“ดูท่าวันเวลาของอาจารย์หลี่คงไม่ง่ายนัก...”
“จริง” จูสวินเหมี่ยวนึกถึงสมาชิกจำนวนมหาศาลในบ้านของอาจารย์ตน ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ โชคดีที่ท่านพ่อของเขาไม่รับอนุ!
ท่านพ่อของเขายังไม่ต้องการมีบุตรชายมากเกินไปด้วย เพราะสิ่งที่ท่านพ่อต้องการคือสืบทอดทรัพย์สินของบ้านสกุลจู มิใช่แบ่งให้คนจำนวนมาก ยิ่งแบ่งไปเรื่อย ๆ สุดท้ายแต่ละคนก็จะได้รับเงินเพียงเล็กน้อย
ส่วนอาจารย์ของเขานั้น ตอนนี้ร่างกายยังแข็งแรงและยังหาเงินได้ ชีวิตความเป็นอยู่ของคนทั้งบ้านจึงยังพอไปได้ แต่เมื่ออาจารย์ของเขาอายุมากขึ้น และเมื่อบุตรชายทั้งเจ็ดแยกเรือนออกไป หากในหมู่คนเหล่านั้นมีผู้ที่ประสบความสำเร็จก็นับว่ายังดี แต่หากไม่มีความสามารถ สุดท้ายก็อาจยากจนข้นแค้นก็เป็นได้
ทั้งสองพูดคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง หลีชิงจื้อก็พอเข้าใจสถานการณ์ของซิ่วไฉหลี่แล้ว อำเภอฉงเฉิงมีผู้สอบได้ระดับจวี่เหรินไม่มาก แต่จำนวนซิ่วไฉถือว่าไม่น้อย เฉพาะซิ่วไฉที่พำนักอยู่ในอำเภอก็มีราวยี่สิบกว่าคน
สาเหตุที่ซิ่วไฉหลี่สามารถเปิดสำนักศึกษา และยังขยายสำนักศึกษาให้ใหญ่โตได้ ก็เพราะเขามีความรู้ดีและมีความสามารถอย่างแท้จริง
สมัยที่ซิ่วไฉหลี่ยังหนุ่ม หลายคนถึงกับคิดว่าเขาจะสอบได้ระดับจวี่เหริน แต่ฐานะทางบ้านของเขาธรรมดา อีกทั้งยังลุ่มหลงในสตรี จึงไม่อาจทุ่มเทให้กับการสอบรับราชการได้เต็มที่ หลังจากสอบระดับจวี่เหรินสองครั้งแล้วไม่ผ่าน เขาก็เปิดสำนักศึกษาของตนเองเสียเลย เขามีทั้งภรรยาหลวง อนุ และบุตรธิดามากมาย ย่อมต้องหาทางเลี้ยงดูครอบครัว
ซิ่วไฉหลี่เปิดสำนักศึกษามาเกือบยี่สิบปีแล้ว แม้จะรับศิษย์ทุกคนโดยไม่เลือก จนมีศิษย์อยู่เป็นจำนวนมาก แต่ก็อบรมสั่งสอนจนมีผู้สอบได้ระดับซิ่วไฉหลายคน ด้วยเหตุนี้ คนในอำเภอจึงเต็มใจส่งบุตรหลานไปเรียนกับเขา ตัวอย่างเช่น จูสวินเหมี่ยว เข้าศึกษาในสำนักศึกษาของซิ่วไฉหลี่ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ
ทุกปีจูเฉียนจ่ายค่าเล่าเรียนให้ซิ่วไฉหลี่ยี่สิบตำลึงเงิน อีกทั้งในทุกเทศกาลยังมอบของกำนัลให้ด้วย ซิ่วไฉหลี่จึงเอาใจใส่การสั่งสอนจูสวินเหมี่ยวเป็นพิเศษ ทุกวันจะหาเวลาอธิบายหลักแห่งคัมภีร์ให้เขา อีกทั้งยังตรวจบทความของเขาอย่างละเอียดก่อนจะชี้แนะเป็นรายจุด
“หากเป็นเช่นนี้ วันหน้าถ้าข้าจะเรียนหนังสือ ก็ไปเรียนกับซิ่วไฉหลี่ได้เช่นกัน” หลีชิงจื้อกล่าว
“ท่านหลียังจะเรียนหนังสืออีกหรือ?” จูสวินเหมี่ยวถามด้วยความประหลาดใจ เขาเคยอ่านหนังสือที่หลีชิงจื้อเขียน ภายในนั้นมีหลักคิดมากมายที่ทำให้เขาได้รับประโยชน์อย่างยิ่ง จึงเผลอยกให้หลีชิงจื้อเป็นผู้มีความสามารถไปโดยปริยาย
หลีชิงจื้อกล่าวว่า “ข้าตั้งใจจะเข้าสอบรับราชการ แต่ความรู้ยังไม่ดีพอ จึงคิดจะหาสำนักศึกษาเข้าเรียน หรือไม่ก็หาผู้มีความรู้มาชี้แนะสักระยะ”
“ท่านหลีถ่อมตัวเกินไปแล้ว!” จูสวินเหมี่ยวกล่าว
หลีชิงจื้อมองสีหน้าของจูสวินเหมี่ยว ก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงอ่านหนังสือที่เขาเขียนแล้ว จึงนึกภาพเขาไว้ดีเกินความเป็นจริงไปบ้าง แต่สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง ความรู้ของเขาไม่ได้ดีนักจริง ๆ
หลีชิงจื้อไม่ได้ปิดบัง เขาเล่าถึงการศึกษาของเจ้าของร่างเดิม ก่อนจะกล่าวว่า
“ตอนวัยเยาว์ข้าไม่เคยเห็นคุณค่าของโอกาสในการเรียนหนังสือ ต่อมาบ้านเกิดประสบภัย ต้องหลบหนีระหกระเหินมาตลอด กว่าจะมาตั้งหลักที่หมู่บ้านเมี่ยวเฉียนได้ ก็ยังประสบเคราะห์ร้ายอีก...ก่อนหน้านี้แม้แต่อาหารยังแทบกินไม่อิ่ม ต้องขอบคุณนายท่านจูที่จ้างข้าเขียนหนังสือ”
จูสวินเหมี่ยวฟังแล้วรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นว่าหลีชิงจื้อเปิดเผยตรงไปตรงมา เขาก็ไม่ถึงกับโกรธเคือง ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกชื่นชมอยู่ไม่น้อย แม้หลีชิงจื้อจะอยู่ในสภาพเช่นนี้ ก็ยังคิดจะเรียนหนังสือ ต่างจากตัวเขาที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นคุณค่าของโอกาสในการศึกษา เอาแต่คิดจะเกียจคร้านอยู่เสมอ
เมื่อนึกถึงตรงนี้ จูสวินเหมี่ยวก็กล่าวว่า
“ท่านหลี หากท่านอยากเรียนหนังสือ ข้ายืมหนังสือให้ได้ หากมีข้อสงสัยอันใด ก็มาถามข้าได้เช่นกัน”
“เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณคุณชายจูแล้ว” หลีชิงจื้อกล่าวขอบคุณ
ทั้งสองสนทนากันอย่างถูกคอ หลีชิงจื้อจึงเอ่ยถึงเหยาเจิ้นฟู่
จูสวินเหมี่ยวรู้จักเหยาเจิ้นฟู่ “ตั้งแต่สิบปีก่อน เหยาเจิ้นฟู่ก็จ่ายเงินเพิ่มทุกปีเพื่อเรียนหลักแห่งคัมภีร์ อีกทั้งยังเคยเข้าสอบระดับเซี่ยนซื่อ แต่ไม่ผ่าน”
การเรียนหลักแห่งคัมภีร์ต้องจ่ายค่าเล่าเรียนปีละเจ็ดตำลึงเงิน ยังไม่รวมค่าพู่กัน หมึก กระดาษ แท่นฝนหมึก หนังสือ และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ของเหยาเจิ้นฟู่ในอำเภอ...หลายปีมานี้ นายท้ายเรือเหยาใช้เงินกับเหยาเจิ้นฟู่ไปไม่น้อยจริง ๆ
จูสวินเหมี่ยวกล่าวต่อว่า “ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าเขาอยากหางานทำ ข้าเคยคิดจะให้เขาไปดูแลร้านค้าแห่งหนึ่งในชื่อของข้า แต่เสียดายที่เขาไม่ยอม”
เมื่อสามปีก่อน เถ้าแก่ร้านแห่งหนึ่งในชื่อของเขาถูกไล่ออกเพราะทำบัญชีเท็จและยักยอกเงิน เขาจึงไปหานายหน้าจัดหาคน ให้ช่วยหาเถ้าแก่คนใหม่ ตอนที่ทราบจากนายหน้าว่าสหายร่วมสำนักของเขาอย่างเหยาเจิ้นฟู่ก็เคยมาหานายหน้าเช่นกัน เขาจึงคิดจะให้เหยาเจิ้นฟู่ไปทำ แต่เหยาเจิ้นฟู่กลับปฏิเสธ
แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย เพราะภายหลังบุตรชายคนหนึ่งของซิ่วไฉหลี่ไปรับตำแหน่งนั้น ซิ่วไฉหลี่จึงมอบหนังสือที่ใส่คำอธิบายไว้หลายเล่มให้เขาเป็นการตอบแทน
พูดไปพูดมา จูสวินเหมี่ยวก็เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองพูดเรื่องของตัวเองต่อหน้าหลีชิงจื้อมากเกินไปเสียแล้ว
แต่หลีชิงจื้อมองเขาด้วยสายตาจริงใจมาตลอด...พูดมากอีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร?
จูสวินเหมี่ยวยังมีธุระ อีกทั้งเวลาเขาเขียนบทความก็ไม่ชอบให้ผู้ใดรบกวน...หลังจากสนทนากับหลีชิงจื้ออยู่หนึ่งชั่วยาม เขาก็ขอตัวจากไป ก่อนจากยังกล่าวว่า “ท่านหลี ท่านเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก เขียนให้น้อยลงหน่อยก็ได้ หนังสือของท่านพ่อไม่รีบร้อน”
แม้เขาจะอยากอ่านเนื้อหาตอนต่อไปใจจะขาด แต่เมื่อเห็นหลีชิงจื้อผอมถึงเพียงนี้...เขาย่อมไม่อาจใช้งานหลีชิงจื้อหนักเกินไป
หลีชิงจื้อยิ้มพลางรับคำ
เมื่อจูสวินเหมี่ยวจากไปแล้ว หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาก็รีบวิ่งเข้ามาเรียกท่านพ่อทันที
จินเสี่ยวเยี่ยกำชับลูกทั้งสองไว้ก่อนแล้วว่า เวลาที่หลีชิงจื้อกำลังทำงานสำคัญ ห้ามไปรบกวน แต่พอหลีชิงจื้อว่างเมื่อใด เด็กทั้งสองก็จะรีบเข้ามาหาทันที
“ต้าเหมา เอ้อร์เหมา เจ้าตัวน้อยของพ่อ” หลีชิงจื้อหอมแก้มลูกทั้งสอง พูดคุยกับพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยให้ไปเล่นกันเอง เพราะเขาต้องเขียนหนังสือต่อแล้ว
เขาเตรียมของเล่นไว้ให้ลูกทั้งสองอยู่บ้าง ซึ่งก็เป็นเพียงก้อนหินสวย ๆ กับกิ่งไม้เล็ก ๆ เท่านั้น แต่เด็กทั้งสองเพียงโยนก้อนหินขึ้นไปแล้วรับไว้ ก็เล่นกันได้นานมาก
อย่างไรก็ดี การเล่นเช่นนี้ก็ค่อนข้างน่าเบื่อ บางทีเขาอาจซื้อกระดานหมากสักชุด แล้วสอนลูกทั้งสองเล่นหมากห้าตัวเรียง หลีชิงจื้อเติมน้ำลงในแท่นฝนหมึก ก่อนจะเริ่มฝนหมึกและเขียนเนื้อหาตอนต่อไป
การสนทนากับจูสวินเหมี่ยวใช้เวลาไปไม่น้อย ช่วงเช้าวันนี้หลีชิงจื้อจึงเขียนได้เพียงแปดร้อยอักษร แต่ลายมือของเขา...เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ก็ดีขึ้นมากแล้ว
พอเห็นว่าได้เวลาอาหาร หลีชิงจื้อก็พาลูกทั้งสองมุ่งตรงไปยังห้องครัว
โดยปกติผู้ดูแลของบ้านสกุลจูมักได้กินเนื้อหมู วันนี้อาหารที่ได้คือหมูสามชั้นพะโล้ คนละหนึ่งชิ้น หนาราวสองนิ้วมือ นอกจากนี้ยังมีแกงหัวผักกาดดองใส่กากมันหมู และฟักน้ำเต้าต้มผักดอง
ฟักน้ำเต้าที่ว่านี้ก็คือฟักน้ำเต้าแบบเดียวกับที่ใช้ทำน้ำเต้า ชาวอำเภอฉงเฉิงแทบทุกบ้านต่างก็ปลูกกัน ฟักอ่อนนำมาปรุงอาหารได้ ส่วนเมื่อแก่แล้วก็ยังนำมาทำเป็นกระบวยน้ำเต้าหรือภาชนะใส่สุราและน้ำได้
หมูสามชั้นพะโล้ส่งกลิ่นหอมน่ากินมาก หลีชิงจื้อตั้งใจจะหอบกลับบ้านไปให้จินเสี่ยวเยี่ยกับหลีเหล่าเกินกิน ส่วนกับข้าวที่เป็นเนื้อสัตว์ของมื้อเย็น เขาค่อยแบ่งกินกับลูกทั้งสองก็ได้
แต่หลีชิงจื้อเพิ่งนั่งลง พ่อครัวก็ยกชามไก่ผัดแดงมาให้เขาอีกชาม
“นี่คือ?” หลีชิงจื้อถามอย่างประหลาดใจ
พ่อครัวตอบว่า “ท่านหลี นี่เป็นคำสั่งของคุณชาย บอกว่าต่อไปเวลาพวกเขาทำกับข้าวที่เป็นเนื้อสัตว์ ให้แบ่งมาให้ท่านบ้าง เพื่อบำรุงร่างกาย”
หลังจากจูสวินเหมี่ยวพูดคุยกับหลีชิงจื้อเสร็จ ก็ตรงมาที่ห้องครัวทันที พร้อมกำชับพ่อครัวว่า ทุกครั้งที่ทำอาหารประเภทเนื้อสัตว์ให้พวกเขา ให้ทำเพิ่มอีกหน่อย แล้วแบ่งส่วนหนึ่งให้หลีชิงจื้อ
ไก่ชามนี้ก็คือส่วนที่พ่อครัวทำเพิ่มขึ้นมาโดยเฉพาะ
จูสวินเหมี่ยวช่างเป็นคนดีจริง ๆ!
หลีชิงจื้อแบ่งเนื้อไก่เก็บไว้เกือบทั้งหมด ก่อนจะเริ่มรับประทานอาหาร หมูสามชั้นพะโล้จานนั้นเป็นเพียงเนื้อที่ตุ๋นกับซีอิ๊ว รสชาติธรรมดา แต่ไก่จานนี้เป็นอาหารที่พ่อครัวทำให้คนในบ้านสกุลจูรับประทาน ใส่น้ำตาลลงไปด้วย เพียงได้กลิ่นก็หอมแล้ว จินเสี่ยวเยี่ยส่วนใหญ่คงไม่เคยกินไก่ที่อร่อยเช่นนี้มาก่อน
“ท่านพ่อ ไก่นี่อร่อยจริง ๆ!” หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาไม่เคยกินไก่ที่อร่อยเช่นนี้มาก่อน สีหน้าจึงเต็มไปด้วยความดีใจ
“อร่อยก็กินให้มากหน่อย” หลีชิงจื้อกล่าวพลางรับประทานไปด้วย เขากินข้าวเพิ่มอีกสี่ชาม จากนั้นก็ใช้พลังงานที่ได้รับมาปรับสภาพร่างกายของตน ทำให้แขนมีแรงมากยิ่งขึ้น