บทที่ 107: มาเพื่อโควตางาน

บทที่ 107: มาเพื่อโควตางาน

ค่ำคืนอันเงียบสงบผ่านพ้นไปพร้อมกับการพักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม

เช้าวันถัดมา หลังจากจัดการมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว สองแม่ลูกถังหลินและเลิ่งฮุ่ยก็จูงรถจักรยานออกมาเตรียมตัวไปทำงานพร้อมกัน

เมื่อปั่นมาถึงหน้าร้านขายของชำและอาหารแห้ง เลิ่งฮุ่ยก็แวะเอาขวดแก้วน้ำอัดลมเปล่าไปคืนที่ร้าน พร้อมกับรับเงินค่ามัดจำขวดกลับมาเก็บใส่กระเป๋า

สองแม่ลูกปั่นจักรยานฝ่าสายลมยามเช้ามาจนถึงหน้าประตูโรงงาน โดยเหลือเวลาอีกสิบกว่านาทีก่อนจะถึงเวลาเข้างาน

ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วน บริเวณหน้าประตูใหญ่ของโรงงานจึงคลาคล่ำไปด้วยคลื่นมนุษย์ในชุดทำงานสีเทาแกมฟ้าที่หลั่งไหลกันเข้ามาไม่ขาดสาย

เสียงกระดิ่งจักรยานดัง "กริ๊ง... กริ๊ง..." ประสานกันระงมไปทั่วบริเวณ คนงานนับร้อยต่างรู้หน้าที่ พากันลงจากรถจักรยานหน้าประตูโรงงาน แล้วค่อยๆ เข็นรถเดินตามกันเข้าไปอย่างเป็นระเบียบ

กฎของที่นี่คือทุกคนต้องลงจากรถเมื่อเข้าออกประตูโรงงาน แล้วใช้วิธีเข็นเดินเท้าเข้าไปแทน

เลิ่งฮุ่ยเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า สัมผัสได้ถึงไอแดดช่วงสายที่เริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงหันไปคุยกับแม่

"แม่คะ เดี๋ยวเย็นนี้เลิกงานแล้ว เราแวะไปห้างสรรพสินค้าซื้อหมวกกันแดดสักสองใบดีไหมคะ"

ถังหลินพยักหน้าเห็นด้วย "เอาสิ แต่แม่ไม่รู้นะว่าของใหม่ปีนี้เข้ามาหรือยัง"

"โธ่แม่ หมวกกันแดดขอแค่ใช้งานได้จริงก็พอแล้วค่ะ จะรุ่นเก่ารุ่นใหม่มันก็ทรงคล้ายๆ กันนั่นแหละ"

ถังหลินได้ยินดังนั้นก็หันมาค้อนวงโตใส่ลูกสาว "นี่ลูกคิดว่าเรายังอยู่ในยุคไหนเนี่ย จะมาเน้นแค่ใช้งานได้จริงเหรอ สมัยนี้สาวๆ เขาต้องตามเทรนด์กันทั้งนั้น แม่ได้ยินมาว่าเครื่องประดับที่กำลังฮิตสุดๆ ตอนนี้คืองานที่ส่งตรงมาจากเซี่ยงไฮ้เชียวนะ"

สองแม่ลูกต่อปากต่อคำกันอย่างสนุกสนาน ในสายตาคนรอบข้าง ภาพของทั้งคู่ดูผ่อนคลายและมีความสุขขณะเข้าแถวเข็นรถเข้าโรงงาน

ทว่าจู่ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งเดินดุ่มๆ เข้ามาขวางทางพวกเธอเอาไว้

เลิ่งฮุ่ยเพ่งมองคนที่ยืนขวางหน้า แล้วคิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันทันที

"มายืนขวางทางคนอื่นแบบนี้หมายความว่ายังไง"

เหมิงเหมยปรายตามองคนงานคนอื่นๆ ที่เริ่มหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "เราหลบไปคุยกันตรงโน้นได้ไหม ยืนขวางตรงนี้เกะกะคนอื่นเขาเปล่าๆ"

เลิ่งฮุ่ยสังเกตเห็นว่าทั้งด้านหน้าและด้านหลังมีเพื่อนร่วมงานต่อแถวกันยาวเหยียด จึงตัดสินใจเข็นจักรยานหลบออกมาด้านข้าง แล้วถามด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ

"มีอะไรก็รีบว่ามา"

เหมิงเหมยชะเง้อมองถังหลินที่ยังคงต่อแถวอยู่ ซึ่งถังหลินเองก็หันมามองทางนี้เป็นระยะๆ เหมือนกลัวว่าพวกเธอจะมีเรื่องมีราวกัน

"ฉันได้ข่าวว่าป้าสะใภ้ใหญ่ได้เลื่อนตำแหน่งเหรอ"

เสียงขาตั้งจักรยานกระทบพื้นดัง "กึ้ก" เลิ่งฮุ่ยหันกลับมามองหน้าอีกฝ่าย เอียงคอเล็กน้อยแล้วถามด้วยสายตาดูแคลน

"แม่ฉันจะเลื่อนหรือไม่เลื่อนตำแหน่ง แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับเธอไม่ทราบ"

เมื่อเจอท่าทีเย็นชาของเลิ่งฮุ่ย เหมิงเหมยก็ทำสีหน้าเหมือนคนเจ็บปวด "ทำไมต้องพูดจาห่างเหินขนาดนั้นด้วย ถึงยังไงเราก็เคยอยู่บ้านเดียวกันมาเป็นสิบปี มีความผูกพันโตมาด้วยกันนะ เธอจำเป็นต้องทำเย็นชาใส่ฉันขนาดนี้เลยเหรอ"

เลิ่งฮุ่ยหลุบตาลงต่ำ ริมฝีปากยกยิ้มหยัน "แล้วเธออยากให้ฉันทำท่าทางยังไงใส่ล่ะ หรือต้องให้ฉันแสดงบทพี่น้องรักใคร่กลมเกลียว ควักหัวใจออกมาตีแผ่ หรือต้องร้องห่มร้องไห้ซาบซึ้งที่เราเป็นครอบครัวเดียวกันงั้นสิ"

เหมิงเหมยรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "อย่ามาประชดกันหน่อยเลย คนอย่างเธอที่มีหนามแหลมรอบตัว ฉันรับมือไม่ไหวหรอก"

"งั้นถ้าไม่มีธุระอะไร ฉันขอตัว" เลิ่งฮุ่ยตัดบท เตรียมจะเข็นจักรยานกลับไปเข้าแถว

เหมิงเหมยร้อนรนขึ้นมาทันที รีบกระโดดมาขวางหน้าไว้อีกรอบ

"เดี๋ยวสิ! ฉันได้ยินเขาพูดกันว่า..." เหมิงเหมยชะงักคำพูด สายตาเหลือบไปเห็นชุดทำงานที่เลิ่งฮุ่ยสวมอยู่ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะละล่ำละลักถาม "ทำไมเธอถึงใส่ชุดฟอร์มของโรงงานเครื่องจักร แล้วเวลานี้เธอมาอยู่ที่นี่... หรือว่าเธอมาทำงานที่นี่"

เลิ่งฮุ่ยก้มลงมองชุดของตัวเองแล้วหัวเราะในลำคอ "ฉันล่ะเป็นห่วงระดับสติปัญญาของเธอจริงๆ ความรู้สึกช้าชะมัด"

เมื่อยังไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน เหมิงเหมยไม่มีทางปล่อยเลิ่งฮุ่ยไปง่ายๆ เธอพุ่งเข้าไปคว้าแขนเลิ่งฮุ่ยไว้ แล้วเขย่าถามอย่างคาดคั้น

"เธอเข้ามาทำงานได้ยังไง ป้าสะใภ้ใหญ่ใช้เส้นสายจากการเลื่อนตำแหน่งฝากเธอเข้างานใช่ไหม แล้วตอนนี้เธอได้บรรจุเป็นพนักงานประจำหรือยัง"

เลิ่งฮุ่ยสะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุม "เธอเป็นใครมายุ่งอะไรด้วย ฉันไม่มีความจำเป็นต้องตอบคำถามเธอ น่ารำคาญชะมัด แต่เช้าตรู่ก็มาอาละวาดเป็นบ้าเป็นหลังอยู่หน้าโรงงานคนอื่น"

เหมิงเหมยถูกสะบัดจนเซถอยหลังไปหลายก้าว แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม วิ่งกลับมาดักหน้าไว้อีกครั้ง

"เธอยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ! อีกอย่าง ฉันได้ข่าวมาว่าโรงงานเครื่องจักรกำลังตั้งแผนกใหม่ จะมีการรับคนงานเพิ่ม เรื่องนี้จริงไหม เธอ... เธอช่วยไปพูดกับแม่เธอให้หน่อยสิ ขอโควตาให้ฉันสักที่หนึ่ง"

เมื่อถูกขวางทางซ้ำซาก เลิ่งฮุ่ยมองท่าทางที่ดูเหมือนเป็นสิทธิอันชอบธรรมของเหมิงเหมยแล้วก็ให้รู้สึกตลกจนหลุดขำออกมา

"ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะ ฉันไม่มีหน้าที่ต้องมานั่งตอบคำถามเธอ แล้วแม่ฉันตอนนี้ก็ตัดขาดจากบ้านตระกูลเหมิงของพวกเธอไปแล้วด้วย มีเหตุผลอะไรที่แม่ต้องไปก้มหัวขอร้องคนอื่นเพื่อเธอ เธอรู้ไหมว่าตอนนี้โควตางานที่หนึ่งมันราคาเท่าไหร่ แล้วมีคนแย่งกันหัวร้างข้างแตกขนาดไหน"

เลิ่งฮุ่ยขยับตัวเข้าประชิดแล้วผลักเหมิงเหมยที่ยืนขวางทางอยู่

"ถ้าไม่รู้ ก็แปลว่าเธอโง่เง่าเต่าตุ่น กลับไปถามพ่อเธอซะ แต่ถ้ารู้อยู่แล้วแต่ยังหน้าด้านมาขอให้แม่ฉันช่วยฟรีๆ ก็แปลว่าเธอไร้ยางอาย! คิดจะมาชุบมือเปิบเอาเปรียบคนอื่น ฝันไปเถอะ หลบไป!"

คราวนี้เลิ่งฮุ่ยไม่ออมแรง ผลักเต็มกำลังจนเหมิงเหมยที่ไม่ได้ตั้งหลักหงายหลังล้มตึง ก้นกระแทกพื้นซีเมนต์เข้าอย่างจังจนส่งเสียงร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด

ความเจ็บแล่นปราดขึ้นมาจนน้ำตาคลอเบ้า แต่ตัวต้นเหตุก็ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เลิ่งฮุ่ยเข็นจักรยานเดินเชิดหน้าจากไปอย่างไม่ไยดี

หลังจากความเจ็บปวดทุเลาลง เหมิงเหมยตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น ก้มมองฝ่ามือที่ถลอกปอกเปิกด้วยความคับแค้นใจ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแน่น

เมื่อเลิ่งฮุ่ยเดินกลับมาสมทบ ถังหลินก็กวาดสายตามองลูกสาวแวบหนึ่ง

"แม่นั่นมาหาเรื่องอะไรลูก"

เลิ่งฮุ่ยจัดคอเสื้อชุดทำงานให้เข้าที่ พลางแค่นหัวเราะ "จะมีเรื่องดีอะไรได้ล่ะแม่ ก็เหมือนพวกแมวจรจัดที่ได้กลิ่นคาวปลานั่นแหละ ข่าวเรื่องโรงงานตั้งแผนกใหม่ ไม่รู้แม่นั่นไปมุดรูไหนฟังมา วันนี้เลยแจ้นมาหา หวังจะให้แม่หาโควตางานให้สักที่"

"ฝันกลางวันชัดๆ" ถังหลินส่ายหน้า พยักพเยิดให้ลูกสาวรีบเดิน เพราะใกล้จะได้เวลาเข้างานแล้ว แต่พวกเธอยังเดินไปไม่ถึงตึกสำนักงานเลย

"หนูว่าช่วงนี้ทางเขตคงเริ่มรณรงค์เกณฑ์วัยรุ่นว่างงานไปชนบทอีกรอบแน่ๆ ไม่อย่างนั้นแม่นั่นคงไม่กระตือรือร้นวิ่งหา งานขนาดนี้หรอก"

ยุคสมัยนี้ วัยรุ่นในเมืองที่เรียนจบแล้วไม่มีงานทำมีอยู่เกลื่อนเมือง ตำแหน่งงานสักที่หนึ่งหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

คนสมัครงานหนึ่งตำแหน่ง มีคนรอเสียบเป็นร้อยคน คำพูดนี้ไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด

ถังหลินเองมีโควตางานอยู่ในมือหนึ่งที่ ถ้าเธอปล่อยข่าวออกไป เชื่อเถอะว่าจะมีคนแห่เอาเงินหลายร้อยหยวนมาประเคนให้ถึงหน้าบ้านเพื่อซื้อสิทธิ์นี้ทันที

ทั้งสองนำรถจักรยานไปจอดในโรงเก็บรถ ล็อคกุญแจเรียบร้อยแล้วก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปยังตึกสำนักงาน

ขณะที่เดินขึ้นบันได เสียงรองเท้ากระทบพื้นดัง "ตึกๆ" จู่ๆ ถังหลินก็หยุดเดิน เธอกอดราวบันไดเหล็กแล้วหันกลับมามองเลิ่งฮุ่ยที่เดินตามหลังมา ดวงตาของเธอฉายแววเจ้าเล่ห์พร้อมรอยยิ้มที่มีความนัย

"ถามจริงๆ นะ ลูกจะติดใจไหมถ้าต้องทำงานที่เดียวกับแม่นั่น"

เลิ่งฮุ่ยเดินแซงแม่ขึ้นไป พอถึงชั้นสองก็หันกลับมามองพลางกรอกตาใส่ แล้วปัดฝุ่นที่ชุดทำงานของตัวเองเบาๆ

"หนูไม่ใช่พวกชอบทรมานตัวเองนะแม่ รู้อยู่เต็มอกว่าดวงไม่สมพงศ์กับยัยนั่น ขืนต้องมาเป็นเพื่อนร่วมงานกัน มีหวังประสาทกินตายพอดี แม่ถามทำไมเนี่ย"

ถังหลินพยักหน้าหงึกหงัก "โอเค แม่รู้แล้วว่าจะจัดการยังไง"

เลิ่งฮุ่ยยังงงๆ ว่าแม่จะทำอะไร แต่ก็แยกย้ายกันไปทำงาน

ปรากฏว่าพอเลิ่งฮุ่ยเดินตรวจตราความเรียบร้อยในโรงงานได้รอบหนึ่ง แล้วกลับเข้ามาที่ห้องพัก เธอก็ได้ยินเพื่อนร่วมงานจับกลุ่มคุยกันเรื่องโควตางานที่เพิ่งหลุดออกมา

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงต่อมา ในห้องทำงานใหม่ของถังหลิน

ถังหลินดันเงินปึกหนึ่งที่มีแต่ธนบัตรใบละสิบหยวนมาตรงหน้าลูกสาว

"ทั้งหมดหกร้อยหยวนถ้วน เก็บไว้สิ"

เลิ่งฮุ่ยกวาดนิ้วผ่านปึกธนบัตรอย่างชำนาญ เสียงกระดาษเสียดสีกันดัง "พรึ่บๆ" ฟังดูไพเราะเสนาะหูในห้องเงียบๆ จนกระทั่งนับใบสุดท้ายเสร็จ เธอจึงเงยหน้ามองแม่

"นี่แม่ขายโควตางานไปแล้วเหรอคะ"

ถังหลินดีดนิ้วดังเปาะ "ฉลาดมาก!"

"เมื่อเช้าตอนลูกพูดเตือนสติ แม่ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที เก็บโควตานั้นไว้กับตัวก็กินไม่ได้ แต่ข้างนอกนั่นมีคนอยากเข้าโรงงานจนตัวสั่น สู้ปล่อยขายไป คนซื้อได้งาน แม่ได้เงินมากอดเล่น วิน-วินทั้งคู่ เลิศจะตาย!"

เลิ่งฮุ่ยรีบเก็บเงินเข้ามิติส่วนตัว แล้วเคาะโต๊ะเบาๆ เตือนสติแม่

"แม่คะ คีพลุคหน่อยค่ะ อย่าให้คนอื่นมาเห็นแม่ทำท่าทางหน้าเงินแบบนี้ เดี๋ยวจะเสียภาพพจน์หัวหน้าหมด!"

[จบบท]