จี้จื่อหยวนแทบจะคลั่งแล้ว ก็เพราะคำพูดประโยคเดียวของเด็กม.ปลายคนหนึ่ง ผู้เฒ่าก็คิดจะเปลี่ยนทายาทตระกูลจี้งั้นหรือ? นี่มันเหลวไหลเกินไปแล้ว เขาอยากจะเอ่ยอะไรอีกสักหน่อย
แต่พอเงยหน้าขึ้นไป เขากลับเห็นรอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมาก่อนบนใบหน้าของคุณปู่จี้
ในความทรงจำ คุณปู่แทบไม่เคยยิ้ม ไม่มีพ่อตตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์ สูญเสียแม่ในวัยเด็ก สูญเสียภรรยาในวัยกลางคน และต่อมาก็สูญเสียลูกชาย… ทั้งชีวิต เหมือนต้องคอยส่งคนที่รักที่สุดจากไปทีละคน บนโลกนี้ ดูเหมือนจะไม่มีสิ่งใดทำให้คุณปู่ได้ยิ้มแม้เพียงครู่เดียว การยอมรับคุณทวด ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องเลวร้าย จี้จื่อหยวนเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยว่า
“คุณทวด”
หรงอวี่ยิ้ม “อย่างนี้สิถึงจะว่าง่าย อิงเป่าจะพักแล้ว พาทวดกลับห้องที”
คุณปู่จี้เพิ่งตื่น อารมณ์เพิ่งขึ้นลงอย่างหนักจริง ๆ ก็เหนื่อยมากแล้ว กินยาเสร็จไม่นานก็นอนหลับไป จี้จื่อหยวนพานางเผมไปในห้องรับรอง หรงอวี่เอ่ยเรียบ ๆ “พาไปห้องของทวดเองสิ”
จี้จื่อหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก้าวขึ้นชั้นสอง ห้องนอนใหญ่ที่สุดที่นี่ถูกปล่อยว่างมาตลอด การตกแต่งและเฟอร์นิเจอร์ด้านในเปลี่ยนใหม่แล้ว แต่ก็ยังคงเป็นสไตล์เมื่อเจ็ดสิบปีก่อน ทุกวันมีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาด หน้าต่างใสสะอาดไร้ฝุ่นราวกับเฝ้ารอเจ้าของกลับมาเสมอ
หรงอวี่เดินเผมไป มือไล้ไปตามโต๊ะ ด้านบนยังมีตัวยึดผมสีดำที่เธอเคยใช้วางอยู่
ผมงกระจกมีกรอบรูป เป็นภาพถ่ายงานแต่งของเธอกับสามี กาลเวลาทิ้งร่องรอยไว้บนรูป ใบหน้าหนุ่มสาวทั้งสองซีดเหลืองลงเล็กน้อย เธอเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ครึ่งหนึ่งเป็นชุดราตรีและเครื่องประดับที่เธอใส่ออกงานให้ตระกูลจี้ อีกครึ่งเป็นชุดทำงานแบบเรียบง่ายที่ใช้ตอนอยู่สถาบันวิจัย… ทุกอย่างในวันวานยังอยู่ครบ ราวกับเธอไม่เคยหายไปจากที่นี่
หญิงสาวผลักประตูห้องทำงานและอ่านหนังสือ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เมื่อเธอเปิดหนังสือเก่าๆ ขึ้นมา กลุ่มฝุ่นฟุ้งกระจาย บางหน้าหนังสือยังมีลายมือที่เธอเคยจดไว้อยู่
เธอเอ่ยขึ้นว่า “อาหยวน พรุ่งนี้ทวดจะให้รายการหนังสือ ช่วยไปหามาให้หน่อยนะ”
จี้จื่อหยวนพยักหน้า สีหน้าเขาซับซ้อนมาก แต่เดิมเขายังสงสัยในตัวเธออยู่ แต่เมื่อเห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้ ราวกับกลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งของห้อง เขาแทบจะนึกภาพออกว่า เธอเคยนั่งก้มหน้าทำงานตรงโต๊ะนี้อย่างไร เธอเป็นทวดของเขาจริง ๆ หรือ? พ่อบ้านได้จัดให้คนยกเสื้อผ้าชุดใหม่สะอาดเอี่ยม รวมถึงของใช้ต่าง ๆ มาส่ง
“ทวดจะพักแล้วนะ” หรงอวี่กำลังจะปิดประตู แต่จู่ ๆ ก็ชะงัก “อาเย่ล่ะ คืนนี้ไม่กลับบ้านเหรอ?”
เธอมีเหลนทั้งหมดห้าคน คนโตคือ จี้จื่อหยวน ประธานตระกูลจี้ ดูแลงานทุกอย่างของตระกูล
คนที่สองและสาม ต่างก็ยุ่งกับงานของตัวเอง คนที่สี่เรียนมหาวิทยาลัยอยู่ในเมืองหลวง
คนที่ห้า จี้โจวเย่ เป็นเด็กม.ปลาย ปกติควรกลับบ้านนอนตอนกลางคืน จี้จื่อหยวนตอบว่า
“อาเย่เรียน ม.6 กลัวรบกวนการเรียน ผมเลยซื้อบ้านเดี่ยวใกล้โรงเรียนให้ เขาอยู่ที่นั่น วันธรรมดาไม่กลับบ้าน เสาร์–อาทิตย์ถึงกลับ”
หรงอวี่หัวเราะเบา ๆ “รบกวนการเรียนงั้นเหรอ?” เธอส่ายหน้าแล้วปิดประตูลง
เธอปล่อยวางทุกอย่างลง แล้วทิ้งตัวนอนแผ่สี่ทิศบนเตียงของตัวเอง แค่ศีรษะแตะหมอนก็นอนหลับทันที คืนนั้น เธอฝันมากมายเหลือเกิน วุ่นวายปนเปกันไปหมด แต่พอตื่นขึ้นมากลับลืมเกลี้ยง เมื่อล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอเปิดประตู ก็มีใครบางคนล้มเข้ามาด้านในทันที
เธอหัวเราะทั้งน้ำตา “อิงเป่า มาทำอะไรอยู่หน้าห้องแม่?”
คุณปู่จี้ลูบหัวตัวเอง “ผม…ผมนึกว่า เมื่อวานมันเป็นความฝัน กลัวว่าเปิดประตูมาแล้วจะไม่เห็นอะไรเลย…”
“ไม่ใช่ฝันหรอก แม่กลับมาแล้วจริง ๆ” หรงอวี่ยื่นมือพยุงเขาขึ้น ส่งไม้เท้าให้ “วันนี้แม่ลาหยุด ไม่ไปโรงเรียน จะอยู่กับลูกทั้งวันเลย”
คุณปู่จี้ก้มหน้า มองมือตัวเองที่ถูกเธอจับไว้ เขาถอนใจเบา ๆ “ก่อนหน้านี้ก็แม่จูงผม ตอนนี้ก็ยังต้องให้แม่จูงอยู่ ร่างกายผมนี่มันช่างไม่เอาไหนจริง ๆ”
หรงอวี่ยิ้ม “รู้ว่าร่างกายตัวเองไม่ดี ก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆสิ ลูกต้องตั้งใจอยู่ให้ถึงร้อยปีนะ”
ทั้งสองแม่ลูกคุยกันพลางเดินลงบันได พ่อบ้านอวี๋ก้มศีรษะอย่างนอบน้อมรออยู่ด้านล่าง “คุณท่าน คุณหนูหรง สวัสดีตอนเช้าครับ”
คุณปู่จี้ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ
“จากนี้ไป ต้องปฏิบัติต่อคุณหนูหรงเหมือนที่ปฏิบัติต่อฉันทุกประการ”
พ่อบ้านอวี๋สังเกตความสนิทสนมของทั้งสองตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เขาคิดแทบหัวแตกก็ยังไม่เข้าใจว่าคุณท่านกับเด็กสาวคนหนึ่งมีความสัมพันธ์อะไรกัน เคยคิดเล่น ๆ ว่าอาจเป็นผู้หญิงของคุณท่าน…แต่คิดแค่แวบเดียวก็ต้องตัดทิ้งทันที เขาติดตามคุณท่านมานานกว่าสี่สิบปี คุณท่านอยู่ตัวคนเดียวมาเกินสี่สิบปีเช่นกัน และไม่เคยสนใจผู้หญิงหน้าไหนเลยสักครั้ง
งั้น… หรือว่าต้องการรับเด็กคนนี้เป็นหลานสาว? เสียงคุณปู่จี้ดังขึ้นอีกครั้ง
“เน้นย้ำไว้เลย ถ้าคำสั่งของฉันกับของคุณหนูหรงขัดกัน ให้ทำตามคุณหนูหรงเป็นอันดับแรก”
พ่อบ้านอวี๋ถึงกับหูอื้อ คิดว่าตัวเองฟังผิด แต่พอหันไปมอง ก็เห็นคุณท่านจี้เดินไปดึงเก้าอี้ให้เธอนั่งด้วยตัวเอง และเธอก็นั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร
เท่านั้นไม่พอ คุณท่านยังเทนมให้ด้วยตัวเองอีก จี้จื่อหยวนเดินออกมาจากห้องทำงาน มานั่งที่โต๊ะด้วย เขาตักเต้าฮวยราดน้ำตาลให้หรงอวี่แล้วยื่นให้เธอ
หรงอวี่ส่งยิ้ม “ขอบใจนะ อาหยวน”
พ่อบ้านอวี๋ก้มหน้าลงอย่างเงียบเชียบ เรื่องอะไรที่คิดไม่ออก ก็ไม่ต้องคิด แค่ทำหน้าที่ให้ดีที่สุดก็พอ ขณะกำลังกินอาหารเช้า อยู่ ๆ ก็มีเสียงรถยนต์ดังมาจากด้านนอก พ่อบ้านอวี๋มองออกไปก่อนจะยิ้มขึ้น
“คุณชายห้ากลับมาแล้วครับ” เขารีบเดินออกไปรับ เมื่อคืนจี้โจวเย่สารภาพรักไม่สำเร็จ อารมณ์เสียทั้งวัน ไปเล่นเกมกับเพื่อนในเน็ตคาเฟ่ทั้งคืน พอเช้าเปิดดูมือถือถึงเห็นข้อความพี่ชายส่งมาบอกว่า คุณปู่ฟื้นแล้ว เขาจึงไม่ไปโรงเรียน แต่ขับรถกลับเรือนฝูหรงทันที
“ปู่ครับ ผมกลับมาแล้ว!”
จี้โจวเย่วิ่งพรวดเข้ามาในโถง เขากำลังจะพุ่งไปหาคุณปู่ แต่สายตากวาดไปเห็นใครบางคนเข้าเสียก่อน เสียงเบรกเท้าแทบดัง เขามองคนที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนจะหัวเราะหงุดหงิดออกมา
“เดี๋ยวนะ หรงอวี่ ฉันสารภาพรักกับเธอ แล้วเธอปฏิเสธฉันต่อหน้าคนอื่น ทำฉันขายหน้า แล้วนี่คืออะไร อยู่ดี ๆ มาบ้านฉันทำไม?” เขาเท้าแขนพาดโต๊ะ โน้มตัวเข้ามาในท่าที่กดดันอีกฝ่ายเต็มที่ เขาอดสงสัยไม่ได้ ว่าหรงอวี่รู้ได้ยังไงว่าบ้านเขาอยู่ไหน หรือว่าเธอตามเขามาตลอด?
รักเขามากขนาดนั้น แต่พอสารภาพรักกลับปฏิเสธ? ตอนนี้คือเสียใจแล้วใช่ไม๊?
เขายิ้มมุมปาก “ถ้าตอนนี้เสียใจ ก็ยังทันนะ”
ทันทีที่พูดจบ ฝ่ามือหนัก ๆ ก็ฟาดลงกลางหลังหัวเขาอย่างแรง คุณปู่จี้กระชากเขาออกจากโต๊ะ ตวาดลั่น “เหล่าอวี๋! พาคนอื่นออกไปให้หมด!”
บรรดาคนรับใช้พากันก้มหน้าแล้วถอยออกไป จี้โจวเย่ลูบหัวตัวเอง “ปู่ครับ ปู่ตีผมทำไม?”
“ไอ้เด็กเหลือขอ!” คุณปู่จี้โกรธจนหน้าแดง เขาเคยภูมิใจมากว่าหลานคนโตฉลาดที่สุด แต่ดูเหมือนจะยังไม่ฉลาดพอ เขาเองก็อยากอวดแม่เหมือนกัน ว่าหลานคนเล็กก็ไม่เลว แต่พอเจ้าตัวโผล่มา ก็พูดจาไร้หัวยิ่งกว่าสิ่งใด
“นี่คือทวดของแก! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!”
จี้โจวเย่คิดว่าหูตัวเองมีปัญหา หันไปถามด้วยความงุนงง
“ทวดอะไรนะ ปู่พูดอะไรอ่ะ ผมฟังไม่รู้เรื่องเลย?”