“ท่านพ่อดีกับท่านถึงเพียงนั้น...” ผ่านไปนาน จ้าวซานนีจึงฝืนเค้นคำพูดนี้ออกมาได้
เถ้าแก่เสิ่นเบ้ปาก แสดงท่าทีดูแคลน
จินเสี่ยวเยี่ยกล่าวว่า “เถ้าแก่เสิ่น อาจารย์ของท่านมีบุญคุณต่อท่านหนักหนาดุจขุนเขา แต่ท่านกลับคิดช่วงชิงกิจการของเขา ไม่กลัวได้รับผลกรรมหรือ?”
“บุญคุณหนักหนาดุจขุนเขาอะไรกัน? ก็แค่ใช้ข้าเป็นคนงานสารพัดไม่ใช่หรือ? ยังคิดจะให้ข้าเลี้ยงดูบุตรชายปัญญาอ่อนกับหลานชายปัญญาอ่อนของเขาไปตลอดชีวิตอีก!” เถ้าแก่เสิ่นหัวเราะเยาะ
ทุกคนต่างพูดว่าอาจารย์ดีกับเขา มีบุญคุณต่อเขา และเขาต้องตอบแทนอาจารย์... เขาติดตามอาจารย์ทำงานตั้งแต่อายุสิบกว่าปี ตรากตรำทำงานมาถึงยี่สิบปีแล้ว แต่ยังถูกดุด่าอยู่เสมอ
สุดท้ายยังบอกว่าจะยกร้านให้เขา แต่ของที่อยู่ในร้านกลับให้เขาจ่ายเงิน ส่วนตัวร้านก็ยังต้องจ่ายค่าเช่า
เขายังต้องเลี้ยงดูคนทั้งครอบครัวนั้นไปตลอดชีวิตอีกหรือ?
จ้าวซานนีกล่าวว่า “ท่าน... ท่าน...”
จินเสี่ยวเยี่ยหันไปมองจ้าวซานนี “ท่านป้าจ้าว คนผู้นี้จิตใจคดมาตั้งแต่ราก ในเมื่อเขาเป็นเช่นนี้ มิสู้แจ้งทางการเสียเลย”
“แจ้งทางการหรือ? พวกเจ้าไปแจ้งสิ! สัญญาเขียนไว้ชัดเจนด้วยหมึกดำบนกระดาษขาว ต่อให้เป็นท่านเซี่ยนลิ่ง ก็แย่งร้านของข้าไปไม่ได้” เถ้าแก่เสิ่นกล่าวด้วยสีหน้ามั่นใจ
สัญญาฉบับนั้นเขาเป็นผู้หาคนมาเขียน และแอบเล่นเล่ห์กลไว้เล็กน้อย
อาจารย์ของเขาตั้งใจขายโลงศพ ไม้ และสิ่งของอื่นที่ยังขายไม่ออกในร้านให้เขาในราคาหนึ่งร้อยยี่สิบตำลึง แต่เขากลับแก้ไขเป็นขายร้านให้เขา
เมื่อมีสัญญาอยู่ เซี่ยนลิ่งโก่วก็ทำอะไรเขาไม่ได้!
ยิ่งกว่านั้น เรื่องนี้อาจไม่ไปถึงตรงหน้าเซี่ยนลิ่งโก่วเสียด้วยซ้ำ ส่วนเจ้าหน้าที่กับเสมียนชั้นผู้น้อยเบื้องล่างนั้น ขอเพียงจ่ายเงินเล็กน้อยก็จัดการได้แล้ว แน่นอนว่าเถ้าแก่เสิ่นไม่ต้องการให้เรื่องบานปลาย เขาจึงผ่อนน้ำเสียงลงแล้วกล่าวกับจ้าวซานนีว่า
“พี่สะใภ้ เรื่องนี้พวกท่านอย่าสร้างความวุ่นวายจะดีกว่า ขอเพียงพวกท่านไม่ก่อเรื่อง ข้าก็ยังจะเลี้ยงดูอาจารย์ยามชรา ค่าเช่าในตัวอำเภอแพง พวกท่านย้ายไปอยู่ชนบทได้ ข้าจะให้ปีละสิบตำลึงเงิน เป็นอย่างไร?”
จ้าวซานนีทำอะไรไม่ถูกไปนานแล้ว เวลานี้หลีชิงจื้อเดินเข้ามาจากหน้าร้าน “ท่านพูดเพียงว่าจะเลี้ยงดูอาจารย์ยามชรา... รอให้อาจารย์ของท่านเสียชีวิตแล้ว ท่านก็คงไม่ให้แม้แต่เงินสิบตำลึงนั้นอีกใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถ้าแก่เสิ่นก็โกรธเพราะถูกแทงใจดำ เขากำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่กลับเห็นว่าคนที่มาครั้งนี้ร้ายกาจยิ่งกว่าจินเสี่ยวเยี่ยเสียอีก
เบื้องหลังจินเสี่ยวเยี่ยมีเพียงชายฉกรรจ์ไม่กี่คนติดตามมา แต่เบื้องหลังคนผู้นี้กลับมีเจ้าหน้าที่ที่ว่าการอำเภอติดตามมาด้วย! เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่เหล่านั้น ความโกรธของเถ้าแก่เสิ่นก็พลันมอดดับ
หลังจากจินเสี่ยวเยี่ยกับคนอื่นเข้าไปในร้านเมื่อครู่ หลีชิงจื้อก็สอบถามเพื่อนบ้านซ้ายขวาว่าเถ้าแก่เสิ่นผู้นี้เป็นคนเช่นไร
เถ้าแก่เสิ่นผู้นี้... คงเรียกได้ว่าเป็น “ความมุ่งร้ายของผู้รับความช่วยเหลือ”
เรื่องเช่นนี้พบเห็นได้ทั่วไป คนส่วนใหญ่หลังจากช่วยเหลือผู้อื่นแล้วย่อมหวังว่าจะได้รับความซาบซึ้ง แต่บางครั้งสิ่งที่ผู้รับความช่วยเหลือตอบแทนผู้มีพระคุณกลับไม่ใช่ความซาบซึ้ง หากเป็นความมุ่งร้ายอย่างรุนแรง
แท้จริงแล้ว หากไม่มีเถ้าแก่หยาง เถ้าแก่เสิ่นคงอดตายอยู่ข้างถนนไปนานแล้ว เป็นเถ้าแก่หยางที่เก็บเขากลับมา เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ และยังถ่ายทอดฝีมือทำมาหากินให้ด้วย ตามคำบอกเล่าของผู้คนแถวนั้น เถ้าแก่หยางเลี้ยงดูเถ้าแก่เสิ่นประหนึ่งบุตรชายแท้ ๆ ทุ่มเทให้ทุกอย่าง และยังช่วยจัดการแต่งภรรยาให้เขาอีกด้วย
น่าเสียดาย ยิ่งเถ้าแก่หยางช่วยเหลือเถ้าแก่เสิ่นมากเท่าใด เถ้าแก่เสิ่นก็ยิ่งมุ่งร้ายต่อเขามากขึ้นเท่านั้น
หลังจากได้ร้านมาเมื่อห้าปีก่อน เถ้าแก่เสิ่นที่เคยเอาอกเอาใจเถ้าแก่หยางก็ไม่สนใจเถ้าแก่หยางอีกต่อไป เท่านั้นยังไม่พอ เขายังหย่าภรรยาที่ให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวแก่เขาแล้ว และช่วงนี้กำลังคิดจะแต่งภรรยาใหม่
แท้จริงแล้วคนละแวกนั้นต่างดูแคลนเถ้าแก่เสิ่น แต่ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับตน คนส่วนใหญ่จึงไม่ยอมเผชิญหน้ากับเถ้าแก่เสิ่นเพียงเพื่อบ้านสกุลหยาง อย่างมากก็เพียงไม่คบหากับคนบ้านเถ้าแก่เสิ่น
ขณะที่หลีชิงจื้อรู้เรื่องทั้งหมดและกำลังทอดถอนใจว่าเถ้าแก่เสิ่นช่างไร้ยางอาย คนที่ติดตามเขามาตลอดก็ปรากฏตัว ที่แท้กลับเป็นเจ้าหน้าที่ที่ว่าการอำเภอหลายคน
เจ้าหน้าที่เหล่านั้นทำท่าทางราวกับบังเอิญพบเขา แล้วยังถามว่าเขาต้องการความช่วยเหลือหรือไม่...
แน่นอนว่าเขาย่อมต้องการความช่วยเหลือ หลีชิงจื้อจึงพาพวกเขาเข้าไปในร้าน
หลีชิงจื้อมองจ้าวซานนี แล้วมองเถ้าแก่เสิ่น ก่อนกล่าวว่า “เรื่องนี้ ข้าคิดว่าแจ้งทางการจะดีกว่า”
เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องของบ้านสกุลหยางเป็นเพียงศิษย์เนรคุณค้างค่าเช่า ตั้งใจเพียงช่วยจ้าวซานนีขับไล่ศิษย์ผู้นี้ออกไปและยึดร้านคืนก็พอ แต่คาดไม่ถึงว่าศิษย์ผู้นี้ยังติดค้างเงินบ้านสกุลหยางหนึ่งร้อยยี่สิบตำลึง และถึงขั้นคิดฮุบร้านไว้เป็นของตน เรื่องนี้ร้ายแรงแล้ว มอบให้เซี่ยนลิ่งโก่วจัดการย่อมเหมาะสมกว่า
คราวนี้เถ้าแก่เสิ่นลนลานขึ้นมาจริง ๆ แต่ต่อให้เขาลนลานก็ไร้ประโยชน์ เจ้าหน้าที่เหล่านั้นก้าวเข้าไปควบคุมตัวเถ้าแก่เสิ่นทันที และเรียกจ้าวซานนีไปด้วย
“เสี่ยวเยี่ย เจ้าไปจัดการธุระก่อนเถอะ ข้าจะไปที่ว่าการอำเภอสักเที่ยว” หลีชิงจื้อกล่าว
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับจินเสี่ยวเยี่ย นางไม่จำเป็นต้องไปที่ว่าการอำเภอ แต่หลีชิงจื้อตั้งใจจะไปด้วย
เรื่องนี้... เขารู้สึกว่าสามารถนำไปเขียนเป็นเรื่องราวที่ดีได้อีกเรื่องหนึ่ง
ยังเหลือเวลาอีกระยะหนึ่งกว่าจะถึงวันปีใหม่ เขาสามารถเขียนเรื่องเพิ่มได้อีกเรื่องพอดี
เถ้าแก่เสิ่นมีไหวพริบ แต่ไม่เคยเล่าเรียนหนังสือ จึงไม่เข้าใจกฎหมายของแคว้นต้าฉี
แคว้นต้าฉีให้ความสำคัญกับการเคารพอาจารย์และให้คุณค่าต่อหลักธรรมเป็นอย่างยิ่ง การกระทำเช่นเถ้าแก่เสิ่นนี้ต้องถูกจำคุก!
ดังนั้น แม้จะไปถึงที่ว่าการอำเภอแล้ว เขาก็ยังยืนกรานว่าเถ้าแก่หยางขายร้านให้ตน แต่เมื่อเซี่ยนลิ่งโก่วเรียกเถ้าแก่หยาง รวมถึงภรรยาที่ถูกเถ้าแก่เสิ่นหย่ามาสอบถาม ความจริงทั้งหมดก็ปรากฏชัด
แท้จริงแล้วหากเป็นเมื่อก่อน เรื่องนี้คงไม่ไปถึงตรงหน้าเซี่ยนลิ่งโก่ว รอเพียงเถ้าแก่เสิ่นยัดเงินให้เสมียนชั้นผู้น้อย ร้านแห่งนี้อาจกลายเป็นของเขาจริง ๆ ส่วนคนบ้านสกุลหยางก็ทำได้เพียงถูกบีบให้ย้ายไปอยู่ชนบท... แต่คราวนี้หลีชิงจื้อเข้ามาแทรกแซงแล้ว
หลังจากมองดูเหตุการณ์ทั้งหมด หลีชิงจื้อก็เข้าใจความคิดของเถ้าแก่เสิ่นอย่างถ่องแท้
เถ้าแก่หยางเลี้ยงดูเขาประหนึ่งบุตรชายแท้ ๆ และเข้มงวดกับเขามาก เขาจึงรู้สึกว่าเถ้าแก่หยางทารุณเขาและบังคับให้เขาทำงาน เถ้าแก่หยางหมายตาหญิงสาวที่มีคุณธรรมคนหนึ่งไว้แล้วถามว่าเขาต้องการแต่งงานหรือไม่ เขากลับคิดว่าเถ้าแก่หยางบังคับให้เขาแต่ง จึงแต่งภรรยาด้วยความเคียดแค้น
ภายในร้านของเถ้าแก่หยางไม่เพียงมีเครื่องมือสารพัด ยังมีไม้เนื้อดีราคาสูงอีกจำนวนมาก รวมแล้วมีมูลค่าอย่างน้อยหนึ่งร้อยสามสิบตำลึงเงิน สุดท้ายกลับขายให้เขาเพียงหนึ่งร้อยยี่สิบตำลึง ทั้งยังให้เช่าร้านในราคาต่ำ เท่ากับยอมให้เขาสืบทอดกิจการร้าน แต่เขากลับคิดว่าเถ้าแก่หยางต้องการให้เขาหาเงินเลี้ยงดูบ้านสกุลหยาง
กล่าวให้ถึงที่สุดแล้ว เขาก็เป็นเพียงคนเห็นแก่ตัวที่คิดช่วงชิงทรัพย์สินของบ้านสกุลหยางเท่านั้น
กลับเป็นเถ้าแก่หยางเสียอีกที่ตอนแรกไม่อยากทำให้เรื่องบานปลาย จนภายหลังตระหนักว่าหากไม่เอาเรื่อง ร้านอาจถูกยึดไป จึงร้องไห้ฟูมฟายกล่าวโทษศิษย์ของตน
“คิดไม่ถึงว่าในโลกนี้จะมีคนไร้ยางอายถึงเพียงนี้!” หลังพิจารณาคดีเสร็จ เซี่ยนลิ่งโก่วก็โกรธมากจนอดด่าเถ้าแก่เสิ่นไม่ได้
หลีชิงจื้อกล่าวว่า “ใต้เท้าอย่าได้โมโหเลย ตอนนี้เขาก็นับว่าได้รับผลกรรมแล้ว... อีกทั้งเรื่องนี้ยังสามารถนำไปเขียนเป็นเรื่องเล่าได้ด้วย...”
เซี่ยนลิ่งโก่วพลันลืมความโกรธไปทันที “จริงด้วย!” คดีนี้ไม่เพียงนำไปเขียนเป็นเรื่องเล่าได้เท่านั้น ยังสามารถนำขึ้นเวทีแสดงได้อีกด้วย!
เดี๋ยวก่อน เรื่องราวหลายเรื่องก่อนหน้านี้ก็นำขึ้นเวทีแสดงได้เช่นกัน!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซี่ยนลิ่งโก่วก็ตื่นเต้นไปทั้งตัว หลีชิงจื้อจึงกล่าวว่า “ใต้เท้า ก่อนสิ้นปีข้าน่าจะเขียนเรื่องนี้เสร็จ หลังปีใหม่ข้าจะไปเล่าเรียนกับซิ่วไฉหลี่แล้ว...”
“หลานรัก เจ้าคิดว่า หากข้าหาคนมาดัดแปลงเรื่องราวเหล่านี้เป็นบทละคร แล้วให้คณะงิ้วนำไปแสดงจะเป็นอย่างไร?” เซี่ยนลิ่งโก่วถาม
หลีชิงจื้อชะงักเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “เป็นความคิดที่ดีขอรับ!”
หลีชิงจื้อเป็นคนจากยุคปัจจุบัน หลังทะลุมิติมายังสมัยโบราณก็ไม่เคยชมการแสดงงิ้วมาก่อน จึงนึกถึงเรื่องนี้ไม่ออกในทันที แต่ตอนนี้เมื่อเซี่ยนลิ่งโก่วเสนอขึ้นมา... เขาลองค้นดูความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จึงพบว่าผู้คนในยุคนี้ล้วนชื่นชอบชมการแสดงงิ้ว
หากดัดแปลงเป็นบทละคร เรื่องราวเหล่านี้ก็น่าจะแพร่ออกไปนอกอำเภอฉงเฉิง บางทีอาจแพร่ไปทั่วทุกสารทิศ สืบทอดไปถึงชนรุ่นหลัง แล้วทุกคนก็จะรู้ว่า “แคว้นต้าฉีมีโก่วชิงเทียนผู้หนึ่ง”
แค่ก ๆ แซ่ของเซี่ยนลิ่งโก่วช่างไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย
แต่เซี่ยนลิ่งโก่วไม่รู้สึกกระดากบ้างหรือ? หากมีคนนำเรื่องของเขาไปขับร้องบนเวที หลีชิงจื้อคงรู้สึกกระดากอย่างยิ่ง
แต่เซี่ยนลิ่งโก่วไม่รู้สึกกระดากแม้แต่น้อย ผู้ใดบ้างไม่อยากมีชื่อเสียง? เพียงคิดว่าในอนาคตอาจมีคนนำเรื่องของเขาไปขับร้องบนเวที เขาก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว ขณะเดียวกัน เขายังตัดสินใจแน่วแน่ว่าในภายหน้าจะต้องเป็นขุนนางผู้ซื่อสัตย์เที่ยงธรรม เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เผลอทำเรื่องผิดพลาดจนถูกผู้คนด่าทอ