แม่บ้านกับคนขับรถถูกเฉินเหวินเลิกจ้างไปหมดแล้ว แถมยังจ่ายค่าชดเชยให้อย่างงามอีกด้วย เฉินเหวินถึงขั้นกำชับทุกคนว่าสำนักข่าวก็รายงานแล้วว่าฤดูหนาวปีนี้จะหนาวจัด ให้ทุกคนกักตุนอาหารไว้เยอะๆ และยังแจกเสื้อกันหนาวสำหรับฐานวิจัยขั้วโลกใต้ให้คนละตัว ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว
หลังจากยุ่งกันอยู่หลายวัน ที่บ้านเหลือผู้หญิงสามคนกับเด็กหนึ่งคน หลีซูก็ไม่ได้ว่างเช่นกัน เธอเริ่มจากพาคนในบ้านเก็บข้าวของจำเป็นก่อน
“แม่จะไปทำอาหาร พวกเธอกลับขึ้นไปเก็บของบนห้อง ของที่ไม่จำเป็นทั้งหมดหาทางขายทิ้งให้หมด หรือไม่ก็แลกเป็นทองคำไปเลย”
วันสิ้นโลกอาจทำให้ทองคำไร้ค่า แต่หลังวันสิ้นโลกจบลง ไม่ว่าจะเป็นการฟื้นฟูหรือการสร้างฐานใหม่ ก็ยังต้องใช้ทองคำซึ่งเป็นโลหะที่มั่นคงที่สุด
“ผมไปกับยายด้วยครับ” หยางหยางเดินตามหยางเหวินขึ้นบันไดไป ผู้ใหญ่สองคนกับเด็กหนึ่งคนรีบขึ้นชั้นบน ส่วนหลีซูหันไปทำอาหาร
ทั้งสี่คนช่วยกันทำกับข้าวสามอย่างและหุงข้าวหม้อใหญ่ พอเธอออกมาเรียกทุกคนถึงได้พบว่าห้องรับแขกเต็มไปด้วยของกองพะเนิน
สินค้าหรูหราสารพัดถูกกองไว้บนพื้น กระเป๋าเดินทางถูกเปิดอ้าอยู่ด้านในเต็มไปด้วยชุดกีฬา รองเท้ากีฬา และของกันหนาวต่างๆ สรุปคือไม่มีทั้งกระโปรงและเสื้อผ้าที่ไร้ประโยชน์แม้แต่ชิ้นเดียว ผู้ใหญ่สองคนกับเด็กหนึ่งคนบนชั้นบนยังคงขนของลงมาไม่หยุด
“กินข้าวก่อนเถอะ”
“ได้!”
ทุกคนล้างมือสะอาดแล้วนั่งกินข้าวพร้อมกันอย่างรู้ใจกันเป็นอย่างดี
ในเวลาเดียวกัน หลีโย่วก็ได้พบกับฮั่วซือเหนียนในที่สุด ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติราวกับงานประติมากรรม ชุดสูทที่สวมอยู่เรียบร้อยไร้ที่ติ พร้อมด้วยออร่าของผู้มีอำนาจที่ดูสูงส่งเหนือผู้อื่น
การจะพบฮั่วซือเหนียนสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย หลีโย่วต้องอาศัยเพื่อนช่วยฝากฝังคนรู้จักหลายทอด เพราะไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ต้องสืบให้รู้ว่าเมื่อหกปีก่อนในบาร์เกิดอะไรขึ้นกันแน่
“คุณหลีมีธุระกับผมหรือครับ?”
หลีโย่วพยักหน้า “ผมได้ยินมาว่าคุณฮั่วเชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีเครือข่ายและปัญญาประดิษฐ์ ไม่ทราบว่าจะช่วยผมตรวจสอบวิดีโอเก่าเมื่อหกปีก่อนได้หรือเปล่า”
“ผมจะลองดู”
ไม่ได้ปฏิเสธ แปลว่ายังมีหวัง?
วิดีโอเมื่อหกปีก่อน เขาตามหาทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตแล้ว ไม่มีใครกู้กลับมาได้เลย แต่ฮั่วซือเหนียนกลับทำได้?
หลีโย่วรู้สึกประหลาดใจ มองนิ้วเรียวยาวของฮั่วซือเหนียนเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ทั้งที่เป็นวิดีโอที่ไม่น่าจะค้นคืนได้อีกแล้ว แต่เขากลับสามารถดึงข้อมูลกลับมาได้จริงๆ
แม้หลีโย่วจะสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาควรรู้
“เสร็จแล้วครับ”
ฮั่วซือเหนียนเลื่อนโน้ตบุ๊กมาตรงหน้าหลีโย่ว ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมจากไป
“คุณฮั่ว!”
หลีโย่วเรียกเขาไว้ แล้วกวาดตามองรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่จึงเอ่ยถาม “ได้ยินว่าปีนี้จะเป็นฤดูหนาวที่หนาวจัดหรือ?”
ถ้าจะมีใครเข้าถึงข้อมูลลับได้จริงๆ ทั้งเมือง S ก็คงมีแค่ตระกูลฮั่วเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น คนที่หายตัวไปถึงหกปีก็กลับมาที่เมือง S กันหมดแล้วไม่ใช่หรือ?
ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเขาอย่างมีนัยยะลึกซึ้ง “คุณหลีสามารถเปิดโทรทัศน์ดูข่าวได้ตอนนี้เลยครับ”
พูดจบก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมาอีก สีหน้าของหลีโย่วดูไม่ดีนัก แต่เขาก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดข่าวทันที
ในเวลาเดียวกัน คนทั้งสี่ที่กำลังกินข้าวอยู่ที่บ้านก็เปิดโทรทัศน์เช่นกัน
“คาดว่าปีนี้จะเป็นฤดูหนาวที่หนาวที่สุดในประวัติศาสตร์ อุณหภูมิต่ำสุดจะต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของปีก่อนๆ อย่างน้อยสิบองศา ช่วงที่หนาวที่สุดคาดว่าจะอยู่ในช่วงปลายฤดูหนาว พร้อมคลื่นความหนาวครั้งใหญ่ ผู้เชี่ยวชาญขอให้ประชาชนทั่วประเทศดูแลความอบอุ่นของร่างกายและเตรียมเสบียงพื้นฐานไว้ให้เพียงพอ...”
เมื่อเห็นข่าวนี้ หลีซูก็นิ่งไป เพราะในชาติก่อนไม่มีข่าวนี้เลย ทำไมพอเธอกลับมา ข่าวก็เปลี่ยนไปแล้ว?
ยิ่งกว่านั้น ยังดูเหมือนว่าหน่วยงานทางการกำลังจงใจบอกทุกคนว่า ภัยหนาวสุดขั้วกำลังจะมาถึง และทุกคนควรเตรียมตัวรับมือ?
หยางเหวินชี้ไปที่โทรทัศน์ “ซูซู แบบนี้ถือเป็นการประกาศจากทางการหรือเปล่า? พรุ่งนี้แม่จะไปกักตุนของกับลูก ส่วนเจินเจินกำลังตั้งครรภ์ ก็อยู่บ้านดูแลหยางหยางเถอะ”
ผู้หญิงทั้งสามคนพยักหน้าพร้อมกัน ส่วนหนิงเจินเจินก็ยิ่งรู้สึกหนักใจมากขึ้น เธอลูบท้องน้อยของตัวเองด้วยสีหน้ากังวล
เด็กคนนี้... จะเก็บไว้ดีหรือไม่?
อีกด้านหนึ่ง หลีโย่วที่ดูวิดีโอทั้งหมดจบเพียงลำพัง ตบโต๊ะดังปังด้วยความโกรธ ดวงตาแดงก่ำ
“ที่แท้ก็ถูกวางแผนใส่ร้ายจริงๆ!”
เขาเห็นในวิดีโอว่ามีชายแปลกหน้าคนหนึ่งแอบเทผงสีขาวบางอย่างลงในแก้วเหล้าของหลีซูอย่างลับๆ การกระทำแนบเนียนมาก แต่กล้องวงจรปิดจับภาพได้ชัดเจน
หลังจากหลีซูดื่มเหล้าแก้วนั้นได้ไม่นาน สายตาของเธอก็เลื่อนลอยและหมดสติสัมปชัญญะ
ชายที่วางยาคนนั้นทำทีเป็นช่วยพยุงเธอ แล้วกึ่งลากกึ่งประคองเธอออกไป
ส่วนบริเวณโต๊ะด้านไม่ไกล เสิ่นเจี้ยนเฉินนั่งอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามองเห็นเหตุการณ์นี้อย่างน้อยสามครั้ง มุมปากยังมีรอยยิ้มเย็นชาจางๆ ด้วยซ้ำ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยลุกขึ้นขัดขวางแม้แต่ครั้งเดียว กระทั่งคำเตือนสักคำก็ไม่มี!
“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!”
หลีโย่วกัดฟันแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แกเล่นบทโจรตะโกนจับโจร คอยปล่อยข่าวว่าซูซูท้องลูกไม่มีพ่อและทรยศแก ทำตัวเป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย ขณะเดียวกันก็เฝ้ามองเธอถูกคนอื่นวางแผนทำร้ายโดยไม่ยื่นมือช่วย! ต่อให้แกไม่ใช่คนบงการ ก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด!”
สิ่งที่ทำให้เขาโกรธจนแทบคลั่งยิ่งกว่านั้นคือ เพื่อรักษาหน้าของหลีซู และเพราะเชื่อคำพูดของเสิ่นเจี้ยนเฉินที่อ้างว่าตัวเองเป็น “เหยื่อ”
หลายปีมานี้ ตระกูลหลีจึงยอมอ่อนข้อให้ตระกูลเสิ่นในวงการธุรกิจทุกเรื่อง โครงการต่างๆ ยอมยกให้ ผลประโยชน์ยอมแบ่งให้มากที่สุด หนี้สินก็มองข้ามไปข้างหนึ่ง กระทั่งยอมลดท่าทีของตัวเองลง
ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้ “ผู้บาดเจ็บ” อย่างเสิ่นเจี้ยนเฉินรู้สึกถูกกระทบกระเทือน และไม่ให้ซูซูต้องอับอาย
“ต่อสายถึงฝ่ายปฏิบัติการให้ผม!”
หลีโย่วคว้าโทรศัพท์ภายในขึ้นมา น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “ตัดความร่วมมือทั้งหมดกับตระกูลเสิ่นทันที! ยกเลิกทุกโครงการที่กำลังดำเนินอยู่! ผลประโยชน์ที่เคยยอมให้ไปเรียกคืนกลับมาทั้งหมด! หนี้ที่ตระกูลเสิ่นค้างอยู่ ให้เวลาสามวันในการชำระคืน หากเกินกำหนดให้คิดดอกเบี้ยปรับในอัตราสูงสุด ถ้ายังกล้าถ่วงเวลาอีก ก็ดำเนินการทางกฎหมายทันที!”
ผู้บริหารระดับสูงปลายสายไม่กล้าชักช้า รีบรับคำสั่งและลงมือทันที
คลื่นลมครั้งใหญ่จึงเริ่มก่อตัวขึ้นในพริบตา ภายในเวลาเพียงยี่สิบสี่ชั่วโมง ตระกูลเสิ่นก็ได้ลิ้มรสหายนะครั้งใหญ่ โครงการความร่วมมือที่เคยดำเนินไปอย่างราบรื่นถูกสั่งหยุดกะทันหัน
เงินลงทุนที่ทุ่มไปในช่วงแรกสูญเปล่า
ตระกูลหลีเร่งรัดการชำระหนี้อย่างฉับพลัน หนังสือทวงหนี้ก้อนใหญ่หลายฉบับหลั่งไหลเข้ามาราวกับเกล็ดหิมะ สภาพคล่องทางการเงินของตระกูลเสิ่นจึงถูกดูดจนเกือบหมด
ในตลาดหุ้น ตระกูลหลียังเทขายหุ้นของตระกูลเสิ่นที่ถืออยู่โดยไม่ปรานี
เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ตามมา ราคาหุ้นของตระกูลเสิ่นร่วงลงอย่างหนัก มูลค่าตลาดหายไปหลายร้อยล้านหยวน ผู้ถือหุ้นต่างแตกตื่นและพากันเทขายหุ้นหนี
ภายในห้องทำงานของประธานกลุ่มบริษัทเสิ่น เสิ่นเว่ยกั๋วมองรายงานผลขาดทุนตรงหน้า พลางขมวดคิ้วจนเป็นปม ก่อนกดโทรหาเสิ่นเจี้ยนเฉินด้วยน้ำเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความโกรธ
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? อยู่ๆ ตระกูลหลีก็พลิกหน้า เป็นเพราะแกไปล่วงเกินพวกเขาหรือเปล่า?”
เสิ่นเจี้ยนเฉินที่อยู่ปลายสายก็กำลังหัวหมุนไม่ต่างกัน
แต่พอนึกถึงว่าตอนนี้หลีซูกลับไปอยู่กับตระกูลหลีแล้ว เขาก็ได้แต่กัดฟันตอบ
“พ่อครับ ผมเลิกกับหลีซูอย่างเป็นทางการแล้ว”
“ไอ้โง่!”
เสิ่นเว่ยกั๋วสบถออกมาด้วยความโกรธ “คนอื่นอาจไม่รู้ว่าหลีซูเป็นคุณหนูตระกูลหลี แต่แกจะไม่รู้ได้ยังไง? ถ้าไม่ได้เห็นแก่หน้าตระกูลหลี ตระกูลเสิ่นจะมาถึงจุดนี้ได้หรือ? ตอนนี้แกเลิกกับเธอ แกอยากให้บริษัทตายเร็วขึ้นหรือไง!”
“พ่อจะตื่นตระหนกไปทำไม!”
เสิ่นเจี้ยนเฉินไม่เห็นด้วย น้ำเสียงยังแฝงความได้ใจอยู่ด้วย “อีกไม่นานวันสิ้นโลกก็จะมาถึงแล้ว เงินกับบริษัทเป็นแค่ของไร้ค่า มีแต่การกักตุนเสบียงให้พอและหาที่หลบภัยปลอดภัยเท่านั้นถึงจะมีชีวิตรอดได้! พอวันสิ้นโลกมาถึง ต่อให้ตระกูลหลีมีเงินมากแค่ไหนแล้วจะทำอะไรได้? สุดท้ายก็ต้องพึ่งพวกเราอยู่ดี! ถึงตอนนั้นตระกูลเสิ่นก็ยังครองอำนาจเพียงผู้เดียวได้เหมือนเดิม!”
เสิ่นเจี้ยนเฉินรีบพูดต่อขณะกำลังได้จังหวะ “พ่อ รีบหาทางซื้อเหมืองร้างสักแห่งเถอะ! ทำเลห่างไกล พื้นที่กว้าง เหมาะสำหรับดัดแปลงเป็นที่หลบภัยและใช้กักตุนอาหาร ยา และพลังงาน หลีซูมีเหมืองอยู่แห่งหนึ่งไม่ใช่หรือ? เธอไม่ยอมขายก็ปล่อยให้มันขึ้นสนิมอยู่แบบนั้นไป! มีแค่ผมเท่านั้นที่รู้ว่าจะใช้เหมืองรอดผ่านวันสิ้นโลกได้ยังไง เพราะผมคือคนที่กลับมาพร้อมความทรงจำจากชาติที่แล้ว!”