“หลีซู เธอจะต้องแย่งความดีความชอบของหลินเถียนโหรวมาเป็นของตัวเองถึงจะมีความสุขหรือไง?”
“คนที่ค้นพบฝูงซอมบี้คือเถียนโหรว ที่หลบภัยที่พวกเรากำลังใช้หลบอยู่ตอนนี้ก็เป็นเถียนโหรวที่หาเจอ แม้แต่เสบียงระหว่างทางก็เป็นเถียนโหรวที่หาเจอ ทำไมเธอต้องบอกว่าเป็นเธอหาเจอด้วยล่ะ?”
“นั่นสิ เธอไม่มีความสามารถอะไรเลย คอยเกาะพวกเรากินอยู่กินใช้ ถ้าไม่ใช่เพราะเสิ่นเจี้ยนเฉินกับหลินเถียนโหรวสงสารเธอ พวกเราไม่มีทางพาไอ้ตัวถ่วงอย่างเธอมาด้วยหรอก!”
หลีซูส่ายหน้ารัว
“ไม่ใช่ ฉันเป็นคนค้นพบจริงๆ ฐานที่มั่นที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปอีกหกสิบกิโลเมตร แต่ฝูงซอมบี้จะมาถึงในอีกครึ่งชั่วโมง วิธีที่ดีที่สุดตอนนี้คือหลบฝูงซอมบี้ก่อนแล้วค่อยไปฐานที่มั่น...”
ในดวงตาของทุกคนเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด ราวกับว่าทุกคำที่เธอพูดชวนให้คลื่นไส้ ส่วนหลินเถียนโหรวกลับทำเป็นวางตัวดีอยู่ด้านข้าง พูดอย่างเสแสร้งว่า
“ช่างเถอะ หลีซูก็แค่อยากไปถึงฐานที่มั่นเร็วๆ จะได้เจอลูกชาย ซูซู เธอคงคิดถึงหยางหยางมากถึงได้เป็นแบบนี้ ใช่ไหม?”
“ฉันคิดถึงลูกชาย แต่เรื่องนี้มันเป็นฉันจริงๆ...”
“พอได้แล้ว!”
เสิ่นเจี้ยนเฉิน อดีตแฟนหนุ่มที่เคยเลิกกับเธอเพราะเรื่องลูก ขมวดคิ้ว
“ทุกคนปลุกพลังพิเศษได้แล้ว มีแค่เธอที่ยังเป็นคนธรรมดา เธอถ่วงพวกเราแล้วยังรังแกคนอื่นอีก เถียนโหรวคอยช่วยพูดแทนเธอมาตลอด ดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ หลีซู ใครกันที่ให้ความกล้ากับเธอ?”
“ฉันไม่ได้... ฉันก็มีพลังพิเศษ...”
“งั้นพลังพิเศษของเธอคืออะไร?”
พลังพิเศษของเธอ?
หลีซูเม้มริมฝีปาก
พลังพิเศษของเธอบอกไม่ได้
ถ้าพูดออกไป คนแรกที่ฆ่าเธอจะเป็นคนของตัวเองนี่แหละ
“ฉัน... ฉัน...”
เห็นเธอลังเลไม่ยอมพูด
หลายคนยิ่งมองเธอด้วยสายตารังเกียจมากขึ้น
ก่อนวันสิ้นโลกมาถึง ทุกคนอยู่ชมรมเดียวกัน หลังเรียนจบก็ร่วมกันทำธุรกิจ ความสัมพันธ์ดีมากเป็นพิเศษ
แต่ตั้งแต่หลินเถียนโหรวเข้ามา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ทุกคนเริ่มห้อมล้อมหลินเถียนโหรว
แม้แต่เสิ่นเจี้ยนเฉินก็ชื่นชมหลินเถียนโหรวไม่ขาดปาก
บอกว่าเธอมีความสามารถ นิสัยดี
หลังวันสิ้นโลกมาถึง หลีซูอาศัยพลังพิเศษของตัวเองหาได้ทั้งที่หลบภัย หาได้ทั้งเสบียง แถมยังรู้ทิศทางและเวลาที่ฝูงซอมบี้จะมาถึงล่วงหน้า
แต่ทั้งหมดนี้กลับกลายเป็นความดีความชอบของหลินเถียนโหรวอย่างไร้สาเหตุ
ส่วนเธอ
กลับกลายเป็นผู้หญิงใจร้ายที่อิจฉาและรังแกหลินเถียนโหรว
ถูกทุกคนรังเกียจเดียดฉันท์
“เจี้ยนเฉิน ฟังฉันก่อน...”
“ซูซู เธอเลิกดิ้นรนเถอะ”
หลีต้าตง พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเธอ ขมวดคิ้ว
“เที่ยวสำมะเลเทเมาในบาร์จนไม่รู้ว่าท้องกับสัตว์เดรัจฉานตัวไหน เธอคงไม่ได้คิดว่ายังคู่ควรกับเจี้ยนเฉินของพวกเราอยู่หรอกนะ?”
เธอมองไปทางเสิ่นเจี้ยนเฉินโดยสัญชาตญาณ
และก็เห็นความรังเกียจและดูแคลนบนใบหน้าของเขาที่ไม่คิดจะปกปิดเลยแม้แต่น้อย
“เจี้ยนเฉิน คุณไม่ได้บอกว่าไม่ถือสาเหรอ คุณบอกว่าพอวันสิ้นโลกมาถึง พวกเราจะดูแลกันและกัน...”
ยังพูดไม่ทันจบ
มีดก็แทงเข้าที่ท้องน้อย
“ฉึก!”
อู๋เสี่ยวเหมยใช้ท่าที่เธอเป็นคนสอนเอง
แทงเฉียงขึ้นจากใต้ซี่โครงให้ทะลุปอด
ทำให้หายใจติดขัด
ขยับตัวไม่ได้
แต่ยังพอมีชีวิตอยู่ได้อย่างยากลำบาก
นี่เป็นวิธีที่ทหารรับจ้างคนหนึ่งสอนเธอ
ถ้าหนีคนร้ายไม่พ้นก็ให้ฆ่าทิ้ง
และในระหว่างฆ่า
ถ้ายังใช้ประโยชน์สุดท้ายได้ก็ยิ่งดี
นั่นคือใช้ล่อซอมบี้
“เธอ...”
ทำไม?
อู๋เสี่ยวเหมยยิ้ม
“พาเธอไปด้วยก็หนีฝูงซอมบี้ไม่พ้นอยู่แล้ว ตอนนั้นเธอช่วยฉันจากพวกข่มขืน งั้นตอนนี้ก็ช่วยอีกสักครั้งสิ”
คนรอบข้างหลายคนต่างมองเธออย่างเย็นชา
ไม่มีใครคิดจะช่วยเธอสักคน
ความโกรธพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในชั่วขณะนั้น
ร่างของหลีซูสั่นเทา
ไม่รู้ว่าเพราะเจ็บหรือเพราะโกรธ
รู้อย่างนี้
เธอไม่มีทางร่วมทีมกับคนพวกนี้เด็ดขาด!
น่าเสียดายแค่ไม่ได้เจอลูกชายอีกแล้ว
ทั้งที่ห่างจากฐานที่มั่นเพียงหกสิบกิโลเมตร
หกสิบกิโลเมตร!
ร่างของหลีซูสั่นเทา
เธอเกลียด
เธอไม่ยอมรับ
หยางหยาง
หยางหยาง...
สิ่งเดียวที่ค้ำจุนให้เธอเดินมาถึงวันนี้ได้
มีเพียงหลีหยางคนเดียวเท่านั้น!
“หยาง...”
“ยังคิดถึงลูกชายเธออีกเหรอ?”
หลีต้าตงหัวเราะเยาะ
“ขอโทษด้วยนะ พวกเราไม่ได้ส่งเขาไปฐานที่มั่น หนึ่งปีก่อน พวกเราใช้วิธีเดียวกันนี่แหละ เอาลูกชายเธอไปล่อซอมบี้”
“อ้อ ใช่ ตอนนั้นเธอยังชมพวกเราด้วยว่าทำได้เด็ดขาดดี”
“ฮ่าๆๆ เธอน่าจะได้เห็นนะ ตอนพวกเราบอกเขาว่าแม่ของเขาเป็นคนยินยอม เขาหยุดดิ้นทันทีเลย”
“สีหน้าตอนนั้นน่าดูมากจริงๆ!”
อะ... อะไรนะ!
หลีซูดิ้นรนสุดแรงอีกครั้ง
ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไร
เธอยิ่งหายใจไม่ออกมากขึ้นเท่านั้น
บาดแผลถูกดึงรั้ง
เลือดไหลทะลัก
แต่ก็ยังไม่เจ็บเท่าหัวใจของเธอ
หยางหยาง
หยางหยางของแม่!
ในดวงตาของเสิ่นเจี้ยนเฉินมีความรังเกียจมากขึ้นกว่าเดิม
“ยังนับว่าเบาเกินไปสำหรับไอ้ลูกไม่มีพ่อนั่น”
“หลีซู ผู้หญิงสารเลวอย่างเธอ ใกล้จะหมั้นกับฉันอยู่แล้ว ยังสร้างไอ้ลูกชั่วออกมาอีก”
“สถานที่อย่างบาร์จะมีคนดีได้ยังไง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีโรคหรือเปล่า”
“ถ้าไม่ใช่เพราะฝั่งเธอมีเสบียงเยอะ ฉันแค่เห็นหน้าเธอก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว”
“ต่ำช้า!”
หลีซูร้องไห้จนภาพตรงหน้าพร่าเลือน
หยางหยางของเธอ ลูกน้อยของเธอ ก่อนวันสิ้นโลกมาถึง เขาเพิ่งอายุห้าขวบ
หนึ่งปีก่อน เขายังอายุไม่ถึงเจ็ดขวบด้วยซ้ำ! ไม่ต้องพูดถึงการเป็นผู้ใหญ่ เขายังไม่ถึงวัยเข้าเรียนประถมเลยด้วยซ้ำ
พวกเขาทำแบบนี้ได้อย่างไร? โหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
หลีซูพยายามเงยหน้าขึ้น จ้องมองคนตรงหน้า เธอจดจำใบหน้าของทุกคนเอาไว้
ทีละคน ทุกคน ก่อนจะฝืนพูดออกมา
“ฉัน... ฉันมีพลังพิเศษจริงๆ...”
แต่ไม่มีใครเชื่อเธอ ตรงกันข้าม หลายคนกลับหัวเราะอย่างอหังการและโหดเหี้ยม
“ใกล้ตายแล้วยังจะพูดจาเหลวไหลอีก?”
“ใส่ร้ายเถียนโหรวจนติดเป็นนิสัยแล้วสินะ?”
“เธอน่าตายจริงๆ!”
อู๋เสี่ยวเหมยแค่นเสียง “คงไม่ได้หวังให้พวกเราช่วยชีวิตเธอหรอกนะ?”
“เลิกฝันได้เลย”
“ถ้าไม่มีเธอคอยล่อฝูงซอมบี้ พวกเราจะหนีรอดได้ยังไง?”
“พอได้แล้ว ปล่อยให้เธอถ่วงฝูงซอมบี้ไว้ พวกเรารีบไปกันเถอะ!”
หลายคนทอดทิ้งเธอไว้ แล้วหันหลังจากไป
หลีซูกุมบาดแผล หายใจเฮือกใหญ่ เธอมีพลังพิเศษจริงๆ พลังพิเศษที่ไม่อาจบอกใครได้
พลังพิเศษ: 【ผู้ช่วงชิง】
สกิลที่ 1 [ของคุณก็คือของฉัน] : คุณจะได้รับความสามารถทั้งหมดของสิ่งมีชีวิตที่ถูกคุณสังหารด้วยมือตัวเอง
สกิลที่ 2 [แย่งต่อหน้าต่อตาก็ยังเป็นของฉัน] : มีโอกาสช่วงชิงความสามารถบางส่วนของสิ่งมีชีวิตได้ โดยอัตราความสำเร็จเป็นแบบสุ่ม
สกิลที่ 3 [ของของฉัน ฉันจะจัดการอย่างไรก็ได้] : คุณสามารถจัดสรรความสามารถที่ได้จากการช่วงชิงตามต้องการ ยิ่งบุคคลนั้นมีความสำคัญในใจคุณมากเท่าไร โอกาสได้รับพลังพิเศษแบบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ยิ่งสูงขึ้น
“ใช้งาน... สกิลที่ 2 [แย่งต่อหน้าต่อตาก็ยังเป็นของฉัน]!”
ความโกรธแค้นถึงขีดสุดค้ำจุนให้เธอใช้สกิลใส่คนทั้งสี่ที่กำลังจากไป
นี่คือการโจมตีเฮือกสุดท้ายก่อนตาย
เธอจึงทุ่มสุดกำลังทั้งหมด
【ติ๊ง! ช่วงชิงโชคชะตาของคนทั้งสี่สำเร็จ: 99.7%! ค่าโชคชะตาคงเหลือ: 1】
คนทั้งสี่ต้องใช้ค่าโชคชะตาร่วมกันเพียงหนึ่งแต้ม แม้แต่เข็มทิศยังหมุนเป็นวง ก่อนชี้ไปยังทิศทางที่ฝูงซอมบี้กำลังมา
คนทั้งสี่พุ่งทะยานไปทางฝูงซอมบี้อย่างตื่นเต้นดีใจ ฝูงซอมบี้สีดำทะมึนปกคลุมผืนดิน
กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง หลีซูหลับตาลง
หยางหยาง ลูกจะมารับแม่ไหม?
【ติ๊ง! ค่าโชคชะตาพุ่งทะลุขีดจำกัด เริ่มการย้อนเวลากลับ!】
【เวลาเริ่มต้นใหม่ ย้อนกลับไปหนึ่งเดือนก่อนวันสิ้นโลกมาถึง!】
เสียงกลไกเย็นเยียบดังขึ้นในสมอง
หลีซูราวกับคนที่กำลังจมน้ำแล้วได้สูดอากาศอีกครั้ง
เธอลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน
“แม่...”