“ฉันก็แค่ถามสองคำ ดูสิ! แค่นี้ก็ทำหน้าตึงขมึงไปหมดแล้ว” เห็นหลิวกุ้ยหลานโกรธขึ้นมา เหมียววั่นอิงก็ไม่กล้าซักต่อ
“พี่สะใภ้มีเวลามาถามฉัน ยังสู้เอาเวลาไปคิดเรื่องบ้านตัวเองให้มากหน่อยดีกว่า” หลิวกุ้ยหลานหัวเราะเยาะ สองบ้านก็พอๆกัน ใครก็อย่าไปหัวเราะใคร
“บ้านฉันเป็นอะไรไป ไม่เห็นมีเรื่องอะไร” ได้ยินคำของหลิวกุ้ยหลาน สีหน้าเหมียววั่นอิงก็ไม่ดีขึ้น
“บ้านใครเป็นอย่างไร ใครๆก็รู้กันอยู่แก่ใจ” หลิวกุ้ยหลานตอบ “อย่าเอาแต่จ้องบ้านคนอื่น ชีวิตเป็นอย่างไร ไม่ได้เอามาพูดอวดกันหรอก” พูดจบก็ไม่รอให้เหมียววั่นอิงตอบ อุ้มหนิงเถียนเถียนเรียกหวังเย่ว์จินกับอีกคนให้รีบเดิน
เหลือเหมียววั่นอิงยืนหน้าบึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกได้ว่าข้างกายหลิวกุ้ยหลานมีแค่สะใภ้สองคน ใจก็โล่งขึ้นมา “พูดให้ดูดีไปเถอะ ที่แท้ลูกชายก็เริ่มไม่เป็นใจแล้ว” คิดถึงบ้านตัวเองที่ลูกชายสองคนเชื่อฟัง เธอก็ยิ่งได้ใจขึ้น
อีกด้านหนึ่ง หลิวกุ้ยหลานไปถึงแปลงนา วางหนิงเถียนเถียนไว้ใต้ร่มไม้ เห็นศีรษะหลานมีเหงื่อซึม ก็สงสารขึ้นมาทันที “ไม่รู้เมื่อไหร่จะเย็นลง นี่เข้าฤดูใบไม้ร่วงตั้งกี่วันแล้ว ยังร้อนขนาดนี้ คนจะอยู่กันอย่างไร”
หวังเย่ว์จินเดิมไม่ได้คิดว่าผิดปกติ พอได้ยินแม่สามีพูดก็รู้สึกว่าปีนี้ร้อนจริง “ตามปกติก็ควรจะค่อยๆเย็นลงแล้วนะคะ ไอร้อนปลายฤดูไม่น่าจะแรงขนาดนี้”
“นั่นสิ ดูท่าทางยังต้องร้อนอีกหลายวัน เจาตี้ ดูเถียนเถียนให้ดีนะ แดดดูเบาๆแบบนี้มองไม่แรง แต่แผดเผาคนเอาเรื่อง” หลิวกุ้ยหลานกำชับอีกครั้ง ระหว่างนั้นก็มีคนทยอยเอาเด็กมาส่ง คุยกันสองสามคำ พอเห็นว่าใกล้เวลาแล้วจึงเดินไป
แม่ผัวลูกสะใภ้สองคนเดินไปแล้ว หลิวเจาตี้เห็นหนิงเถียนเถียนนั่งนิ่งๆ เด็กคนอื่นๆก็เรียบร้อย จึงบอก
หนิงเถียนเถียนว่า “เถียนเถียน นั่งดีๆนะ อาสะใภ้จะถักเชือก อย่าซน”
เถียนเถียนได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองหลิวเจาตี้ครู่หนึ่ง ส่งเสียง “อืมอา” ทีหนึ่ง ไม่รู้ว่าเข้าใจหรือไม่
ได้ยินหลานตอบ หลิวเจาตี้ก็ยิ้ม วางใจแล้วก้มหน้าทำงานต่อ ถักไปได้ไม่นานก็ได้ยินใครบางคนเรียกชื่อ เมื่อเงยหน้าดูเป็นหลานชายตัวน้อยเดินมา
“เสี่ยวฉือ มาหาน้องหรือจ๊ะ กินข้าวเสร็จแล้วไปไหนมา ย่ากำลังตามหาอยู่”
หนิงเสี่ยวฉือวิ่งเข้ามา ล้วงเอาลูกพลัมสองลูกออกจากกระเป๋า ยื่นให้หลิวเจาตี้ “อาสะใภ้ครับ ล้างหน่อย”
“เอ๊ะ” หลิวเจาตี้ตกใจ ลูกพลัมบนเขาไม่มี จึงถามเสียงเบา “เสี่ยวฉือไปเด็ดมาจากที่ไหน”
“ตรงนั้น……” หนิงเสี่ยวฉือบอกไม่ถูก รีบเร่งหลิวเจาตี้ “อาสะใภ้ล้าง ให้น้องกิน”
“ได้ๆ ล้างเดี๋ยวนี้แหละ” หลิวเจาตี้รับคำ “เสี่ยวฉือไปเอาน้ำมา เราไปล้างตรงนั้น” พูดพลางชี้ไปหลังต้นไม้ กำลูกพลัมไว้ในมือ เห็นในแปลงไม่มีใครมองมาทางนี้ เด็กๆก็เล่นกันอยู่ใกล้ๆ เธอจึงทำทีเป็นไม่รู้ไม่ชี้ลุกเดินไปหลังต้นไม้ เมื่อเห็นพี่ชายกับอาสะใภ้เดินไปแล้ว เถียนเถียนมองตามแวบหนึ่ง ก่อนสายตาจะถูกอีกคนดึงไป
“เถียนเถียน เถียนเถียน” คนนั้นเรียกเสียงเบาสองครั้ง เห็นว่าเรียกความสนใจได้ ก็โบกมือให้เถียนเถียนมาทางตน พอมองใกล้ๆกลับเป็นคนไม่คุ้นหน้า หนิงเถียนเถียนก้มหน้าลงเล่นของตัวเอง ในมือมีอะไรบางอย่างคันๆ จึงอยากดึงเอาออก
คนๆนั้นเหมือนจะรู้ว่าเถียนเถียนไม่มองมา จึงย่องเข้ามาอย่างลับๆ เห็นหนิงเถียนเถียนจับแขนตัวเองเล่น ก็ลองพูดหยั่งเชิงว่า “หนิงเถียนเถียน ฉันรู้ความเป็นมาของเธอ”
ได้ยินเรียกชื่อ หนิงเถียนเถียนเงยหน้ามองอีกครั้ง รอสักพักไม่เห็นพูดต่อ ก็กลับก้มหน้าเล่นต่อ เงยหน้าบ่อย ๆ ก็เมื่อย คนโกหกเอาแต่เรียกชื่อแล้วไม่พูดอะไร
เห็นว่าเด็กมีปฏิกิริยากับคำพูดของตน ก็ยิ่งมั่นใจ คนคนนั้นพูดต่อ “ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดา แต่ฉันจะไม่เอาไปพูดที่ไหน แค่ให้เธอคุมปู่ย่ากับพ่อแม่ของเธอไว้ อย่าให้พวกเขามากดขี่บ้านรองของพวกเราอีก ฉันก็จะไม่พูดเรื่องของเธอ ถ้าไม่ยอม ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ” พูดจบ เมื่อเห็นหลิวเจาตี้กำลังจะกลับมา ก็รีบวิ่งหนีไปทันที
“เมื่อกี้นั่น เสี่ยวเจวียนหรือเปล่า” หลิวเจาตี้เห็นแผ่นหลังของเด็กคนนั้นคุ้นตา จึงเอ่ยถามอย่างสงสัย แต่รอบข้างไม่มีใครตอบ เธอจึงไม่คิดต่อยื่นลูกพลัมในมือให้เถียนเถียน
“เถียนเถียน กินลูกพลัมสิ พี่ชายเด็ดมาให้”
อีกลูกหนึ่งยื่นให้หนิงเสี่ยวฉือ ลูกพลัมกินมากไม่ได้ หลานชายอยากยกให้หลานสาวหมด เธอจึงไม่ยอม
เถียนเถียนรับมา แล้วยิ้มกว้างให้อาสะใภ้ “อ้ามู” กัดลงไปคำหนึ่ง ทันใดนั้นก็เปรี้ยวจนขมวดคิ้ว ทำให้หลิวเจาตี้ทั้งขำทั้งเอ็นดู
“ค่อยๆกินนะ กินเร็วไปมันเปรี้ยว”
หนิงเถียนเถียนเห็นพี่ชายกินอย่างระวัง ดูเอร็ดอร่อย แล้วก้มดูของในมือ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปที่ลูกพลัมในมือหนิงเสี่ยวฉือ ส่งเสียงเรียก
“เกอ—”
“โอ้ เถียนเถียนเรียกพี่ชายเป็นแล้วหรือ” แม้จะเป็นแค่พยางค์เดียว ก็ทำให้หลิวเจาตี้แปลกใจมาก ต้องรู้ว่าช่วงสองวันนี้เพิ่งเริ่มพูด เด็กทั่วไปมักใช้เวลานานกว่าจะต่อคำถัดไปได้
“น้องสาว” หนิงเสี่ยวฉือก็ได้ยินเช่นกัน เรียกออกมาด้วยความดีใจ จากนั้นเห็นเถียนเถียนชี้ลูกพลัมในมือเขา จึงยกมือถาม
“น้องสาวอยากได้หรือ”
“เกอ—” เถียนเถียนจ้องลูกพลัมในมือหนิงเสี่ยวฉือไม่วางตา พร้อมพยักหน้า
“อ่ะ...ให้” หนิงเสี่ยวฉือยื่นให้โดยไม่ลังเล
เถียนเถียนรับมา ดูของพี่ชายแล้วดูของตัวเอง ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดของพี่ชายคำหนึ่ง พอเข้าปาก คิ้วก็ขมวดอีกครั้ง
“แหวะ แหวะแหวะ!” ยังไม่ทันกลืนก็เริ่มคายออกมา
“เปรี้ยวขนาดนั้นเลยหรือ” หลิวเจาตี้เช็ดปากให้เถียนเถียน แล้วเอาลูกพลัมในมือเธอคืนให้หนิงเสี่ยวฉือ
“เสี่ยวฉือ กินแล้วเปรี้ยวไหม”
“ไม่เปรี้ยวครับ” หนิงเสี่ยวฉือส่ายหน้า
“งั้นก็คงเป็นเพราะเถียนเถียนไม่เคยกินของเปรี้ยว” หลิวเจาตี้ปลอบ
“เถียนเถียนเชื่อฟังนะ เดี๋ยวกลับไปกินน้ำตาล เราไม่กินแล้ว” พูดจบก็จะหยิบอีกลูกจากมือเถียนเถียนไปให้หลานชาย
หนิงเถียนเถียนไม่ยอม สีหน้าขมขื่นจ้องลูกพลัมในมืออยู่นาน ก่อนจะค่อยๆกัดคำเล็กๆ เด็กหญิงสะดุ้งเล็กน้อย จากนั้นอมไว้ในปาก ค่อยๆเคี้ยวช้าๆ ผ่านไปครู่หนึ่งก็กลืนลง เธอแย้มยิ้มบางๆ แล้วมองลูกพลัมที่เหลือ ก่อนจะลองกัดอีกคำอย่างลังเล
หลิวเจาตี้ทั้งขำทั้งเอ็นดู จึงปล่อยให้เธอกินเองช้าๆ ส่วนตนก้มหน้าทำงานต่อ คอยเหลือบมองเป็นระยะ กลัวว่าเมล็ดจะทิ่มปาก
ครึ่งเช้าผ่านไป พอหลิวกุ้ยหลานกับสะใภ้กลับจากงาน ก็เห็นหนิงเถียนเถียนถือเมล็ดที่แทบไม่เหลือเนื้อแล้วเคี้ยวอยู่
“กินอะไรถึงได้อร่อยขนาดนี้” หลิวกุ้ยหลานเห็นของในมือหลานแทบไม่เหลือ จึงรับเมล็ดมา เถียนเถียนเพิ่งกินหมดพอดี ก็คลายมือส่งให้ย่า
“เสี่ยวฉือเด็ดลูกพลัมมา มีเปรี้ยวนิดหน่อย ให้เถียนเถียนกินไปหนึ่งลูก” หลิวเจาตี้กำลังเก็บของบนพื้น หวังเย่ว์จินย่อตัวลงช่วย
“แม่ แม่ครับ เถียนเถียนเรียกพี่ชายแล้ว” หนิงเสี่ยวฉือเกาะแขนหวังเย่ว์จิน พูดอย่างตื่นเต้น
“ดีจริงๆ น้องเรียกพี่ชายแล้วหรือ” หวังเย่ว์จินรับคำ
“เสี่ยวฉือ ยืนดีๆ รอแม่เก็บตรงนี้เสร็จแล้วเรากลับบ้าน” หนิงเสี่ยวฉือเชื่อฟัง ไปยืนด้านข้าง แล้วกลับมาหาเถียนเถียน
“น้องสาว เรียกพี่ชาย เรียกพี่ชาย”
หนิงเถียนเถียนไม่สนใจ แล้วยกเท้าเตะเขาไปหนึ่งที เหมือนจะบอกว่าไม่ให้แตะเท้าเธอ คนที่แตะเท้าเธอเหมือนเมื่อวาน ล้วนเป็นคนไม่ดี พอโดนน้องสาวเตะ หนิงเสี่ยวฉือก็ไม่โกรธ ยังพูดอย่างคาดหวัง
“น้องสาวเรียกพี่ชายสิ เรียกพี่ชายแล้วจะให้กินผลไม้”
“เกอ—” ได้ยินประโยคนี้ เถียนเถียนจึงยอมส่งเสียง
หนิงเสี่ยวฉือดีใจมาก รีบหันไปบอกหลิวกุ้ยหลาน
“ย่าครับ น้องสาวเรียกพี่ชายแล้ว”
“อืม เรียกพี่ชายแล้ว” เห็นหลานชายตื่นเต้น หลิวกุ้ยหลานก็รับคำตาม แม้ในใจจะรู้สึกว่า หลานสาวอาจไม่ได้ตั้งใจเรียกจริงๆ
หลิวกุ้ยหลานอุ้มเถียนเถียน ด้านหลังมีหนิงเสี่ยวฉือตามมา หวังเย่ว์จินกับสะใภ้อีกคนถือของ เดินกลับบ้าน พอถึงบ้าน ก็เห็นลู่เสี่ยวหงกลับมาก่อนแล้ว แนบอยู่ที่หน้าต่างเรือนฝั่งตะวันตก ไม่รู้กำลังแอบฟังอะไร สีหน้าหวังเย่ว์จินเปลี่ยนทันที
“สะใภ้รอง ในเรือนมีเรื่องอะไรที่เปิดเผยไม่ได้ ถึงต้องแอบฟังแบบนี้”
ลู่เสี่ยวหงที่กำลังตั้งใจฟังสะดุ้ง ครู่หนึ่งเหมือนนึกอะไรได้ก็สงบลง ตอบกลับว่า
“เชอะ ในเรือนเลี้ยงอะไรไว้ ตัวเองก็รู้อยู่แล้ว” พูดจบก็ฮึดฮัดเดินเข้าครัว เธอได้ยินความเคลื่อนไหวแล้ว พอกินข้าวเที่ยงเสร็จจะไปแจ้งหัวหน้าทีม ดูว่าครอบครัวเธอสี่จะรับมืออย่างไร
หวังเย่ว์จินมองอย่างรำคาญ “ไม่ว่าเรื่องอะไร ก็ไม่ถึงตาของลูกสะใภ้อย่างเธอจะมายืนฟังหลังบ้าน”
ช่วงนี้สะใภ้รองยิ่งไม่เกรงใจใคร ก่อนหน้านี้ยังพอเสแสร้งได้ ตอนนี้ทำตามใจ โชคดีที่แยกบ้านแล้ว ไม่อย่างนั้นคงมีเรื่องกวนใจมากกว่านี้ พูดจบ หวังเย่ว์จินวางของในมือ ไปเปิดประตูเรือน ก็ได้ยินเสียงโวยวายจากครัวดังขึ้นอีก
“นังเด็กเหลือขอ ทำไมถึงหุงแป้งเยอะขนาดนี้!” เมื่อเห็นโจ๊กข้าวโพดข้นๆ ในหม้อ ลู่เสี่ยวหงก็ยกมือขึ้นตบหลังหนิงจวนจวนโดยไม่พูดอะไรสักคำ ไม่สนใจว่าตัวเองเกือบจะโดนเตา
“ในบ้านเหลือแป้งอยู่แค่นั้น ให้ทำข้าวยังใส่ลงไปมากขนาดนี้อีก ถ้าแค่หุงข้าวยังสิ้นเปลืองขนาดนี้ แล้วถ้าให้ไปทำงานจริงๆ บ้านนี้ไม่ถูกทำพังทั้งหลังหรือไง”
ขณะที่เธอกำลังคนข้าวในหม้อ เธอก็รู้ว่ามีบางอย่างที่แย่กว่านั้นอีก: "แกยังใส่ไข่ลงไปอีกเหรอ? แกจะฆ่าตัวตายหรือไง? ในบ้านมีอาหารอยู่น้อยมาก แล้วแกก็ทำลายมันหมด? แกนั่นแหละที่จะต้องตายเพราะแกไปฟังคนอื่น แล้วตอนนี้ยังพยายามจะมารังแกฉันอีกใช่ไหม? แกยังจำแม่ตัวเองได้หรือเปล่า? ฉันน่าจะบีบคอแกตั้งแต่เกิดแล้ว จะได้ไม่มาช่วยคนนอกรังแกฉันตอนนี้"