ต้องรู้ก่อนว่าในยุคนี้ "เส้นผม" สามารถนำไปขายเป็นเงินได้ โดยเฉพาะผมที่ยาวสลวยแบบที่ฟางหยวนเคยมี แถมราคายังไม่ถูกเลยด้วย ฟางหยวนไม่ได้พูดอะไร ต่อให้ช่างตัดผมไม่สระผมให้ฟรี เขาก็ไม่ได้คิดจะเอาเศษผมพวกนั้นกลับไปอยู่แล้ว เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะเอาไปขายที่ไหนเหมือนกัน
พอตัดผมเสร็จ ฟางหยวนก็เดินกลับออกมาบนถนน ชาติก่อนเขาอยู่เมืองหลวงมาสิบกว่าปี สำเนียงภาษาจีนกลางของเขาจึงเป๊ะมาก จนไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าเขาเป็นคนต่างถิ่นที่หนีภัยแล้งมา
สิ่งที่ฟางหยวนอยากทำมากที่สุดตอนนี้คือ "หาเนื้อกิน" แต่เขาก็รู้ดีว่ามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีเงินนะ แต่เป็นเพราะเขาไม่มี "คูปองเนื้อ" ในยุคนี้การมีคูปองคือหัวใจสำคัญในการซื้อของ ถ้าไม่มีคูปอง ต่อให้คุณมีเงินมหาศาลแค่ไหนมันก็ไร้ความหมาย
ยิ่งตอนนี้อยู่ในช่วงปีแห่งความยากลำบาก (ค.ศ. 1959-1961) ซึ่งเป็นช่วงที่เสบียงขาดแคลนที่สุด โดยเฉพาะธัญพืช ส่วนเนื้อน่ะเหรอ... ไม่ต้องพูดถึงเลย หายากยิ่งกว่าทอง!
ในเมื่อซื้อเนื้อไม่ได้ ฟางหยวนจึงต้องหาทางอื่น ความจริงเขาเคยคิดเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว เพราะที่พักของเขาอยู่ติดกับดงต้นอ้อ เขารู้ว่าในดงต้นอ้อต้องมีปลาแน่ๆ แต่สุดท้ายเขาก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป เพราะเขาไม่รู้สภาพข้างในดงต้นอ้อว่าลึกหรืออันตรายแค่ไหน อย่าลืมว่าตอนนี้เขาเป็นแค่เด็กแปดขวบ ถ้าสุ่มสี่สุ่มห้าเดินเข้าไปในดงต้นอ้อแล้วเกิดหลงทางหรือตกหล่มขึ้นมา จะได้กลับออกมาหรือเปล่ายังไม่รู้เลย
เขาก็เคยคิดจะจับปลาแถวริมตลิ่งดูเหมือนกัน แต่เฝ้าสังเกตมาหลายวันแล้ว กลับไม่เห็นเงาปลาโผล่มาใกล้ฝั่งเลยสักตัว
แต่มันก็ปกติแหละ เพราะคอมมูนชิงเหออยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ถ้าดงต้นอ้อมีปลาชุมจริงๆ ป่านนี้คงโดนชาวบ้านจับไปกินจนเกลี้ยง ไม่เหลือถึงมือเขาหรอก
ต้องเข้าใจว่ายุคนี้ไม่ใช่แค่เขาที่ไม่ได้กินเนื้อ ทุกคนก็อดอยากเหมือนกันหมด อย่างน้อยเขายังมีธัญพืชให้กิน แต่หลายคนแม้แต่เมล็ดข้าวสักเม็ดก็ยังไม่มีจะตกถึงท้อง
ในเมื่อทางนี้ตัน แต่ฟางหยวนก็อยากกินเนื้อจริงๆ! ครึ่งเดือนแล้วที่ไม่ได้กลิ่นเนื้อเลย ซึ่งในชาติก่อนเรื่องแบบนี้มันจินตนาการไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ในชาติก่อน ต่อให้ไม่ได้กินเนื้อทุกมื้อ แต่อย่างน้อยวันหนึ่งต้องได้กินสักมื้อ ยิ่งคนทำธุรกิจแบบฟางหยวนด้วยแล้ว เรียกได้ว่าขาดเนื้อไม่ได้เลยสักมื้อเดียว
ขณะที่ฟางหยวนเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับ "ร้านซ่อมรถ" แห่งหนึ่ง แน่นอนว่าไม่ใช่ร้านซ่อมรถยนต์ แต่เป็นร้านซ่อมจักรยาน
แม้ว่าทั้งคอมมูนชิงเหออาจจะมีจักรยานไม่กี่คัน แต่ร้านซ่อมรถจำเป็นต้องมี ไม่อย่างนั้นถ้าจักรยานเสียขึ้นมาจะทำยังไง
ชาวบ้านทั่วไปไม่มีจักรยานหรอก แต่พวกเลขาฯ คอมมูน หรือคนที่ทำงานในหน่วยงานรัฐน่ะมี เพื่อความสะดวกของตัวเอง พวกเขาจึงต้องตั้งร้านซ่อมรถขึ้นมา
ร้านซ่อมรถในยุคนี้เป็นของรัฐ (กิจการส่วนตัวยังไม่อนุญาต) ส่วนเรื่องเงินเดือนพนักงานซ่อมรถ ก็ไม่ได้ควักกระเป๋าตัวเองจ่ายอยู่แล้ว
ฟางหยวนไม่มีจักรยาน เขาจึงกะว่าจะเดินผ่านไปเฉยๆ แต่จังหวะนั้นเอง เขาเห็น "ซี่ล้อรถ" ซี่ลวดเก่าๆ สองสามเส้นตกอยู่ที่พื้นหน้าร้าน
ฟางหยวนหยุดกึกแล้วเดินเข้าไปหา ช่างซ่อมรถเป็นชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบปี พอเห็นฟางหยวนเดินเข้ามาก็ตะคอกใส่ว่า "ไอ้หนู ไปไกลๆ ไป๊!"
อาจจะเป็นเพราะเขากลัวฟางหยวนจะมาขโมยของในร้าน หรืออาจจะเป็นสไตล์การบริการของพนักงานรัฐในยุคนั้นที่มักจะบึ้งตึง
ฟางหยวนไม่ได้โกรธ แต่กลับส่งยิ้มให้แล้วถามอย่างสุภาพว่า "คุณน้าครับ สวัสดีครับ! ผมขอถามหน่อยครับ ซี่ล้อเก่าๆ ที่พื้นนี่คุณน้ายังใช้ยู่ไหมครับ?"
ชายกลางคนปรายตามองฟางหยวนทีหนึ่ง แล้วมองซี่ล้อเก่า 3 เส้นที่พื้น ก่อนจะบอกว่า "ไม่เอาแล้ว อยากได้ก็หยิบไปแล้วรีบไปไกลๆ ซะ"
"ได้เลยครับคุณน้า เชิญคุณน้าทำงานต่อเถอะครับ" ฟางหยวนรีบเก็บซี่ล้อทั้ง 3 เส้นแล้ววิ่งแจ้นออกมาทันที
ของพวกนี้ไม่มีราคาค่างวดอะไรเลย พูดให้แย่หน่อยคือต่อให้มีเป็นกำมือ ก็ขายไม่ได้แม้แต่เฟินเดียว
ที่ฟางหยวนอยากได้ซี่ล้อเก่าพวกนี้เพราะมันมีประโยชน์ ชาติก่อนเขาเป็นเด็กชนบท เคยตามผู้ใหญ่ไป "ตกปลาไหล" ตามคูคลองบ่อยๆ แน่นอนว่าอุปกรณ์ตอนนั้นดีกว่าซี่ล้อรถนี่เยอะ แต่ตอนนี้เขาจะไปหาจากไหนล่ะ? ใช้ไอ้นี่แทนไปก่อนก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย
ฟางหยวนหิ้วซี่ล้อ 3 เส้นกลับที่พัก จริงๆ เส้นเดียวก็พอแล้ว ที่หยิบมาหมดเพราะไม่อยากให้ช่างสงสัย ว่าทำไมถึงเจาะจงเอาแค่เส้นเดียว พอกลับถึงรัง ฟางหยวนเลือกเส้นที่ยาวที่สุดออกมา ส่วนอีกสองเส้นที่สั้นกว่าเขาก็โยนไว้ที่พื้น จากนั้นก็หาหินมาหนึ่งก้อน เริ่มฝนปลายซี่ล้อกับหินริมดงต้นอ้อ
ไม่นานนัก ปลายด้านหนึ่งก็ถูกฝนจนแหลมเปี๊ยบ ดูคมกริบเลยทีเดียว พอฝนเสร็จ ขั้นตอนต่อไปคือการดัดปลายแหลมให้เป็น "ตะขอ" มันต้องเหมือนเบ็ดตกปลา แต่ฟางหยวนไม่มีเครื่องมือดัด แถมซี่ล้อจักรยานยังค่อนข้างแข็ง เขาคิดดูแล้ว กะว่าตอนทำกับข้าวเย็นนี้จะเอาซี่ล้อไปเผาไฟให้แดงก่อน มันจะได้ดัดง่ายขึ้น
พอฟ้ามืด ฟางหยวนมุดเข้าหลุมเก็บผัก ก่อนลงไปเขาเก็บเศษหินแบนๆ มาสองชิ้น
พอลงมาถึง เขาจุดตะเกียงเจ้าพายุให้สว่าง เริ่มต้มโจ๊กตามปกติ พอไฟในเตาเริ่มแรง เขาก็เอาซี่ล้อจักรยานแหย่เข้าไปในกองไฟ แม้ไฟจะไม่แรงมาก แต่ผ่านไปครู่หนึ่งซี่ล้อก็เริ่มแดงก่ำ ฟางหยวนใช้กิ่งไม้สองกิ่งคีบซี่ล้อออกมา
เขาเผาเฉพาะด้านที่แหลม ส่วนอีกด้านไม่ได้เผา แต่มันก็ยังร้อนนิดหน่อย เขาเลยใช้กระสอบป่านชิ้นเล็กๆ พันปลายด้านที่ไม่ร้อนไว้แล้วถือไว้ในมือ
เขาหยิบหินแบนสองกิ้นนั้นขึ้นมา หนีบปลายที่แดงก่ำแล้วออกแรงดัด... เป๊ะเลย! มันงอง่ายมาก จนกลายเป็นตะขอเบ็ดขนาดจัมโบ้ ฟางหยวนเอาน้ำราดลงไปที่ปลายเหล็ก เสียง "ซี่!" ดังขึ้นพร้อมควันขาวพุ่งออกมา ตะขอที่เคยแดงก่ำก็เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำทันที จังหวะนั้นโจ๊กต้มเสร็จพอดี ฟางหยวนวางตะขอลง ยกปิ่นโตออกจากเตา เขาไม่ได้ดับไฟแต่ปล่อยให้ถ่านค่อยๆ มอดไปเอง วิธีนี้จะช่วยเพิ่มอุณหภูมิในหลุมเก็บผักให้อบอุ่น และไม่มีควันรบกวนด้วย
เขาวางปิ่นโตลง แล้วหยิบเกลือเม็ดหนึ่งออกมาจากถุงผ้า ใส่ลงไปในโจ๊กแล้วใช้ตะเกียบคนให้เข้ากัน
คนเราไม่กินเกลือไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะไม่มีแรง ส่วนเกลือพวกนี้ ฟางหยวนก็แอบหยิบมาจากโรงอาหารโรงงานทอผ้านั่นแหละ เป็นเกลือเม็ดใหญ่แบบโบราณ
เกลือแบบนี้กินเยอะไม่ดี เพราะไม่ได้เติมไอโอดีน กินนานๆ เข้าอาจจะเป็นโรคคอพอกได้
แต่ในยุคสมัยนี้ มันมีแค่เกลือแบบนี้แหละ อีกอย่าง ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันคนก็กินเกลือแบบนี้มาตลอด ก็ไม่เห็นจะเป็นคอพอกกันทุกคน มันเป็นแค่ความเสี่ยง ไม่ใช่เรื่องแน่นอนเสมอไป
การใส่เกลือในโจ๊กข้าวโพดบอกตามตรงว่ารสชาติไม่ได้เรื่องเลย แต่ฟางหยวนก็ฝืนกินจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
กินเสร็จเขาก็ตักน้ำสะอาดใส่ปิ่นโตอีกใบตั้งบนเตา ก่อนหน้านี้ไม่มีทางเลือก เขาเลยต้องดื่มน้ำดิบจากดงต้นอ้อ แต่ตอนนี้มีอุปกรณ์พร้อมแล้ว แน่นอนว่าต้องต้มน้ำให้เดือดก่อนดื่ม
ตอนนี้เขาจะเจ็บป่วยไม่ได้เด็ดขาด ต้องรักษาสุขภาพให้แข็งแรงที่สุด เพื่อเพิ่มโอกาสในการรอดชีวิต
เขาเติมฟืนลงในเตาอีกนิด แล้วดับตะเกียงเจ้าพายุ ฟางหยวนไม่กล้าจุดทิ้งไว้นาน ไม่ใช่เพราะตะเกียงมันแพงหรอก แต่เป็นเพราะ "น้ำมันก๊าด" (หยางโหยว) มันแพงและหายาก!
เขาไม่มีคูปองน้ำมันก๊าด เลยไม่รู้จะไปหาซื้อที่ไหน ยังดีที่ตอนหยิบตะเกียงมา น้ำมันข้างในมันเต็มถัง ถ้าประหยัดหน่อยก็น่าจะใช้ได้นาน
ดังนั้นเวลาใช้งาน ฟางหยวนจะหรี่ไฟให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ แค่พอมีแสงสว่างก็พอ และพออิ่มปุ๊บเขาก็จะดับไฟทันที
น้ำถูกตั้งทิ้งไว้บนเตา ฟางหยวนยังไม่ดื่มตอนนี้ เขาจะเก็บไว้ดื่มตอนกระหายน้ำกลางดึก แล้วเขาก็ล้มตัวลงนอน
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากจัดการมื้อเช้าง่ายๆ เสร็จ ฟางหยวนก็ถือตะขอเบ็ดออกไป ภารกิจแรกคือหาเหยื่อ เขาหาที่ชื้นๆ แถวที่พัก ใช้กิ่งไม้เขี่ยๆ สองสามที ก็เจอ "ไส้เดือน" ตัวหนึ่ง
เขาหาต่อจนได้มาอีกสองสามตัว ฟางหยวนหยิบพวกมันขึ้นมา แล้วไปหักต้นอ้อมาข้อหนึ่ง
ต้นอ้อมีลักษณะกลวง ฟางหยวนจึงยัดไส้เดือนใส่ไว้ข้างใน แล้วเริ่มเดินหา "รู" ตามชายตลิ่งดงต้นอ้อ
พวกปลาไหลนาเนี่ย มักจะชอบขุดรูอยู่ตามที่ลับตาคนริมตลิ่ง ขอแค่เห็นรู ข้างในมักจะมีตัวอยู่เสมอ
แต่แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ปลาไหลที่ขุดรูอยู่ริมตลิ่ง มันอาจจะเป็น "งู" ก็ได้ ก่อนจะตกมันออกมาได้ ไม่มีใครรู้หรอกว่าในรูนั้นคือตัวอะไร
ดงต้นอ้อกว้างใหญ่มาก มีพื้นที่หลายตารางกิโลเมตร ฟางหยวนเดินหาอยู่ตั้งนาน แต่ก็ได้ระยะทางเพียงนิดเดียว
ไม่ใช่ว่าระยะที่เดินมาไม่มีรูนะ แต่ฟางหยวนลองหย่อนเบ็ดเข้าไปแล้วมันไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้เลย เดาว่าคงเป็นรูร้าง
จนกระทั่งบ่ายสามโมงกว่า ฟางหยวนก็ไปเจอรูหนึ่งใต้ต้นไม้ริมตลิ่งดงต้นอ้อ เขาจึงค่อยๆ หย่อนเบ็ดลงไป
รูนี้ค่อนข้างมิดชิด ถ้าฟางหยวนไม่สังเกตอย่างละเอียดจริงๆ ก็คงไม่มีทางหาเจอ
ฟางหยวนค่อยๆ กระตุกเบ็ดขึ้นลงเบาๆ อย่างมีจังหวะ ทำไปทำมาอยู่สิบกว่าครั้ง ในตอนที่เขาคิดว่านี่คงเป็นรูร้างอีกรูหนึ่ง เขาก็รู้สึกว่าเบ็ดมัน "หนัก" ขึ้นมาทันที!
ฟางหยวนรีบกำด้ามเบ็ดให้แน่น แล้วกระชากออกมา... ปลาไหลนาสีเหลืองทองยาวกว่าหนึ่งฟุตตัวหนึ่งถูกตกขึ้นมาได้!
ปลาไหลตัวนี้ใหญ่มาก หนักเกือบครึ่งจิน (250 กรัม) เลยทีเดียว บอกเลยว่านี่คือไซส์บิ๊ก! ฟางหยวนรีบกำเบ็ดให้มั่นแล้ววิ่งถอยห่างออกมาจากดงต้นอ้อทันที
เขากลัวว่าถ้าปลาไหลหลุดจากเบ็ดตอนนี้ มันจะเลื้อยหนีกลับลงน้ำไปได้ ถ้าถอยออกมาไกลๆ หน่อย ต่อให้หลุดเขาก็ยังตะครุบจับมันได้ทัน ตอนนี้ฟางหยวนตื่นเต้นสุดขีด เพราะเขากำลังจะได้กินเนื้อแล้ว! แม้ปลาไหลตัวเดียวจะมีเนื้อไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ยังไงซะ "เนื้อก็คือเนื้อ"!
เมื่อเห็นว่าปลาไหลไม่มีท่าทีจะหลุด ฟางหยวนก็หิ้วเบ็ดวิ่งกลับไปที่หลุมเก็บผักทันที ปลาไหลเนี่ยตัวมันลื่นมาก ถ้าแกะออกจากเบ็ดตอนนี้คงหิ้วกลับลำบาก เพราะเขาอายุแค่แปดขวบ แรงบีบมือยังมีไม่มากพอ
พอถึงหลุมเก็บผัก ฟางหยวนเอาหินก้อนใหญ่ทับด้ามเบ็ดไว้ แล้วหยิบซี่ล้อจักรยานเส้นสั้นที่เหลืออยู่ที่พื้นขึ้นมาฝนกับหินข้างๆ
แต่รอบนี้เขาไม่ได้ฝนให้แหลม แต่ฝนด้านข้างของซี่ล้อ... เขาตั้งใจจะลับมันให้กลายเป็น "มีดเล่มเล็ก" ไม่ต้องคมมากหรอก แค่พอเอาไว้ใช้แล่ปลาไหลได้ก็พอแล้ว!
________________________________________
จบตอนที่ 5