“เถียนเถียนเด็กดี แม่พาเถียนเถียนออกไปข้างนอก ไม่ต้องสนใจมันนะ” เห็นเถียนเถียนทำหน้ารังเกียจ มองลูกไก่ที่วิ่งวุ่นอยู่บนพื้น หวังเย่ว์จินก็ปลอบ เสียงเบาเพราะกลัวปลุกลูกชายที่นอนอยู่บนเตียง
เถียนเถียนได้ยินเสียงก็เงียบลง พอแม่อุ้มออกไป เห็นตอนออกไปลูกไก่วิ่งตามมา แต่ถูกประตูกั้นไว้ เธอก็พลอยดีใจขึ้นมาทันที
หวังเย่ว์จินออกไปช่วยให้เถียนเถียนปัสสาวะ แล้วสั่งหนิงเจี้ยนหมินที่เพิ่งล้างมือเสร็จให้ไปหากล่องไม้ที่เรือนฝั่งตะวันออก ห้องใต้สุดซึ่งใช้เก็บของ
“ดูว่ามีใบเล็กๆไหม ฉันจำได้ว่ามีตะกร้าที่ไม่ใช้แล้ววางอยู่ในห้องนั้นด้วย คุณหาดีๆล่ะ”
หนิงเจี้ยนหมินขานรับ อาศัยแสงสลัว ๆ หาได้ตะกร้าใบหนึ่งที่หูหิ้วขาด ด้านบนก็ชำรุดเล็กน้อย ตอนเดินออกมาเห็นพี่ชายคนรอง หนิงเจี้ยนจวิน เปิดประตูแล้วกำลังเดินไปฝั่งตรงข้าม จึงเรียกขึ้น
“พี่รอง จะไปไหนหรือ” เพราะเป็นพี่น้องแท้ๆกัน ต่อให้เมื่อวานเพิ่งมีเรื่องกัน หนิงเจี้ยนหมินก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ หนิงเจี้ยนจวินสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับมาเห็นหนิงเจี้ยนหมินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“อ๋อ เจี้ยนหมินนี่เอง ฉันจะไปเอาของหน่อย ดึกขนาดนี้ แกออกมาทำอะไรข้างนอก”
“ผมหาตะกร้าใส่เสื้อผ้าที่เปลี่ยนออก พี่รองจะไปเอาอะไรหรือ” หนิงเจี้ยนหมินหาเหตุผลตอบไปตามปาก
“ไม่มีอะไร” หนิงเจี้ยนจวินเห็นว่าที่มือเขาเป็นตะกร้าเก่าๆไม่ได้มีค่าอะไร ก็ไม่ได้ใส่ใจ
“เจวียนเจวียนหัวแตก จะไปเอาเขม่าหม้อมาโปะให้หน่อย”
“หัวแตกหรือ ไม่เป็นอะไรมากไหม ไม่ไปถามแม่ว่ามียาให้ทาหน่อยหรือ” หนิงเจี้ยนหมินไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน พอได้ยินว่าหลานสาวล้ม ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“ไม่เป็นไร แค่แผลเล็กๆหาเขม่าหม้อทาก็พอแล้ว” หนิงเจี้ยนจวินพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“อ๋อ งั้นก็ตามนั้น” พ่อแท้ๆ ยังไม่กังวล เขาจะไปห่วงแทนทำไม หนิงเจี้ยนหมินตำหนิตัวเองว่าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน แล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ เดินกลับเข้าบ้าน
ในห้อง หวังเย่ว์จินอุ้มเถียนเถียนนั่งอยู่บนเตียง พยายามเอาของอย่างอื่นมาล่อให้ลูกสาวสนใจ แต่เถียนเถียนไม่ให้ความร่วมมือ ยังพยายามจะลงไปข้างเตียงอยู่ดี สุดท้ายไม่มีทางเลือก จึงไปหยิบแผ่นบิสกิตออกมาจากตู้ ใช้ของกินถึงจะทำให้เธอสงบลงได้ชั่วคราว
เถียนเถียนเคี้ยวบิสกิตไป ก็ยังไม่ลืมชะโงกมองใต้เตียง เธอไม่ชอบให้มันเข้ามา แต่มันดันชอบวิ่งมาทางนี้ อยากจะตีมันจริงๆ เถียนเถียนคิดในใจ
“อ้าว เถียนเถียนกำลังกินอยู่หรือ พ่อขอกินคำหนึ่งได้ไหม” หนิงเจี้ยนหมินเข้ามาหยอก
เถียนเถียนขมวดคิ้ว ผลักเขาออกไปแล้วยันขาสั้นๆสองที หมุนตัวหันหลังให้เขา พ่อเหม็น!
“พ่อเสียใจนะ พ่อเหนื่อยไปหาตะกร้าให้เถียนเถียน แต่เถียนเถียนยังไม่ยอมให้พ่อกินสักคำ” หนิงเจี้ยนหมินแกล้งพูดทำเป็นน้อยใจ
พอได้ยินคำพูดนั้น เถียนเถียนก็เงยหน้ามองเขา ชี้นิ้วไปทางตู้ แล้วร้อง “อา” หนึ่งเสียง บอกหนิงเจี้ยนหมินว่าอยู่ตรงนั้น ให้เขาไปหยิบเอง
“อย่าแกล้งลูกสิ รีบเอาไก่ไปเก็บก่อน เดี๋ยวฟ้าสว่างค่อยถามว่าเป็นของแม่หรือของเสี่ยวฉือเอามาไว้” นอกจากสองคนนี้ หวังเย่ว์จินก็นึกไม่ออกว่าใครจะทำได้ หนิงเจี้ยนหมินรับคำ จับลูกไก่ที่พื้นใส่ลงในตะกร้า เอาตะกร้าไปวางไว้ตรงประตู กลับเข้ามาจะอุ้มเถียนเถียนอีกครั้งก็ถูกทำหน้ารังเกียจใส่อีก เขาแตะจมูกตัวเองอย่างจนใจ คนที่ชนกำแพงซ้ำสองก็ทำตัวเรียบร้อย ช่วยภรรยาปูที่นอนให้ลูกสาว
“ว่าแต่ เมื่อกี้ผมเห็นพี่รองอยู่ข้างนอก”
“หืม” หวังเย่ว์จินกำลังตบผ้าปูชั้นบนให้สะอาด ได้ยินคำพูดของสามีก็รู้สึกแปลกใจ “ออกไปทำอะไรแต่เช้า หรือทะเลาะกับเมียมา” พูดจบก็คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ พี่รองถูกเมียคุมอยู่หมัด มีสติขึ้นมาสักพัก เดี๋ยวก็ถูกเมียกล่อมจนกลับเป็นเหมือนเดิม
“ไม่ได้ทะเลาะ เขาบอกว่าเจวียนเจวียนหัวแตก ผมบอกให้ไปถามแม่ว่ามียาทาไหม เขาก็ไม่ไป” งานไร่งานนามักมีแผลถลอก โดยเฉพาะเจี้ยนตง น้องชายคนเล็กที่ชอบทำงานเร็วแต่ก็มักจะเจ็บตัว ตอนแรกพวกเขาไม่คิดอะไรมาก เด็ดสมุนไพรมาขยี้ทาก็จบ จนมีครั้งหนึ่ง หลิวกุ้ยหงมาที่บ้าน เห็นหลานชายก็สงสาร วันถัดมาก็ให้คนเอายามาขวดเล็กๆมาให้ บอกว่าช่วยลดการอักเสบ ทาแล้วแผลจะหายเร็ว
“พ่อแม่เขายังไม่ร้อนใจ คุณเป็นอาจะไปห่วงแทนทำไม” ได้ยินสามีพูดถึงลูกสาวบ้านพี่รอง หวังเย่ว์จินก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์
“เป็นอะไรไป” หนิงเจี้ยนหมินโดนดุแบบไม่รู้เรื่องก็ยืนงง
“เรื่องอะไรหรือคะ” หวังเย่ว์จินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เล่าเรื่องเมื่อวานให้สามีฟัง เธอเหลือบมองไปทางประตู ลดเสียงลงแล้วพูดว่า
“เมื่อวานสะใภ้รองบอกว่าเสี่ยวเทากินยาฆ่าหนู โวยวายกันใหญ่ สุดท้ายถามได้ความว่ามาแย่งถั่วลิสงของเถียนเถียน ฉันไปถามหนิวหนิว หนิวหนิวบอกว่าถั่วนั้นไม่รู้ว่าใครเอามาวางไว้ที่เก้าอี้ของเถียนเถียน โชคดีที่เถียนเถียนไม่กินของส่งเดช”
นึกถึงเรื่องนี้ทีไร หวังเย่ว์จินก็ยังรู้สึกหวาดกลัว บ้านนี้! นอกจากของที่เธอกับแม่สามีให้ และของที่เสี่ยวฉือเอาให้ เถียนเถียนแทบไม่กินของที่คนอื่นเอามาให้ นอกจากของที่พ่อกับปู่ให้บ้างเล็กน้อย คนอื่นเธอแทบไม่แตะ โชคดีที่ลูกเลือกกิน ถ้าเหมือนเด็กบ้านอื่นที่ให้มาก็กินหมด เธอคงร้องไห้จนตายไปแล้ว
“วันนั้นผู้ใหญ่ออกไปหมด หนิวหนิวดูเถียนเถียน เสี่ยวฉือวิ่งออกไป แล้วจะเป็นใครเอามาวาง ถ้าไม่ใช่แบบนี้ แม่จะรีบร้อนแยกบ้านทำไม สองคนนั้นไม่ยอมรับ ถึงจะไม่ยอมรับคิดว่าฉันดูไม่ออกหรือ เรื่องนี้ฉันจะคิดบัญชีกับพวกเขาให้ชัดเจนสักวัน”
เมื่อวานที่เธอลงมือจัดการลู่เสี่ยวหงแรงขนาดนั้น ก็เพราะเรื่องนี้เป็นหลัก เป็นแม่ประสาอะไร ไม่รู้จักสั่งสอนลูก สั่งสอนจนกลายเป็นเด็กใจโหดแบบนี้
“สุดท้ายคนที่กินคือเสี่ยวเทา ถ้าตอนนี้ฉันเอะอะขึ้นมา คนอื่นก็ไม่มีทางเข้าข้างฉัน แต่เรื่องนี้ฉันจะจำไปทั้งชีวิต ต่อให้ครอบครัวนั้นมีเรื่องอะไร ก็อย่าหวังว่าฉันจะสงสารแม้แต่นิดเดียว” พูดจบ หวังเย่ว์จินก็อุ้มเถียนเถียนเข้ามาในอ้อมแขนกล่อมเบา ๆ
หนิงเจี้ยนหมินฟังแล้วตกใจ “เถียนเถียนไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
“ถ้าเถียนเถียนเป็นอะไร ฉันจะนั่งสงบแบบนี้ได้หรือคะ” หวังเย่ว์จินย้อนถาม
หนิงเจี้ยนหมินพยักหน้า ลูกสาวไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ส่วนบ้านพี่รอง หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ตัดสินใจว่าจะไม่เข้าไปยุ่งอีก
“เมื่อคืนคุณนอนดึก นอนต่ออีกหน่อยเถอะ เดี๋ยวฉันกล่อมเถียนเถียนหลับแล้วค่อยไปทำกับข้าว” หวังเย่ว์จินพูดต่อ
“เธอก็นอนต่อสักหน่อย แม่ก็ยังไม่ตื่นเช้าขนาดนั้น”
“แม่ไม่ตื่น ฉันยิ่งต้องตื่นเช้าทำข้าว ถ้าช้าไป พวกพี่สะใภ้พวกนั้นจะใช้หม้อยังไง”
“แล้วแต่เธอ” หนิงเจี้ยนหมินตอบ เมื่อคุยกันเสร็จ ต่างคนต่างทำธุระของตัวเอง ภายในห้องกลับมาเงียบสงบ
แต่ทางอีกฝั่งกลับไม่เป็นเช่นนั้น เรือนฝั่งตะวันออกห้องทางใต้ หนิงเจี้ยนจวินมองหมอนที่เปื้อนเลือดแล้วหนักใจ
“ภรรยา เธอว่าแบบนี้จะทำยังไงดี”
“จะทำยังไงอะไร เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง แค่หัวแตกนิดหน่อย เอาเขม่าหม้อทา เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็หาย” ลู่เสี่ยวหงตอบส่งๆ สีหน้าไม่ใส่ใจ แถมยังโกรธเรื่องที่ได้ยินเรื่องเมื่อวาน คืนก่อนหนิงเจี้ยนจวินเผลอพูดหลุด เธอถึงรู้ว่าลูกชายกินยาฆ่าหนูเพราะลูกสาวคนนี้ ถ้าจะให้กิน ก็ควรให้เด็กผู้หญิงบ้านน้องชายสี่กิน นังเด็กนี่ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง
“ไม่งั้นฉันไปหาแม่ เอายามาทาหน่อยไหม” หนิงเจี้ยนจวินลองถาม
“เอายาอะไรกัน เลือดออกก็ออกไปสิ จะตายหรือไง เมื่อวานถ้าเธอไม่หลบ จะล้มได้หรือ รู้แบบนี้ ตอนคลอดออกมาน่าจะบีบคอให้ตายตั้งแต่แรก จะได้ไม่วุ่นวายขนาดนี้” ลู่เสี่ยวหงพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยม รีบห้ามหนิงเจี้ยนจวินไว้ ถ้าไปเอายา แล้วแม่สามีถามขึ้นมาเรื่องก็รู้กันหมด
“แค่นี้แหละ เลือดนิดหน่อย ไม่เป็นอะไรหรอก”
หนิงเจี้ยนจวินขมวดคิ้ว มองลูกสาวที่นอนอยู่บนเตียง แล้วหันไปมองภรรยาในห้อง สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่สนใจอีก