บทที่ 20 : สมุดจดที่หายไป

บทที่ 20 : สมุดจดที่หายไป

เซียวเซิ่งเทียนตวัดสายตามองค้อนอีกฝ่ายไปทีหนึ่งโดยไม่สนใจจะตอบโต้ เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบบะหมี่เข้าปากเงียบๆ

บะหมี่เนื้อชามนี้เป็นผลพลอยได้จากเรื่องก่อนหน้านี้ เขาเคยช่วยงานฮั่วอวิ๋นช่านเอาไว้ หมอนี่ก็เลยรับปากว่าจะเลี้ยงข้าวเพื่อตอบแทน

ฮั่วอวิ๋นช่านยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เล่ามาสิ เด็กสาวจากที่ไหนกัน หน้าตาดูใสซื่อดีนะ?"

ถึงแม้เธอจะสวมเสื้อบุนวมสีน้ำเงินลายดอกไม้ที่ดูหนาเทอะทะ แต่ก็ยังพอมองออกว่ามีรูปร่างบอบบางอ้อนแอ้น ใบหน้าของเธอก็ขาวอมชมพูดูดี ผมเปียสองข้างนั่นยิ่งดูดึงดูดสายตาเข้าไปใหญ่

เซียวเซิ่งเทียนนึกเสียใจขึ้นมาตงิดๆ เขาไม่น่าวิ่งออกไปต่อหน้าฮั่วอวิ๋นช่านเลยจริงๆ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ

"เด็กนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายประจำอำเภอน่ะ กำลังเรียนมัธยมปลายอยู่"

ฮั่วอวิ๋นช่านเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"เด็กมัธยมปลายหรอกเหรอ? มิน่าล่ะถึงได้ดูมีราศีของคนมีความรู้ขนาดนั้น!"

เซียวเซิ่งเทียนขี้เกียจจะต่อปากต่อคำด้วยแล้ว เขาจึงก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ในชามต่อไป

จู่ๆ ฮั่วอวิ๋นช่านก็ทำหน้าเหมือนนึกเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้

"มิน่าล่ะนายถึงได้มาถามฉันเรื่องหนังสือภาษาอังกฤษพวกนั้น! ที่แท้ก็จะเอาไปเอาใจสาวมัธยมปลายนี่เอง"

เซียวเซิ่งเทียนเงยหน้าขึ้นมาสบตา ก่อนจะลดเสียงลงจนฟังดูจริงจัง

"บอกมา สรุปแล้วมันเป็นหนังสือภาษาอังกฤษแบบไหนกันแน่?"

หลังจากแยกทางกับเซียวเซิ่งเทียนแล้ว กู้ชิงซียังคงนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความสับสนวุ่นวาย แต่ลึกๆ แล้วกลับเต็มไปด้วยความคาดหวังบางอย่าง

สายลมพัดแรงพัดโหมกระหน่ำ อากาศรอบกายก็หนาวเย็นยะเยือก หญิงสาวกระชับเสื้อบุนวมลายดอกไม้บนร่างให้แน่นขึ้น แล้วก้มหน้าก้มตาเดินมุ่งหน้ากลับเข้าไปในโรงเรียน

ก่อนหน้านี้เธอพอจะรู้ตัวอยู่บ้าง เพียงแต่ไม่กล้าฟันธงให้แน่ชัด ทว่าตอนนี้เธอแทบจะมั่นใจแล้ว มั่นใจเลยว่าเซียวเซิ่งเทียนในวัยหนุ่มคนนั้นกำลังมีความรู้สึกพิเศษบางอย่างมอบให้กับเธออย่างแน่นอน

ความคิดเหล่านั้นทำให้กู้ชิงซีอดไม่ได้ที่จะคิดเตลิดเปิดเปิงไปไกล แต่ท่ามกลางจินตนาการอันล่องลอยนั้น กลับมีความรู้สึกลังเลสับสนบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกปะปนอยู่ด้วย

ทำไมเวลาที่นึกถึงเขา เธอถึงต้องหน้าแดงและหัวใจเต้นแรงพร้อมกับความคาดหวังขนาดนี้ เป็นเพราะความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของเซียวเซิ่งเทียนในชาติก่อน หรือเป็นเพราะความช่วยเหลือที่เขาหยิบยื่นให้ในตอนที่เธอสิ้นหวังที่สุดกันแน่ ความรู้สึกเหล่านี้เกิดขึ้นเพราะเซียวเซิ่งเทียนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้จริงๆ งั้นหรือ?

กู้ชิงซีปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในความทรงจำ นึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่างๆ ระหว่างเธอกับเซียวเซิ่งเทียนในอดีต

เธอรู้ดีว่านับตั้งแต่วันนั้นที่ริมดงต้นอ้อ ตอนที่เซียวเซิ่งเทียนถอดเสื้อโชว์แผงอกแล้วส่งยิ้มพร้อมกับเรียกชื่อเธอ เธอก็ได้ประทับตราภาพลักษณ์ของเขาเอาไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว เขาคืออันธพาลที่ไม่เอาไหน เป็นคนไม่เอาการเอางาน ใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ เป็นพวกที่สมควรโดนจับไปดัดนิสัยตั้งแต่เนิ่นๆ เสียด้วยซ้ำ

จนกระทั่งเวลาได้บังเอิญเจอเขาในภายหลัง เธอก็มักจะคอยหลบหน้าหลบตาด้วยความระแวดระวังอยู่เสมอ เพราะกลัวว่าจะเผลอไปกระตุกหนวดเสือเข้าจนนำพาความซวยมาสู่ตัวเอง

ดังนั้นในตอนที่เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยพลาดจนล้มเหลวไม่เป็นท่า แล้วบังเอิญออกไปเจอเซียวเซิ่งเทียนเข้า เธอก็ยังมองว่าเขาเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้าที่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย

ถ้าหากไม่มีความทรงจำจากชาติก่อนมาเป็นตัวแปร เธอก็คิดว่ากู้ชิงซีในวัยสิบเจ็ดปีและเซียวเซิ่งเทียนในวัยสิบเจ็ดปี คงถูกกำหนดมาแล้วว่าไม่มีทางได้บรรจบกัน ริมดงต้นอ้อแห่งนั้น เสียงหยอกล้อที่ดังปะปนไปกับเสียงคลื่นกระทบฝั่ง คงเป็นเพียงแค่การพาดผ่านกันอย่างผิวเผินเพียงครั้งเดียว หลังจากเหตุการณ์นั้น พวกเขาก็คงเหมือนกับเส้นตรงสองเส้นที่เคยตัดผ่านกัน แล้วก็ต้องมุ่งหน้าไปตามเส้นทางของตัวเอง ยิ่งเดินก็ยิ่งห่างไกลออกจากกันไปเรื่อยๆ

ถ้าลองคิดในมุมนี้ การที่เธอมีความรู้สึกแปลกไปกับเขาในตอนนี้ เป็นเพราะเธอรู้ถึงอนาคตของเขาอย่างนั้นหรือ?

ความรู้สึกเหล่านี้มันเบาบางอยู่ในใจของกู้ชิงซี คล้ายกับระลอกคลื่นเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นบนผิวน้ำยามที่สายลมโชยมาในฤดูใบไม้ผลิ หญิงสาวยืนเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเพื่อสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป เธอตัดสินใจว่าอย่าเพิ่งเอาเรื่องพวกนี้มาใส่ใจให้ปวดหัวเลยจะดีกว่า

ตอนนี้เธอยังอายุน้อยนัก อนาคตข้างหน้ายังมียาวไกล สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือ เธอต้องรีบจดจำสูตรเลขน่ารำคาญพวกนั้นให้เข้าหัวโดยเร็วที่สุด

ในขณะเดียวกัน เธอก็เดินมาถึงโรงเรียนพอดี หญิงสาวรีบสาวเท้าเดินตรงไปยังห้องเรียน เมื่อดูเวลาแล้วก็พบว่ายังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะถึงคาบเรียนช่วงบ่าย เธอจึงตั้งใจว่าจะใช้เวลานี้อ่านหนังสือทบทวนบทเรียนให้ได้มากที่สุด

ทันทีที่นั่งลงบนเก้าอี้ มือของเธอก็ล้วงเข้าไปในลิ้นชักโต๊ะตามความเคยชิน แต่กลับควานหาสมุดจดของตัวเองไม่เจอ ทั้งๆ ที่สมุดเล่มนั้นควรจะวางอยู่ในลิ้นชัก เธอจำได้แม่นว่าเพิ่งจะเก็บมันเอาไว้ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปเมื่อช่วงเช้านี้เอง

เธอรีบก้มหน้าก้มตาค้นหาอย่างร้อนรน ในลิ้นชักมีทั้งหนังสือเรียน เอกสารประกอบการสอบเก่าๆ แล้วก็กระดาษทดที่ใช้แล้วอยู่เต็มไปหมด แต่กลับไม่มีวี่แววของสมุดจดปึกหนาเล่มนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว สมองของกู้ชิงซีขาวโพลนไปชั่วขณะ

สมุดจดแค่นี้มันจะหายไปได้ยังไงกัน?

กู้ชิงซีรีบหยิบหนังสือทุกเล่มออกมาจากลิ้นชักโต๊ะอย่างลุกลี้ลุกลน เธอเปิดหาทีละเล่มทีละหน้า แต่ก็ไม่พบ ไม่มีเลย สมุดจดที่หนาขนาดนั้น จู่ๆ ก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ความสับสนมึนงงก่อตัวขึ้นในหัวของหญิงสาว เมื่อคืนนี้เธอยังใช้สมุดจดเล่มนั้นทบทวนบทเรียนอยู่เลย เธอค่อยๆ แกะรอยความคิดในอดีต ปลุกความทรงจำที่ถูกฝังลืมให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าการใช้สมุดเล่มนั้นทำให้เธอเรียนรู้ได้เร็วขึ้นมาก นั่นก็เพราะมันเป็นสมุดจดของเธอเอง แม้จะลืมเลือนกระบวนการคิดและความรู้สึกตอนที่จดไปหมดแล้ว แต่การใช้ความคิดของคนคนเดียวกันมานั่งอ่านสมุดจดเล่มนั้น มันก็ย่อมเข้าใจง่ายกว่าการไปนั่งงมอ่านเอาจากหนังสือเรียนตั้งเยอะ

แต่มาตอนนี้มันกลับหายไปแล้ว หายไปจริงๆ

สมองของกู้ชิงซีว่างเปล่าไปหมด เธอรู้สึกเหมือนกับว่าแผนการอ่านหนังสือที่เพิ่งวางเอาไว้ดิบดี จู่ๆ ก็ถูกใครบางคนฉีกทิ้งไปต่อหน้าต่อตา หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น พยายามเค้นสมองนึกย้อนดูให้ดี เธอจำได้แม่นเลยนะว่าเก็บมันใส่ลิ้นชักไปแล้วจริงๆ!

ในขณะเดียวกัน เพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยกันเข้ามาในห้องเรียน เธอจึงรีบลุกไปถามเพื่อนๆ รอบตัวทันที

"เห็นสมุดจดของฉันบ้างไหม?"

แน่นอนว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาคือไม่มีใครเห็นเลย เผิงชุนเยี่ยนที่นั่งอยู่ทางด้านหลังซ้ายมือเห็นท่าทีร้อนรนของเธอ จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

กู้ชิงซีทำหน้าเครียด

"สมุดจดของฉันหายไปน่ะ"

เผิงชุนเยี่ยนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"หา? สมุดจดหายเหรอ ลืมเอาไว้ที่ไหนหรือเปล่า ลืมไว้ที่หอพักหรือเปล่า?"

กู้ชิงซีส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

"ไม่มีทาง เมื่อเช้าฉันยังใช้จดงานอยู่เลย ก่อนออกไปฉันก็เก็บใส่ลิ้นชักเรียบร้อยแล้ว ไม่น่าจะลืมไว้ที่หอพักหรอก"

เสียงพูดคุยของพวกเธอทำให้เพื่อนๆ บริเวณนั้นเริ่มหันมาสนใจ เพื่อนร่วมห้องพักอย่างหูชุ่ยฮวาและกู้หงอิงก็เดินเข้ามาหา ทุกคนต่างพากันรุมถามไถ่และช่วยกันค้นหาอย่างชุลมุนวุ่นวาย แต่ผลลัพธ์ก็เป็นไปตามคาด ไม่มีใครหามันเจอ ในเมื่อมันไม่ได้อยู่ในลิ้นชัก แล้วจะไปหาเจอได้จากที่ไหนอีกเล่า

หญิงสาวยืนขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก สมุดจดมันจะหายไปเฉยๆ ได้ยังไงกัน หรือว่าจะมีใครหยิบไป? แล้วใครกันล่ะที่หยิบไป? เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามเพื่อนๆ แถวนั้นอีกครั้ง

"ตอนเที่ยงมีใครเห็นคนเดินมาด้อมๆ มองๆ แถวโต๊ะฉันบ้างไหม?"

ทว่าก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยสักคน

ก็แน่ล่ะสิ พอเสียงออดเลิกเรียนช่วงเช้าดังขึ้น ทุกคนก็แทบจะพุ่งตัวไปที่โรงอาหารเพื่อไปหยิบถุงตาข่ายไนลอนของตัวเองกันทั้งนั้น หลังจากเรียนมาอย่างเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งเช้า ใครๆ ก็ต้องหิวจนตาลายและรีบไปแย่งกันกินข้าว คงไม่มีใครยอมเสียเวลาอยู่ในห้องเรียนเพื่อมานั่งจับตาดูหรอกว่ามีใครเดินผ่านไปผ่านมาบ้าง

โชคร้ายที่จังหวะนั้นเสียงออดบอกเวลาเข้าเรียนดังขึ้นพอดี คุณครูวิชาคณิตศาสตร์สำหรับคาบบ่ายเดินก้าวเข้ามาในห้องเรียน ทำให้นักเรียนทุกคนต้องรีบสลายตัวกลับไปนั่งประจำที่ของตัวเอง กู้ชิงซีเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมถอยกลับไปนั่งที่โต๊ะอย่างจำใจ

คุณครูเริ่มเปิดตำราสอน แต่สมาธิของกู้ชิงซีกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับการเรียนเลย ในหัวของเธอยังคงวนเวียนคิดแต่เรื่องสมุดจดที่หายไป

การได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง ทำให้ความรู้ระดับมัธยมปลายในสมองของเธอเหลือเพียงแค่เค้าโครงลางๆ ความรู้หลายๆ อย่างถูกลืมเลือนไปจนแทบจะไม่เหลือหลอ ถ้าหากเธอต้องการจะปัดฝุ่นความรู้เหล่านี้ให้กลับมาใช้งานได้เร็วที่สุด เพื่อดิ้นรนทำคะแนนสอบปลายภาคให้ออกมาอยู่ในระดับที่พอจะดูได้ ไม่ให้ใครต้องมาตกใจกับผลการเรียนที่ร่วงหล่นลงมาของเธอ เธอก็จำเป็นต้องพึ่งพาวิธีลัด และในยุคสมัยที่สื่อการเรียนการสอนขาดแคลนเช่นนี้ สมุดจดพวกนั้นก็เปรียบเสมือนกุญแจสำคัญและเป็นทางลัดที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้วแท้ๆ

[จบบท]