายสาม!】
【พระองค์ก็มาปลดทุกข์เหมือนกันหรือ?】
รอยแย้มสรวลบนพระพักตร์ขององค์ชายสามแข็งค้าง พระองค์ไม่ได้มาปลดทุกข์ แต่เสด็จมาหานางโดยเฉพาะ
“อยากกินหรือไม่? ข้าจะเก็บให้เจ้าสองลูก”
องค์ชายสามทรงปรับพระอารมณ์ของพระองค์เล็กน้อย ตั้งพระทัยว่าจะไม่ถือสาฉวนเหวิน พร้อมเผยรอยแย้มสรวลอ่อนโยน
ในใจของฉวนเหวินร้องออกมาว่า 【อยู่ดี ๆ ก็มาเอาอกเอาใจ ไม่คิดร้ายก็หวังผลประโยชน์แน่!】
แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น ฉวนเหวินก็ยังพยักหน้าอย่างว่าง่าย
รอยแย้มสรวลบนพระพักตร์ขององค์ชายสามแข็งค้างอีกครั้ง ช่างเถิด ๆ พระองค์ไม่จำเป็นต้องถือสาเด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ดังนั้นปลายพระบาทจึงแตะพื้นเบา ๆ เพียงสองครั้ง พระวรกายก็ขึ้นไปยืนอยู่บนกิ่งของต้นส้มแล้ว
ฉวนเหวินเงยหน้ามองขึ้นไป จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว 【ถ้าตอนองค์ชายสามเป็นขันที พระองค์จะไม่ได้อยู่กับพี่อวี้ใช่หรือไม่?】
หลายวันมานี้หลังได้อยู่ร่วมกัน ฉวนเหวินค่อนข้างชอบฉวนอวี้อยู่ไม่น้อย และก็อยากเปลี่ยนเนื้อเรื่องที่ฉวนอวี้ถูกองค์ชายสามทรมานทั้งกายทั้งใจอยู่บ้าง
องค์ชายสามที่เพิ่งเด็ดส้มได้ลูกหนึ่ง พระบาทลื่นวูบ เกือบกลิ้งตกลงมา ดีที่ยังทรงพระวรกายได้ทัน พอเพิ่งทรงพระวรกายได้มั่นคง เสียงในใจของฉวนเหวินก็ดังขึ้นอีก
【ช่างเถิด ๆ ความเป็นไปได้ต่ำเกินไป อีกอย่าง ต่อให้ตอนพระองค์เป็นขันทีได้จริง ๆ เกรงว่าพระองค์คงยิ่งวิปริตกว่าเดิม บางทีถึงตอนนั้นพระองค์อาจตอนบุรุษทั้งแผ่นดินต้าเยี่ยนจนหมดก็ได้】
เมื่อนึกถึงภาพท่านพ่อ พี่ชาย รวมถึงท่านปู่กำมะลอและท่านลุงใหญ่กำมะลอของตนกลายเป็นขันที แล้วบีบเสียงพูดกัน ฉวนเหวินก็ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที นางควรคิดหาวิธีอื่นดีกว่า
องค์ชายสามทรงรู้สึกว่าที่สูงช่างหนาวเหน็บเหลือเกิน พระองค์รีบลงไปจะดีกว่า
“นี่ ให้เจ้า ส้มไม่กี่ต้นในวังนี่หวานมากทีเดียว”
ในพระทัยขององค์ชายสามมืดมนไปหมดแล้ว แต่เพื่อแผนการอันยิ่งใหญ่ของพระองค์ ก็ยังต้องอดทนเอาใจเด็กสาวตรงหน้าต่อไป
“ขอบพระทัยเพคะ!”
ฉวนเหวินรับส้มมาแล้วเอ่ยขอบคุณอย่างซาบซึ้ง แต่ในใจกลับยังบ่นไม่หยุด 【บอกว่าจะเก็บสองลูกก็เก็บมาแค่สองลูกจริง ๆ สหายผู้เคร่งครัดเอ๋ย ท่านขี้เหนียวเกินไปแล้วกระมัง ก็แค่ส้มลูกเดียว จะอร่อยสักแค่ไหนกันเชียว เพิ่มอีกลูกหนึ่งก็ยังเสียดายอีกหรือ】
องค์ชายสามยิ่งทรงรู้สึกมืดมนในพระทัยมากขึ้นอีกชั้น แต่บนพระพักตร์กลับไม่แสดงออกแม้แต่น้อย ยังคงดูสง่างามดุจหยกเช่นเดิม กำลังจะตรัสว่าจะส่งส้มไปให้ฉวนเหวินถึงบ้านหนึ่งตะกร้า ก็มีเด็กสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลังดงไผ่ นางก็คือคนที่ตามองค์ชายสามออกมาตั้งแต่เมื่อครู่นั่นเอง
นางได้ยินองค์ชายสามกำลังตรัสกับใครบางคน จึงแอบซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเพื่อดูสถานการณ์ทางนี้ พอเห็นองค์ชายสามเป็นฝ่ายเข้ามาพูดก่อนทั้งยังเก็บส้มให้อีก ในที่สุดก็อดใจไม่ไหวแล้ว
“ญาติผู้พี่ชาย พวกท่านกำลังทำอะไรกันอยู่หรือเพคะ?”
เด็กสาวเดินเข้ามา ยืนอยู่ข้างกายองค์ชายสาม มองส้มสองลูกในมือของฉวนเหวิน แล้วออดอ้อนองค์ชายสามว่า “ญาติผู้พี่ชาย ข้าก็อยากกินส้มเหมือนกัน ท่านช่วยเก็บให้ข้าสักหลายลูกได้หรือไม่?”
ฉวนเหวินขนลุกเกรียวไปทั้งตัว 【ญาติผู้พี่ชาย? หรือว่าผู้นี้ก็คือหูหน่วนเอ๋อร์ หลานสาวของซูเฟยคนนั้น?】
ส่วนองค์ชายสาม พอได้ยินคำว่าเก็บส้มก็รู้สึกเย็นวาบที่เบื้องล่างขึ้นมาทันที จึงเรียกองครักษ์ที่อยู่ด้านหลังให้ไปเก็บส้มให้หูหน่วนเอ๋อร์
หูหน่วนเอ๋อร์โกรธจนกัดฟันกรอด ญาติผู้พี่ชายไม่ยอมเก็บส้มให้นางด้วยพระองค์เอง แต่เมื่อครู่นี้กลับเป็นฝ่ายเก็บส้มให้เด็กสาวบ้านนอกคนนั้นก่อน ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห นางถลึงตาใส่ฉวนเหวินหนึ่งที แต่ฉวนเหวินกลับไม่ได้มองนางเลย เอาแต่ถอนหายใจอยู่ในใจ
【เหมือนกันตรงที่เป็นตัวร้ายหญิง เหตุใดหูหน่วนเอ๋อร์ถึงได้เป็นพระชายาองค์ชายสาม ส่วนข้ายังไม่ทันได้แตะมือองค์ชายสามก็จบเห่แล้ว! ต่อให้หูหน่วนเอ๋อร์จะเป็นพล็อตตัวแทนรัก แล้วข้าก็ยังมีพล็อตคุณหนูตัวจริงคุณหนูตัวปลอมเหมือนกันนี่ เหตุใดข้าถึงมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักไม่กี่ตอนไม่ได้!】
ฉวนเหวินโวยวายอยู่ในใจ 【มา ๆ ๆ ท่านนักเขียนออกมาคุยกับข้าหน่อย พวกเรามาดื่มชาคุยกันดี ๆ เถิด...】
องค์ชายสามทรงยินดีในพระทัยขึ้นมาทันที ตัวร้ายหญิงหรือ? พระองค์ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่พระองค์ฟังออกว่าฉวนเหวินหมายถึงอะไร นางชอบพระองค์ และก็อยากเป็นพระชายาองค์ชายสาม!
“ซานมู่ เก็บส้มให้คุณหนูรองฉวนเพิ่มอีกหน่อย”
องค์ชายสามมีรับสั่งกับองครักษ์ที่กำลังเก็บส้มอยู่บนต้น องครักษ์ขานรับทันที ส่วนหูหน่วนเอ๋อร์นั้นใบหน้าแทบจะบิดเบี้ยวไปแล้ว ทั้งที่ส้มพวกนี้เก็บให้นางแท้ ๆ เหตุใดถึงกลายเป็นเก็บเพิ่มให้เด็กนังนั่นไปเสียได้!
“ไม่ต้องหรอกเพคะ ไม่ต้องแล้ว สองลูกนี้ก็พอกินแล้วเพคะ พวกพระองค์ทรงคุยกันเถิด หม่อมฉันขอตัวกลับก่อน”
ฉวนเหวินชอบกินก็จริง แต่ไม่ได้สนใจของที่บุรุษเจ้าชู้มอบให้สักเท่าไร จึงพาเสี่ยวปี้ถอยทัพทันที
องค์ชายสามอยากตามไป แต่พอเหลือบเห็นดวงตาของหูหน่วนเอ๋อร์ที่แดงก่ำใกล้จะร้องไห้ ก็หยุดฝีพระบาทลง
แม้อยากยึดตำแหน่งของฉวนเหวินเอาไว้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้หูหน่วนเอ๋อร์ไม่พอใจเพราะเรื่องนี้ อย่างไรเสียอำนาจของจวนโหวฉางซิงก็เทียบไม่ได้กับตระกูลหูที่กุมอำนาจทหารองครักษ์อยู่ในมือ ตำแหน่งพระชายาองค์ชายสาม พระองค์ยังต้องเก็บไว้ให้ญาติผู้น้องหญิงผู้นี้ แม้ไม่ได้ตามไป แต่กลับได้ยินเสียงในใจของฉวนเหวินที่ทิ้งไว้ก่อนจากไป
【ถุย! บุรุษเจ้าชู้ ไปทำร้ายหูหน่วนเอ๋อร์เถิด อยู่ให้ห่างพี่อวี้ของข้าไว้!】
【รีบหนีดีกว่า รีบหนีดีกว่า กลิ่นอายของบุรุษเจ้าชู้จะรมข้าตายอยู่แล้ว!】
สีพระพักตร์ขององค์ชายสามดำทะมึนราวก้นหม้อทันที