บทที่ 1: เชื่อมต่อระบบ
[เนื้อหาต่อไปนี้จบสมบูรณ์แล้ว สามารถอ่านได้อย่างสบายใจ คำเตือนต่างๆ ปักหมุดอยู่ในคอมเมนต์]
[โปรดจำไว้ว่า: นี่คือโลกนิยายที่สมมติขึ้น โปรดอย่าลอกเลียนแบบในชีวิตจริง]
“พี่น้องชาวเน็ตทุกคนโปรดฟังทางนี้ พิมพ์คำว่า ร่ำรวย ลงในช่องแชตสาธารณะเพื่อเข้าร่วมลุ้นรับถุงโชคดี ระบบจะทำการสุ่มผู้โชคดีเพียงหนึ่งท่านเท่านั้น อีกสามนาทีจะประกาศผล ใครยังไม่ได้ทำตามกติกาก็รีบเร่งมือกันหน่อยนะครับ”
ภายในห้องน้ำหญิงที่เงียบสงบ เสิ่นเจาอี้กำลังนั่งขดตัวอยู่บนชักโครก เธอเลื่อนนิ้วดูคลิปวิดีโอสั้นในแอปพลิเคชันโต่วอินอย่างเพลิดเพลิน เสียงจากไลฟ์สดที่ดังลอดออกมาดึงดูดความสนใจของเธอให้กดเข้าไปดู
หญิงสาวกวาดสายตามองของรางวัล มันคือโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดที่เพิ่งเปิดตัว ด้วยความคิดที่อยากจะลองเสี่ยงดวงดูสักครั้ง เธอจึงกดพิมพ์ +1 ลงไปเหนือช่องแสดงความคิดเห็น
“คุณได้เข้าร่วมการชิงโชคเรียบร้อยแล้ว”
ข้อความแจ้งเตือนจากระบบเด้งขึ้นมาเพียงชั่วพริบตาเดียว ก่อนจะถูกข้อความจากวีแชตที่เด้งซ้อนขึ้นมาบดบังจนมิด
หัวหน้าจาง: เสิ่นเจาอี้ มาหาผมที่ห้องทำงานหน่อย
มุมปากของเธอกระตุกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ ว่า “กำลังไปค่ะ” จากนั้นจึงกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นยืน เธอเดินออกจากห้องน้ำมาหยุดยืนอยู่หน้าอ่างล้างมือ พลางสำรวจตัวเองในกระจกและจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่เข้าทาง
ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้เธอต้องอดหลับอดนอนปั่นโปรเจกต์งานจนไม่มีเวลาดูแลตัวเอง ขอบตาดำคล้ำปรากฏชัดเจนจนแม้แต่คอนซีลเลอร์สามชั้นก็ยังเอาไม่อยู่
จากเดิมที่เป็นสาวงามผู้มีราศีจับ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของมนุษย์เงินเดือนผู้ตรากตรำ
ยังนับว่าโชคดีที่งานชิ้นนี้เสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว คืนนี้เธอคงจะได้กลับไปนอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มเสียที
เสิ่นเจาอี้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของหัวหน้า ทันทีที่ก้าวเข้าไป ภาพที่เห็นคือแฟ้มเอกสารโปรเจกต์ที่เธอเพิ่งส่งไปเมื่อเช้าถูกโยนทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างไม่ไยดี
หัวหน้าจางเดินอ้อมมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอ ฝ่ามือหนาตบลงบนไหล่ของหญิงสาวเบาๆ
“เสี่ยวเสิ่น โปรเจกต์นี้ทำออกมาได้ดีมากเลยนะ ลูกค้าเองก็ชมมาเหมือนกัน เพียงแต่ว่า...”
น้ำเสียงของเขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ
“พวกเขาบอกว่าเชื่อมั่นในตัวผู้รับผิดชอบงานที่เป็นผู้ชายมากกว่าผู้หญิง”
สิ้นเสียงคำพูดนั้น ปลายนิ้วของหัวหน้าจางก็จงใจลากผ่านกระดูกไหปลาร้าของเธออย่างจาบจ้วง
ใบหน้าของเสิ่นเจาอี้ยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ ภายในใจกลับก่นด่าลูกค้าและคนพวกนี้ไปจนถึงบรรพบุรุษ หากต้องการคนรับผิดชอบงานที่เป็นผู้ชาย ทำไมถึงไม่แจ้งมาตั้งแต่แรก ความพยายามอดตาหลับขับตานอนตลอดหลายวันมานี้ของเธอคืออะไร หรือเห็นว่าเธอมีเวลาว่างมากนักหรือไง
คนพวกนี้มันสมควรตายจริงๆ
สองมือที่วางแนบข้างลำตัวกำหมัดแน่นจนสั่นระริก เธอพยายามสะกดกลั้นความคลื่นไส้ที่ตีตื้นขึ้นมาในกระเพาะอาหาร ก่อนจะก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อหลบหลีกมือปลาหมึกของหัวหน้าจาง
หากไม่ใช่เพราะตอนนี้เธอยังหางานใหม่ที่ดีกว่านี้ไม่ได้ กำปั้นของเธอคงพุ่งกระแทกหน้าเขาไปนานแล้ว
ยังดีที่อีกฝ่ายเพียงแค่แต๊ะอั๋งเล็กน้อยพอให้หายอยาก จากนั้นก็เริ่มคุยเรื่องงานต่อ เมื่อส่งมอบงานเสร็จสิ้นเขาก็อนุญาตให้เธอออกไปได้
เมื่อกลับมานั่งลงที่โต๊ะทำงาน โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ก็สั่นสะเทือนขึ้นมา ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นบนหน้าจอ
[ยินดีด้วย คุณได้รับรางวัลใหญ่จากถุงโชคดี โทรศัพท์ Xphone pro รุ่นล่าสุดจำนวนหนึ่งเครื่อง! โปรดยืนยันตัวตนและกรอกที่อยู่สำหรับจัดส่งโดยเร็วที่สุด]
เสิ่นเจาอี้กระพริบตาถี่ๆ ด้วยความงุนงง เธอสงสัยว่าตัวเองตาฝาดไปหรือไม่
นิ้วเรียวรีบกดเข้าไปดูรายละเอียดเพื่อตรวจสอบความถูกต้องซ้ำอีกครั้ง เมื่อมั่นใจแล้วว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เธอก็หลุดขำออกมาด้วยความดีใจ
เรียนจบมาสามปีแล้ว เธอยังคงใช้โทรศัพท์เครื่องเก่าตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ฝาหลังของมันแตกร้าวเป็นลายแมงมุมจนต้องใช้เคสซิลิโคนหนาเตอะปกปิดร่องรอยเอาไว้
ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีปัญญาซื้อเครื่องใหม่ แต่ค่าเช่าอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ค่อนข้างสูง บวกกับค่าครองชีพในแต่ละเดือน ทำให้เงินเดือนแทบไม่เหลือเก็บ เธอตั้งใจว่าจะเก็บเงินสักก้อนไว้สำหรับไปท่องเที่ยว จึงจำใจต้องทนใช้ของเก่าไปก่อน
การได้รับรางวัลจากถุงโชคดีในครั้งนี้ช่างเป็นเรื่องที่ถูกใจเธอเสียจริง
หลังจากกรอกข้อมูลที่อยู่เสร็จเรียบร้อย เสิ่นเจาอี้ก็ปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ เธอหอบเอกสารโปรเจกต์เดินไปที่เครื่องทำลายเอกสาร ในหัวพลันนึกถึงคำพูดของหัวหน้าขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่เจอการกลั่นแกล้งในที่ทำงาน ก็ต้องมาเจอกับการเลือกปฏิบัติทางเพศ เป็นผู้ชายแล้วมันวิเศษตรงไหนกัน ถึงต้องแบ่งแยกกันขนาดนี้
ความสามารถในการทำงานมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเนื้อก้อนนั้นเสียหน่อย พวกเราทำงานสายบริหารจัดการ ต้องใช้สมองทำงาน ไม่ใช่ใช้ร่างกาย
เสิ่นเจาอี้สะบัดหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เธอต้องก่นด่าหัวหน้าเฮงซวยในใจ
หลังเลิกงานเธอกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ล้างหน้าล้างตาพอให้สดชื่นแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา ถึงแม้โปรเจกต์จะไม่ผ่าน แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการหาของอร่อยมากินเพื่อปลอบใจตัวเอง
ระหว่างที่รออาหารเดลิเวอรี เธอก็ลุกไปรวบรวมเสื้อผ้าสกปรกที่กองไว้มาโยนใส่เครื่องซักผ้า
เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น เธอคิดว่าคงเป็นอาหารที่สั่งไว้จึงเดินออกไปเปิดประตู ภาพที่ปรากฏคือพนักงานส่งพัสดุยืนรออยู่
เสิ่นเจาอี้ยืนจ้องหน้ากับพนักงานส่งของด้วยความมึนงง เธอจำไม่ได้เลยว่าช่วงนี้ได้สั่งซื้อของออนไลน์อะไรไปบ้าง
ทว่าชื่อและเบอร์โทรศัพท์บนกล่องพัสดุระบุว่าเป็นของเธออย่างถูกต้อง เธอเซ็นรับของแล้วถือกล่องกลับเข้ามาในห้อง แกะดูด้านในถึงได้นึกขึ้นได้ว่า นี่มันคือรางวัลจากถุงโชคดีเมื่อตอนกลางวัน
ความเร็วในการจัดส่งนี่มันจะน่าเหลือเชื่อเกินไปหน่อยไหม
ภายในกล่องมีเพียงโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่เอี่ยมวางสงบนิ่งอยู่ ไร้ซึ่งกล่องบรรจุภัณฑ์และอุปกรณ์เสริมใดๆ
เสิ่นเจาอี้ไม่เคยใช้โทรศัพท์ยี่ห้อนี้มาก่อน จึงไม่แน่ใจว่ามันคือของแท้หรือไม่
โชคดีที่ตัวเครื่องยังมีแบตเตอรี่เหลืออยู่ พอกดเปิดเครื่อง ภาพกราฟิกเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหลก็ปรากฏขึ้น หน้าจอหลักดูเรียบง่าย ไม่มีอะไรผิดปกติ
เอาเถอะ ของฟรีที่ได้จากการชิงโชคจะเอาอะไรมาก ถ้าไม่มีสายชาร์จเดี๋ยวค่อยไปหาซื้อเอาเองก็ได้
เธอจัดการถอดซิมการ์ดจากเครื่องเก่ามาใส่ในเครื่องใหม่ เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต แล้วเริ่มทยอยดาวน์โหลดแอปพลิเคชันต่างๆ และล็อกอินเข้าใช้งานทีละแอป
กระทั่งกดเปิดแอปพลิเคชันธนาคารขึ้นมา เธอก็ต้องชะงัก หน้าบัญชีหลักของเธอถูกผูกเข้ากับบัตรธนาคารใบหนึ่งโดยอัตโนมัติ
บัตรใบนั้นไม่มีระบุชื่อเจ้าของและไม่มีชื่อธนาคารเจ้าของบัตร ดูลึกลับและน่าขนลุกชอบกล
เสิ่นเจาอี้คิดว่าระบบคงรวน จึงกดรีเฟรชหน้าจอหนึ่งครั้งแล้วกดเข้าไปดูใหม่ ทันใดนั้นเอง ระบบผู้ช่วยอัจฉริยะก็เด้งขึ้นมา
[ยินดีด้วย โฮสต์ทำการเปิดใช้งานระบบเปย์เงินคืนสำเร็จ]
[กำลังดำเนินการส่งข้อมูลกฎการใช้งานระบบ]
นี่มันคืออะไรกัน
กิจกรรมแกล้งคนแบบใหม่หรือเปล่า
เสิ่นเจาอี้คว้าโทรศัพท์เครื่องเก่าขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ เธอรีบกดเข้าไปในแอปโต่วอินเพื่อติดต่อฝ่ายบริการลูกค้า แต่ไม่ว่าจะค้นหาอย่างไรก็ไม่พบประวัติการถูกรางวัลเมื่อตอนกลางวันเลย
เธอหันกลับมามองโทรศัพท์เครื่องใหม่อีกครั้ง ลูกบอลกลมๆ ที่เป็นตัวแทนของระบบผู้ช่วยอัจฉริยะยังคงลอยเด่นอยู่บนหน้าจอ ราวกับมันรับรู้ได้ว่าเธอกำลังจ้องมอง ลูกบอลนั้นกระเด้งขึ้นลงสองสามที จากนั้นหน้าจอก็เกิดภาพกะพริบแล้วเปลี่ยนหน้าต่างไปเองโดยอัตโนมัติ
บนหน้าจอสีขาวว่างเปล่า มีข้อความปรากฏขึ้นมาหลายบรรทัด:
เป้าหมายที่ทำการเปย์ให้ต้องเป็นเพศชายเท่านั้น
อัตราเงินคืนจะคำนวณตามคะแนนระดับหน้าตา ระดับแปดคะแนนได้คืนร้อยละ 5 ระดับเก้าคะแนนได้คืนร้อยละ 10 และหากสูงกว่าระดับเก้าคะแนน ทุกๆ 0.1 คะแนนจะเพิ่มอัตราเงินคืนให้อีกสิบเปอร์เซ็นต์
ยอดเงินที่เปย์ไปจะถูกโอนคืนให้ในเวลาเที่ยงคืนของทุกวัน วงเงินจะเพิ่มขึ้นตามยอดเงินสะสมที่ได้รับคืน
ห้ามเปิดเผยการมีอยู่ของระบบให้ผู้อื่นรู้โดยเด็ดขาด
[วงเงินเริ่มต้น: 200,000 หยวน]
มือของเสิ่นเจาอี้สั่นเทาขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูใกล้ๆ เธอเลื่อนอ่านข้อความบนหน้าจอ ตัวหนังสือทุกตัวเธอรู้จักหมด แต่ทำไมพอเอามารวมกันแล้วมันถึงดูเหลือเชื่อขนาดนี้
อัตราเงินคืนอย่างนั้นหรือ
ยอดเงินเปย์อย่างนั้นหรือ
“นี่มันต้องเป็นรูปแบบการต้มตุ๋นออนไลน์แบบใหม่แน่ๆ...” เธอพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นเจ้าลูกบอลบนหน้าจอก็เด้งขึ้นมาพร้อมเสียงพูด
[ไม่ใช่ครับ โฮสต์โปรดวางใจ เงินทุนของระบบแยกออกจากทรัพย์สินส่วนตัวของท่านอย่างชัดเจน เชิญใช้งานได้อย่างสบายใจครับ]
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นอาหารเดลิเวอรีที่มาส่ง
เสิ่นเจาอี้ไม่มีกะจิตกะใจจะมานั่งศึกษาระบบประหลาดนี่ ตอนนี้กองทัพต้องเดินด้วยท้อง เธอรับอาหารมาทาน หน้าจอโทรศัพท์กลับสู่หน้าปกติแล้ว เธอจึงเปิดดูคลิปตลกฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ จนลืมเรื่องระบบนี้ไปเสียสนิท
กระทั่งถึงเวลานอน เจ้าลูกบอลก็เริ่มแสดงตัวตนขึ้นมาอีกครั้ง มันกระพริบวิบวับอยู่บนหน้าจอ เหมือนกำลังเรียกร้องความสนใจและพยายามประจบเอาใจเธอ
“ก็ได้ๆ มาดูซิว่าแกมีลูกไม้อะไร” เสิ่นเจาอี้พูดด้วยน้ำเสียงหยั่งเชิง เธอถือคติว่ามีของฟรีไม่เอาคือคนโง่ จึงกดเข้าไปในแอปวิดีโอสั้นที่ดูเป็นประจำ
ประจวบเหมาะกับที่บล็อกเกอร์สายเต้นที่เธอติดตามอยู่กำลังไลฟ์สดพอดี พอกดเข้าไปก็เจอกับหน้าจอการแข่งขันพีเค หลอดเลือดของฝั่งบล็อกเกอร์หนุ่มกำลังตามหลังคู่แข่งอยู่
“พี่น้องครับ อีกแค่สามหมื่นคะแนนเราก็จะพลิกกลับมาชนะแล้ว ช่วยกันคนละไม้คนละมือ ส่งของขวัญเข้ามาหน่อยนะครับ!”
เสิ่นเจาอี้มองดูเอฟเฟกต์ของขวัญที่ลอยว่อนเต็มหน้าจอ เธอลูบคางอย่างใช้ความคิด ก่อนจะกดเข้าไปที่เมนูของขวัญ ทำการผูกบัญชีบัตรธนาคารตามคำแนะนำของระบบ แล้วเติมเงินที่ระบบเรียกว่า เงินสำหรับเปย์ ทั้งหมดลงไป
อัตราแลกเปลี่ยนของแพลตฟอร์มนี้คือ 1 ต่อ 10 ในตอนนี้ช่องยอดเงินคงเหลือจึงแสดงตัวเลข 2,000,000 เพชร ในขณะที่ของขวัญราคาแพงที่สุดมีมูลค่าเพียง 30,000 เพชรเท่านั้น
ปกติแล้วเสิ่นเจาอี้ไม่ค่อยดูไลฟ์สดเท่าไรนัก บัญชีของเธอจึงไม่มีแม้แต่ระดับยศ เธอทำตามคำแนะนำของเจ้าลูกบอล กดเลือกส่งของขวัญรูปจรวดมูลค่า 1,000 หยวนออกไป
เอฟเฟกต์รูปจรวดพุ่งขึ้นสู่หน้าจอ ปะปนไปกับของขวัญชิ้นอื่นๆ ของคนดูคนอื่นจนแทบมองไม่เห็น ท่ามกลางเสียงขอบคุณของสตรีมเมอร์ เสิ่นเจาอี้หาวออกมาหวอดใหญ่ เธอกดล็อกหน้าจอแล้วเตรียมตัวนอน ก่อนจะหลับไปเธอกดเช็กยอดเงินในบัญชีตัวเองอีกครั้ง
เพชรถูกใช้ไปแล้ว แต่ยอดเงินในบัญชีธนาคารส่วนตัวของเธอก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นแต่อย่างใด
“ว่าแล้วเชียว... ของปลอม” เธอพึมพำงึมงำแล้วผล็อยหลับไป โดยลืมกฎข้อสำคัญที่ระบบแจ้งไว้เสียสนิท
เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงนาฬิกาปลุกสั่นสะเทือนปลุกให้เธอตื่นจากฝัน
หญิงสาวลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยความงัวเงีย จนกระทั่งเดินไปแปรงฟันถึงได้มีเวลากดดูโทรศัพท์ ทันทีที่ปลดล็อกหน้าจอ ก็พบข้อความที่ส่งเข้ามาเมื่อตอนเที่ยงคืน
[บัญชีเงินฝากเลขท้าย xxxx ของท่าน ได้รับเงินโอนเข้าจำนวน 50 หยวน เมื่อวันที่ 17 มีนาคม เวลา 24:00 น. ยอดเงินคงเหลือในบัญชี 59,104 หยวน]
!!!
เสิ่นเจาอี้สะดุ้งสุดตัวเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน เธอบ้วนฟองยาสีฟันในปากทิ้งอย่างลวกๆ แล้วลองส่งเสียงเรียกออกไป
“ระบบ ยังอยู่ไหม”
[อยู่ครับโฮสต์]
“เงินนี่ คือเงินที่คืนให้ฉันเหรอ”
[ใช่ครับโฮสต์]
เจ้าลูกบอลตอบรับจบ หน้าจอโทรศัพท์ก็เปลี่ยนไปแสดงหน้าต่างข้อมูล
[วงเงินสำหรับวันนี้ได้รับการอัปเดต: 200,050 หยวน]
คราวนี้เสิ่นเจาอี้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว วงเงินที่เพิ่มขึ้นสัมพันธ์กับยอดเงินที่ได้รับคืน เธอหยิกแขนตัวเองอย่างแรงหนึ่งทีเพื่อพิสูจน์ว่าไม่ได้ฝันไป ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแล่นพล่านทำให้เธอดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้นเหมือนคนถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง
ทว่าพอนึกถึงกฎการคืนเงินกับจรวดราคา 1,000 หยวนที่ส่งไปเมื่อคืน เธอจึงถามขึ้นด้วยความสงสัย
“อัตราส่วนแค่ร้อยละห้า หมายความว่าสตรีมเมอร์คนนั้นหน้าตาแค่ระดับแปดคะแนนเองเหรอ”
ถ้าคำนวณตามนี้ มาตรฐานความหล่อของระบบดูจะสูงเกินไปหน่อยหรือเปล่า
[เขาเปิดบิวตี้โหมดครับ]
เสิ่นเจาอี้ร้องอ้อในใจ เธอลืมเทคโนโลยีเปลี่ยนผีเป็นคนนี้ไปเสียสนิท
สมองเริ่มคำนวณตัวเลขอย่างรวดเร็ว วงเงินจะรีเซ็ตใหม่ทุกวัน เงินส่วนที่ใช้ไม่หมดสามารถเติมเก็บไว้เป็นเพชรได้ ถ้าเธอเอาเงินทั้งหมดนี้ไปเปย์ให้หนุ่มหล่อระดับเก้าคะแนนขึ้นไป...
หากเป็นไปตามแผนนี้ เธอจะมัวมานั่งทำโปรเจกต์งกๆ อยู่ทำไม แต่สติที่ยังหลงเหลืออยู่สั่งให้เธอใจเย็นลง
ของฟรีไม่มีในโลก ในเมื่อระบบเลือกเธอ มันย่อมต้องการอะไรบางอย่างแลกเปลี่ยน
เธอถามด้วยความระมัดระวัง “นอกจากให้เปย์ผู้ชายแล้ว ฉันต้องทำภารกิจอะไรอีกไหม”
[ไม่มีครับ แต่ขอให้โฮสต์รีบเพิ่มยอดวงเงินการเปย์ให้สูงขึ้นโดยเร็ว ระบบจะอัปเกรดตัวเองตามยอดเงินสะสมที่เพิ่มขึ้น และจะปลดล็อกฟังก์ชันการใช้งานอื่นๆ เพิ่มเติม]
น้ำเสียงของเจ้าลูกบอลดูตื่นเต้นกระตือรือร้น ราวกับว่านี่คือสิ่งที่มันต้องการมากที่สุด
เสิ่นเจาอี้มองเห็นแววตาที่รู้เท่าทันของตัวเองสะท้อนอยู่ในกระจก ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีผลข้างเคียงอะไร แต่เธอก็ต้องระวังตัวไว้ก่อน
หญิงสาวจมอยู่ในความฝันอันหอมหวานของการเป็นเศรษฐี พลางรีบแต่งตัวออกจากบ้านไปทำงาน อารมณ์ดีอย่างไม่มีสาเหตุทำให้เธอมองหัวหน้าจางดูดีขึ้นมาหน่อยหนึ่ง
เพราะกลัวว่าเจ้าลูกบอลจะโผล่ออกมาให้คนอื่นเห็น ตลอดทั้งวันเธอจึงอดทนไม่หยิบโทรศัพท์ออกมาเล่น จนกระทั่งเลิกงานกลับถึงห้อง หนึ่งคนหนึ่งระบบถึงได้เริ่มบทสนทนากัน
เมื่อเห็นว่าเธอยอมรับการมีอยู่ของมันแล้ว เจ้าลูกบอลจึงมอบของขวัญสำหรับมือใหม่ที่ล่าช้าไปหนึ่งวันให้
[จากการวิเคราะห์ความต้องการแฝงของโฮสต์ ระบบขอมอบของขวัญให้เลือกหนึ่งอย่าง]
[1. เป้าหมายสำหรับเปย์ที่มีระดับหน้าตาเก้าคะแนนขึ้นไปแบบสุ่ม]
[2. อสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยหนึ่งแห่งภายใต้ชื่อของท่าน]
เสิ่นเจาอี้แทบไม่ต้องเสียเวลาคิด เธอเลือกข้อแรกทันที บ้านน่ะมีเงินก็ซื้อได้ แต่คนหล่อระดับเก้าคะแนนขึ้นไปไม่ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆ
หลังจากกดยืนยัน ภายใต้การนำทางของเจ้าลูกบอล เธอกดเปิดแอปโต่วอินด้วยความตื่นเต้น เข้าไปยังห้องไลฟ์สดที่เด้งขึ้นมาบนหน้าแรก
สตรีมเมอร์คนนี้ใช้ชื่อว่า ไฟร์ หน้าจอมีเพียงภาพกราฟิกเกมสีเทาๆ แขวนไว้ ไม่มีการเปิดกล้องเห็นหน้า ไม่มีเสียงพูด แม้แต่ผลการเล่นเกมก็ยังดูอนาถสายตา จำนวนคนดูในห้องอยู่ในระดับกลางๆ ประมาณหกร้อยกว่าคน
เสิ่นเจาอี้เริ่มลังเล “ระบบ นายแน่ใจนะว่านี่คือหนุ่มหล่อเก้าคะแนนที่ส่งมาให้ฉัน”
[ยืนยันครับโฮสต์]
เมื่อได้รับคำยืนยันจากเจ้าลูกบอล และนึกถึงยอดเงินคืนมหาศาลที่จะได้รับ เธอจึงจัดการแลกวงเงินของวันนี้ทั้งหมดเป็นเพชร
รอจนกระทั่งสตรีมเมอร์บังคับตัวละครจบเกมด้วยสกอร์ 2-10-4 อันแสนทุลักทุเล เสิ่นเจาอี้ก็กดส่งของขวัญเป็น คาร์นิวัล มูลค่า 3,000 หยวน ออกไปกลางห้องไลฟ์
เอฟเฟกต์สุดอลังการสว่างวาบไปทั่วหน้าจอ สิ่งที่ตามมาคือระดับเลเวลบัญชีของเธอที่พุ่งสูงขึ้น
V28
ตามมาด้วยเสียงฮือฮาของเหล่าคนดูในช่องแชตที่แตกตื่นกันยกใหญ่
[จบบท]