หรงอวี่วางกระเป๋า และนั่งลง หญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “จี้โจวเย่ ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับนาย พูดมาเหอะ ว่านายต้องการอะไรกันแน่”
“ฉันทำขนาดนี้แล้ว เธอยังดูไม่ออกอีกเหรอ?” ร่างของจี้โจวเย่โน้มมาข้างหน้า มุมปากยกยิ้ม “ฉัน กำลังตามจีบเธอไง”
หรงอวี่: “…”
เธอยิ้มบาง “ถ้ามีปัญหา ก็ไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจนะ”
“อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้หน่อยเลย” จี้โจวเย่หัวเราะต่ำ ๆ “ฉันรู้นะ เธอแอบชอบฉันมานานแล้ว ไม่ต้องเขินหรอกน่ะ…”
หรงอวี่: “…” เธอหยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมา ฟาดใส่หน้าผากเขาเต็มแรง
จี้โจวเย่เจ็บจนหน้าเหยเก “เธอตีฉันทำไมเนี่ย!”
หรงอวี่หัวเราะในลำคอ “ยังดูไม่ออกอีกเหรอ ฉันช่วยให้นายได้สติ ไม่ใช่มาเพ้อเจ้อแต่เช้า”
“พี่เย่” เฉินเหนียนกระซิบเบา ๆ “ผมว่าหรงอวี่ไม่น่าจะเป็นคนที่แอบชอบพี่นะ หรือว่ามีอะไรเข้าใจผิดไปหรือเปล่า?”
จี้โจวเย่ลูบหน้าผาก “ก็เพราะเธอเขินนั่นแหละ เขาเรียกว่าอะไรนะ… โมโหเพราะเขิน ใช่แล้ว! คนที่เขินมากๆ ก็จะโกรธ เธอก็เป็นแบบนั้นแหละ”
เฉินเหนียนพึมพำ “ผู้หญิงนี่ขี้โมโหจริง ๆ”
หรงอวี่ปรายตามองเย็นชา ทำเอาทั้งสองคนเงียบลงทันที เธอนั่งอ่านหนังสือไปสักพัก โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมา เจ้าของร่างเดิมแทบไม่มีรายชื่อเพื่อน โทรศัพท์ปกติก็เงียบสนิท
เธอหยิบออกมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากจี้จื่อหยวนที่เพิ่งแอดเพื่อนมาเมื่อสองวันก่อน
“คุณหรงไปร่วมรายการเซอร์ไววัลออดิชันของตระกูลจี้จริงหรือครับ?”
หรงอวี่: “ค่ะ”
ตอนรอเขาตอบ เธอเลื่อนเปิด Moments ขึ้นมาดู หนึ่งในโพสต์แรกคือโพสต์ใหม่ของจี้โจวเย่
เป็นรูปอ่านหนังสือหนึ่งรูป ข้อความกำกับ: วันใหม่ เริ่มต้นด้วยการตั้งใจเรียน
หญิงสาวกำลังจะเลื่อนผ่าน แต่เห็นว่าจี้จื่อหยวนมาคอมเมนต์ใต้โพสต์ของเขา
“ไม่เลว พัฒนาขึ้นนะ”
จี้โจวเย่ตอบกลับ “พี่ครับ” พร้อมอีโมจิยิ้มแฉ่ง
ปลายนิ้วของหรงอวี่ชะงัก เธอเงยหน้าขึ้น สายตาหยุดอยู่ที่จี้โจวเย่
เฉินเหนียนกระซิบ “พี่เย่ เธอแอบมองพี่แฮะ แบบนี้แหละ พี่เย่นี่ไวจริง…”
จี้โจวเย่รีบยืดหลังให้ตรง เงยคางขึ้นเล็กน้อย อวดแนวสันกรามชัด ๆ เขายกมือปัดผมขึ้น โชว์ด้านข้างใบหน้าที่เจ้าตัวคิดว่าหล่อที่สุด ก่อนจะยกยิ้มบาง
หรงอวี่เอ่ยขึ้น “อย่าเพิ่งขยับ” แค่มุมหน้าแบบนี้ เหมือนอิงเป่าตอนเด็กไม่มีผิด ไม่น่าแปลกใจที่ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกว่าจี้โจวเย่หน้าคุ้น ๆ
แต่....ตระกูลจี้เป็นสายวิชาการมาตลอด สุภาพเรียบร้อยมาตั้งแต่บรรพบุรุษ คนตรงหน้า… จะใช่ลูกหลานของตระกูลจี้แน่หรือ? หรงอวี่สูดลมหายใจลึก เธอยกมือถือขึ้น ถ่ายรูปแชะหนึ่งที
จี้โจวเย่หัวเราะเบา “ถ่ายฉันไปทำวอลเปเปอร์หรือไง ผู้หญิงปากแข็ง”
หรงอวี่ส่งรูปให้จี้จื่อหยวน “เขาเป็นอะไรกับคุณ?”
จี้จื่อหยวนตอบกลับ “คุณหรงรู้แม้กระทั่งรหัสหลักความปลอดภัยของตระกูลจี้ ทำไมถึงไม่รู้ล่ะว่าเราสองคนเป็นอะไร?”
หรงอวี่: “งั้น หมายถึง… เขาก็เป็นคนตระกูลจี้?”
จี้จื่อหยวน: “พี่น้องแท้ๆ”
หรงอวี่นิ่งไปพักหนึ่ง เธอวางมือถือ แล้วเหลือบขึ้นมองจี้โจวเย่อีกครั้งอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
หัวสีชมพูไฮไลต์ ต่างหู สร้อยคอ เสื้อกะโหลก ยีนส์ขาด แล้วในลิ้นชักโต๊ะยังมีบุหรี่ ไพ่ ขนม เครื่องเล่นเกม… มีหลานชายโตขนาดนี้ ชาติก่อนเธอคงทำบุญไว้เยอะจริง ๆ
“ยังจะมองอีก มองพอหรือยัง?” จี้โจวเย่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม
หรงอวี่ยกมือดันหน้าของเขาไปด้านข้าง “ถอยไปไกลๆเลย เห็นหน้าแล้วปวดตา”
เธอเปิดหนังสือคณิตขึ้นมา นั่งอ่านอย่างสงบ หลังคาบเรียนช่วงเช้าจบลง อารมณ์ของหรงอวี่ก็เริ่มกลับมาสงบลงบ้าง หญิงสาวเคยอ่านข่าวมา ลูกชายกับลูกสะใภ้ของท่านผู้เฒ่าตระกูลจี้เสียชีวิตไปตั้งแต่สิบกว่าปีก่อน นั่นเท่ากับว่า เจ้าเด็กนี่โตมาแบบไม่มีพ่อแม่อบรมเลี้ยงดู โตมาผิดเพี้ยนแบบนี้… ก็ดูพอจะเข้าใจได้อยู่
เธอลุกขึ้นยืน “ไปเถอะ ไปร้านอาหารด้วยกัน” จะได้ถือโอกาสคุยเรื่องตระกูลจี้ตลอดหลายปีนี้เสียที
เฉินเหนียนทำตาแป๋วใส่จี้โจวเย่ “พี่เย่ งั้นพวกผมไปเตรียมการก่อนนะ”
จี้โจวเย่พยักหน้า เขาเดินเคียงข้างหรงอวี่ ทั้งสองเดินไปทางโรงอาหารด้วยกัน คนเยอะมาก แทบไม่มีที่นั่งว่าง แต่จี้โจวเย่คือใครกัน ขาโหดประจำโรงเรียน เขาแค่ยืนข้างโต๊ะหนึ่ง แล้วเคาะเบา ๆ สองที คนทั้งโต๊ะยกถาดข้าวลุกหนีในทันที
จี้โจวเย่ยิงนิ้วเรียกจากอีกฟาก “หรงอวี่ ตรงนี้”
หรงอวี่เดินเข้ามาจะนั่ง แต่ทันใดนั้นก็พลันมีเสียงดังขึ้น
ปัง ปัง ปัง! พลุสีสดดอกหนึ่งดังตูมขึ้นกลางโรงอาหาร เฉินเหนียนอุ้มช่อดอกไม้ยักษ์มายัดใส่อ้อมแขนจี้โจวเย่ จี้โจวเย่ชูช่อกุหลาบขึ้น พร้อมตะโกนเสียงดังฟังชัด
“หรงอวี่ ฉันชอบเธอ!”
ทั้งโรงอาหารเงียบกริบเหมือนปิดเสียง จากนั้นก็ระเบิดเสียงซุบซิบดังลั่น
“เหวอ ไอ้โหดของโรงเรียนมาสารภาพรักเด็กผู้หญิงเหรอ?”
“ฉันจำได้นะ ว่าเขาชอบหรงรั่วเหยาไม่ใช่เหรอ ทำไมเปลี่ยนเป้าหมายแล้ว?”
“อันนี้ไม่รู้ว่ะ”
“…”
ตรงมุมใกล้หน้าต่าง หรงรั่วเหยาและซ่งหวยก็นั่งอยู่ หรงรั่วเหยามองหรงอวี่ที่ยืนอยู่กลางโรงอาหาร มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย เธอเองกับหรงอวี่ก็ได้พันธุกรรมสกุลหรงมาเหมือนกัน ตากลม ดั้งโด่ง โครงหน้าคล้ายกันมาก
จี้โจวเย่มาสารภาพรักกับหรงอวี่ คงเพราะหน้าตาเธอคล้ายตัวเองสินะ หรือว่า… เป็นเพราะครั้งก่อนเธอฝากให้จี้โจวเย่ช่วยดูแลหรงอวี่ แล้วเขาเลยคิดหาวิธีบ้า ๆ แบบนี้ขึ้นมา? น่าขำจริงๆ
“พ่อฉันหวังว่าพี่ฉันที่เรียนซ้ำชั้นจะสอบติดมหาวิทยาลัย ถ้าขืนไปคบกับจี้โจวเย่ ต้องโดนเขาพาเสียคนแน่ ๆ” หรงรั่วเหยากัดริมฝีปากพูดเบา ๆ “ซ่งหวย พี่ฉันเชื่อฟังนายมาตลอด ทำไมนายไม่ไป…”
“ไม่เกี่ยวกับฉัน” ซ่งหวยวางตะเกียบลง “กลับห้องเรียนกันเถอะ”
หรงรั่วเหยาก้มยิ้มอย่างพอใจ เธอรู้อยู่แล้ว ซ่งหวยไม่มีความอดทนกับหรงอวี่แม้แต่นิดเดียว
ผู้หญิงบ้านนอกแบบหรงอวี่ ก็เหมาะจะได้แฟนเป็นเด็กเกเรอย่างจี้โจวเย่นี่แหละ จบมัธยมก็แต่งงาน มีลูก แล้วชีวิตก็คงจบแค่นั้น เธอลุกตามเขาไป ท่ามกลางสายตาทุกคู่ จี้โจวเย่หยิบสร้อยคอคริสตัลเส้นหนึ่งออกจากกระเป๋า
“หรงอวี่ นี่ของขวัญที่ฉันตั้งใจเลือกให้ เป็นแฟนฉันนะ?”
เขายกมุมปากขึ้น ต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน มีทั้งดอกไม้ สร้อยคอคริสตัล คำสารภาพรักใหญ่โต
เขาเชื่อว่าหรงอวี่ต้องตอบตกลงแน่ ขอแค่เธอพยักหน้า เขาก็จะประกาศทันทีว่ามันเป็นแค่เรื่องล้อเล่น ให้หรงอวี่กลายเป็นตัวตลกของทั้งโรงเรียน
“ตอบเขาไปเลย!” เฉินเหนียนกับพวกยืนเชียร์กันเสียงดัง “หรงอวี่ รีบตอบตกลง!”
หรงอวี่ยกมือขึ้น รับช่อดอกไม้มาจากเขา
จากนั้น เธอดึงกุหลาบออกมาสี่ห้าดอก ขยำรวมกัน แล้วอัดยัดลงปากจี้โจวเย่ เพื่อกันไม่ให้เขาพูดอะไรที่ทำให้โรคหัวใจกำเริบไปมากกว่านี้
“นี่สำหรับความซ่าทำตัวกบฎ!”
“ฉันบอกแล้วว่าอย่าทำตัวดื้อด้าน อกตัญญู!”
เธอจับช่อกุหลาบยักษ์ทั้งช่อ ฟาดใส่หัวจี้โจวเย่เต็มแรง จี้โจวเย่เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น เข่าดันไปกระแทกเข้ากับสร้อยคริสตัลที่ตกอยู่พอดี ความเจ็บแล่นขึ้นจนหน้าเขาบิดเบี้ยว