ลู่เสี่ยวหงไม่เคยเรียนหนังสือ ตามชั้นรู้หนังสืออยู่ไม่กี่เดือนก็ไม่ได้อะไร รู้จักตัวอักษรแค่ไม่กี่ตัวที่ขีดเส้นน้อย พอไม่เห็นคำว่า “ตำแหน่งงาน” อยู่ในนั้น ก็คิดว่าสองผู้เฒ่าไม่ได้เขียนค่าชดเชยลงไป ตั้งใจจะแอบเก็บไว้เอง
“เจี้ยนเย่เกิดเรื่อง ค่าชดเชยที่เขาให้มา มันเกี่ยวอะไรกับพวกเธอ? พวกเธอเป็นพี่ชายพี่สะใภ้ เอาแต่คิดถึงของที่น้องเอาชีวิตแลกมาไม่กี่อย่าง พวกเธอไม่กลัวเวรกรรมหรือไง? ฉันตัดสินใจแล้ว ค่าชดเชยนั้นให้พ่อแม่ของพวกเธอเก็บไว้เป็นที่ระลึก ใครห้ามพูดถึงอีก ถ้ายังพูดเรื่องนี้อีก ต่อไปก็อย่าเรียกตัวเองว่าคนตระกูลหนิง” หนิงวั่งฝูตอนมาถึงก็ได้ยินหลานเล่าให้ฟังแล้ว เรื่องวุ่นวายวันนี้มีต้นตอจากค่าชดเชยของหลานชายคนที่สาม เห็นสะใภ้คนนี้พูดแทงใจน้องครั้งแล้วครั้งเล่า เขาย่อมไม่พอใจ
“นี่…” ลู่เสี่ยวหงอยากพูดแต่ก็กลืนคำลงไป เมื่อเห็นคนทั้งห้องไม่พอใจ แม้แต่สามีก็ไม่ช่วย ก็ไม่กล้าพูดต่อ หนิงวั่งจู่ไม่มองเธอเลย หันไปพูดกับหนิงวั่งฝู
“พี่ใหญ่ เรื่องฝ่ายบัญชี ช่วยไปอธิบายให้หน่อย กลางปีแยกบ้าน ต้องลำบากเขาคิดคะแนนงาน ปีนี้ก็แยกคะแนนกันไปเลย” พูดจบเหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่มือที่ยัดของกลับเข้าชายเสื้อกลับสั่นเล็กน้อย
“ฉันไปบอกให้ก็พอ” เรื่องเล็กน้อย หนิงวั่งฝูตอบตกลงทันที เห็นสะใภ้คนที่สามแย่งกระดาษไปดูครู่เดียวก็ส่งต่อให้สะใภ้คนที่ห้า เขาก็พยักหน้าในใจ
“ดูครบแล้ว ก็เริ่มแบ่งกันได้”
“ของชิ้นใหญ่ในบ้านก็คือบ้านกับหมูสองตัว” หนิงวั่งจู่เงยหน้ามองบ้านที่อยู่มาสิบกว่าปี
“เรือนหลักสามห้อง แบ่งเป็นสองส่วน ห้องปีกตะวันออกตะวันตกมีสี่ห้อง ก็แบ่งเป็นสองส่วน อีกทั้งยังมีที่ดินปลูกเรือนอีกแปลง สร้างได้สองห้อง นั่นนับเป็นอีกส่วนหนึ่ง พวกแกคิดกันเองว่าจะเอาด้านไหน เจ้าใหญ่ แกพูดก่อน”
“พ่อจะให้แบบไหนก็ได้ครับ” หนิงเจี้ยนกั๋วชินกับการเชื่อฟังพ่อแม่ ไม่เคยตัดสินใจเอง หลี่อ้ายหยุนที่อยู่ข้างๆก็ยิ่งไม่มีความเห็น
“เจ้ารองล่ะ” หนิงวั่งจู่ถามต่อ
“พ่อจัดให้ก็พอแล้วครับ” หนิงเจี้ยนจวินตอบเสียงต่ำ
“พ่อ พวกเราเอาบ้านใหม่” ลู่เสี่ยวหงแทรกขึ้นมา บ้านเก่าฝั่งนี้ก่อด้วยอิฐดิน บ้านใหม่อย่างไรก็ควรเป็นผนังอิฐ
“เจ้าสี่ เจ้าห้า” หนิงวั่งจู่ไม่ตอบคำเธอ หันไปถามความเห็นของลูกชายที่เหลือ
“พ่อ แม่มาอยู่กับพวกเรา ผมก็อยากได้ฝั่งใกล้พ่อแม่” หนิงเจี้ยนหมินมีข้อเรียกร้องเพียงอย่างเดียว
“ผมก็อยากอยู่ใกล้พ่อเหมือนกัน” หนิงเจี้ยนตงพูดตาม
“ตกลง บ้านใหม่ให้ครอบครัวเจ้ารอง” หนิงวั่งจู่ตัดสินใจสุดท้าย
“บ้านใหม่ยังไม่ได้ปลูก รอสร้างเสร็จแล้วพวกแกก็ย้ายไปเลย”
“งั้นเงินสร้างบ้าน พ่อก็ต้องให้นะ”
“ฉันกับพ่อคำนวณแล้ว หนึ่งร้อยห้าสิบหยวน พอสร้างบ้านสองห้อง แล้วยังเหลือ เงินให้พวกแกไปเลย จะสร้างยังไงก็แล้วแต่ มีข้อเดียว แยกบ้านแล้วต้องย้ายออก ห้ามอยู่ในบ้านนี้ต่อ” หลิวกุ้ยหลานรับคำ
“ถ้าไม่ยอม ก็จับสลาก”
แววตาลู่เสี่ยวหงเปลี่ยนไป เธอคำนวณในใจ สร้างบ้านสองห้องไม่ต้องใช้เงินมากขนาดนั้น ร้อยกว่าหยวนก็พอ หนึ่งร้อยห้าสิบหยวน เธอประหยัดได้อีกสี่ห้าสิบหยวน แบบนี้ดีกว่าเอาบ้านเก่า แม้จะอยู่ไกลสองผู้เฒ่า แต่ให้ลูกชายแวะมาหาบ่อยๆก็ไม่กลัวว่าของดีอะไรจะไม่ถึงมือ เมื่อคิดเรียบร้อยแล้วจึงตอบตกลง
“แม่ ก็ได้ค่ แต่พอพวกเราย้ายไปก็ไม่มีอะไรเลย โต๊ะเก้าอี้ก็ต้องรบกวนพ่อกับเจี้ยนหมินกับเจี้ยนตงช่วยหน่อย” หลิวกุ้ยหลานบิดเชือกปอที่เพิ่งเอามา กับหวังเย่ว์จินคนละด้าน ไม่เงยหน้าขึ้นก็ตอบ
“ของในบ้านใคร ใครก็จัดการเอง สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้สองคนที่เหลือก็ใช้ของติดตัวจากบ้านเดิม ทำไมถึงมาถึงเธอแล้วต้องให้พ่อเตรียมให้? จะให้พวกเขาทำให้ก็ได้ แต่เธอต้องจ่ายเงิน”
“แม่ค่ะ คนบ้านเดียวกัน พูดเรื่องเงินก็ดูไม่ดีนะ” ลู่เสี่ยวหงยิ้มพูด คิดในใจว่าได้เปรียบไม่เอาก็โง่
“แยกบ้านแล้ว ยังจะบ้านเดียวกันตรงไหน?” เชือกปอเส้นหนึ่งใช้หมด หลิวกุ้ยหลานก้มลงหยิบเส้นใหม่
“ไปบ้านใหม่ มีแค่หนึ่งร้อยห้าสิบหยวน นอกจากของที่จะแบ่งกันอีกเดี๋ยว ที่เหลือไม่มีอะไรแล้ว จะเอาก็เอา ไม่เอาก็ไม่เอา อย่ามายืนขอโน่นขอนี่กับฉัน” โดนยั่วจนโมโห เสียงของหลิวกุ้ยหลานจึงดังขึ้นเล็กน้อย หนิงเจี้ยนจวินที่เงียบมาตลอดเหมือนเพิ่งตื่น ได้ยินก็รีบพูด
“แม่ครับ อย่าโกรธเลย พวกเราไม่เอาอะไรเพิ่มแล้ว” พูดจบก็ดึงลู่เสี่ยวหงหนึ่งที
ลู่เสี่ยวหงถูกจ้องก็หุบปากลง ไม่พูดอะไรต่ออีก
“ถ้าพวกเจี้ยนกั๋วไม่ว่าอะไร ฉันก็จะตัดสินแบบนี้ เรือนหลักให้พ่อแม่กับครอบครัวเจี้ยนหมินอยู่ ห้องปีกตะวันออกตะวันตกเหมือนเดิม ใครอยู่ตรงไหนก็อยู่ตรงนั้น เห็นด้วยไหม?”
“เรื่องบ้านจบแล้ว ต่อไปก็เรื่องสัตว์เลี้ยงหลังบ้าน” เห็นลูกชายทุกคนไม่มีความเห็น หนิงวั่งจู่พูดต่อ
“ไก่ในบ้าน แบ่งตามจำนวนคน กี่คนก็เอากี่ตัว ไก่ตัวผู้สองตัวเก็บไว้ พวกเธอเอาไก่ตัวเมียไปก็พอ”
“พ่อ ผมขอไก่ตัวผู้หนึ่งตัว” หนิงเจี้ยนตงไม่อยากให้พ่อแม่เก็บไว้ทั้งสองตัว ไก่ตัวเมียยังออกไข่ ไก่ตัวผู้มีประโยชน์อะไร นอกจากผสมพันธุ์ ให้สองผู้เฒ่าเก็บไว้แล้วจะกินอะไร
“ไม่ต้อง เรามีพี่สี่ของเธออยู่” หลิวกุ้ยหลานไม่เห็นด้วยกับคำลูกชายคนเล็ก
“เจาตี้กำลังท้อง ก็ต้องบำรุง เธอดูแลบ้านตัวเองให้ดีก็พอ”
“หมูสองตัวแบ่งไม่ได้ ให้แต่ละครอบครัวสลับกันเลี้ยง ปลายปีส่งหนึ่งตัวให้กองผลิต อีกตัวเก็บไว้ใช้ในบ้าน ถ้าเราก็กินไม่หมดก็ขายไปซะ แล้วค่อยแบ่งเงินกัน ไม่มีใครคัดค้านใช่ไหม?”
“พ่อ แล้วตอนนั้นพ่อกับแม่จะนับเป็นหนึ่งส่วนแยกต่างหากคะ หรือรวมกับครอบครัวสี่เป็นส่วนเดียว?” คนอื่นเงียบกันหมด ลู่เสี่ยวหงกลับถามขึ้นมาอีก
“แน่นอนว่าแยกเป็นส่วนของตัวเอง ถึงปลายปี พวกเธอเป็นลูกหลาน ไม่คิดจะเลี้ยงดูคนแก่ทั้งสองบ้างหรือไง?” หนิงวั่งฝูทนดูท่าทีที่กลัวเสียเปรียบแม้แต่นิดเดียวไม่ไหว ตอบกลับด้วยสีหน้าโกรธ เสียงดังขึ้นเล็กน้อย จนทะลุกำแพงไปถึงอีกห้องหนึ่ง
“แม่คะ ฉันได้ยินเหมือนเถียนเถียนตื่นแล้ว เดี๋ยวฉันไปดูหน่อย” ได้ยินเสียงลูกสาวแว่วมา หวังเย่ว์จินยื่นเชือกปอในมือให้หลิวกุ้ยหลาน ลุกขึ้นวิ่งเข้าไปในห้อง ไม่นานก็อุ้มเถียนเถียนออกมา
เถียนเถียนใช้มือเล็กๆขยี้ตา เมื่อครู่นอนหลับสบายแต่ถูกปลุกขึ้นมา จึงไม่ค่อยพอใจนัก แต่พอเห็นคนในห้องเยอะขนาดนี้ก็เริ่มตื่นเต้น โดยเฉพาะชายชราคนนั้น ปู่ของเธอ
เมื่อเห็นลูกสาวจะพุ่งไปหาพ่อสามี หวังเย่ว์จินจึงโอบไว้ด้วยสีหน้าจนใจ
“เถียนเถียน มาเล่นอันนี้” พูดจบก็เก็บเชือกจากพื้นส่งให้เธอ หนิงเถียนเถียนรับมาดูแวบเดียวก็โยนทิ้ง สัญชาตญาณบอกว่านี่ไม่ใช่ของดี
“ของหยาบๆแบบนั้น เอาให้เธอทำไม” หลิวกุ้ยหลานรับเถียนเถียนมา
“มา เถียนเถียน มาหาย่ามา” หนิงเถียนเถียนที่ถูกอุ้มไป มองกระเป๋าเสื้อของหนิงวั่งจู่ด้วยสีหน้าเสียดาย เธอจำได้ว่าข้างในนั้นมีของเล่นดีๆอยู่
ทางนี้อุ้มกันไปมา ทางนั้นหนิงวั่งฝูที่เพิ่งตำหนิลู่เสี่ยวหง ก็รู้สึกว่าตนเองอาจทำให้หลานสาวสะดุ้งตื่น จึงกระแอมหนึ่งครั้งแล้วไม่พูดต่อ ส่วนลู่เสี่ยวหงที่ถูกตำหนิ ก็หงอยลง ปิดปากเงียบสนิท ต่อหน้าลุงใหญ่ที่เป็นหัวหน้าทีม เธอยังมีความเกรงกลัวอยู่บ้าง
“นอกจากหนึ่งร้อยห้าสิบแล้ว ในบ้านยังมีเงินเก้าสิบหยวน ครอบครัวละสิบหกหยวน เดี๋ยวพวกแกหยิบกันเอง” หนิงวั่งจู่ควักธนบัตรออกมาจากอก มีทั้งใบสิบหยวน ใบหนึ่งหยวน ม้วนแยกไว้เรียบร้อย เห็นชัดว่าเตรียมแบ่งไว้นานแล้ว
หนิงเถียนเถียนเห็นกระดาษสีสันหลากหลายพวกนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย จะพุ่งเข้าไปหาหนิงวั่งจู่ แต่ถูกหลิวกุ้ยหลานรวบไว้ทันที เห็นหลานอยากได้ หลิวกุ้ยหลานจึงควักถุงเงินของตัวเอง หยิบเหรียญหนึ่งเจี่ยวใส่มือเธอ เถียนเถียนกำเงินไว้ แล้วยิ้มหวานให้หลิวกุ้ยหลาน
เมื่อเห็นรอยยิ้มของเถียนเถียน ใจของหลิวกุ้ยหลานก็ผ่อนคลายลงมาก คิดไปทำไมให้ปวดหัว แยกบ้านแล้ว ต่อไปดูแลแค่หลานเล็กสองคนก็พอ ดีกว่าต้องรับใช้คนทั้งบ้านแล้วยังไม่ถูกใจใคร การกระทำทั้งหมดนี้ ลู่เสี่ยวหงเห็นเข้าหมด ก็กลอกตาอีกครั้ง เม้มปากพึมพำ
“พูดว่าไม่มีเงิน นี่ไม่ใช่ยังมีอยู่อีกหรือ”
“ของพ่อแม่อยู่กับแม่เธอ เงินพวกนี้เป็นของแต่ละครอบครัว” หนิงวั่งจู่พูดต่อ
“ที่เหลือให้แม่เธอจัดการ”
ทั้งหมดตกลงกันไว้ตั้งแต่เมื่อคืน หนิงวั่งจู่แบ่งของชิ้นใหญ่ ส่วนหลิวกุ้ยหลานแบ่งของชิ้นเล็ก หลิวกุ้ยหลานรับคำ
“ข้าวในบ้านยังมีราวสองร้อยกว่าชั่ง เมื่อคืนฉันชั่งไว้หมดแล้ว กระสอบหนึ่งสี่สิบเอ็ดชั่ง ส่วนที่เกินวันนี้เอาลงหม้อหมดแล้ว เดี๋ยวแต่ละครอบครัวเอาไปกระสอบหนึ่ง กินให้ประหยัด หลังฤดูใบไม้ร่วงแบ่งข้าวแล้วก็อย่าใช้ฟุ่มเฟือย ต้องรอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้าถึงจะได้แบ่งรอบใหม่”
พูดไปพูดมา ก็อดกำชับไม่ได้ มองดูลูกๆที่ไม่เคยลำบากจริงจังสักคน ก็ยิ่งไม่วางใจ หลิวกุ้ยหลานถอนหายใจในใจ แล้วพูดต่อให้จบทีเดียว
“ของเก่าในบ้านก็ไม่ได้มีค่าอะไร โต๊ะเก้าอี้พวกเธอแบ่งกันไป ที่เหลือก็เก็บไว้”
“ที่เหลือก็เป็นหม้อ ชาม ไหอะไรพวกนั้น ในรายการที่พ่อเธอเขียนไว้มีหมด เดี๋ยวแบ่งเป็นห้าส่วนแล้วจับสลาก ใครได้อะไรก็เอาไปอย่างนั้น นอกจากพวกนี้แล้ว ยังมีอะไรอีกก็ลองดูเอง”
พูดจบ เห็นคนทั้งห้องเงียบ หลิวกุ้ยหลานจึงถามอีกครั้ง
“ยังมีอะไรจะพูดไหม ถ้าไม่มีก็แบ่งกันตามนี้”