“เมื่อครู่นี้ข้าเพิ่งไปกินขนมที่เรือนของพี่ใหญ่มา ยังไม่หิวขอรับ ท่านปู่มิใช่ว่าชอบกินขนมถั่วแดงที่สุดหรือ ท่านกินเถิดขอรับ”
ฉวนอี้พยายามปกปิดความลนลาน ฝืนทำตัวให้สงบนิ่ง แสร้งกล่าวอย่างสบาย ๆ
【หา? นี่ไม่ใช่เพิ่งกลับมาจากเรือนอนุที่เลี้ยงไว้นอกจวนหรอกหรือ? ขอข้าดูหน่อยสิ โอ้โห ทั้งสองคนเล่นกันหนักพอตัวเลยนะ เสื้อชั้นในสุดเย้ายวน แส้หนังเส้นเล็ก โอ้โฮ โอ้โฮ บาดตาเกินจะทนดู ท่วงท่าต่าง ๆ ก็พิสดารหลากหลาย โอ้โฮ โอ้โฮ นี่มันฉากเร่าร้อนระดับตำนานอันใดกัน เหตุใดต้องมาทำร้ายดวงตาอันไร้เดียงสาของข้าที่เพิ่งผลิดอกด้วย】
เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกว่าถูกทำร้ายหรือ แล้วน้ำเสียงตื่นเต้นเร้าใจนั่นมันอะไรกัน?
ท่านโหวฉางซิงที่ได้ยินเสียงในใจของฉวนเหวินถึงกับชะงัก ความโกรธที่กำลังพลุ่งพล่านพลันหยุดชะงักลงในชั่วขณะ เขาเงยหน้ามองไปยังครอบครัวสี่คนของฉวนรุ่ย แล้วดวงตาเป็นประกายของพวกเขาที่กำลังนั่งดูเรื่องสนุกอยู่แถวหน้าเหมือนกำลังแทะเมล็ดแตงนั้นมันคืออะไรกัน
หืม? เดี๋ยวก่อน อนุที่เลี้ยงไว้นอกจวน?
อนุที่เลี้ยงไว้นอกจวน!
ฉวนไห่เบิกตากว้างราวกับระฆังทองแดง อี้เอ๋อร์ของเขาเป็นเด็กซื่อสัตย์เพียงนั้น จะไปเลี้ยงอนุที่นอกจวนได้อย่างไร แถม...ยังเล่นอะไรพิสดารถึงเพียงนั้นอีก!
ท่านโหวฉางซิงและฮูหยินโหวฉางซิงเองก็ตกตะลึงเช่นกัน นี่ใช่เด็กหนุ่มผู้สง่างาม สุภาพอ่อนน้อม แม้เพียงเผลอแตะมือสาวใช้โดยไม่ตั้งใจก็ยังหน้าแดงอยู่ครึ่งค่อนวันของบ้านพวกเขาจริงหรือ!
ถุย! สง่างาม สุภาพอ่อนน้อมอะไรกัน หากยังมีมโนธรรมอยู่บ้าง เขาจะวางยาพิษปู่แท้ ๆ ของตนได้อย่างไร!
ความโกรธของท่านโหวฉางซิงพลันปะทุขึ้นอีกครั้ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยแรงกดดัน น้ำเสียงก็เย็นชาลง “ข้าบอกให้เจ้ากิน”
“ข้า...ข้า...ข้ายังไม่หิวจริง ๆ ขอรับท่านปู่ ท่านกินเองเถิดขอรับ...”
ฉวนอี้เริ่มพูดติดขัดแล้ว แต่ยังไม่ทันพูดจบ ท่านโหวฉางซิงก็หัวเราะเย็นชาออกมาครั้งหนึ่ง “ไม่หิวจริง ๆ หรือว่าไม่กล้ากินกันแน่? อย่างไรเสีย...มันก็มียาพิษนี่นา”
【ใช่แล้ว มียาพิษนี่นา...หืม? ยาพิษ! ท่านโหวฉางซิงรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าตัวซวยคนนั้นวางยาพิษเขา???】
ท่านโหวฉางซิงหัวเราะในใจ: หลานสาวที่ดี ล้วนเป็นความดีความชอบของเจ้าทั้งสิ้น
【หรือว่า...】
ฉวนรุ่ย: หรือว่า...?
สวีเยี่ยน: หรือว่า...?
ฉวนอู่: หรือว่า...?
ท่านโหวฉางซิงเองก็เงี่ยหูฟังเช่นกัน: หรือว่า?
【หรือว่าท่านโหวฉางซิงก็ทะลุเข้าไปอยู่ในนิยายเหมือนกัน? เขาเองก็รู้เนื้อเรื่องทั้งหมดแล้ว?!】
แค่ก ๆ ท่านโหวฉางซิง: อันที่จริง...ไม่ใช่หรอกนะ
ฉวนไห่ที่เพิ่งได้ยินเสียงในใจของฉวนเหวินได้ไม่นาน: ทะลุเข้าไปในนิยาย? เนื้อเรื่อง? สิ่งใดกัน?
ฉวนรุ่ย สวีเยี่ยน ฉวนอู่ และฮูหยินโหวฉางซิง ต่างโบกมืออยู่ในใจอย่างเงียบ ๆ: ไม่น่าใช่ พวกเรายังคงรู้สึกว่าเป็นความดีความชอบของเจ้ามากกว่า
ท่านโหวฉางซิงเพิกเฉยต่อสายตาใคร่รู้ของฉวนเหวินที่ย้ายจากฉวนอี้มาจับจ้องที่ตน ดวงตาคมดุจพยัคฆ์คู่หนึ่งจับจ้องฉวนอี้อย่างแน่วแน่ ส่วนฉวนอี้นั้นตกใจจนขาทั้งสองสั่นเทา
เมื่อได้ยินคำว่า "มียาพิษ" บรรดาสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ในห้องรับรองต่างก็ตกตะลึง! ยกเว้นสาวใช้หน้าตางดงามที่อยู่ข้างกายฮูหยินโหวฉางซิง นางก้มหน้ามองปลายเท้าของตน เพื่อปกปิดความลนลาน
“ท่านปู่ ข้ารู้ว่าตนผิดแล้วขอรับ ท่านปู่ ข้าเพียงชั่ววูบที่ถูกความโลภครอบงำ...”
ฉวนอี้ทรุดเข่าลงกับพื้นทันที
ปัง!
เสียงตบโต๊ะดังก้องไปทั่วห้อง ทำเอาทุกคนสะดุ้งเฮือก ฉวนอี้ที่กำลังร้อนรนจะอธิบายก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว จนไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดต่อ
“เพียงชั่ววูบที่ถูกความโลภครอบงำ เจ้าก็ถึงกับคิดวางยาพิษปู่ของตนเองได้เชียวหรือ!” ฮูหยินโหวฉางซิงโกรธจนแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ นางหอบหายใจแรงพลางกล่าวว่า “เจ้าพูดมาสิ เขาเคยทำสิ่งใดผิดต่อเจ้าหรือ! ทั้งที่อายุมากเพียงนี้แล้ว ยังยอมลดตัวไปหาครูที่ดีที่สุดมาให้เจ้า ตั้งแต่เจ้ายังไม่เติบใหญ่ เขาก็เริ่มวางแผนอนาคตให้เจ้าว่าควรเดินเส้นทางใด ทั้งหมดก็เพราะหวังให้เจ้าประสบความสำเร็จ มีอนาคตที่ดี! แล้วนี่คือวิธีที่เจ้าตอบแทนเขาหรือ!”
ฮูหยินโหวฉางซิงโกรธจนทุบอกตนเองไม่หยุด เมื่อนึกถึงหลายปีมานี้ที่คอยเอาใจใส่คุณชายน้อย ถามไถ่ทุกข์สุขอยู่เสมอ ก็รู้สึกราวกับความจริงใจทั้งหมดถูกโยนให้สุนัขกินไปเสียแล้ว
“วางยาพิษหรือ?” ฉวนอี้ชะงักไป “ขะ...ข้าไม่ได้ทำ ข้าเพียงใส่ยาถ่ายลงไปเล็กน้อย ข้าแค่อยากให้ท่านปู่กับท่านย่าล้มป่วยสักสองวัน เช่นนี้ก็จะไม่มีผู้ใดคอยจับตาดูการเรียนของข้าตลอดเวลา”
สายตาเปี่ยมความชิงชังของเขากวาดผ่านฉวนเหวินทั้งสี่คนที่กำลังนั่งดูเรื่องสนุกอยู่แถวหน้า แม้จะไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา แต่เสียงในใจของฉวนเหวินกลับช่วยพูดสิ่งที่เขายังพูดไม่จบ
【แถมยังสามารถโยนความผิดให้พวกเราสี่คนว่าเป็นตัวกาลกิณีได้อีกด้วย ตอนที่พวกเรายังไม่มา ท่านโหวฉางซิงกับฮูหยินโหวฉางซิงก็แข็งแรงดีไม่มีปัญหาอะไร แต่พอพวกเรามาถึง คนก็เริ่มท้องเสีย แบบนี้ไม่ใช่ว่านำเคราะห์มาให้หรือ?】
ท่านโหวฉางซิงและฮูหยินโหวฉางซิงต่างชะงักไป แต่ฉวนเหวินไม่ได้บอกว่าเป็นยาพิษหรอกหรือ? เหตุใดจึงกลายเป็นยาถ่ายไปได้?
ฉวนอู่เองก็แอบบ่นน้องสาวอยู่ในใจ น้องสาวเอ๋ย เจ้าตกลงเชื่อถือได้หรือไม่?
ฉวนไห่มองบุตรชายคนเล็กของตน แล้วหันไปมองบิดาของตน ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นมา เขารู้อยู่แล้วว่าอี้เอ๋อร์เพิ่งอายุสิบห้าปี จะกล้าถึงขั้นวางยาพิษปู่แท้ ๆ ผู้เป็นถึงโหวแห่งราชสำนักได้อย่างไร ที่แท้ก็ไม่ใช่ยาพิษ...
【น่าเสียดายก็แต่ เจ้าตัวซวยผู้นี้ถูกผู้อื่นหลอกใช้แต่ยังไม่รู้ตัว หากไม่ใช่เพราะฮูหยินโหวฉางซิงดวงแข็งจนไม่ได้กิน เช่นนั้นผู้ที่ตายก็คงไม่ใช่เพียงท่านโหวฉางซิงคนเดียวแล้ว】
ขณะที่ฉวนเหวินกำลังกินเผือกสด ๆ อย่างออกรส นางก็แอบวอกแวก เปิดอ่านเนื้อเรื่องในหัวอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้เลยว่าในห้องรับรองแห่งนี้มีคนถึงหกคนกำลังเงี่ยหูฟังเสียงในใจของนาง
【อนุที่เลี้ยงไว้นอกจวนนั่นรู้ดีว่าด้วยฐานะของนาง ไม่มีทางได้เป็นภรรยาหลวงของบุตรชายสายตรงแห่งจวนโหว ดังนั้นจึง...】
สายตาของฉวนเหวินทอดไปยังฉวนอี้ที่กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ก่อนคิดต่อ
【วางกับดักให้เจ้าตัวซวยผู้นี้ หลอกเขาว่าเป็นยาถ่าย แต่แท้จริงแล้วคือสารหนู พอท่านโหวฉางซิงและฮูหยินโหวฉางซิงเสียชีวิต นางก็จะมีหลักฐานชิ้นใหญ่ไว้ควบคุมเจ้าตัวซวยผู้นี้ แล้วเขาจะไม่จำใจแต่งนางเป็นภรรยาหลวงได้อย่างไร!】
【แผนของอนุผู้นี้ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว ทั้งกำจัดท่านโหวฉางซิงกับฮูหยินโหวฉางซิง ทำให้ฉวนไห่สามารถสืบทอดตำแหน่งโหวได้อย่างราบรื่น อีกทั้งยังใช้เรื่องนี้บีบบังคับให้ฉวนไห่ยอมให้ฉวนอี้แต่งนางเข้าจวน จากนั้นก็ค่อย ๆ วางแผนชิงตำแหน่งฮูหยินโหวต่อไป ส่วนครอบครัวสี่คนของพวกเรา เมื่อไร้การคุ้มครองจากท่านโหวฉางซิงกับฮูหยินโหวฉางซิง ก็ย่อมต้องกลับไปจากที่ใดก็มาจากที่นั่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องแย่งชิงตำแหน่งโหวกับพวกเขาเลย】
ฉวนเหวินแทบอยากยกนิ้วให้อนุผู้นั้นเสียจริง 【เก่งมาก เก่งมาก นับถือจริง ๆ】
ฉวนรุ่ยและสวีเยี่ยนต่างตกตะลึง พวกเขายังไม่ทันก้าวเข้าสู่จวนโหวอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ กลับถูกผู้อื่นวางแผนเล่นงานโดยไม่รู้ตัว ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว ไม่เช่นนั้นกลับไปทำนาเถิด เรื่องแบบนี้ยังนับว่าเป็นสิ่งที่มนุษย์ทำกันอยู่หรือ?
เวลานี้ท่านโหวฉางซิงกลับสงบลงแล้ว เขาโบกมือให้บรรดาสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่ไม่ได้ทำสัญญาขายตัวตลอดชีวิตออกไปอย่างแนบเนียน พร้อมตัดสินใจว่าจะต้องสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด
หากต้องการรู้ความจริง ก็จำเป็นต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า ขนมถั่วแดงจานนี้ถูกใส่ยาถ่ายหรือสารหนูกันแน่ อีกทั้ง บ่าวรับใช้ในเรือนของเขามีไม่มาก และส่วนใหญ่ก็เป็นคนเก่าแก่ที่ใช้งานมานาน ล้วนเป็นคนสนิทของเขา ดังนั้นหากไม่มีคนในเรือนร่วมมือ ฉวนอี้ย่อมไม่มีทางลงมือกับอาหารของเขาได้ ดูท่าจะมีบางคนคิดทรยศแล้ว
“จางหย่วน เจ้าไปเชิญท่านหมอหลวงหูมา บอกว่าข้ารู้สึกไม่สบาย ให้เขามาตรวจดูสักหน่อย”
เรื่องที่หลานชายวางยาตนเอง หากแพร่ออกไป จวนโหวฉางซิงของพวกเขาคงกลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวงเป็นแน่ ท่านหมอหลวงหูมีความสัมพันธ์อันดีกับเขา และสามารถช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับได้
จางหย่วนก็คือบ่าวชราผู้นั้น เมื่อทราบถึงความร้ายแรงของเรื่องแล้ว จึงรีบขานรับ ก่อนถอยออกไปเชิญคนโดยไม่ชักช้า
เมื่อฉวนไห่เห็นว่าบิดาของตนเอาจริง เขาก็รู้สึกใจหายวาบ หากเป็นเพียงยาถ่ายยังพอมีทางแก้ เขาอาจช่วยพูดขอร้องได้ ด้วยความเอ็นดูที่ท่านโหวมีต่อบุตรชายคนเล็ก อย่างมากก็คงส่งไปอยู่ที่คฤหาสน์ชนบทสักไม่กี่ปี จากนั้นค่อยรับกลับมา ก็ยังสามารถมีอนาคตที่ดีได้ แต่หากเป็นยาพิษ... ย่อมทำให้ท่านโหวผิดหวังอย่างถึงที่สุด และเกรงว่าบุตรชายคนเล็กของเขาจะหมดสิ้นหนทางก้าวหน้าไปตลอดชีวิต
ค่ำคืนนี้ จวนโหวฉางซิงภายนอกดูสงบราบเรียบ แต่ทุกคนต่างสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ โดยเฉพาะภายในเรือนของท่านโหวฉางซิง ทั้งเรือนถูกบ่าวรับใช้ที่ทำสัญญาขายตัวตลอดชีวิตเฝ้าล้อมเอาไว้ แม้แต่แมลงวันสักตัวยังบินออกไปไม่ได้
ครอบครัวของฉวนเหวินถูกจัดให้อาศัยอยู่ในเรือนอีกแห่งเพื่อพักผ่อน ฉวนเหวินเอนกายนอนเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือข้างหน้าต่าง ปล่อยให้สายลมพัดผ่านช่วยย่อยอาหาร พลางสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกหอมหมื่นลี้ที่ลอยมากับสายลม จนคิ้วทั้งสองของนางขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ
【เหตุใดถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องนะ? ตามเนื้อเรื่อง คืนนี้จวนโหวฉางซิงจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริง ๆ และครอบครัวของพวกเราก็เป็นหนึ่งในตัวละครสำคัญของเรื่องนั้น ตอนนี้พวกเราควรจะยืนอยู่หน้าศพของท่านโหวฉางซิง ถูกทุกคนชี้หน้าด่าทอแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วเหตุใดตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนพวกเรากลายเป็นตัวประกอบไปเสียได้?】
ฉวนรุ่ยที่กำลังยิ้มแย้มแจ่มใส พร้อมแอบเก็บของโบราณใส่กระเป๋าอย่างมีความสุข ยิ่งหัวเราะร่าเริงกว่าเดิม นั่นก็เพราะบิดาราคาถูกของเขาได้ยินเสียงในใจของบุตรสาวน่ะสิ มิฉะนั้นครอบครัวของพวกเขาในเวลานี้คงถูกเล่นงานจนยับเยินไปแล้วแน่ ๆ