“ทำไมถึงดูไม่ค่อยฉลาดเลยล่ะ?” คุณปู่จี้รู้สึกอับอายแทนจริง ๆ เขาพยายามพูดนำอย่างใจเย็น
“พ่อของพ่อ เรียกว่า ปู่ แล้วแม่ของปู่เรียกว่าอะไร?”
จี้โจวเย่เงียบไป เขาก็ไม่ใช่เด็กสามขวบเสียหน่อย คุณปู่จี้เตะก้นเขาแรงหนึ่งที
“ฉันถามแกอยู่นี่ไง แม่ของปู่เรียกว่าอะไร?”
จี้โจวเย่ตอบออกมา “ทวดครับ”
หรงอวี่ยิ้มบาง ๆ “อย่างนี้สิ ถึงจะว่าง่าย”
“เธอ—เธอ—เธอ!” จี้โจวเย่เบิกตากว้าง “เธอเป็นใครกัน…”
“หยุดพูดได้แล้ว” อาหยวนพูดเสียงเรียบ เขาเองก็ย้อนคิด เมื่อวานตัวเองทำท่าแตกตื่นไร้มารยาทขนาดนี้หรือเปล่า ดูท่าจะใช่
“พี่ใหญ่ครับ!” จี้โจวเย่ยังยืนกราน “จะให้ผมเรียกเธอว่าทวด แล้วเธอตอบรับได้ยังไง นี่มันลบหลู่ทวดตัวจริงของเราเลยนะ! อีกอย่าง ใครพาเธอเข้าบ้าน ถึงเธอจะเป็นเพื่อนร่วมชั้น แต่ผมไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเลย พ่อบ้านอวี๋ เอาเธอออกไปเดี๋ยวนี้!”
เพี๊ยะ! คุณปู่จี้ตบหลังหัวเขาเต็มแรง จี้โจวเย่เจ็บจนทำหน้าเหยเก ยังไม่ทันเขาพูดอะไรต่อ
ก็ได้ยินเสียงพี่ชายที่เขานับถือที่สุดพูดกับหรงอวี่ว่า
“ทวดครับ เขาก็เป็นคนที่โวยวายแบบนี้แหละครับ แล้วเรื่องมันก็ทั้งแปลกและเหลือเชื่อจริง ๆ เขาจะรับไม่ทันก็ไม่แปลก”
จี้โจวเย่หันขวับไปหา “พี่ใหญ่ เมื่อกี้พี่เรียกเขาว่าอะไรนะ?”
จี้จื่อหยวนตอบอย่างมั่นคง “เธอเป็นทวดของพวกเราจริงๆเหรอ”
“เป็นไปไม่ได้!” จี้โจวเย่สมองแทบจับต้นชนปลายไม่ถูก “เธอหลอกพวกพี่แน่ๆ เธอเป็นมิจฉาชีพ เธอ…”
“โง่จริง ๆ!” คุณปู่จี้มองหรงอวี่พลางอธิบาย
“ไอ้เจ้าห้าคนนี้มันโง่อยู่บ้าง แต่ผลการเรียนก็พอได้ ติดอันดับต้น ๆ ของห้อง…”
หรงอวี่เลิกคิ้วยิ้มบาง ๆ “อย่างนั้นเหรอ?”
จี้โจวเย่เงียบกริบ เขาเกลียดการเรียนที่สุดในชีวิต ไม่มีทางที่เขาจะเรียนดีแน่ ๆ คุณปู่จี้ร่างกายไม่ค่อยดี พี่ใหญ่ก็ยุ่งกับงาน พี่คนที่สอง สาม สี่อยู่ไกล ไม่มีใครคุมเขา เขาก็เลย…โกหกนิดหน่อย
โกหกด้วยเจตนาดี ไม่น่าจะเป็นปัญหาใช่ไหม? แต่พอเห็นสายตาคมกริบของหรงอวี่ เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองโดนแกะเปลือกจนหมดสิ้น
“ไอ้โง่ มานี่” คุณปู่จี้พูดเสียงเข้ม “ฉันขอแนะนำให้รู้จักอย่างเป็นทางการ — หรงอวี่คือแม่ของฉัน ก็เท่ากับเป็นทวดของพวกแก จำไว้ให้ดี ต้องเคารพเธอ ดูแลเธอ เชื่อฟังเธอ ทำดีต่อเธอ… ใครกล้าขัดคำสั่ง ก็ออกจากตระกูลจี้ไปเลย ฉันไม่ขาดหลาน!”
จี้จื่อหยวนรับคำทันที “ครับคุณปู่ ผมจำไว้แล้ว”
จี้โจวเย่เงียบสนิท พี่ใหญ่ฉลาดกว่าเขาเสมอ ถ้าพี่ใหญ่ยอมรับ ก็แปลว่าเรื่องนี้คงเป็นเรื่องจริง
จะให้เขาเรียกเพื่อนร่วมชั้นว่า “ทวด” มันพูดยากสุด ๆ แต่เมื่อพี่ใหญ่เรียกไปแล้ว เขาก็จำใจพูดตาม
“…คุณทวดครับ”
เขากลัวว่าหรงอวี่จะเปิดเผยเรื่องที่เขาโกหกเรื่องผลการเรียน เดี๋ยวภาพลักษณ์เขาต่อหน้าคุณปู่จะพังหมด ดีที่หรงอวี่ไม่พูดอะไรเลย เธอยิ้มแล้วพูดเพียงว่า
“นั่งสิ มากินข้าวด้วยกัน”
พอทานอาหารเช้าเสร็จ คุณปู่จี้พูดว่า “แกไปโรงเรียน ไปรับตั๋วตั่วให้กลับมาให้ทวดได้รู้จัก แต่เด็กยังเล็ก ปากไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว ให้บอกว่า วันนี้บ้านเรามีแขกสำคัญมาก ให้เธอเรียกว่า…”
เขาเกาหลังศีรษะ “แม่ครับ แล้วให้ตั๋วตั่วเรียกคุณว่าอะไรดีล่ะ?”
หรงอวี่ชะงัก “ตั๋วตั่วงั้นเหรอ?”
“เป็นลูกสาวของอาหยวนครับ” คุณปู่จี้ถอนหายใจ “แม่ของตั่วตั่วเสียตอนคลอด เพราะน้ำคร่ำอุดกั้น เด็กคนนี้เกิดมาก็ไม่มีแม่แล้ว”
หรงอวี่ยิ้มมุมปาก “ฉันยังนึกว่าอาหยวนไม่มีลูก เลยรีบไปเป็นพ่อให้ลูกบ้านอื่นเสียอีก”
จี้จื่อหยวน “….”
ทำไมรู้สึกเหมือนโดนดูถูกว่าไม่ค่อยฉลาดอีกแล้ว…จี้โจวเย่เป็นคนลงมือเร็ว มาก็หยิบกุญแจรถ แล้วขับไปโรงเรียน รับตั่วตั่วกลับมาทันที
ตั่วตั่วอายุสี่ขวบ เรียนอนุบาลแบบประจำหอพัก ผมยาวดกดำ ดวงตากลมโต ขนตางอน ผิวขาว เด็กคนนี้สวยมาก แต่กลับทำตัวระมัดระวังตลอดเวลา เดินก็ก้มหน้า เข้าไปในบ้านยังไม่กล้าพูดดัง เอ่ยเสียงเบาว่า
“คุณทวด… คุณพ่อ… คุณอาเล็ก…”
เด็กหญิงเอียงศีรษะมองหรงอวี่แล้วเรียก “คุณอา”
หรงอวี่เดินเข้าไปอุ้มเด็กขึ้นมา “หนูน้อยนี่น่ารักจริงๆเลย” ใครบ้างที่ตอนยังสาวไม่เคยนึกอยากมีลูกตัวนุ่มนิ่มน่ากอดแบบนี้สักคน เธอหันไปถาม
“พวกเธอบอกว่าตั่วตั่วเรียนโรงเรียนประจำ ฉันนึกว่าอย่างน้อยต้องประถมแล้ว นี่เพิ่งอนุบาล ทำไมปล่อยลูกไว้ที่โรงเรียนทั้งวันทั้งคืนอย่างนี้?”
เสียงเธอแผ่วลงเล็กน้อย “อิงเป่า ตอนลูกแปดขวบ แม่ยังไม่เคยปล่อยให้ลูกอยู่โรงเรียนทั้งวันไม่ให้กลับบ้านเลยนะ”
คุณปู่จี้กระแอมเบา ๆ “อาหยวนบอกว่า เด็กต้องฝึกความเป็นอิสระตั้งแต่เล็ก โรงเรียนอนุบาลนั้นใช้ระบบการศึกษานานาชาติ ครูก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเด็กระดับสากล ไม่น่ามีปัญหา”
“นี่เอาแนวคิดเลี้ยงเด็กแบบต่างชาติมาใช้จริงจังเลยสินะ” หรงอวี่เชิดยิ้มนิด ๆ “อาหยวน ฉันถามหน่อย ลูกสาวเลขาไป๋เรียนอยู่ประจำหอแบบนี้เหมือนกันไหม?”
จี้จื่อหยวนตอบอย่างเก้อ ๆ “เสี่ยวเยว่ไม่มีพ่อ ตั้งแต่เด็กก็ขาดความปลอดภัยทางใจ การให้อยู่โรงเรียนประจำจะช่วยลดความอ่อนไหวของเด็ก…”
หรงอวี่ถึงกับหัวเราะออกมาอย่างโกรธๆ เธอคิดไม่ผิด เจ้าคนนี้ช่างไม่ค่อยฉลาดจริงๆ
เธอยังหายใจไม่ทันทั่วท้อง ก็ได้ยินจี้โจวเย่พูดขึ้นว่า
“เสี่ยวเยว่ไม่มีพ่อ น่าสงสารออก พี่ใหญ่รีบแต่งงานกับพี่หรูเสวี่ย ให้เสี่ยวเยว่มีครอบครัวสมบูรณ์เถอะ”
คุณปู่จี้ยิ้มตาหยี “เด็กเสี่ยวเยว่น่ารัก ฉันก็ชอบเหมือนกัน ดูสิว่าเมื่อไหร่จะกำหนดวันดี ๆ ได้”
หรงอวี่ “….”
เธอก้มมองเด็กหญิงในอ้อมแขน ตั๋วตั่วยังคงก้มหน้าอยู่เหมือนเดิม นิ้วม้วนเสื้อตัวเองอย่างประหม่า พอดีเสียงพ่อบ้านดังขึ้นนอกประตู
“เลขาหรูเสวี่ยกับเสี่ยวเยว่มาถึงแล้วครับ”
สีหน้าจี้จื่อหยวนที่ตอนเจอลูกแท้ๆยังไม่ขยับเลย คราวนี้ริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มอ่อนทันที แล้วลุกไปต้อนรับอย่างรวดเร็ว เสี่ยวเยว่ใส่ชุดกระโปรงลายน่ารัก กระโดดเข้ากอดเขาเต็มแรง
“พ่อจ๋า!”
หลันหรูเสวี่ยถือของบำรุงเดินเข้ามาในห้อง “คุณปู่ วันนี้รู้สึกดีขึ้นไหมคะ?”
เสี่ยวเยว่นั่งซบอยู่บนตักคุณปู่จี้ สีหน้าเป็นห่วง “คุณทวดต้องดูแลตัวเองนะคะ ถ้าป่วยอีก เสี่ยวเยว่าจะใจสลายเลย”
คุณปู่จี้หัวเราะเอ็นดู “เด็กคนนี้ปากหวานเสมอเลย อีกเดี๋ยวจะกินข้าวกันแล้ว อยู่ทานด้วยกันก่อนนะ”
สายตาหลันหรูเสวี่ยค่อย ๆ มาหยุดที่หรงอวี่ เธอไม่รู้ว่าหรงอวี่คือใคร แต่คนที่จะนั่งโต๊ะอาหารตระกูลจี้ได้ ต้องสำคัญมากแน่นอน เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนพูดว่า
“คุณหรง เรื่องเมื่อวาน ฉันถามเสี่ยวเยว่แล้วค่ะ เธอพลาดตกน้ำเองค่ะ แล้วกลัวว่าฉันจะดุเลยโกหกว่าโดนคุณผลัก เป็นความผิดฉันเองที่ดูแลลูกไม่ดี ต้องขอโทษคุณด้วย หวังว่าคุณจะไม่ถือสาเด็กคนนึงนะคะ”
คุณปู่จี้เพิ่งรู้ว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เขาผลักเสี่ยวเยว่าออกจากตักทันที หน้าขมวดเป็นปม
“ทำไมถึงทำแบบนั้น?”
เสี่ยวเยว่าสะดุ้ง ตั้งแต่จำความได้ คุณปู่จี้ใจดีมากกับเธอเสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามองเธอด้วยสีหน้าดุขนาดนี้ เด็กหญิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ จี้จื่อหยวนรีบดึงเด็กเข้ามากอด
“เสี่ยวเยว่ายังเล็ก การโกหกเป็นเรื่องปกติ คุณปู่ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นหรอกครับ”
ตั่วตั่วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เธอจำได้ดี ครั้งหนึ่งเธอโกหก ถูกพ่อให้ยืนทำโทษสองชั่วโมง
แต่ทำไมเสี่ยวเยว่าโกหก ไม่เพียงไม่ถูกว่า ยังได้ให้พ่ออุ้มปลอบอีก? ทั้งที่เธอ…เป็นลูกแท้ ๆ ของเขาแท้ ๆ.