“เริ่มจากแนะนำตัวก่อนก็แล้วกัน”
“ฉันชื่อหยุนเสี่ยวหยวน เป็นศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยชิงต้า และได้รับเชิญให้มาดำรงตำแหน่งรองอธิการบดีของมหาวิทยาลัยไห่เฉิง”
“พร้อมกันนั้นฉันยังเป็นนักวิชาการประจำสถาบันวิจัยคณิตศาสตร์แห่งชาติ และรองผู้อำนวยการสถาบันวิจัยคณิตศาสตร์ของรัฐ…”
การแนะนำตัวของศาสตราจารย์หยุนทำเอาอาจารย์หนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง ทำไมรู้สึกเหมือนศาสตราจารย์กำลัง ‘เสนอโปรไฟล์ตัวเอง’ อยู่ล่ะ? นี่คือศาสตราจารย์หยุนผู้นำแห่งวงการคณิตศาสตร์ ผู้เป็นตำนานโด่งดังไปทั่วประเทศนะ ศิษย์อัจฉริยะจำนวนไม่รู้จบต่างพากันทูลขอฝากตัวเป็นศิษย์ แต่ล้วนถูกปฏิเสธอย่างไร้ปรานีมาโดยตลอด
แต่ตอนนี้…เธอกลับเป็นฝ่าย ‘เชิญ’ ให้เด็กผู้หญิงชั้นมัธยมปลายคนหนึ่งมาเป็นศิษย์ในสำนัก
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป วงการคณิตศาสตร์ต้องสะเทือนสามครั้งเจ็ดหนแน่นอน หลังพูดคุยกันพักใหญ่ หรงอวี่รู้สึกผ่อนคลายและอารมณ์ดีมาก การมีอาจารย์ที่ทรงคุณวุฒิคอยชี้แนะแบบนี้ ถือเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ
เธอครุ่นคิด ก่อนถามว่า “การเป็นศิษย์ของศาสตราจารย์หยุน ต้องมีข้อผูกมัดอะไรไหมคะ?”
ศาสตราจารย์หยุนแอบถอนหายใจเบา ๆ แล้วตอบด้วยรอยยิ้ม “แค่เรียนกับฉันก็พอ ไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษ วงการคณิตศาสตร์ในอนาคต ต้องอาศัยคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอมาสร้างความรุ่งเรืองต่อไป”
“แต่ฉันต้องไปเรียนที่โรงเรียนทุกวันนะคะ อาจมีเวลาเรียนกับศาสตราจารย์ไม่มาก”
“ตอนนี้ยังไม่ต้องตามฉันมากก็ได้” ศาสตราจารย์หยุนพูด “ความคิดของเธอยังติดกรอบ ดูเหมือนจะยังอยู่ในยุคก่อนๆ เป็นผลมาจากระบบการศึกษาแบบเน้นสอบ ฉันจะให้ศิษย์พี่ของเธอพาออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง”
ว่าแล้ว เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก “หลินร่าง เธอมาที่อาคารจัดแสดงหน่อย ฉันรับศิษย์เพิ่มแล้ว คนนี้เป็นศิษย์น้องโดยตรงของเธอ ระหว่างมาด้วยก็ซื้อกาแฟให้ฉันแก้วนึง แล้วหาอะไรเป็นของขวัญให้ศิษย์น้องด้วย”
ประมาณห้านาทีต่อมา รงอวี่ก็เห็นหลินร่างปรากฏตัว เขาเป็นชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็น
อายุราวสามสิบ กำลังถือกาแฟหนึ่งแก้ว อุ้มกระถางต้นไม้ไว้บนตัก และใช้มืออีกข้างบังคับรถเข็นอย่างยากลำบาก แต่บนใบหน้าของหลินร่างไม่ปรากฏความลำบากเลยสักนิด เขามอง
หรงอวี่แล้วดวงตาเป็นประกายทันที
“ในที่สุดก็มีศิษย์น้อง! ให้ตายเถอะ ฉันรอให้มีคนมาช่วยเป็นลูกมือแทบขาดใจ—เอ้า ถือกระถางหน่อย”
เพียะ! ศาสตราจารย์หยุนตีหลังมือเขาทีหนึ่ง “นั่นศิษย์น้องของเธอ! ต้องปกป้องให้ดี ใครให้ใช้งานเขาแบบนั้น!”
“ก็ของขวัญสำหรับศิษย์น้องไง ศิษย์น้องก็ต้องถือเองสิ” หลินร่างยื่นกระถางไม้ให้หรงอวี่ “มาแบบกะทันหัน เลยซื้ออะไรง่าย ๆ มาให้ ไว้คราวหลังจะหาของดี ๆ ให้เพิ่ม”
หรงอวี่ยิ้มรับ “อันนี้ก็ดีมากแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะศิษย์พี่”
“ฉันมีงานต่อต้องไปก่อนนะ” ศาสตราจารย์หยุนยกกาแฟจิบหนึ่งคำ “พวกเธอสองคนทำความรู้จักกันก่อน วันหลังค่อยนัดกินข้าวกัน” พูดจบ เธอก็รีบเดินจากไปพร้อมอาจารย์หนุ่ม
ไม่นานนัก เผยหย่าหรู ครูประจำชั้นก็มาถึง “หรงอวี่! อยู่นี่เอง ฉันเกือบคิดว่าเธอหายตัวไปแล้วข้อสอบเป็นยังไงบ้าง พอจะมั่นใจไหม”
ครูหยุดพูดกลางคัน เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นชายที่นั่งบนรถเข็นอยู่ด้านข้าง แล้วก็เบิกตากว้าง
“ศา…ศาสตราจารย์หลิน?”
หลินร่าง คือศาสตราจารย์ประจำภาควิชาคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยไห่เฉิงทุ่มเงินมหาศาลเพื่อเชิญตัวมาสอน ว่ากันว่าเขาแสดงพรสวรรค์ทางคณิตศาสตร์ตั้งแต่อายุสิบสอง ได้รับคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยชิงต้า จากนั้นไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ แต่โชคร้ายประสบอุบัติเหตุจนขาทั้งสองข้างพิการตอนอายุยี่สิบ หากไม่เกิดเหตุการณ์นั้น ชื่อของหลินร่างคงเปล่งประกายยิ่งกว่านี้
ก่อนมา เขาได้ตรวจสอบข้อมูลของหรงอวี่เรียบร้อยแล้ว จึงเอ่ยขึ้นอย่างเรียบง่าย
“ครูเผยครับ หรงอวี่ได้รับการรับรองให้เป็นลูกศิษย์ส่วนตัวของท่านศาสตราจารย์หยุน และเป็นศิษย์น้องของผมครับ ต่อไปอาจต้องออกจากโรงเรียนไปเข้าร่วมงานทดลองต่าง ๆ ผมขอแจ้งให้ครูรับทราบล่วงหน้า”
เผยหย่าหรูยืนอึ้งราวกับถูกฟาดกลางศีรษะ ความคิดในหัวปั่นป่วนยุ่งเหยิงไปหมด
ครู่ใหญ่ เธอจึงพึมพำออกมาด้วยความตกใจ “เธอเรียนอยู่ ม.6 การออกจากโรงเรียนบ่อย ๆ มันไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่นะ…”
หลินร่างยิ้มบาง “เธอมีพรสวรรค์ด้านคณิตศาสตร์อย่างมาก ขอแค่สร้างงานวิจัยสำเร็จ ศาสตราจารย์หยุนจะเขียนจดหมายแนะนำให้ ซึ่งเทียบเท่ากับการรับรองเข้ามหาวิทยาลัยชิงต้าโดยตรง” ร่างกายของครูเผยโงนเงนเล็กน้อย มหาวิทยาลัยชิงต้า? การรับรองพิเศษ?
นี่เธอหูฝาดหรือเปล่า? แค่จดหมายหนึ่งฉบับ จะรับรองเข้ามหาวิทยาลัยระดับประเทศได้เลยอย่างนั้น? เดี๋ยวก่อน!
เธอกลืนน้ำลายแล้วถามเสียงสั่น “ศาสตราจารย์หยุน…คือศาสตราจารย์หยุนเสี่ยวหยวน คนนั้นหรือคะ?”
หลินร่างพยักหน้า เผยหย่าหรูชะงักตาค้าง นั่นมันศาสตราจารย์ผู้เป็นตำนานของวงการคณิตศาสตร์นะ ระดับที่ถูกบันทึกไว้ในตำราเรียนเลยทีเดียว
เธอพูดติดขัด “หรงอวี่ก็แค่มีพรสวรรค์ด้านฟิสิกส์เล็กน้อย เรื่องคณิตศาสตร์ อาจจะ…”
หลินร่างเอ่ยขึ้น “เพราะคณิตศาสตร์ของเธอเด่นนั่นแหละ ถึงทำให้เรียนฟิสิกส์ไม่ลำบาก เธอยังเด็ก กำลังเป็นช่วงที่ควรได้รับการบ่มเพาะอย่างจริงจัง”
“ว่าแต่…” เขาเงยหน้า “งานวิจัยของศาสตราจารย์หยุนเกี่ยวข้องกับความลับของรัฐ เพื่อป้องกันไม่ให้หรงอวี่ถูกผู้ไม่หวังดีใช้ประโยชน์ เรื่องนี้นอกจากคนจำเป็นไม่กี่คน ไม่ควรบอกใครอีก”
“ครูเผยกลับไปก่อนได้เลย ผมจะคุยกับศิษย์น้องต่อ”
เผยหย่าหรูรีบพยักหน้า แค่ศาสตราจารย์หลินคนเดียว เธอก็เคารพจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงแล้ว ส่วนศาสตราจารย์หยุน…เป็นระดับที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝันว่าจะได้พบ
หรงอวี่ได้เป็นศิษย์ของศาสตราจารย์หยุน แบบนี้อีกไม่นานคงสร้างความสำเร็จที่น่าตะลึงแน่นอน…หลังเผยหย่าหรูเดินออกไป หลินร่างก็เริ่มอธิบายงานวิจัยที่กำลังดำเนินอยู่ให้หรงอวี่ฟัง ทั้งคู่คุยกันอย่างถูกคอ จนกระทั่งจี้จื่อหยวนโทรมาบอกว่าจะมารับกลับบ้าน
หรงอวี่จึงร่ำลาหลินร่าง หลินร่างไปส่งเธอถึงหน้าอาคาร “ตกลงตามนี้ อีกไม่กี่วันฉันจะเรียกเธอมาดูห้องทดลอง”
พอเดินถึงประตูมหาวิทยาลัย ก็เห็นจี้จื่อหยวนยืนรออยู่ เขาชะงักเล็กน้อย “คุณจี้?”
“ศาสตราจารย์หลิน” จี้จื่อหยวนก้าวเข้ามา “คุณกับหรงอวี่…มีความสัมพันธ์แบบไหนหรือครับ?”
ช่วงนี้จี้กรุ๊ปกำลังพัฒนาระบบปัญญาประดิษฐ์ ซึ่งต้องใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ร่วมด้วย และมีความร่วมมือกับศาสตราจารย์หลิน จึงรู้จักกันอยู่แล้ว
“คนกันเอง” หรงอวี่กล่าวยิ้ม ๆ “นี่คือศิษย์พี่ของฉัน ศาสตราจารย์หลินร่าง ส่วนคนนี้คือคนในครอบครัวฉัน จี้จื่อหยวน” หลินร่างชะงัก คนในครอบครัว? แฟนหรือ? ศิษย์น้องยังเด็กอยู่แท้ ๆ มีแฟนแล้วเหรอ? แถมเป็นผู้ชายรวย หน้าตาดี แบบนี้อันตรายสุด ๆ ไม่ใช่เหรอ?
ศิษย์น้องจะไม่โดนหลอกใช่ไหมเนี่ย!? จี้จื่อหยวนก็ชะงักเช่นกัน ศาสตราจารย์หลินคือศิษย์พี่ของคุณทวด? ถ้าอย่างนั้นคุณทวดก็กลายเป็นศิษย์ของศาสตราจารย์หยุน…
แต่คิดอีกมุมก็ไม่แปลก เพราะคุณทวดเคยเป็นบุคคลสำคัญระดับชาติด้านวิจัยทางวิทยาศาสตร์ สถาบันคณิตศาสตร์แห่งชาติก็มีคุณทวดเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง… ถ้าคุณทวดยังมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสักหลายสิบปี ความสำเร็จของคุณทวดอาจจะยิ่งใหญ่กว่าแม้แต่ศาสตราจารย์หยุนก็ได้
เขายื่นมือออกไป “งั้นก็ต้องฝากศาสตราจารย์หลินดูแลคุณหรงด้วยนะครับ”
หลินร่างยิ้ม “ยินดีครับ”
ในใจกลับคิด… คนในครอบครัวแต่ยังเรียก “คุณหรง”? บ้านนี้อินเทรนด์ดีจริง ๆ จี้จื่อหยวนเปิดประตูรถ ใช้มือกันศีรษะให้เธอ ก่อนเชิญหรงอวี่ขึ้นรถอย่างนอบน้อม
ด้านหน้าอาคาร ซ่งหวยเพิ่งเดินออกมา ก็พอดีเห็นหรงอวี่ขึ้นรถหรูคันหนึ่ง รถคันนั้นราคาน่าจะสี่ถึงห้าสิบล้าน เขาเลิกคิ้ว ไม่ใช่ว่าหรงอวี่คบกับจี้โจวเย่หรอกเหรอ แล้วผู้ชายคนเมื่อกี้คือใคร?
ช่างมันเถอะ เธอจะคบใครก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาอยู่แล้ว รถเพิ่งออกวิ่งไม่นาน
จี้จื่อหยวนก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้ช่วย “ท่านประธานบริหารครับ ประธานบริษัทไห่กรุ๊ปมาขอพบกะทันหัน ท่านจะกลับมาที่บริษัทไหมครับ?”
เขาตั้งใจจะส่งหรงอวี่กลับบ้านก่อนแล้วค่อยไปบริษัท แต่หรงอวี่พูดขึ้นก่อน “ดีเลย ฉันอยากไปนั่งที่ห้องประธานพอดี” เรื่องระบบป้องกันเครือข่ายของจี้กรุ๊ป ยังมีหลายจุดที่ต้องแก้ไข…