บทที่ 5 : สู่เมืองหลวง

บทที่ 5 : สู่เมืองหลวง

เมื่อเครื่องบินโดยสารร่อนลงจอดแตะรันเวย์ของสนามบินในเมืองหลวง กู้ชิงซีก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย การนั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรกในชีวิตทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวอยู่บ้าง

เซียวเซิ่งเทียนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเธอ เขาจึงยื่นมือออกไปประคองท่อนแขนของเธอเอาไว้อย่างใส่ใจ

ทันทีที่ก้าวลงจากเครื่องบินและเดินเข้ามาภายในห้องโถงที่กว้างขวางจนชวนให้ตาลาย กู้ชิงซีที่เพิ่งเคยมาเยือนสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งแรกยังคงปรับตัวไม่ค่อยทัน แต่ทว่าท่อนแขนของชายหนุ่มที่ประคองเธออยู่นั้นกลับแข็งแกร่งและทรงพลัง มันช่วยมอบความรู้สึกปลอดภัยให้เธอได้อย่างประหลาด เธอช้อนตามองเขาด้วยความซาบซึ้งใจ

"ขอบคุณค่ะ"

เซียวเซิ่งเทียนไม่ได้หันมามองเธอ เขาเพียงแค่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

"ไม่เป็นไรครับ"

ในเวลาเพียงไม่นาน ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งก็รีบสาวเท้าตรงเข้ามาหา พวกเขาทุกคนล้วนสวมชุดสูทและรองเท้าหนังดูภูมิฐาน คนกลุ่มนี้มารอรับเซียวเซิ่งเทียนโดยเฉพาะ

เมื่อคนเหล่านั้นสังเกตเห็นกู้ชิงซีที่ยืนอยู่เคียงข้างเซียวเซิ่งเทียน แววตาของพวกเขาก็ฉายแววประหลาดใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้ว่าสีหน้าจะยังคงเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ได้เป็นอย่างดี แต่กู้ชิงซีก็ยังรับรู้ได้อยู่ดีว่า การมีอยู่ของเธอนั้นดูขัดหูขัดตาและชวนให้รู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย

เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น เธอจึงรีบขยับตัวและดึงแขนของตัวเองออกจากการเกาะกุมของเซียวเซิ่งเทียนทันที

ท่อนแขนของเซียวเซิ่งเทียนว่างเปล่าลงกะทันหัน เขาทอดสายตามองเธอเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

หลังจากนั้น ภายใต้การห้อมล้อมของคนกลุ่มใหญ่ ทั้งหมดก็พากันเดินออกจากสนามบิน บริเวณด้านนอกมีรถยนต์หรูหราจอดเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย รถเหล่านั้นล้วนถูกเตรียมมาเพื่อต้อนรับเซียวเซิ่งเทียนทั้งสิ้น ไกลออกไปยังมีกลุ่มนักข่าวที่มารอดักสัมภาษณ์เขา ดูเหมือนว่าพวกนักข่าวต้องการจะสอบถามความคิดเห็นของเขาเกี่ยวกับงานประชุมเศรษฐกิจระดับนานาชาติ

กู้ชิงซีมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า เธอรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล แต่ในขณะเดียวกันก็เหนือความคาดหมายของเธอไปมาก

นี่มันคือโลกที่มีให้เห็นแค่ในหน้าจอโทรทัศน์ชัดๆ มันไม่ใช่โลกใบเดียวกับที่เธอใช้ชีวิตอยู่เลยสักนิด

ไม่นานนักก็เริ่มมีคนสังเกตเห็นกู้ชิงซี เห็นได้ชัดว่าทุกคนล้วนตกตะลึง ถึงขั้นมีบางคนยกอุปกรณ์ถ่ายภาพขึ้นมาแล้วกดชัตเตอร์รัวภาพใส่เธอ

เซียวเซิ่งเทียนส่งสายตาให้เลขาที่ยืนอยู่ข้างกาย เลขาคนนั้นก็รีบเดินเข้าไปจัดการ อุปกรณ์ถ่ายภาพทั้งหมดถูกยึดเก็บไปจนเกลี้ยง

กู้ชิงซีกำลังมองภาพเหตุการณ์ความวุ่นวายเหล่านั้นด้วยความตื่นตระหนกอยู่ในใจ แต่เซียวเซิ่งเทียนกลับคว้ามือของเธอเอาไว้ แล้วจูงเธอให้ก้าวขึ้นรถไปพร้อมกัน

รถยนต์คันนี้เป็นรถหรูระดับแนวหน้า การตกแต่งภายในและอุปกรณ์อำนวยความสะดวกต่างๆ ทำให้กู้ชิงซีถึงกับมองจนตาลาย ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยนั่งรถยนต์ของคนอื่นมาก่อน แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่าภายในรถจะสามารถติดตั้งอุปกรณ์ได้ครบครันถึงขนาดนี้

ชายหนุ่มหันหน้ามามองเธอ ก่อนจะถามขึ้น

"ตกใจเหรอครับ?"

หญิงสาวรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันสบายดี ฉันแค่แปลกใจนิดหน่อย สถานการณ์ใหญ่โตแบบนี้ฉันไม่เคยเจอมาก่อนเลย"

ปกติแล้วเธอเป็นแค่คนธรรมดาที่เบียดเสียดอยู่ในฝูงชนเพื่อรอดูเรื่องสนุกเท่านั้น ไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าตัวเองจะต้องกลายมาเป็นจุดศูนย์กลางความสนใจเสียเอง

ฝ่ามือหนาของเขาออกแรงบีบกระชับมือของเธอเบาๆ

"ก็ดีแล้วครับ"

กู้ชิงซีสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่หลังมืออย่างชัดเจน ถึงได้เพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังกุมมือของเธอเอาไว้

หญิงสาวสะดุ้งตกใจ รีบดึงมือของตัวเองกลับมาทันที

จังหวะที่ดึงมือออก เธอรู้สึกถึงแรงต้านทานเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็สามารถดึงมือกลับมาได้สำเร็จ

เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ ดูเหมือนฉันจะสร้างความลำบากให้คุณแล้ว"

ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง แฝงไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

"ผมไม่เห็นรู้สึกว่ามันจะลำบากตรงไหน"

กู้ชิงซีได้ยินน้ำเสียงนั้นแล้วก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

อันที่จริงพวกเขาทั้งคู่ก็ไม่ใช่เด็กๆ กันแล้ว แถมยังเป็นคนบ้านเดียวกันมาก่อน การที่เธอรู้สึกอ่อนเพลียและตกใจจนเขาต้องคอยประคองหรือจูงมือเอาไว้ มันอาจจะเป็นแค่เรื่องปกติธรรมดาทั่วไป แต่เห็นได้ชัดว่าตัวเธอเองนั่นแหละที่แสดงท่าทีตอบสนองมากจนเกินพอดี

เธอเริ่มรู้สึกว่าการกระทำของตัวเองดูหมางเมินและต่อต้านเขามากเกินไป ซึ่งมันอาจจะทำให้เขาเข้าใจผิดได้

ริมฝีปากบางเผยอขึ้นแล้วเม้มเข้าหากันซ้ำๆ เธออยากจะพูดอะไรกับเขาบ้าง แต่พอหันไปมอง กลับเห็นว่าเขากำลังหันหน้าออกไปมองวิวนอกหน้าต่าง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีความตั้งใจที่จะสนทนากับเธออีก

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนั้น เธอจึงก้มหน้าลงและเลือกที่จะเงียบปากไป

ตลอดการเดินทางมีเพียงความเงียบงัน หลังจากลงจากรถ พวกเขาก็เดินเข้าไปในบ้านพักตากอากาศที่ทั้งกว้างขวางและหรูหรา และก็ยังคงมีกลุ่มคนเข้ามารายล้อมคอยดูแลเช่นเดิม

ภายใต้คำสั่งของเซียวเซิ่งเทียน เธอถูกพาไปพักผ่อนที่ห้องนอนบนชั้นสามของบ้านพัก ห้องนั้นมีขนาดกว้างขวางมากจริงๆ

เขาเอ่ยถามว่าเธอชอบไหม เธอจึงรีบพยักหน้าตอบรับทันทีว่าชอบ

ห้องนอนเพียงห้องเดียว แต่กลับมีพื้นที่กว้างกว่าบ้านพัก ห้องครัว ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น และห้องนอนที่บ้านของเธอรวมกันเสียอีก แล้วแบบนี้เธอจะไม่มีความสุขได้อย่างไร?

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็รู้ตัวดีว่า สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่โลกที่เธอคู่ควร

เธอสัมผัสได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและการคาดเดาจากผู้คนรอบข้าง

เขาดีกับเธอมาก คอยดูแลเอาใจใส่อย่างดี แต่ความจริงแล้วเธอไม่ได้เป็นอะไรกับเขาเลยด้วยซ้ำ การที่เขาดูแลเธออย่างทะนุถนอมแบบนี้ เมื่อคนภายนอกมองมาก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกเข้าใจผิดไปต่างๆ นานา

ชายหนุ่มเอ่ยกำชับด้วยความเป็นห่วง

"ขาดเหลืออะไรบอกได้เลยนะครับ"

เธอพยักหน้ารับคำเบาๆ

"ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ"

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

"มะรืนนี้ผมจะพาไปที่มหาวิทยาลัย ถึงตอนนั้นผมจะให้คำอธิบายกับคุณเอง"

กู้ชิงซีเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"คะ? คุณสืบรู้แล้วเหรอคะว่าคนๆ นั้นเป็นใคร?"

เวลาที่เขาพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและจริงจังเป็นอย่างมาก

"เดี๋ยวถึงเวลาคุณก็รู้เอง ตอนนี้ผมยังต้องการหลักฐานอีกนิดหน่อย"

หญิงสาวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เพราะเซียวเซิ่งเทียนในตอนนี้ดูมีอำนาจและน่าเกรงขามมากจนเธอไม่กล้าเซ้าซี้ถามต่อ เธอจึงได้แต่ลองหยั่งเชิงดู

"ตกลงค่ะ งั้นฉันขอถามหน่อยได้ไหมคะว่าคนๆ นั้นคือเพื่อนร่วมชั้นของฉันหรือเปล่า?"

ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ

"ใช่ครับ คุณไม่ต้องเครียดไปนะ ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ถึงเวลาคุณแค่ปรากฏตัวก็พอ ความยุติธรรมที่คุณควรได้รับ ผมจะทวงคืนมาให้คุณทั้งหมด"

กู้ชิงซีจ้องมองเซียวเซิ่งเทียน นัยน์ตาของเธอทอประกายความหวังขึ้นมา

"ตกลงค่ะ"

เซียวเซิ่งเทียนหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป ทว่าในจังหวะที่มือของเขาวางลงบนลูกบิดประตู เขากลับชะงักการเคลื่อนไหวแล้วหันหน้ากลับมา

เขาทอดสายตามองมาที่เธอ

ชุดนอนผ้าไหมสีครีมตัวนั้นเป็นสิ่งที่เขาสั่งให้คนเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว ตอนนี้เมื่อมันถูกสวมใส่อยู่บนเรือนร่างของเธอ มันกลับดูราวกับผิวเนื้อเนียนละเอียดเหมือนครีมสด ช่างดูนุ่มนวลและลื่นไหล

อายุของเธอก็ไม่ได้ถือว่าน้อยแล้ว แต่วัยที่เพิ่มขึ้นไม่ได้ทำให้รูปร่างของเธอเปลี่ยนไปเลย ทรวดทรงของเธอยังคงบอบบางและเย้ายวนเหมือนตอนที่อายุสิบเจ็ดสิบแปดเลย

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ภายในบ้านพักที่เคยเงียบเหงาจนแทบจะเรียกได้ว่าอ้างว้างหลังนี้ จะมีวันที่มีเงาร่างของเธอปรากฏอยู่

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันราวกับเป็นเพียงความฝัน

สายตาของเขาร้อนแรงเสียจนกู้ชิงซีรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"คุณพักผ่อนไปก่อนนะ เดี๋ยวถ้าจัดโต๊ะเสร็จแล้ว ผมจะให้คนมาตามลงไปทานข้าวที่ห้องอาหาร"

หญิงสาวตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและว่าง่าย

"ค่ะ"

หลังจากที่ส่งเขาเดินออกจากห้องไปแล้ว กู้ชิงซีก็นั่งเหม่อลอยอยู่ภายในห้องกว้าง

ห้องนอนที่กว้างใหญ่ราวกับพระราชวังแห่งนี้ทำให้เธอรู้สึกเหลือเชื่อ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังใช้ชีวิตอยู่ในความฝันจริงๆ

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะเดินไปหยุดยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่

ภาพสะท้อนในกระจกปรากฏให้เห็นตัวเธอเองที่กำลังสวมชุดนอนผ้าไหมแนบเนื้อ เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าบนเรือนร่างอย่างชัดเจน

[จบบท]