“แม่คะ พ่อกับแม่ทำงานเหนื่อยขนาดนี้ ฉันเห็นแล้วก็สงสาร เลยใส่ลงไปมากหน่อย กินหมดแล้วพวกเราค่อยไปซื้อเพิ่มก็ได้ แม่อย่าเสียดายอาหารเลย” หนิงเจวียนเจวียนมีสีหน้าอัดอั้น เธอคิดเพียงว่าที่บ้านยังเหลือแป้งข้าวโพดอยู่อีกมาก พ่อกับแม่ตื่นแต่เช้าโดยยังไม่ได้กินอะไรแล้วก็ออกไปทำงาน เลยใส่แป้งเพิ่มหน่อยเพื่อให้ทั้งครอบครัวได้กินอิ่มขึ้น อีกทั้งเห็นว่าในบ้านยังเหลือไข่อยู่ไม่กี่ฟอง ก็เลยตอกลงไปหนึ่งฟอง ใครจะคิดว่าลู่เสี่ยวหงจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้
“สงสารพวกเราหรือ? แกสงสารตัวเองมากกว่าล่ะสิ? ฉันไม่เสียดายอาหาร แล้วจะไปเสียดายแกหรือ? ตัวก่อหนี้ตัวเป็นๆ เอาแต่ขโมยของกิน วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย!” เดิมทีเธอไม่พูดยังดีกว่า พอพูดออกมา ลู่เสี่ยวหงกลับยิ่งโมโหมากขึ้น ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นว่าเธอจะสงสารใคร เพิ่งแยกบ้านเมื่อวาน วันนี้ก็ทำของเสียหาย ต้องมีใครสักคนยุยงแน่
“แม่ ฉันแค่สงสารพ่อกับแม่ที่ทำงานเหนื่อยจริงๆก็เลยใส่เพิ่ม” หนิงเจวียนเจวียนหลบมือของลู่เสี่ยวหงแล้ววิ่งออกไป ปากก็ยังไม่ลืมอธิบาย
“ยังจะกล้าวิ่งอีกหรือ?” ลู่เสี่ยวหงคว้าแขนเธอไว้แล้วบีบแรง ๆ “พูดเรื่องเหลวไหลอะไร? ฉันไม่อยู่บ้านตอนเช้า ไม่รู้ว่าแกทำของดีๆเสียไปเท่าไร ใจแกมันดำเหมือนบ้านนั้นไม่มีผิด!”
“อ๊า—” หนิงเจวียนเจวียนเคยถูกทำให้คับแค้นแบบนี้ที่ไหน ถูกใส่ร้ายก็แล้ว ยังถูกตีอีก เธอรู้สึกว่าแขนต้องถูกบีบจนแตกแน่แล้ว จึงผลักลู่เสี่ยวหงออกแรงๆแล้ววิ่งออกไป ขณะนั้นเองก็ชนเข้ากับหนิงเจี้ยนจวินที่เพิ่งกลับบ้านและได้ยินเสียงเอะอะ พอเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นพ่อ เธอก็ร้องไห้ฟ้องทันที
“พ่อคะ แม่ตีฉัน” พลางยื่นแขนให้หนิงเจี้ยนจวินดูรอยบีบ
“เด็กบ้า กล้าฟ้องแล้วหรือ? กลับมานี่เดี๋ยวนี้นะ!” ลู่เสี่ยวหงที่ตามออกมาตะโกน
“หัวลูกเพิ่งจะหายดี เธอก็อย่าตีลูกอีกเลย” หนิงเจี้ยนจวินเห็นแผลบนหัวและแขนของลูกสาว ก็รู้สึกสงสารอยู่บ้าง จึงเกลี้ยกล่อมภรรยา
“อย่าตีมันหรือ? คุณถามมันดูสิว่ามันทำเรื่องอะไรไว้? ของในบ้านนิดเดียว มันก็ทำเสียหมด ไม่รู้ไปฟังคำพูดไร้ยางอายของใครมา!”
“ของอะไร?” หนิงเจี้ยนจวินถาม บ้านนี้จะมีของอะไรนักหนา
“อาหารในบ้าน!” ลู่เสี่ยวหงโกรธจนหน้าแดง ลากหนิงเจี้ยนจวินเข้าไปแล้วชี้ไปที่หม้อ “คุณมาดูสิ ดูว่ามันใส่แป้งลงไปมากแค่ไหน! ยังใส่ไข่อีก คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูสูงศักดิ์หรืออย่างไร? ยังจะกินไข่ มีข้าวกินก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังอยากกินของดีๆอีก!”
หนิงเจี้ยนจวินมองเข้าไปในหม้อ ก็รู้สึกว่ามากไปหน่อยจริงๆ แต่ในเมื่อทำไปแล้ว ตีเด็กก็ไม่ได้ช่วยอะไร จึงเกลี้ยกล่อมว่า “ต้มเสร็จแล้วก็แล้วไป ครั้งหน้าก็บอกเธอให้ใส่น้อยลงหน่อยก็พอ ไม่เห็นจำเป็นต้องตีเธอเลย คุณรีบไปเรียกเสี่ยวเทามากินข้าวเถอะ กินเสร็จแล้วต้องย้ายบ้าน พ่อหาที่ไว้ให้แล้ว”
“กินกินกิน เอาแต่คิดเรื่องกิน! ไม่ได้! วันนี้ถ้าไม่บอกว่าใครเป็นคนสอนมัน ก็อย่าหวังว่าจะได้กินข้าว! ฉันประหยัดมาตลอดมันง่ายหรืออย่างไร? ทำไมฉันถึงเลี้ยงเด็กที่ไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วแบบนี้ขึ้นมา?”
“แม่ ฉันไม่ได้ทำ! ไม่มีใครสอนฉัน ฉันสงสารพ่อกับแม่ที่ทำงานเหนื่อยจริงๆ!” หนิงเจวียนเจวียนเช็ดน้ำตา แล้วจับแขนหนิงเจี้ยนจวิน “พ่อคะ หนูไม่ได้ทำของเสีย หนูแค่อยากให้พ่อได้กินของดีๆบ้าง ฮือ—หนูไม่ได้ทำ—”
“ได้ๆ ไม่ได้ทำ ลูกไม่ได้ทำ” หนิงเจี้ยนจวินเห็นว่าเธอร้องไห้จนเต็มหน้า จึงช่วยพูดเกลี้ยกล่อมลู่เสี่ยวหง “คุณดูสิ เจวียนเจวียนก็พูดแล้วว่าสงสารคุณ คุณก็อย่าโกรธเลย”
“พวกคุณพ่อกับลูกเป็นคนดีหมด เหลือฉันเป็นคนเลวอยู่คนเดียว!” ลู่เสี่ยวหงโยนทัพพีในมือลงในหม้อ แล้วพูดกับหนิงเจวียนเจวียนว่า “ถ้ามันสงสารฉันจริง มันก็อย่ากิน ของที่เหลือเก็บไว้ให้พวกเรากินพรุ่งนี้” เธอไม่เชื่อว่าเด็กตัวเล็กแค่นี้จะรู้จักสงสารใคร ต้องเป็นผู้หญิงบ้านเจ้าสี่สอนแน่
“ไม่ให้เจวียนเจวียนกิน แล้วจะให้ลูกกินอะไร?” หนิงเจี้ยนจวินขมวดคิ้ว กำลังจะพูดต่อ แต่หนิงเจวียนเจวียนกลับพูดขึ้นก่อน
“ได้ แม่ ฉันไม่กินมัน พ่อกับแม่กินเถอะ!” หนิงเจวียนเจวียนพูดออกมาโดยไม่ลังเล เดิมทีเธอก็มีเจตนาดี ใจบริสุทธิ์ย่อมไม่กลัวคำกล่าวหาไม่กินก็ไม่กิน
“ดี ฉันจะดูว่าแกจะยอมพูดหรือไม่” ลู่เสี่ยวหงตักอาหารใส่ชาม เห็นหนิงเจวียนเจวียนจะหยิบหมั่นโถวข้าวโพด ก็ใช้มือตบออก “หมั่นโถวก็ห้ามกิน ไปยืนข้างๆ”
หนิงเจวียนเจวียนตกตะลึง จะไม่ให้เธอกินแม้แต่หมั่นโถวหรือ? เธอจึงพูดอธิบายกับลู่เสี่ยวหงว่า “แม่ ฉันกินแค่หมั่นโถว ไม่ดื่มโจ๊กข้าวโพด”
“ก็ไม่ได้เหมือนกัน” ลู่เสี่ยวหงตอบ “ถ้าไม่บอกว่าใครสอนแก แกก็ห้ามกินอะไรทั้งนั้น!”
“ไม่กินก็ไม่กิน!” หนิงเจวียนเจวียนไม่สนใจเธออีก อย่างไรเสียตอนบ่ายพอทุกคนออกไปแล้ว เธอก็ค่อยกินเองก็ได้ เมื่อเห็นว่าเธอยอมแพ้แล้ว ลู่เสี่ยวหงจึงตักอาหารต่อ ตักเสร็จแล้วก็ไปเรียกลูกชาย ในชามมีไข่ด้วย ให้ลูกชายได้กินมากหน่อย ตอนนี้เธอไม่เสียดายไข่อีกแล้ว ให้ลูกชายกินอย่างไรก็คุ้ม
……
ในห้อง หลิวกุ้ยหลานได้ยินว่าห้องครัวเงียบลงแล้ว จึงพูดกับหวังเย่ว์จินว่า “ไป ทำกับข้าวกัน” แต่ก่อนถ้าได้ยินเสียงทะเลาะแบบนี้ เธอจะพูดห้ามบ้าง แต่ตอนนี้ไม่อยากพูดอะไรแล้ว ชีวิตของแต่ละคนต้องใช้เอง ไม่ใช่ให้คนอื่นช่วย ลู่เสี่ยวหงจะสั่งสอนลูกอย่างไร เธอไม่สนใจ สอนดีหรือสอนไม่ดี วันหน้าก็เป็นเรื่องของลู่เสี่ยวหงเอง
หวังเย่ว์จินเตรียมตะกร้าและกะละมังไว้แล้ว พอได้ยินดังนั้นก็ตอบรับเสียงหนึ่งแล้วถือออกไป ขณะนั้นก็เผชิญหน้ากับลู่เสี่ยวหง
“อ้อ รู้จักออกมาด้วยหรือ ฉันนึกว่าจะซ่อนอยู่ในห้องจนถึงพรุ่งนี้เสียอีก เมื่อก่อนก็ขยันดีไม่ใช่หรือ ตอนนี้รู้จักอู้แล้วหรือไง?” ลู่เสี่ยวหงยังคงคิดว่าหวังเย่ว์จินเป็นคนก่อเรื่องลับหลัง โดยไม่รู้เลยว่าคนอื่นออกไปก่อนเธอ และกลับมาทีหลัง ไม่มีเวลามาวางแผนอะไรกับเธอ
“พี่สะใภ้รองมีอะไรก็พูดมาตรงๆ ไม่ต้องพูดเหน็บแนมแบบนี้” หวังเย่ว์จินพูดด้วยสีหน้าตึงเครียด
“หึ ประจบคนเก่งจริงๆ ยังไม่ให้คนอื่นพูดอีกหรือ?” ลู่เสี่ยวหงพูดเสียงดัง
“ลู่เสี่ยวหง! ถ้าเธอยังพูดเหลวไหลอีก ฉันจะตีเธอจริงๆ!” หวังเย่ว์จินวางตะกร้าในมือลง
“เธอกล้าหรือ!” ลู่เสี่ยวหงร้องเสียงดัง “เจี้ยนจวิน! เจี้ยนจวิน! เธอจะตีฉันอีกแล้ว! ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ใครๆในบ้านก็เหยียบฉันได้ทั้งนั้น—”
หวังเย่ว์จินไม่อยากเถียงกับเธอ จึงไม่สนใจและตั้งใจจะเดินอ้อมไปทางห้องครัว
“ไปไม่ได้!” ลู่เสี่ยวหงคว้าแขนหวังเย่ว์จิน “วันนี้ถ้าไม่พูดให้ชัด เธอจะไปไหนไม่ได้ เรื่องที่เจวียนเจวียนทำอาหารเสีย เป็นเธอสอนใช่ไหม?”
“ฉันสอนอะไร?” หวังเย่ว์จินมีสีหน้ารำคาญ “ฉันกำลังยุ่ง อย่ามาหาเรื่อง”
“ต้องเป็นเธอแน่ นอกจากเธอจะเป็นใครได้อีก?” ลู่เสี่ยวหงยังไม่ยอมปล่อย
“เอะอะอะไรกัน? สะใภ้สี่ เธอไม่ไปทำกับข้าว มายืนเดินไปเดินมาในลานบ้านทำไม? กินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำหรือ?” เสียงของหลิวกุ้ยหลานดังออกมาจากในห้อง เห็นได้ชัดว่าได้ยินเสียงทะเลาะในลานบ้าน จึงเอ่ยตำหนิสองประโยค
“รู้แล้วแม่ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” หวังเย่ว์จินมองลู่เสี่ยวหงเหมือนมองคนโง่ เห็นรอยยิ้มสมใจบนใบหน้าของอีกฝ่าย ก็อดคิดไม่ได้ว่าอยู่มาจนอายุขนาดนี้แล้วยังแยกแยะคำพูดดีร้ายไม่ออก แม้แต่คนโง่ก็ยังรู้ว่าแม่สามีกำลังพูดถึงใคร แต่คนที่ถูกเหน็บแนมกลับไม่รู้สึกอะไรเลย
หวังเย่ว์จินตอบแม่สามีแล้ว ก็สะบัดแขนของลู่เสี่ยวหงออกแล้วเดินจากไป พอเห็นหนิงเจวียนเจวียนยืนอยู่หน้าเตาด้วยสีหน้าอัดอั้น ก็ทำเหมือนไม่เห็น มือไม้คล่องแคล่วเริ่มทำกับข้าว ทำเสร็จแล้วก็ยกเข้าไปในห้องเหมือนทุกครั้ง หวังเย่ว์จินตั้งใจจะตักข้าวให้เถียนเถียน แต่หลิวกุ้ยหลานกลับห้ามไว้
“แม่ของเสี่ยวฉือ ชงนมผงมอลต์ให้เถียนเถียนเถอะ”
“นมผงมอลต์เหลือไม่มากแล้วค่ะ” หวังเย่ว์จินพูดด้วยความลำบากใจ เธอก็อยากให้ลูกสาวได้กินของดี แต่ถ้ากินหมดแล้วจะไปซื้อที่ไหน อีกทั้งถ้าเด็กกินจนชินแล้วจะทำอย่างไร
“กินหมดแล้วค่อยซื้อใหม่” หลิวกุ้ยหลานรู้สึกว่าแขนเมื่อยนิดหน่อย จึงขยับเปลี่ยนท่า “แม้ฉันกับพ่อของเธอจะมีเงินไม่มาก แต่เลี้ยงเด็กคนหนึ่งก็ยังเลี้ยงได้”
หวังเย่ว์จินยังลังเลอยู่บ้าง ถึงพ่อสามีแม่สามีจะมีเงิน แต่ก็ไม่ควรใช้จ่ายฟุ่มเฟือย อีกทั้งเงินก็ไม่ได้มีมาก ยิ่งกว่านั้นสามีภรรยาอย่างพวกเธอก็ไม่มีเงินเลย พอเห็นเถียนเถียนนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเชื่อฟัง มองมาที่เธอด้วยสีหน้าคาดหวัง หวังเย่ว์จินจึงถามอย่างลังเลว่า
“เถียนเถียนอยากกินนมผงมอลต์หรือ?”
หนิงเถียนเถียนพอได้ยินคำว่า “นมผงมอลต์” ก็มีสีหน้าตื่นเต้นทันที ปากร้องเรียก “แม่—แม่—”
หวังเย่ว์จินได้ยินเสียงเรียกนั้นก็รู้สึกสะเทือนใจ จึงถือชามเดินเข้าไปในห้อง ผ่านไปครู่หนึ่งก็ถือชามนมผงมอลต์ร้อน ๆ ออกมา
พอเถียนเถียนกินเสร็จ เวลาก็สายมากแล้ว ปกติถึงเวลานี้ทุกคนก็ควรกลับมาแล้ว แต่วันนี้ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น รอจนข้าวเกือบเย็นแล้ว หนิงวั่งจู่กับหนิงเจี้ยนหมินจึงกลับมา
หลิวกุ้ยหลานที่รออยู่ทนไม่ไหว จึงบ่นว่า “คนอื่นยังรู้จักกลับบ้านมากินข้าว แต่พวกเธอสองคนกลับมัวชักช้า ถ้าพรุ่งนี้ยังกลับช้าแบบนี้ ก็บอกล่วงหน้าเลยว่าจะไม่ทำข้าวให้ พวกเราจะได้กินเสร็จแล้วไปทำงาน” ลูกชายคนโตกลับมาตั้งแต่เช้า ลูกชายคนเล็กก็กินเสร็จแล้ว มีแต่สองคนนี้ที่ไม่รีบร้อน
หนิงวั่งจู่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี “หลังเลิกงานมีธุระนิดหน่อยเลยช้า พรุ่งนี้จะรีบกลับแน่นอน”
หนิงเจี้ยนหมินก็พูดหยอกล้ออยู่ข้างๆ ไม่สนใจว่าหนิงเถียนเถียนพยายามดิ้นหนี เขาอุ้มเธอขึ้นมาหอม จนหวังเย่ว์จินบิดแขนเขาเบาๆ เขาจึงยอมวางเถียนเถียนลง พร้อมพูดอย่างน้อยใจ “ฉันก็แค่อยากอุ้ม”
“ล้างมือหรือยัง? ไม่เห็นหรือว่าเถียนเถียนจะร้องไห้อยู่แล้ว” หวังเย่ว์จินพูดอย่างไม่พอใจ พร้อมจัดเสื้อผ้าให้หนิงเถียนเถียน
“ลืมไป” หนิงเจี้ยนหมินเอามือลูบจมูก พูดจบก็ออกไปล้างมือ เตรียมกลับมากินข้าว
หลิวกุ้ยหลานไม่ได้โกรธจริงจัง สองคนนี้ไม่ได้ออกไปเตร็ดเตร่โดยไม่มีเหตุผล เธอบ่นไปไม่กี่คำก็รอกินข้าว
เพราะเสียเวลาไปมาก หลังจากกินเสร็จเวลาก็ใกล้จะไปทำงานแล้ว หลิวกุ้ยหลานจึงให้ลูกสะใภ้แช่ชามและกะละมังไว้ในน้ำ รอให้กลับมาตอนเย็นค่อยล้าง แล้วอุ้มหนิงเถียนเถียนที่ง่วงนอนเดินไปที่นา
ระหว่างทางเห็นคนหลายคนยืนซุบซิบกันอยู่ข้างถนน หลิวกุ้ยหลานกลัวว่าแสงแดดจะทำให้หนิงเถียนเถียนร้อน จึงไม่หยุดฟัง พวกเธอเดินเร็วๆ ไปจนถึงขอบนาแล้วจึงหยุดพัก
“แม่ของเจี้ยนกั๋ว บ้านเธอเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เฉียนเหมยฮวาที่ปกติชอบมาเยี่ยมหลิวกุ้ยหลานเดินเข้ามาถาม
“เกิดอะไรขึ้นหรือ พี่สะใภ้สาม?” หลิวกุ้ยหลานถือพัดใบลานพัดให้ตัวเองและเถียนเถียน อากาศร้อนมาก เดินมาตลอดทางเหงื่อเต็มหัว แม้แต่เถียนเถียนที่ไม่ได้เดินเองก็ยังร้อนมาก
“ฉันได้ยินว่าลูกสะใภ้ของเธอทะเลาะกัน จนพวกเธอสองคนต้องแยกบ้านจริงหรือ?” เฉียนเหมยฮวาพูดเรื่องที่ได้ยินมา “เกิดอะไรขึ้น? ตามปกติแล้ว ลูกสะใภ้ของเธอ นอกจากบ้านเจ้ารอง ก็ดูไม่ใช่คนก่อเรื่อง แล้วครั้งนี้ทำไมถึงควบคุมไม่ได้?”
“พี่สะใภ้สามได้ยินมาจากใคร? การแยกบ้านเป็นความคิดของฉันกับพ่อของพวกเขาเอง ไม่ใช่ความคิดของแม่ของเสี่ยวฉือหรือคนอื่น” หลิวกุ้ยหลานถาม
“ทุกคนในหมู่บ้านรู้กันหมด แต่ฉันไม่ได้สนใจว่าใครพูด ฉันได้ยินเรื่องนี้ขณะทำงานเมื่อเช้านี้ และรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ จึงมาถามเธอ” เฉียนเหมยฮวาคิดทบทวนสักครู่และตระหนักว่าเธอไม่ได้สังเกตจริงๆ ว่าใครพูด
หลิวกุ้ยหลานได้ยินดังนั้นก็รู้ทันทีว่าต้องมีคนพูดมากเกินไป เพิ่งแยกบ้านเมื่อวาน วันนี้ทั้งหมู่บ้านกลับรู้กันหมด ถ้าเธอรู้ว่าใครเป็นคนพูดเหลวไหล เธอจะไม่ปล่อยไว้แน่
“เธอรีบไปถามดูเถอะ” เฉียนเหมยฮวาแนะนำ ข่าวลือยิ่งแพร่ก็ยิ่งบิดเบือน ปกติแล้วคนอื่นต่างอิจฉาที่หลิวกุ้ยหลานสามารถควบคุมลูกชายและลูกสะใภ้ได้ แต่ตอนนี้กลับมีคำพูดสารพัด ทั้งพูดว่าเสแสร้ง ทั้งพูดว่าไม่รู้ปฏิบัติต่อลูกสะใภ้อย่างไร หลิวกุ้ยหลานเป็นคนเข้มแข็งมาโดยตลอด ถ้าได้ยินเข้า คงโกรธมากแน่
“ได้ พี่สะใภ้สาม ฉันจะไปถามดูเดี๋ยวนี้” หลิวกุ้ยหลานยิ้มให้ แต่ในใจเต็มไปด้วยความโกรธ คิดหาทางดึงตัวคนที่พูดเหลวไหลออกมาให้ได้
“เธอไปถามดูเถอะ ฉันจะช่วยฟังข่าวให้ด้วย” เฉียนเหมยฮวาพูด
“ขอบคุณพี่สะใภ้สามมาก” หลิวกุ้ยหลานรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
“เรื่องเล็กน้อยเอง” เฉียนเหมยฮวายิ้ม “สิ่งสำคัญคืออย่าให้พวกเขาพูดเหลวไหลต่อไป”
“พี่สะใภ้สามพูดถูก ฉันจะไปถามดูเดี๋ยวนี้” หลิวกุ้ยหลานตอบ พร้อมยื่นพัดใบลานให้หวังเย่ว์จิน “แม่ของเสี่ยวฉือ เธอพัดให้เถียนเถียนก่อน ฉันจะไปดูหน่อย”
“เถียนเถียน เด็กดี ย่าไปตรงนั้นก่อนนะ เดี๋ยวก็กลับมา” ก่อนจะไป เธอไม่ลืมพูดกับหลานสาว พอได้ยินหลานเรียกเธออย่างเชื่อฟัง ใจก็รู้สึกสบายขึ้นทันที ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไร ขอเพียงใช้ชีวิตอย่างสงบก็พอ
คิดเช่นนั้นแล้ว เธอจึงเดินไปทางฝั่งตะวันตกอย่างไม่รีบร้อน ลูกสะใภ้รอง ลู่เสี่ยวหง อยู่ทางนั้น หลิวกุ้ยหลานมั่นใจว่า ข่าวลือต้องเริ่มจากทางนั้นแน่