หลีซูมองพี่ชายตรงหน้า นิสัยปากเสียแบบคุ้นเคย ความปากไม่ตรงกับใจแบบคุ้นเคย ขอบตาพลันร้อนผ่าว ความน้อยใจ ความไม่ยอมรับ และความคิดถึงที่สะสมมาสามปี พรั่งพรูขึ้นมาพร้อมกัน เธอสะอื้นแล้วเรียกออกมา “พี่ใหญ่...”
“เลิกทำแบบนี้ได้แล้ว จะร้องไห้อะไรนักหนา” หลีโย่วหันหน้าหนี ยื่นกล่องใส่อ้อมแขนเธอ น้ำเสียงยังคงห้วนเหมือนเดิม “ซื้อให้ไอ้หนูนั่น อย่าให้เขาคิดว่าตระกูลหลีปฏิบัติกับเขาไม่ดี” พูดจบก็คลายเนกไท เดินยาวไปที่โซฟา หนิงเจินเจินรีบยกน้ำแก้เมาคืนมาให้ เขารับไปดื่มรวดเดียวจนหมด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง กดความหงุดหงิดในใจลงไป
เขากวาดตามองห้องโถงที่ว่างเปล่า ขมวดคิ้ว “หวังหม่าและคนอื่นๆ ล่ะ? ทำไมในบ้านไม่มีคนรับใช้สักคน?”
“ฉันให้พวกเขากลับไปหมดแล้ว”
“ฉันมีเรื่องหนึ่งจะบอก พวกคุณอาจรู้สึกว่าเหลือเชื่อมาก แต่หนึ่งเดือนหลังจากนี้ วันสิ้นโลกจะมาถึง”
วันสิ้นโลก?
ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง หลีโย่วมองหลีซูอย่างตกตะลึง “เธอไปเข้ารีตมาหรือไง?”
“...”
มุมปากหลีซูกระตุก “เปล่า”
“งั้นตอนนี้ไปตรวจปัสสาวะกับฉันที่สถานีตำรวจ”
“.........”
“ฉันก็ไม่ได้เสพยา”
ในห้องเงียบยิ่งกว่าเดิม
“ฉันพูดเรื่องจริงทั้งหมด บริษัทที่ฉันก่อตั้ง ตอนนี้หลินเถียนโหรวกำลังจะขาย เป้าหมายก็คือกักตุนเสบียงเพื่อรับมือวันสิ้นโลก พ่อ...”
หลีจุนชะงัก “บริษัทที่ลูกถือหุ้นยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์นั่นน่ะเหรอ?”
หยางเหวินตกใจ “คุณคะ ตอนนั้นคุณก็ลงทุนให้ซูซูด้วยไม่ใช่เหรอ? เหมือนจะถือหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์นะ?”
หนิงเจินเจินพยักหน้าเช่นกัน “หลีโย่วก็ลงทุนเหมือนกัน ถือหุ้นยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์”
หลีซู : ?
ทั้งตกใจทั้งซาบซึ้ง ที่แท้คนในครอบครัวก็แอบลงทุนให้เธอมาโดยตลอด เธอถึงว่าทำไมบริษัทของตัวเองถึงเติบโตได้อย่างราบรื่นขนาดนั้น
“แปลว่า... หลินเถียนโหรวไม่ได้เป็นคนหาทุนมาได้จริงๆ? แต่เป็นพวกคุณ... ที่ลงทุนเพื่อฉัน?”
หลีซูหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ
ตอนนั้นหลินเถียนโหรวบอกกับทุกคนว่า เธอวิ่งเต้นอย่างยากลำบากอยู่นาน กว่าจะดึงเงินลงทุนห้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์มาได้ และเพราะเงินลงทุนก้อนนี้ บริษัทถึงผ่านวิกฤตช่วงเริ่มต้นมาได้ จนเติบโตแข็งแกร่งตลอดทาง ไม่ว่าเสิ่นเจี้ยนเฉินหรือสมาชิกคนอื่นๆ ต่างก็มองหลินเถียนโหรวเป็นผู้กอบกู้บริษัท
แต่ที่แท้ เงินทั้งหมดนี้คือเงินที่พ่อกับพี่ชายแอบลงทุนให้เธอ?!
กำลังซาบซึ้งอยู่พอดี โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เฉินเมี่ยวส่งข้อความวีแชตมา
【เฉินเมี่ยว】：ไม่ใช่นะ หลินเถียนโหรวทำงานเร็วเกินไปแล้วหรือเปล่า? หาคนซื้อได้แล้ว บอกว่าจะขายบริษัท ซูซู เธอเป็นผู้ถือหุ้นตั้งแต่เริ่มต้นนะ พรุ่งนี้อย่าลืมมารับเงินส่วนแบ่งล่ะ!
ดูเหมือนว่าคนพวกนี้วางแผนทุกอย่างเอาไว้แล้ว
คิดจะเอาเปรียบเธอ?
ฝันไปเถอะ! ชาตินี้! เธอจะทำให้ทุกคนคายผลประโยชน์ที่เคยแย่งไปออกมาทั้งหมด!
หยางเหวินกลั้นน้ำตาไม่อยู่ “พ่อของลูกก็เป็นคนแบบนี้ ลูกก็รู้อยู่แล้วนี่ ดันดื้อกับพ่อเขาอยู่ได้ ทุกการเคลื่อนไหวของลูก ทางบ้านรู้หมด เรื่องเปิดบริษัทก็รู้ ทั้งพ่อทั้งพี่ชายคอยช่วยเหลือลูกมาตลอด ลูกคิดว่าทำได้ด้วยตัวเองจริงๆ หรือ?”
หลีซูเองก็ตาแดงขึ้นมาเช่นกัน คนที่ทุ่มเทให้เธออย่างแท้จริง มีเพียงครอบครัวเท่านั้น
เธอก้มมองลูกชายสุดที่รักในอ้อมแขน หลีหยางเองก็เงยหน้ามองเธออย่างรู้ความ เธอพูดอย่างเปิดเผย “ต่อจากนี้ พวกเราทั้งครอบครัวจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”
ทั้งครอบครัว รวมถึงหลีหยางด้วย
ทุกคนหันไปมองหลีหยางอีกครั้ง ในดวงตาของเด็กน้อยยังมีความหวาดกลัวอยู่ เห็นได้ชัดว่าเขายังกลัว แต่ตั้งแต่หลีจุนไปจนถึงหลีโย่ว ต่างใช้ความเงียบแสดงการยอมรับ หลีโย่วยังซื้อของเล่นมาให้โดยเฉพาะอีกด้วย
หลีซูไม่อยากเสียเวลา “พวกเราต้องเริ่มกักตุนเสบียงจำนวนมากแล้ว อาหาร น้ำ และยา เป็นสิ่งสำคัญที่สุด นอกจากนี้ยังต้องสร้างที่หลบภัยด้วย วันสิ้นโลกจะเริ่มจากภัยหนาวสุดขั้ว จากนั้นเป็นภัยร้อนสุดขั้ว อุณหภูมิสูงจะก่อให้เกิดน้ำท่วม ฝนกรด และสุดท้ายคือ... ซอมบี้”
ในห้องเงียบงันถึงขีดสุด ทุกคนต่างตกใจอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลีซู ก็ดูไม่เหมือนเรื่องโกหก
ผ่านไปพักใหญ่ หยางเหวินพูดขึ้นด้วยเสียงสั่น “ที่หลบภัย? บ้านเรายังมีเหมืองร้างอยู่แห่งหนึ่ง...”
ตระกูลหลีเริ่มต้นจากธุรกิจเหมืองแร่ ต่อมาเหมืองถูกปิดตัว จึงหันไปลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์และธุรกิจจริง จนมีขนาดอย่างทุกวันนี้
“งั้นก็ใช้เหมืองทำที่หลบภัย แน่นอนว่ายิ่งขุดลึกยิ่งดี และต้องปรับปรุงโครงสร้างโดยรวมด้วย...” เธออธิบายต่อ “พี่สะใภ้ พาคนทั้งบ้านไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลด้วยนะ ก่อนวันสิ้นโลกมาถึง ฉันหวังว่าทุกคนจะมีสภาพร่างกายดีที่สุด”
โดยเฉพาะพี่สะใภ้ กำลังตั้งครรภ์แล้ว น่าจะได้หนึ่งเดือนแล้ว เพียงแต่เจ้าตัวยังไม่รู้สึกตัวเท่านั้น แต่เธอต้องทำให้พี่สะใภ้รู้ล่วงหน้า
หยางเหวินพยักหน้าด้วยความดีใจ “ได้ เอาตามนี้เลย!”
หลังจากเงียบกันอยู่พักหนึ่ง หลีโย่วจึงพูดขึ้น “ฉันจะไปหาข่าว ในเมื่อเธอยังรู้เรื่องนี้ได้ บางทีอาจมีข่าวอื่นอีก ต่อให้ไม่มี อย่างน้อยก็น่าจะมีสัญญาณผิดปกติอะไรบ้าง ส่วนเรื่องชำระบัญชีทรัพย์สินของบริษัท ฉันจัดการเอง”
“ได้ งั้นฉันจะอยู่กักตุนเสบียง พ่อ เรื่องเหมืองร้างนั่น พ่อช่วยดูได้ไหมว่าจะขุดให้ลึกกว่าเดิมได้หรือเปล่า”
ไฟในห้องหนังสือเปิดอยู่เกือบทั้งคืน หลายคนช่วยกันหารือเรื่องการปรับปรุงเหมือง พักผ่อนกันเพียงเล็กน้อย พอฟ้าสาง ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง
สิ่งแรกที่หลีซูทำ คือหาอุปกรณ์กันหนาว อุณหภูมิต่ำสุดในช่วงภัยหนาวสุดขั้วของวันสิ้นโลกทะลุหนึ่งร้อยองศาเซลเซียสติดลบไปแล้ว ชุดกันหนาวทั่วไปไม่มีทางต้านทานอุณหภูมิต่ำขนาดนั้นได้ ชุดอวกาศสำหรับปฏิบัติงานนอกยานอาจต้านทานอุณหภูมิต่ำระดับนั้นได้ แต่ของไฮเทคแบบนี้ซื้อไม่ได้เลย
ดังนั้นจึงเหลือทางเลือกเดียว คือหันไปหาตลาดพลเรือน เธอจำได้ว่าชาติก่อนเคยเห็นคนสวมชุดป้องกันอุณหภูมิต่ำพิเศษหลายแบบ เช่นชุดป้องกันไนโตรเจนเหลว ที่ทนความเย็นได้ตั้งแต่ลบสองร้อยห้าสิบองศาถึงลบสามร้อยหกสิบองศา รวมถึงชุดสำรวจขั้วโลกในสภาพหนาวจัดของแบรนด์หนึ่ง ซึ่งเป็นชุดเฉพาะสำหรับนักสำรวจขั้วโลก แต่ชุดนั้นทนได้สูงสุดเพียงลบหกสิบองศาเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม ภัยหนาวสุดขั้วไม่ได้ลดลงถึงลบหนึ่งร้อยองศาในทันที แต่มันค่อยๆ ลดลงทีละน้อย
ในช่วงแรก มันเป็นเพียงฤดูหนาวปกติของภาคเหนือ อุณหภูมิลดต่ำกว่าศูนย์ หิมะเริ่มตกหนัก ทุกคนยังไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่สถิติอุณหภูมิต่ำสุดของปี กลับลดลงเรื่อยๆ จากลบสิบองศา เป็นลบสามสิบองศา จากนั้นเป็นลบห้าสิบองศา ก่อนทะลุลบหกสิบองศา และพุ่งตรงไปสู่ลบแปดสิบองศาอย่างรวดเร็ว จนท้ายที่สุด แม้แต่เครื่องวัดอุณหภูมิของเธอ ก็ไม่สามารถวัดได้แล้วว่าอุณหภูมิต่ำสุดจริงๆ อยู่ที่เท่าไร
อุณหภูมิต่ำระดับสุดขั้วทำให้ระบบทำความร้อนของเมืองทางเหนือพังทลาย ท่อส่งความร้อนแข็งตัวจนแตก ระบบทำความร้อนไม่สามารถทำงานได้อีก ทันทีที่สูญเสียความร้อน ภาคเหนือทั้งภูมิภาคก็กลายเป็นถ้ำน้ำแข็งขนาดยักษ์ในพริบตา ต่อให้เป็นกำแพงหนาแค่ไหน ก็ยังถูกน้ำแข็งเกาะ ทั้งห้องเหมือนตู้แช่แข็ง เต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งและไอเย็น
รัฐบาลพยายามช่วยเหลือประชาชน ในเวลานั้น สถานที่หลบหนาวที่รัฐบาลเลือกใช้ ก็คือหลุมหลบภัยใต้ดินและเหมืองลึกประเภทต่างๆ ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า ยิ่งเหมืองลึกเท่าไร ก็ยิ่งต้านทานความหนาวได้ดีกว่า
ดังนั้นเธอจึงสั่งซื้อชุดป้องกันไนโตรเจนเหลวจำนวนสามพันชุดในคราวเดียว และสั่งซื้อชุดสำรวจขั้วโลกสำหรับอากาศหนาวจัดอีกสามพันชุด อย่างไรเสียเหมืองร้างของบ้านเธอก็มีขนาดใหญ่พอ เก็บทั้งหมดได้แน่นอน
หลังติดต่อโรงงานเรียบร้อย แต่ทางโรงงานก็ยังไม่สามารถส่งของจำนวนมากขนาดนี้ได้ในทันที หลีซูจึงทำได้เพียงรอ
เพิ่งวางสายไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอก้มมอง เป็นสายจากเสิ่นเจี้ยนเฉิน
เธอกดตัดสายทันที เขาโทรมาแล้วเธอต้องรับด้วยหรือ? ก่อนหน้านี้พูดชัดเจนแล้วว่าไม่เกี่ยวข้องกันอีก แต่ฝั่งนั้นยังไม่ยอมเลิกรา ส่งข้อความมาอีกหนึ่งฉบับ
【เสิ่นเจี้ยนเฉิน】：บริษัทขายได้แปดล้าน ในฐานะผู้ก่อตั้ง อย่างน้อยเธอก็ยังมีหุ้นอยู่บ้าง มารับเงินซะ อย่าหาว่าพวกเรารังแกเธอ
ไม่! ไม่ใช่แค่นิดเดียว! เฉพาะหุ้นส่วนตัวของเธอก็มีถึงยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์แล้ว ยังมีหุ้นของพ่อกับพี่ชายอีก รวมทั้งหมดแปดสิบเปอร์เซ็นต์เต็ม!!
“หยางหยาง รอแม่กลับมาที่บ้านนะ!”
หลังสั่งหลีหยางเรียบร้อย เธอก็โทรไปยังฝ่ายกฎหมายของกลุ่มบริษัทหลีทันที
“ฉันหลีซู ส่งทนายที่เก่งที่สุดมาให้ฉัน”