การหายไปอย่างกะทันหันของแหวนทำให้หยางจิ้งตกใจมาก เขาเลิกผ้าปูที่นอนขึ้นค้นหาตามสัญชาตญาณทันที เจ้าอ้วนหัวเราะร่าพลางพูดว่า
"จิ้งเกอเกอ นายจะทำอะไรน่ะ? หรือว่าแอบซ่อนของดีอะไรไว้ไม่ให้พี่น้องรู้หรือเปล่า?"
หยางจิ้งโบกมือปัด สายตากวาดมองไปใต้เตียงแต่ก็ไม่พบร่องรอยของแหวนวงนั้น เขายืดตัวขึ้นแล้วหาบนเตียงอีกรอบ เมื่อยังคงไม่เห็นวี่แววของแหวน เขาจึงพูดด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยว่า
"เมื่อวานซื้อของเล่นชิ้นเล็กๆ มาจากตลาดพอร์โทเบลโลน่ะ เมื่อกี้ไม่ระวังไม่รู้ว่ามันกระเด็นหายไปไหน...
ช่างมันเถอะ เดี๋ยวค่อยหาดูละเอียดๆ อีกที"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เจ้าอ้วนแล้วพูดว่า
"นี่ เซียงเอ๋อร์ เล่าให้พี่ฟังหน่อยสิว่างานที่นายรับมาครั้งนี้มันเป็นยังไง"
พอได้ยินหยางจิ้งเรียกชื่อว่า "เซียงเอ๋อร์" ใบหน้าของเจ้าอ้วนก็สลดลงทันที เขาพูดด้วยความอัดอั้นว่า
"พับผ่าสิ! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกฉันว่าเซียงเอ๋อร์ ฉันไม่อยากเป็นเซียงเอ๋อร์ของนายนะ..."
หยางจิ้งหัวเราะก้องพลางเอื้อมมือไปลอกพลาสเตอร์ยาที่เจ้าอ้วนวางไว้บนโต๊ะออก แล้วแปะลงบนบาดแผลของตัวเองพร้อมกับพูดว่า
"อ้าว ในเมื่อนายเรียกฉันว่าจิ้งเกอเกอ(พี่จิ้ง) ได้ ทำไมจิ้งเกอเกอจะเรียกนายว่าเซียงเอ๋อร์ไม่ได้ล่ะ? อย่าลืมนะว่าชื่อจริงของนายน่ะคือ กัวเสี่ยวเซียง การเรียกนายว่าเซียงเอ๋อร์มันก็ถูกต้องตามหลักการไม่ใช่หรือไง?"
เจ้าอ้วนกลอกตาไปมา เอามือกุมขมัวแหงนหน้ามองฟ้าแล้วรำพันว่า
"นี่เป็นความผิดของพ่อผู้ไร้การศึกษาของฉันแท้ๆ! ชื่อดีๆ มีตั้งเยอะแยะไม่ตั้งให้ลูกชาย ทำไมต้องมาตั้งชื่อประหลาดๆ แบบนี้ด้วย? กัวเสี่ยวเซียง! กัวเสี่ยวเซียง! ท่านพ่อครับ ทำไมตอนนั้นท่านไม่ตั้งชื่อผมว่า 'กัวเซียง' ไปเลยล่ะครับ?"
หยางจิ้งยิ้มกว้าง ไม่แปลกที่เจ้าอ้วนจะร้อนรนทุกครั้งที่หยางจิ้งหยิบยกฉายานี้ขึ้นมาพูด เจ้าอ้วนคนนี้ชื่อจริงคือ กัวเสี่ยวเซียง ตามคำบอกเล่าของเขา พ่อกับแม่ของเขาต่างก็เป็นแฟนพันธุ์แท้ระดับ "เดอะฮาร์ดคอร์" ของกิมย้ง ในช่วงปลายทศวรรษที่ 80 แผ่นดินจีนถูกผลงานของกิมย้งครอบงำอย่างเบ็ดเสร็จ พ่อและแม่ของเจ้าอ้วนรู้จักกันผ่านชมรมคนรักหนังสือซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของยุคนั้น จากนั้นก็รักกัน แต่งงานกันจนกระทั่งมีลูกชายคนนี้ออกมา
แต่ประเด็นคือตอนที่แม่ของเจ้าอ้วนคลอดเขานั้น เกิดขึ้นที่เมือง เซียงหยาง ประกอบกับทั้งคู่เป็นแฟนคลับกิมย้งตัวยง โดยเฉพาะพ่อของเจ้าอ้วนซึ่งใช้นามสกุลกัว จึงมักจะทึกทักเอาเองว่าตนเป็นทายาทหรือพี่น้องข้ามยุคของจอมยุทธ์ กัวจิ้ง ดังนั้นชื่อของเจ้าอ้วนจึงกลายเป็น 'กัวเสี่ยวเซียง' ไปโดยปริยาย... เจ้าอ้วนเกิดปีระกา(ปี 1993) อายุน้อยกว่า
หยางจิ้งหนึ่งปี แต่คนจีนทุกคนย่อมรู้ดีว่าในนิยายเรื่อง มังกรหยก ภาค 2 (เอี้ยก้วยเจ้าอินทรี) มีตัวละครที่เฉลียวฉลาดน่ารักคนหนึ่งชื่อว่า กัวเซียง มีชื่อเล่นว่า เซียงเอ๋อร์ ซึ่งเธอก็คือลูกสาวคนเล็กของจอมยุทธ์กัวจิ้ง หรือ "จิ้งเกอเกอ" นั่นเอง เมื่อสองปีก่อนตอนที่หยางจิ้งกับกัวเสี่ยวเซียงรู้จักกันครั้งแรก ทันทีที่หยางจิ้งแนะนำตัว เจ้าอ้วนก็ตั้งฉายาให้
หยางจิ้งว่าจิ้งเกอเกอทันที แต่ผลที่ตามมาคือเมื่อหยางจิ้งรู้ชื่อจริงของเจ้าอ้วน ฉายาเซียงเอ๋อร์จึงหนีไม่พ้นเจ้าอ้วนเช่นกัน...ถ้าเรียงลำดับญาติกันตามฉายานี้ เจ้าอ้วนก็ต้องกลายเป็น "ลูกสาว" ของหยางจิ้งไปโดยปริยาย...เรื่องแบบนี้ กัวเสี่ยวเซียงจะไปยอมรับได้อย่างไร? ท้ายที่สุด หลังจากที่หยางจิ้งยอมเปลี่ยนมาเรียกเขาว่า "เจ้าอ้วน" แทน
กัวเสี่ยวเซียงถึงค่อยสงบลงได้
"พี่หยาง งานที่ผมหาได้ครั้งนี้มันเจ๋งจริงๆ นะ เป็นงานในปราสาทโบราณเลยล่ะ แต่ระยะทางไกลจากลอนดอนหน่อยนะ" สีหน้าภาคภูมิใจของกัวเสี่ยวเซียงฉายชัดออกมาอย่างปิดไม่มิด
"ปราสาทโบราณ?"
แน่นอนว่าพอหยางจิ้งได้ยินคำนี้ เขาก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาเช่นกัน
"ใช่แล้ว ปราสาทโบราณจริงๆ ไม่ใช่แค่คฤหาสน์หรือวิลล่าที่เราเคยไปกันนะ ครั้งนี้คือปราสาทของจริงเลยล่ะ!"
หยางจิ้งกับกัวเสี่ยวเซียงเป็นนักศึกษาปริญญาโทที่มาเรียนต่อลอนดอนเหมือนกัน แต่เงื่อนไขทางบ้านของ
หยางจิ้งนั้นธรรมดามาก พ่อแม่เป็นคนงานทั่วไปถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของหยางจิ้งได้ไปทำงานต่างประเทศกับฝ่ายโครงการของบริษัทอยู่หลายปีจนพอมีเงินเก็บ หยางจิ้งก็คงไม่มีปัญญามาเรียนต่อที่ลอนดอนหรอก เพราะปีหนึ่งค่ากินค่าอยู่ที่รวมค่าเทอมแล้วก็ตกปีละกว่าสองแสนหยวน
แต่กัวเสี่ยวเซียงนั้นต่างออกไป หมอนี่คือ "ฟู่อื้อไต้" (ลูกเศรษฐีรุ่นสอง) ขนานแท้ พ่อของเขาดวงดีมาก ในช่วงก่อนที่ราคาถ่านหินจะพุ่งสูงในช่วงต้นศตวรรษใหม่ พ่อของเขาได้ซื้อเหมืองถ่านหินเล็กๆ ที่กำลังจะเจ๊งไว้ด้วยความบังเอิญหลายอย่าง ปรากฏว่าพอเหมืองมาถึงมือ ราคาถ่านหินในจีนก็พุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง พ่อของเขาจึงกอบโกยเงินในช่วงปีทองนั้นไปได้เต็มๆ เพียงไม่กี่ปีพ่อของกัวเสี่ยวเซียงก็กลายเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านตัวจริง ต่อมาเมื่อราคาถ่านหินเริ่มไม่ดี พ่อของเขาก็ตัดสินใจขายเหมืองทิ้งอย่างเด็ดขาด แล้วเอาเงินเก็บทั้งหมดรวมกับเงินที่ได้จากการขายเหมืองกระโดดเข้าสู่วงการอสังหาริมทรัพย์
จนถึงปัจจุบันพ่อของกัวเสี่ยวเซียงได้กลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองที่เขาอาศัยอยู่ไปแล้ว...ทว่าแม้บ้านจะรวยมาก แต่กัวเสี่ยวเซียงกลับไม่ใช่พวกคุณชายเจ้าสำราญ นอกจากรูปร่างที่เหมือนลูกเศรษฐีผู้กินอิ่มนอนหลับแล้ว ส่วนอื่นๆ ของเขาไม่มีอะไรเหมือนพวกคุณชายไม่เอาไหนเลย ต้องขอบคุณแม่ของเขาที่เป็นศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย ภายใต้การฟูมฟักของแม่ตั้งแต่เด็ก กัวเสี่ยวเซียงจึงไม่มีนิสัยเสียของพวกลูกคนรวยติดมาเลย ประกอบกับพ่อของเขาแม้จะมีเงินเยอะแต่ก็ให้ความสำคัญกับคนในครอบครัวมาก โดยเฉพาะกัวเสี่ยวเซียงที่เป็นลูกชายคนเดียว พ่อของเขายึดมั่นในนโยบาย "เลี้ยงลูกแบบคนจน" มาตลอด กัวเสี่ยวเซียงจึงไม่ได้กลายเป็นหนึ่งในพวกคุณชายจอมเสเพล แม้แต่ตอนที่ถูกส่งมาเรียนมหาวิทยาลัยและต่อปริญญาโทที่ลอนดอน กัวเสี่ยวเซียงก็ไม่เคยใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ในทางกลับกันระหว่างเรียนอยู่ที่ลอนดอน หมอนี่มักจะใช้เวลาว่างไปกับการทำงานพิเศษหาเงินเองเสมอ กัวเสี่ยวเซียงที่อยู่ลอนดอนมาหกปีเต็มมีประสบการณ์การทำงานที่โชกโชนมาก หนึ่งในนั้นคืองาน "จัดการขยะ" ให้กับครอบครัวมหาเศรษฐีซึ่งถือว่าเป็นงานที่รายได้ดีมากงานหนึ่ง อังกฤษเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว มีคนรวยอยู่เยอะมากโดยเฉพาะมหาเศรษฐีที่มีฐานะและชื่อเสียง มหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินเกินร้อยล้านหรือมีตำแหน่งทางสังคมสูงส่งนั้นมีนับไม่ถ้วน
สถานที่พำนักของมหาเศรษฐีเหล่านี้มักจะหรูหราอลังการ สำหรับพวกเขาแล้ววิลล่าหรือคฤหาสน์หรูนั้นเป็นเรื่องธรรมดา ปราสาทหรือคฤหาสน์ส่วนตัวพร้อมที่ดินผืนใหญ่ต่างหากที่จะสะท้อนถึงฐานะและตำแหน่งของพวกเขาได้ ทว่าไม่ว่าจะเป็นปราสาทหรือคฤหาสน์ขุนนาง ต่างก็เป็นสถานที่ที่กินพื้นที่มหาศาล และสถานที่เหล่านี้มักจะอยู่มานานหลายปี ดังนั้นในชีวิตประจำวันย่อมมีการสะสมของที่เจ้าของไม่ต้องการแล้ว เช่น ชุดจานชามที่เบื่อแล้ว เฟอร์นิเจอร์ที่เริ่มดูขัดหูขัดตาหรือเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ล้าสมัย ของเหล่านี้แม้เจ้าของจะไม่ต้องการแล้ว แต่มันก็ต่างจากขยะทั่วไปแม้มันจะไม่มีค่าสำหรับเจ้าของปราสาทเหล่านั้นแล้ว แต่สำหรับคนธรรมดาทั่วไปภายนอก ของบางอย่างยังมีมูลค่าค่อนข้างสูง
ดังนั้น ทุกช่วงเวลาหนึ่ง พ่อบ้าน ผู้ดูแลคฤหาสน์หรือปราสาทเหล่านี้ จะรวบรวมกลุ่มคนที่ไว้ใจได้มาจัดการกับ
"สิ่งของที่ไม่มีประโยชน์" เหล่านี้โดยเฉพาะ แน่นอนว่าคนทั่วไปทำงานนี้ไม่ได้ เพราะในบรรดาของที่ไม่ใช้แล้วเหล่านั้น บางอย่างอาจเกี่ยวข้องกับความเป็นส่วนตัวของเจ้าของปราสาท ดังนั้นเวลาพ่อบ้านเรียกคน เขาจะเรียกเฉพาะคนที่คุ้นเคยและไว้ใจได้เท่านั้น ถ้าเป็นคนแปลกหน้า พ่อบ้านจะไม่เรียกใช้เด็ดขาด ของที่ไม่มีประโยชน์เหล่านี้ บางอย่างยังมีมูลค่าสำหรับโลกภายนอก พ่อบ้านจะขายต่อในราคาถูกให้กับคนที่มาจัดการถึงที่ ถือเป็นสวัสดิการอย่างหนึ่งแต่ในขณะที่คนเหล่านี้จัดการกับสิ่งของ พวกเขาก็ต้องระมัดระวังด้วยว่ามีสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับข้อมูลส่วนตัวของเจ้าของหรือไม่ หากพบจะต้องส่งคืนให้เจ้าของทันที และแน่นอนว่าเหล่าพ่อบ้านจะไม่ติดต่อโดยตรงกับคนที่มาจัดการขยะพวกนี้ แต่จะหาคนผ่านทางคนกลางซึ่งคนกลางพวกนี้ย่อมรู้กฎกติกาเป็นอย่างดี
ดังนั้นเวลาหาคนพวกเขาก็จะหาแต่คนคุ้นเคยเท่านั้น คนที่ทำงานประเภทนี้ในอังกฤษมีไม่มาก และกลุ่มลูกค้าส่วนใหญ่เป็นเศรษฐีระดับท็อปหรือแม้แต่ขุนนางเชื้อพระวงศ์ ดังนั้นในวงการเล็กๆ แห่งนี้ คนพวกนี้จึงถูกเรียกว่า "ผู้จัดการขยะของเหล่ามหาเศรษฐี" ซึ่งคนทั่วไปไม่รู้จัก แม้วงการนี้จะเล็กแต่ผลประโยชน์ที่ซ่อนอยู่นั้นมหาศาล ดังนั้นคนที่เข้ามาอยู่ในแวดวงนี้ได้จะมีความตระหนักในการรักษาความลับของสายงานนี้เป็นอย่างดี เรื่องราวหลายอย่างจะไม่ถูกเปิดเผยต่อภายนอก นี่จึงเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้อาชีพนี้ไม่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง กัวเสี่ยวเซียงเข้าสู่วงการนี้มาได้ด้วยความบังเอิญ เขาอยู่ลอนดอนมาหกปีแต่ทำอาชีพจัดการของไม่ใช้แล้วนี้มาถึงห้าปีเต็ม ถือว่าเป็น "รุ่นเก๋า" ในวงการนี้เลยทีเดียว ต่อมาเมื่อกัวเสี่ยวเซียงได้รู้จักกับหยางจิ้ง ภายใต้การชักชวนของเขา หยางจิ้งจึงได้กลายเป็น "ผู้จัดการขยะของเหล่ามหาเศรษฐี" ไปอีกคน
จบตอนที่ 2