เมื่อคืนภรรยาออกไปข้างนอก ลูกสาวก็เข้ามาเกาะเขาบอกว่ากลัว เขาปลอบไปไม่กี่คำกลับถูกลูกชายได้ยิน พอภรรยากลับมาเขาก็ฟ้อง ทำให้คนเป็นภรรยาคว้าลูกสาวมาตี เขาพูดอย่างไรก็ไม่ฟัง
กว่าจะห้ามได้ ภรรยาก็ฉวยจังหวะที่เขาเผลอจะตีอีก ลูกสาวพยายามหลบ แต่เผลอไปกระแทกขอบเตียงดิน ตอนนั้นมืด มองไม่ออกว่าหนักแค่ไหน ลูกสาวร้องไห้ครวญครางจนหลับไป เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เช้ามืดตื่นขึ้นมา เห็นหมอนของลูกสาวเปื้อนเลือดเต็มไปหมด ถึงได้รู้ว่าไม่ใช่เรื่องเล็ก
พอถามภรรยา ภรรยาก็ไม่สนใจ กลับให้เอาเขม่าหม้อทา จนเมื่อเลือดหยุดไหล แต่แผลใหญ่ขนาดนี้ จะไม่เป็นอะไรจริงหรือ หนิงเจี้ยนจวินคิดวนไปวนมาไม่รู้จะทำอย่างไร สุดท้ายก็ขึ้นเตียงนอนต่อ รอให้ฟ้าสว่างค่อยว่ากัน ไม่นานนัก หนิงเจี้ยนจวินได้ยินเสียงเรียกตัวเอง ลุกขึ้นมาดู เห็นว่าลูกสาวตื่นแล้ว ใจก็โล่งทันที ตื่นได้ก็แสดงว่าไม่เป็นไร
“เจวียนเจวียนตื่นแล้วหรือ”
“พ่อ…” หนิงเจวียนเจวียนเรียกอย่างลังเล
“อืมม ตื่นแล้วก็ดี เดี๋ยวพ่อหาเสื้อผ้าให้เปลี่ยน” เห็นเสื้อผ้าของหนิงเจวียนเจวียนไม่สะอาด หนิงเจี้ยนจวินพูดพลางเปิดตู้หัวเตียงค้นหา ค้นอยู่พักหนึ่งก็ไม่เจอชุดของลูกสาว เขาหันไปมองลูกสาวที่จ้องเขาอยู่ตลอด ขยับริมฝีปากเล็กน้อย สุดท้ายก็หยิบเสื้อผ้าของลูกชายออกมาชุดหนึ่ง เดินไปหยุดตรงหน้าเธอ
“เจวียนเจวียน เสื้อผ้าของหนู แม่เอาไปซักแล้ว ใส่ของพี่ชายไปก่อนนะ”
“อา?” หนิงเจวียนเจวียนไม่คิดว่าจะต้องใส่เสื้อผ้าของพี่ชาย พอคิดถึงคำพูดของหนิงเจี้ยนจวินเมื่อครู่ก็เข้าใจขึ้นมา
“พ่อวางไว้เถอะ หนูใส่เองได้”
“ได้ เดี๋ยวพ่อออกไปก่อน หนูเปลี่ยนเองนะ” หนิงเจี้ยนจวินพูดจบก็วางเสื้อผ้าไว้ แล้วเดินออกไป
ในห้อง เหลือเพียงหนิงเจวียนเจวียนที่ยืนถือเสื้อผ้านิ่งงัน ตอนตื่นขึ้นมาเธอก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง ในหัวกลับมีความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเองเพิ่มขึ้นมา แต่พอเห็นพ่อของร่างนี้ เธอก็นึกออกทันทีว่าตัวเองเป็นใคร
เธอชื่อ หลี่ถูถู ไม่กี่วันก่อน เธอไปสัมภาษณ์แม่ของดาราสาวที่เพิ่งโด่งดังอย่าง หูเซี่ยงเถียน ที่มีแม่ชื่อ หนิงเสี่ยวเจวียน ได้ยินกันว่าตอนผู้หญิงคนนี้ลำบากมาก พ่อของเธอ หนิงเจี้ยนจวิน ไม่เป็นที่โปรดปรานของปู่ย่า ทั้งครอบครัวถูกบ้านลุงกดขี่ ต่อมาจำใจต้องแยกบ้าน แต่แยกแล้วก็ยังไม่หลุดพ้นจากญาติที่คอยดูดเลือด เงินที่หนิงเสี่ยวเจวียนหาได้ในช่วงเริ่มต้นทำงาน ถูกปู่ย่าชิงไปหมด จนชีวิตครึ่งหลังยากจนขัดสน
ต่อมาโชคชะตาหมุนเวียน หลายปีให้หลัง หนิงเสี่ยวเจวียนได้รู้จักกับนักธุรกิจผู้มั่งคั่งที่หย่าร้างแล้วชื่อ หูวั่ง และมีลูกสาวด้วยกันคือ หูเซี่ยงเถียน หนิงเสี่ยวเจวียนเคยบอกว่า แม้ภายหลังฐานะจะดีขึ้น แต่เธอก็ไม่ได้เกลียดชังปู่ย่าที่ลำเอียง หรือญาติพี่น้องที่เคยรังแกเธอในวัยเด็ก กลับขอบคุณพวกเขาเสียด้วยซ้ำ
เรื่องที่ว่าปู่ย่าที่ลำเอียงนั้นเป็นอย่างไรนั้น หนิงเสี่ยวเจวียนไม่ได้อธิบายละเอียด แต่หลี่ถูถูสืบหาข้อมูลจากหลายทาง ได้รู้ว่าญาติผู้พี่ของหนิงเสี่ยวเจวียนอาจเป็นภรรยาของประธานกลุ่มซู ชื่อ หนิงเถียนเถียน
พอได้ข้อมูลมา เธอก็เร่งเขียนต้นฉบับทันที แม้ตอนตรวจจะถูกบรรณาธิการใหญ่ตีกลับเพราะข้อมูลยังไม่แน่ชัด แต่เธอติดสินบนบรรณาธิการที่กำลังขาดผลงานอีกนิดจะได้เลื่อนตำแหน่ง แอบนำบทความออกเผยแพร่
ผลเป็นไปตามคาด บทความสร้างความฮือฮาอย่างมาก เรื่องส่วนตัวของคนรวยเป็นสิ่งที่ผู้คนสนใจเสมอ ชื่อเสียงตระกูลหนิงเสียหาย หุ้นของกลุ่มซูและกลุ่มหนิงร่วงหนัก เดิมทีเธอตั้งใจอาศัยกระแสนี้ไปสัมภาษณ์หนิงเสี่ยวเจวียนอีกครั้ง แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่ยอม
บรรณาธิการเร่งเร้าไม่หยุด เธอใจร้อน จึงเขียนเรื่องจากบทสนทนาที่คุยเล่นกัน เพราะไม่มีการบันทึกเสียง เลยเผลอปรับแต่งจากความทรงจำบ้าง บทความชิ้นที่สองออกไปได้สองวัน บรรณาธิการก็โทรมาแจ้งเลื่อนตำแหน่ง ขณะที่เธอกำลังคิดจะเดินหน้าต่อ ก็มาโผล่ที่นี่
เมื่อครู่เธอยังไม่ทันตั้งสติว่าตัวเองเป็นใคร พอเห็นหนิงเจี้ยนจวินถึงนึกออก เพราะเธอรู้จักเขา หนิงเสี่ยวเจวียนเคยให้เธอดูรูปถ่ายตอนเด็ก แม้หนิงเจี้ยนจวินจะดูอ่อนกว่าคนในรูป แต่ในฐานะนักข่าว เธอจำได้ในพริบตา
คิดถึงตรงนี้ หลี่ถูถูถึงเข้าใจว่า เธอมาอยู่ในร่างของหนิงเสี่ยวเจวียนเสียแล้ว จากความทรงจำ เมื่อวานเพิ่งแยกบ้าน รายละเอียดอื่นเธอยังไม่ชัด แต่แยกบ้านแล้วก็ดี พอคิดได้แบบนั้น หลี่ถูถูก็ตั้งสติ เรื่องสำคัญตอนนี้คือ ต้องเกลี้ยกล่อมหนิงเจี้ยนจวินให้ย้ายออกไป ให้พ้นจากญาติพวกนี้ที่คอยสูบเลือด
เมื่อวางแผนเสร็จ เธอคิดจะเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ร่างกายสกปรกมาก หลี่ถูถูถอดเสื้อออกเปลี่ยน เผลอไปโดนแผลที่ศีรษะ ก็เผลอร้องออกมาเบา ๆ ด้วยความเจ็บ
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างระมัดระวัง มองหากระจกอยู่พักหนึ่งก็ไม่เจอ จึงลองแตะศีรษะดู เจ็บจี๊ดขึ้นมาอีก ครั้นเห็นคราบเลือดบนหมอน แล้วนึกถึงอาการปวด เธอก็เข้าใจทันที
ตอนสัมภาษณ์ หนิงเสี่ยวเจวียนมีแผลเป็นเด่นชัดบนศีรษะ และเรื่องแบบนี้คือสิ่งที่งานข่าวต้องการ เธอจึงถามขึ้น หนิงเสี่ยวเจวียนบอกว่านี่คือสาเหตุของการแยกบ้าน ส่วนรายละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้น หลี่ถูถูก็พอเดาได้ ไม่พ้นปู่ย่าลำเอียง ลูกสาวบาดเจ็บแต่ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ พ่อแม่สงสารลูก จึงเร่งให้แยกบ้าน
โชคดีที่เธอมาอยู่ที่นี่หลังจากแยกบ้านแล้ว หลี่ถูถูโล่งใจ หากเป็นก่อนแยก เธอคงทนคนพวกนั้นไม่ไหว ต่อให้ภายหลังร่ำรวยแค่ไหน หากนิสัยเลว ก็เป็นพวกมั่งคั่งไร้คุณธรรม การบริจาคหลายครั้งก็แค่ซื้อภาพลักษณ์ ทั้งที่กลุ่มบริษัททำกำไรปีละมากมาย แต่บริจาคออกมาเพียงนิดเดียว
หลี่ถูถูคิดว่า วันนี้เธอต้องชวนพ่อแม่ย้ายบ้าน จากนั้นฉวยโอกาสหาเงินก้อนแรก ยุคนี้เป็นช่วงที่โอกาสมีอยู่ทุกหนแห่ง เธอจะไม่ปล่อยให้เสียเปล่า ตั้งแต่วันนี้ไป เธอคือ หนิงเจวียนเจวียน ชื่อที่หนิงเสี่ยวเจวียนใช้หลังแต่งงาน เธอไม่คิดมาก่อนว่าตอนเด็กจะมีชื่อเล่นธรรมดาแบบนี้ แต่ไม่เป็นไร ไม่ว่าจะชื่ออะไร เธอก็จะมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม
เมื่อคิดทุกอย่างเรียบร้อย หนิงเจวียนเจวียนลุกไปเรียกพี่ชาย หนิงเสี่ยวเทา แต่เขานอนหลับสนิท เรียกอยู่นานก็ไม่ตื่น เธอจึงเลิกล้ม แล้วไปเรียกแม่ ลู่เสี่ยวหง
“แม่ แม่คะ ตื่นได้แล้ว” หนิงเจวียนเจวียนเขย่าแขนลู่เสี่ยวหงพลางเรียก
“ตื่นๆ ตื่นทำไม” ลู่เสี่ยวหงลืมตาขึ้น พูดอย่างหงุดหงิด
“แม่ รีบลุกมาทำกับข้าวเถอะ…” กินเสร็จจะได้ย้ายบ้าน ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกลู่เสี่ยวหงขัดขึ้น
“กิน กิน กิน รู้จักแต่จะกิน นังตัวซวย ทำไมไม่ไปตายซะ ฉันทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน ยังต้องตื่นเช้ามาทำกับข้าวให้แกอีกหรือ แกจะไม่กินฉันแทนไปเลยล่ะ”
หนิงเจวียนเจวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่ว่าลู่เสี่ยวหงเอ็นดูเธอมากหรือ แต่เธอก็เข้าใจทันที คำพูดนี้คงตั้งใจพูดให้คนอื่นได้ยิน คิดได้แบบนั้นก็ยิ่งดีใจ เธอจึงพูดด้วยเสียงที่คนข้างนอกได้ยิน
“แม่ หนูรู้ว่าแม่ทำงานเหนื่อยทั้งวัน ตอนนี้ก็แยกบ้านแล้ว ตั้งแต่วันนี้ งานในบ้านให้หนูทำเอง แม่พักผ่อนให้เต็มที่ จะไม่เหนื่อยเหมือนเมื่อก่อน พอหนูหาเงินได้มาก หนูจะให้แม่กินดีใส่ดี ไม่ต้องลำบากอีก”
ลู่เสี่ยวหงฟังแล้วงง มองแผลบนหัวลูกสาว คิดในใจว่าอย่าบอกนะว่าถูกตีจนสมองเพี้ยน ใจหนึ่งก็เริ่มไม่มั่นใจ เธอจึงไม่พูดอะไร แต่ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าแล้วลงจากเตียง
พอเห็นแบบนั้น หนิงเจวียนเจวียนคิดว่าตัวเองทำถูก จึงแอบชูสองนิ้วให้ตัวเองอย่างภูมิใจ
ในครัว หวังเย่ว์จินกำลังเทแป้งข้าวโพดลงหม้อ ได้ยินความเคลื่อนไหวจากเรือนฝั่งตะวันออก ก็หันไปมองสามีอย่างงงๆ หนิงเจี้ยนหมินที่กำลังเติมฟืนใต้หม้อก็ทำหน้างุนงงไม่แพ้กัน เรือนนั้นคงมีคนประหลาดอยู่จริง ๆ