“ดูเหมือนอาหารในบ้านเราจะไม่ดีพอ” เห็นเถียนเถียนยอมกิน หลิวกุ้ยหลานก็ถอนใจโล่งตามสะใภ้ แล้วอดบ่นไม่ได้ “ถ้าให้เด็กได้กินไข่ทุกมื้อก็คงดี ไม่ต้องมากินข้าวโพดตามผู้ใหญ่ทุกวัน”
“แม่คะ เถียนเถียนกินได้ดีแล้วนะคะ ดีกว่าตอนเสี่ยวฉือตอนนั้นตั้งเยอะ” หวังเย่ว์จินป้อนลูกสาวไปพูดไป เธอไม่กล้าละสายตาจากหนิงเถียนเถียน คอยใช้ผ้ากันเปื้อนเล็กๆที่คล้องคอเช็ดปากให้เป็นระยะ
“ดีตรงไหนกัน นอกจากนมผงมอลต์นิดหน่อย ไข่ก็ได้กินแค่สองสามวันครั้ง ยังเคยได้กินอย่างอื่นที่ไหน” หลิวกุ้ยหลานอดคิดบัญชีไม่ได้ ลูบศีรษะเถียนเถียนแล้วพูดว่า “เฮ้อ ทำให้เถียนเถียนต้องลำบากจริง ๆ”
“แม่คะ ถ้าแบบนี้ยังเรียกว่าลำบาก แล้วแบบไหนถึงจะไม่ลำบากกัน” เสียงคุ้นหูดังมาจากนอกประตู
ได้ยินเสียงนั้นก็ชวนให้หงุดหงิด หลิวกุ้ยหลานขมวดคิ้ว “สะใภ้รอง เธอไม่ทำข้าวของตัวเองแล้วเข้ามาในเรือนทำไม”
“แม่ ฉันแค่มาดูในเรือน ยังไม่ได้ย้ายออกนี่นา หรือว่าที่นี่ฉันเข้ามาไม่ได้แล้ว ต่อให้แยกบ้านแล้ว ของในเรือนนี้ก็ยังมีของพวกเราอยู่ครึ่งหนึ่ง เข้ามานั่งสักหน่อยจะเป็นอะไรไป” ลู่เสี่ยวหงเดินเข้ามา เหลือบมองอาหารบนโต๊ะแล้วเม้มปาก “แยกบ้านแล้วแท้ๆ ในที่สุดก็ไล่พวกเราออกไปได้ แม่ยังไม่ทำของดีๆกินอีกหรือ”
รู้อยู่แล้วว่าจะไม่พูดดี หลิวกุ้ยหลานจึงไล่ตรง ๆ “พอได้แล้ว บ้านจนขนาดนี้จะมีของดีอะไร ดูเสร็จก็ไปทำข้าวเร็วๆ จะถึงเวลาไปทำงานแล้ว ยังจะกินกันหรือไม่”
“แม่ นี่เพิ่งแยกบ้านเองนะคะ ยังตั้งตัวไม่ทันเลย แล้วดูเวลาสิ ไม่เช้าแล้ว ให้เจี้ยนจวินมากินกับแม่สักมื้อได้ไหม” สามีมากินด้วย เธอก็กินตามไปด้วยได้ ส่วนเด็กสองคน ย่าไม่มีทางไล่ออกแน่
ลู่เสี่ยวหงอ้าปาก หลิวกุ้ยหลานก็รู้ทัน “คิดดีอะไรอยู่ล่ะ กินได้ แต่ละคนต้องเอาแป้งมาหนึ่งชาม ไม่อย่างนั้นต่อให้อดตายก็อย่าหวังได้กินข้าวฉันสักคำ”
โดนจับได้ตรงๆแบบนี้ สีหน้าลู่เสี่ยวหงก็ไม่ดี “ฉันก็แค่พูดไป แม่จะว่าอะไรขนาดนั้น”
“ถ้าไม่คิดนอกลู่นอกทาง ฉันจะว่าไปทำไม” หลิวกุ้ยหลานเห็นหนิงเถียนเถียนดิ้นไม่หยุด จึงปรับท่านั่งให้ แล้วเงยหน้ามองลู่เสี่ยวหง “ยังไม่ไปทำข้าวอีก จะรอให้มีคนยกชามมาป้อนหรือ หรืออยากให้มีคนมาคอยปรนนิบัติด้วย”
“ไม่ให้กินก็ช่าง ใครว่าไม่มี” ลู่เสี่ยวหงพึมพำแล้วหันหลังจะออกไป
“เดี๋ยวก่อน ของในเรือนพวกเธอ รีบเก็บให้เรียบร้อย บ่ายนี้กลับมาแล้วก็ย้ายออกไปให้หมด” หลิวกุ้ยหลานเรียกไว้ สัญชาตญาณบอกว่ารีบให้ครอบครัวนี้ออกไปจะสบายใจกว่า
“แม่ ยังหาที่ไม่ได้นี่นา”
“หาที่ไม่ยาก ทางตะวันตกของหมู่บ้านหลายหลังไม่มีคนอยู่ พ่อเธอไปบอกหัวหน้าทีมสักคำ พวกเธอก็ย้ายไปได้เลย ที่นั่นใกล้บ้านใหม่ของพวกเธอด้วย ดีกว่าเบียดกันอยู่ทั้งลานหรือ” หลิวกุ้ยหลานอยากให้ไปเร็วๆ
“แต่ก็ต้องมีของให้ย้ายสิ” ลู่เสี่ยวหงบ่น “แบ่งมาแค่นี้ ย้ายไปแล้วจะอยู่กันยังไง”
ได้ยินแววกล่าวหาว่าแบ่งบ้านไม่ยุติธรรม ไฟโทสะของหลิวกุ้ยหลานก็ปะทุ “ของบ้านไหนก็ของบ้านนั้น อยากเอาของก็ไปเอาจากบ้านแม่เธอสิ เมื่อวานแบ่งกันเรียบร้อยแล้ว เกินกว่านี้ชิ้นเดียวก็เอาไม่ได้”
“เชอะ ใครอยากได้ของพวกนี้” เมื่อขอไม่สำเร็จ ลู่เสี่ยวหงเม้มปากแล้วออกไป ตอนก้าวออกประตูสะดุดธรณีจนเซ เดินบ่นพึมพำออกไป ทำให้หนิงเถียนเถียนเกาะแขนหลิวกุ้ยหลาน ยื่นคอมองตามด้วยความสงสัย
“เถียนเถียน กินข้าวลูก” เห็นลูกสาวมองซ้ายมองขวาไม่ยอมกิน หวังเย่ว์จินเรียกอย่างจนใจ
ได้ยินเรียกชื่อ หนิงเถียนเถียนจึงเงยหน้าขึ้น เห็นช้อนตรงหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วก็อ้าปากกลืนลงไป
ใช้เวลาป้อนนานกว่าปกติครึ่งหนึ่ง หวังเย่ว์จินวางชามลงอย่างยอมรับชะตา จะอุ้มเถียนเถียนไปวาง
“แม่คะ แม่กินก่อนเถอะ ฉันจะวางเถียนเถียนบนเก้าอี้”
“ไปเอาเก้าอี้มาเลย ให้เถียนเถียนนั่งข้างฉัน” หลิวกุ้ยหลานพูด
หวังเย่ว์จินไปยกเก้าอี้เล็กจากมุมกำแพง ทั้งสองจัดให้เถียนเถียนนั่งเรียบร้อยแล้วจึงเริ่มกิน หนิงวั่งจู่กับ
หนิงเจี้ยนหมินรออยู่ก่อน กินไปได้แค่สองคำ มีเพียงหนิงเสี่ยวฉือที่กินจนเหงื่อท่วมหน้า ชามแทบจะหมด
“เสี่ยวฉือ กินช้าๆก็ได้ กินเสร็จแล้วไปล้างหน้าด้วยนะ” เห็นหน้าหลานเปื้อนเลอะ หลิวกุ้ยหลานกำชับ แล้วเรียกหวังเย่ว์จิน “แม่เสี่ยวฉือ รีบกินเถอะ แล้วก็เจี้ยนหมิน คราวหน้าพวกเธอพ่อลูกกินกันก่อน เราไปช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร”
พูดจบ หลี่อ้ายหยุนยกโจ๊กข้าวโพดสองชามเข้ามา เข้าประตูก็เรียกพ่อแม่สามี ส่วนหนิวหนิวอยู่ข้างๆ หิ้วตะกร้าใส่วอวอโถว โชคดีที่บ้านมีของที่ไม่ต้องเสียเงินเยอะ ไม่อย่างนั้นคงไม่พอใช้
หลิวกุ้ยหลานได้ยินเสียงก็เงยหน้ามอง เห็นแค่แม่ลูกสองคน จึงถามตามปาก “เจี้ยนกั๋วยังไม่ตื่นหรือ”
หลี่อ้ายหยุนวางชามบนโต๊ะอีกตัว แล้วยิ้มตอบ “เมื่อคืนเจี้ยนกั๋วนอนดึก ฉันเลยไม่ปลุก รอให้อาหารเย็นหน่อยค่อยไปเรียก”
“แล้วแต่เธอ” หลิวกุ้ยหลานตอบแล้วกินต่อ หวังเย่ว์จินเหลือบมองบนโต๊ะ ชามใหญ่เห็นชัดว่าตั้งใจตักมา ส่วนชามเล็กแทบไม่เห็นแป้งข้าวโพด เหมือนน้ำเปล่า เธอไม่พูดอะไร ก้มหน้ากินของตัวเองต่อ
อีกด้านหนึ่ง หลี่อ้ายหยุนพูดจบก็ออกไปยกชามอีกใบเข้ามา จัดการเรียบร้อยแล้วก็ให้หนิวหนิวนั่งรออยู่ในเรือน ส่วนตัวเองออกไปเรียกสามี
พอหนิงเจี้ยนกั๋วเข้ามาในเรือน หลิวกุ้ยหลานกับคนอื่น ๆ ก็ใกล้กินเสร็จแล้ว ได้ยินลูกชายคนโตเรียก หลิวกุ้ยหลานขานรับเสียงหนึ่งแต่ไม่ได้พูดอะไร ทั้งเรือนต่างคนต่างกินข้าวของตัวเองอย่างสงบ
กินเสร็จ หนิงวั่งจู่กับหนิงเจี้ยนหมินก็ออกไปก่อน หลิวกุ้ยหลานกับสะใภ้ช่วยกันเก็บโต๊ะให้เรียบร้อย แล้วอุ้มเถียนเถียนไปหาสะใภ้คนเล็ก
“เจาตี้ พวกเธอกินอะไรกัน”
“แม่คะ” เห็นหลิวกุ้ยหลานมา หลิวเจาตี้เรียกเสียงหนึ่ง “ในหม้อมีน้ำร้อนที่สะใภ้สี่เหลือไว้ ฉันก็ใส่แป้งข้าวโพดลงไปหน่อย กินกับวอวอโถวเมื่อคืน คนในเรือนเยอะเลยไม่ได้เข้าไป กินอยู่ตรงเตาไฟ” มีแค่สองคน ทำอะไรง่ายๆก็กินอิ่มแล้ว
“กินแล้วก็พอ ของเก็บเรียบร้อยหรือยัง” หลิวกุ้ยหลานวางใจ เห็นว่าคู่หนุ่มสาวรู้จักจัดการเรื่องกินเอง
“เก็บหมดแล้วค่ะแม่ จะไปเดี๋ยวนี้เลยไหมคะ” หลิวเจาตี้กองของบนเตียงรวมกัน ตบที่นอนสองสามที เห็นว่าไม่มีอะไรแล้วก็ถามแม่สามี
“ไปหาที่ร่มสักหน่อย จัดที่ให้เถียนเถียนอยู่ให้เรียบร้อย” หลิวกุ้ยหลานตอบ จากนั้นบรรดาแม่ผัวลูกสะใภ้ก็เดินไปด้วยกัน
“แม่เจี้ยนกั๋ว แม่เจี้ยนกั๋ว เดินช้าหน่อย” เพิ่งออกจากประตูก็ได้ยินคนเรียก หลิวกุ้ยหลานหันไปมอง เป็นพี่สะใภ้เหมียววั่นอิง “ฉันก็นึกว่าใคร พี่สะใภ้กินข้าวหรือยัง”
“กินแล้วๆ” เหมียววั่นอิงรีบเดินตามมา “ฉันได้ยินว่าพวกเธอแยกบ้านกันเมื่อวานแล้ว เธอคิดยังไง ปล่อยให้ลูกๆ ทำตามใจแบบนั้น พวกเขาบอกจะแยกก็แยก แล้วต่อไปสองตาแก่ยายแก่จะอยู่กันยังไง”
“ฉันกับพ่อของพวกเขาคุยกันแล้วถึงแยก แยกแล้วสบายกว่า” หลิวกุ้ยหลานพูดอย่างไม่ใส่ใจ
เหมียววั่นอิงไม่เชื่อ “มีที่ไหนผู้ใหญ่ในบ้านเป็นฝ่ายเสนอแยกเอง ไม่ใช่ลูกๆไม่อยากอยู่ด้วย สุดท้ายจนปัญญาถึงต้องแยกกันหรอกหรือ”
“นั่นมันบ้านคนอื่น บ้านฉันยังไม่ถึงขั้นที่ลูกจะมาบีบให้แยกบ้าน” สีหน้าหลิวกุ้ยหลานไม่ค่อยดีนัก ก็พูดไปแล้วว่าเป็นความคิดของพวกเขาเอง ทำไมต้องยืนกรานให้ยอมรับว่าลูกชายเป็นฝ่ายบังคับแยกบ้านด้วย