เสิ่นหลินเป็นอาจารย์สอนขับร้องในมหาวิทยาลัย เธอฮัมทำนองสามเพลงนั้นเบา ๆ “แม่ว่าเพลงสายน้ำข้างสะพาน ดูมีความเป็นเด็กมากกว่า และทำนองก็ให้บรรยากาศยุคสาธารณรัฐจีนชัดที่สุด เอาเพลงนี้ดีไม๊?”
หรงรั่วเหยาพยักหน้า “งั้นหนูเชื่อแม่แล้วกันค่ะ”
“สมัครคัดนักร้องต้องมีเงื่อนไขอะไรบ้าง?” เสียงของหรงอวี่ดังขึ้นทันที
หรงรั่วเหยาชะงัก หันกลับมา “พี่ พูดว่าอะไรนะ?”
“พี่ถามว่า สมัครเลือกตั้งต้องมีเงื่อนไขอะไร” หรงชิงอันวางปากกา มองด้วยสายตาดูแคลน “อย่าบอกนะว่าพี่อยากสมัครด้วย?”
หรงวั่งเทียนเงยหน้า “เหยาเหยาเรียนร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก ออกเพลงมาแล้วก็หลายเพลง เธอสมัครก็สมควรอยู่…ส่วนเธอน่ะ จะมาทำวุ่นวายทำไม เอาเวลาไปตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้ซะ!”
หรงรั่วเหยายิ้มบางๆ พี่สาวคนนี้นี่ช่างไม่รู้จักตัวเองเอาเสียเลย บ้านนอกเข้ากรุงแท้ๆ แต่งตัวก็แสนจะเชย สำเนียงพูดก็ยังไม่ชัดเจน มีกลิ่นบ้านนอกแท้ๆ… แล้วแบบนี้เนี่ยนะ จะสมัครร้องเพลง? เดี๋ยวนะ… สองวันนี้ เหมือนจะไม่ได้ยินสำเนียงบ้านนอกแบบก่อนแล้ว
แต่ก็พิสูจน์อะไรไม่ได้อยู่ดี ไหนๆหล่อนก็อยากจะขายหน้า ก็ให้โอกาสหล่อนขายหน้าไปเลยแล้วกัน
หรงรั่วเหยาพูดว่า “พี่ ฉันดูแล้วนะ การสมัครไม่มีเงื่อนไขอะไรเลย”
หรงอวี่พยักหน้า แล้วเดินขึ้นชั้นบนทันที เธอเปิดเว็บไซต์ของบริษัทบันเทิงในเครือกลุ่มจี้ ดูรายละเอียด แล้วหยิบมือถือขึ้นมา เปิดโหมดวิดีโอเริ่มถ่ายทันที
เพลงที่เธอเลือกคือ แสงจันทร์ส่องสว่าง
“แสงจันทร์ส่องหน้าต่าง”
“ยายสอนฉันตัดกระดาษหน้าต่าง…”
เสียงร้องลอยลงมาจากชั้นบนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“เธอคิดจะสมัครจริง ๆ เหรอ ตลกจะตาย!” หรงชิงอันทำหน้าดูถูก “นี่มันตั้งใจจะทำให้ขายหน้าชัด ๆ!”
เสิ่นหลินชะงัก เสียงนี้…ใสกังวานมาก แต่ไม่ใช่ความใสแบบเด็กสาว มันมีความอ่อนโยน และความมั่นคงเพิ่มขึ้นมาอย่างชัดเจน…
“เธอก็ไปรู้อะไร” หรงรั่วเหยาส่ายหน้า “เพลงสำหรับสมัคร ต้องไปอัดในสตูดิโอสิ มาอัดในห้องด้วยมือถือแบบนี้ เสียงก็เก็บไม่หมด แล้วยังมีเสียงรบกวนอีกด้วย”
“มันเรื่องของเธอเอง” เสิ่นหลินดูนาฬิกาข้อมือ “คืนนี้ลูกไม่ต้องอดนอนแล้วนะ ดูแลเสียงให้ดี พรุ่งนี้เช้าแม่จะพาไปอัดเสียง”
หรงอวี่อัดเสร็จก็ส่งไปที่อีเมลฝ่ายจัดรายการทันที จากนั้นเธอก็หยิบวารสารที่เพิ่งซื้อมา เปิดอ่านอย่างตั้งใจ เผลอไปอีกที ก็ปาเข้าไปตีสองกว่าแล้ว หญิงหาวหวอดหนึ่งครั้งจากนั้นก็ไปอาบน้ำ แล้วล้มตัวลงนอน
เช้าวันต่อมาเธอคาบซาลาเปาไว้ในปากแล้วรีบไปโรงเรียนอย่างรีบร้อน
ทันทีที่เดินเข้าห้องเรียน เสียงกริ่งคาบเช้าก็ดังขึ้น “สวัสดีตอนเช้า”
หรงอวี่หันไป ก็สบเข้ากับรอยยิ้มของจี้โจวเย่ ว่าแต่…เจ้าเด็กนี่ พอยิ้มแล้วดูคุ้นๆอยู่ แถมยังหล่อพอตัว น่าเสียดาย…ผมสีชมพูทั้งหัว มองแล้วเสียอารมณ์จริงๆ แต่เด็กนี่…มาทักเธอว่า
‘สวัสดีตอนเช้า’ งั้นเหรอ? หมาป่าส่งความปรารถนาดี มีแต่คิดไม่ซื่อ หญิงสาวหยิบหนังสือขึ้นมา ขณะกำลังจะเปิดอ่าน สายตาก็ปรากฏแก้วชานมหนึ่งแก้ว
“ฉันซื้อให้” จี้โจวเย่ยันคางมองเธอ มุมปากยังยิ้มอยู่
หรงอวี่ดันออก “ไม่ต้อง”
เธอเปิดกระดาษร่าง หยิบปากกาคำนวณสมการ จมอยู่ในโลกของตัวเองทันที
เฉินเหนียนตกใจสุดขีด “พี่เย่ นี่นายซื้อชานมให้ผู้หญิงที่แสนจะอวดดีนี่จริงๆ เหรอ?”
จี้โจวเย่กระแอม ลดเสียงลง “จริงๆแล้ว เธอแอบชอบฉัน”
“อะ…อะไรนะ?” เฉินเหนียนเกือบสำลักน้ำลาย “พี่เย่…เรื่องนี้มันต้องมีอะไรเข้าใจผิดหรือเปล่า!”
“เธอท้าทายฉันหลายครั้ง ก็เพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉันไง” จี้โจวเย่หัวเราะเบา ๆ
“เด็กซิ่วที่สอบเข้ามหาลัยได้แค่ร้อยกว่าคะแนน แต่ทำท่าตั้งใจเรียนทุกวันแบบนี้ ไม่ใช่อยากให้ฉันเปลี่ยนมุมมองต่อเธอเหรอ?”
เฉินเหนียนกระตุกมุมปาก “จ–จริงเหรอ?”
“แน่น้อน! ไม่งั้นเด็กสายศิลป์จะย้ายมาสายวิทย์ทำไม?” จี้โจวเย่ยิ้ม “ฉันคิดแผนแก้เผ็ดไว้แล้ว นั่นคือ แกล้งทำเป็นสนใจเธอ จีบเธอ พอเธอตกหลุมรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้น ฉันก็จะทิ้งเธอต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน”
“พี่เย่ คุณนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ คิดวิธีดี ๆ แบบนี้ได้!” เฉินเหนียนยกนิ้วโป้ง
“ถึงตอนนั้นเธอโดนหักหน้าต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน ต้องร้องไห้แหงๆ ฮ่าๆๆ แค่คิดถึงตอนเธอร้องไห้ ฉันก็สะใจแล้ว…”
ทันใดนั้น สายตาเย็นชาก็มองมาทางพวกเขา หรงอวี่พูดเสียงเย็น “คุยอะไรนักหนา?”
“ไม่คุยแล้วๆ” จี้โจวเย่ยิ้มกรุ้มกริ่ม “นี่เธอ มาๆ มาเพิ่มเพื่อนกันสิแล้วฉันจะไม่กวนเธอเรียนอีกเลย” ทั้งหมดต่างหยิบมือถือมาเพิ่มเพื่อนกัน พอเรียนช่วงเช้าเสร็จ หรงอวี่หยิบบัตรอาหารเดินไปที่โรงอาหาร เด็กมัธยมปลายในโรงเรียนส่วนใหญ่เดินกันเป็นกลุ่ม
แต่หรงอวี่ชินกับการอยู่คนเดียว จะทำอะไรก็ชอบลุยเดี่ยว พอเดินออกจากห้องเรียนก็มีคนเดินข้าง ๆ เพิ่มขึ้นมา จี้โจวเย่เดินอยู่ด้านขวาของเธอ กระแอมหนึ่งครั้งแล้วว่า
“ตรงข้ามโรงเรียนมีร้านอาหารฝรั่ง เปิดใหม่ นี่…ถ้าไม่รังเกียจ เดี๋ยวกลางวันนี้ฉันเลี้ยงเอง”
หรงอวี่ไม่สนใจเขา
“ไม่ชอบอาหารฝรั่งเหรอ?” จี้โจวเย่รีบเดินตาม
“งั้นหม้อไฟเอาไม๊? หรือปิ้งย่างก็ได้ เฮ้! หรงอวี่ อะไรจะเดินไวขนาดนี้ ก็ได้ก็ได้ งั้นคุณชายห้าอย่างฉันจะยอมลดตัวลงหน่อย ไปกินโรงอาหารกับเธอก็ได้”
หรงอวี่ตักอาหาร นั่งลงที่โต๊ะ จี้โจวเย่ก็ยกถาดอาหารมานั่งตรงข้ามทันที
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองถามว่า “นายต้องการอะไร พูดมาได้เลย”
ถ้าอีกฝ่ายหาเรื่อง เธอก็จัดหนักสองหมัดให้จบ ๆ ไป แต่เจ้าเด็กนี่…ดันมาทำดีใส่เฉยเลย
“ฉันไม่ได้ต้องการอะไร” จี้โจวเย่ยิ้มแบบคิดว่าตัวเองเท่มาก
“ฉันก็แค่…อยากดีกับเธอ”
หรงอวี่ “……” โคตรอยากด่า
“พี่คะ บังเอิญจังเลยค่ะ” หรงรั่วเหยาโผล่มาในสายตา
เธอเดินเข้ามา ยิ้มหวานเชื่อม “คุณชายห้า มาทานข้าวที่โรงอาหารด้วยเหรอคะ?”
จี้โจวเย่เงยหน้า “ทำไมเหรอ ผมมากินข้าวที่โรงอาหาร ต้องรายงานคุณด้วยเหรอ?”
รอยยิ้มของหรงรั่วเหยาไม่ลดลง แต่ในใจกลับสับสน ไม่ใช่ว่าหรงอวี่ถูกจี้โจวเย่กลั่นแกล้งเหรอ?
ได้ยินว่าเคยมีเรื่องกันในห้องด้วยซ้ำ แล้วสองคนนี้…ทำไมนั่งกินข้าวด้วยกันได้?
หญิงสาวพูดว่า “พี่ฉันเพิ่งมาจากบ้านนอก หลายอย่างยังไม่เข้าใจ คุณชายห้า รบกวนช่วยดูแลพี่ฉันหน่อยนะคะ ถือว่าเห็นแก่ฉัน”
ตอนขึ้น ม.4 เธอถูกเลือกเป็นดาวโรงเรียน พอเป็นดาวโรงเรียน ก็มีผู้ชายทั้งโรงเรียนมองตาม
มีอยู่วันหนึ่ง จี้โจวเย่เคยดักเธอในสนาม เอาเค้กกับจดหมายรักมาให้ เธอมีคู่หมั้นอย่างซ่งหวยอยู่แล้ว ย่อมไม่ชายตามองเด็กเกเรแบบเขา แต่ไหน ๆ เขาก็เคยชอบเธอ เธอก็ควรมี “หน้า” อยู่บ้าง
แน่นอน เธอได้ยินจี้โจวเย่พูดว่า
“อ้อ เป็นพี่สาวของดาวโรงเรียนเหรอ งั้นผมต้องดูแลหน่อยแล้ว หรงอวี่ เธอผอมไปนะ หมูแดงนี้เอาไปกินสิ”
หรงอวี่คีบคืนไปให้เขา “ฉันอิ่มแล้ว พวกเธอคุยกันตามสบาย”
เธอลุกขึ้น เอาถาดอาหารไปคืน แล้วเดินออกจากโรงอาหารทันที
จี้โจวเย่หัวเราะเบา ๆ เขินง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ไหวเลย น่าแกล้งเล่นจริงๆ… เด็กหนุ่มล้วงกระเป๋าแล้วเดินตามออกไป
หรงรั่วเหยาขมวดคิ้ว เธอเป็นฝ่ายเข้ามาคุยกับจี้โจวเย่แท้ ๆ แต่เขากลับ…เดินตามหรงอวี่ต่อหน้าต่อตา? เขาไม่ชอบเธอแล้วหรือไง?