มีพ่อค้าผู้มั่งคั่งคนหนึ่งต้องการหาหญิงบำเรอในอำเภอฉงเฉิง นอกจากยินดีมอบค่าสินสอดยี่สิบตำลึงเงินแล้ว หลังแต่งงานยังยินดีให้ค่าใช้จ่ายปีละยี่สิบตำลึงเงินอีกด้วย
สวี่เหนียงคว้าโอกาสนั้นมาได้ หากแต่งเข้าครอบครัวชาวนาทั่วไป อย่างมากก็เพียงไม่ต้องอดอยาก แต่หากได้เป็นหญิงบำเรอของพ่อค้าผู้นั้น นางจะได้กินเนื้อ! สวี่เหนียงอยากกินเนื้อ!
พ่อค้าผู้นั้นเช่าบ้านหลังหนึ่งในอำเภอฉงเฉิงให้นางอยู่ ช่วงแรกเขาไม่ได้ใส่ใจสวี่เหนียงมากนัก แต่หลังจากเลี้ยงดูนางอยู่ระยะหนึ่ง นางก็ยิ่งงดงามขึ้น ทั้งยังออดอ้อนเอาใจเก่ง เขาจึงเริ่มเอ็นดูนาง นอกจากเงินที่ตกลงกันไว้แล้ว ยังให้เงินและสิ่งของเพิ่มเติมอีกไม่น้อย
หลายปีนั้นสวี่เหนียงได้กินดีอยู่ดี ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเหลือเกิน แต่เริ่มตั้งแต่เจ็ดปีก่อน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ พ่อค้าผู้นั้นก็ไม่มาอีก ทั้งยังไม่ส่งเงินมาให้อีกเลย สวี่เหนียงจึงให้คนช่วยสืบข่าว ถึงได้รู้ว่า ระหว่างเดินทางค้าขาย เขาป่วยเป็นฝีในลำไส้และทนพิษความเจ็บปวดจนเสียชีวิต
เมื่อเขาตายแล้ว ย่อมไม่มีผู้ใดส่งเงินให้นางอีก ตอนนั้นบ้านสกุลเสิ่นต้องการให้นางกลับชนบทไปแต่งงานใหม่ แต่สวี่เหนียงไม่ยินยอม นางกลับหวังจะแต่งเข้าตระกูลมั่งคั่งในอำเภอฉงเฉิง ต่อให้เป็นเพียงอนุก็ยังดี
แต่บุรุษมั่งคั่งในอำเภอฉงเฉิงใช่ว่าจะเข้าหาได้ง่าย... สวี่เหนียงมีคนรักอยู่หลายคน แต่ไม่มีผู้ใดยอมรับนางเข้าบ้าน เหยาเจิ้นฟู่ก็เป็นคนที่นางรู้จักในช่วงนั้น ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี ยังเป็นหนุ่มน้อยวัยกำลังเติบโต เพียงไม่กี่วันก็หลงนางจนหัวปักหัวปำ
สวี่เหนียงรู้สึกว่า ตอนนั้นต่อให้นางขอให้เหยาเจิ้นฟู่แต่งงานกับนาง เขาก็คงยินยอม แต่เพราะนางอายุมากกว่าเหยาเจิ้นฟู่ถึงเก้าปี อีกทั้งยังไม่เคยตั้งครรภ์ จนเกรงว่าตนเองอาจมีบุตรไม่ได้... สุดท้ายนางจึงไม่ได้เอ่ยปากขอเช่นนั้น
ในเวลานั้น เหยาเจิ้นฟู่บอกว่าวิชาความรู้ของตนดีมาก และตั้งใจจะสอบเป็นจิ้นซื่อ ประกอบกับสวี่เหนียงเห็นว่าบิดามารดาของเขาสามารถส่งเสียให้เรียนหนังสือได้ ฐานะของครอบครัวย่อมไม่เลว
นางจึงคบหากับเหยาเจิ้นฟู่มาโดยตลอด ทั้งยังบอกว่าตนรักเขาจากใจจริง และเล่าว่าสามีรังเกียจนางเพราะไม่มีบุตร ทั้งยังปฏิบัติต่อนางไม่ดี เอะอะก็ลงไม้ลงมือ แม้แต่เงินก็ไม่ยอมให้นางใช้...สรุปแล้ว หลังจากนางร่ำไห้ฟูมฟายอยู่พักหนึ่ง เหยาเจิ้นฟู่ก็สงสารนางจับใจ
ตลอดหลายปีมานี้ เหยาเจิ้นฟู่จะมาหานางเฉพาะวันหยุด เดือนละเพียงสองครั้ง และมักเป็นเวลากลางวันเท่านั้น แต่ตลอดหนึ่งปี เขาก็ยังให้เงินนางได้สามถึงสี่ตำลึงเงิน อย่างไรเสียนางก็ไม่ขาดทุน จึงยินดีคบหากับเหยาเจิ้นฟู่ต่อไป แต่เดิมนางยังคิดไว้ด้วยว่า หากวันหนึ่งเหยาเจิ้นฟู่สอบได้เป็นซิ่วไฉหรือจวี่เหริน นางก็จะขอเป็นอนุของเขา บุรุษเช่นเหยาเจิ้นฟู่ นางมั่นใจว่าสามารถกุมไว้ในอุ้งมือได้
แต่ตลอดปีที่ผ่านมา ไม่เพียงเงินที่เหยาเจิ้นฟู่ให้นางจะน้อยลงเรื่อย ๆ เท่านั้น นางยังพบว่าวิชาความรู้ของเขาไม่ได้ดีอย่างที่โอ้อวดเลย! อีกทั้งครอบครัวเหยาเจิ้นฟู่ก็ไม่ได้มีทรัพย์สินสะสมมากมาย
เมื่อรวมกับที่นางอายุมากขึ้นและอยากมีที่พึ่งพิง สวี่เหนียงจึงชวนเสิ่นต้า พี่ชายของตน มาร่วมกันแสดงละครฉากหนึ่ง เพื่อบีบให้เหยาเจิ้นฟู่จ่ายเงินให้นางหนึ่งร้อยตำลึงเงิน
แม้บ้านสกุลเหยาจะไม่มีเงินเก็บ แต่ก็ยังมีที่นา หลายปีมานี้ราคาที่ดินสูงขึ้นเรื่อย ๆ ขอเพียงขายที่นาออกสี่หมู่ ก็จะได้เงินครบหนึ่งร้อยตำลึง เมื่อถึงเวลานั้น นางก็จะมีเงินติดตัวหนึ่งร้อยตำลึง แล้วค่อยหาหม้ายที่ฐานะดีและมีลูกติดสักคนแต่งงานด้วย ขอเพียงเอาใจลูกของเขาให้ได้ ช่วงชีวิตที่เหลือก็น่าจะอยู่สุขสบาย
“ดูจากท่าทางของเขา ต่อให้พวกเราเรียกมากกว่านี้ เขาก็คงยอมจ่าย อีกอย่างบ้านสกุลเหยาก็มีลูกชายเพียงคนเดียว... เจ้าจะเอาแค่หนึ่งร้อยตำลึงจริงหรือ?” เสิ่นต้าถามน้องสาว
สวี่เหนียงถลึงตาใส่พี่ชาย “หมาจนตรอกย่อมกระโดดข้ามกำแพง หากบีบคั้นจนเกินไป สุดท้ายอาจไม่ได้อะไรเลยก็ได้ หนึ่งร้อยตำลึงเงินไม่น้อยแล้ว!”
เหยาเจิ้นฟู่ไม่รู้เลยว่าตนตกเป็นเหยื่อของแผนการ เขารีบร้อนวิ่งไปหาบิดา ตอนก้าวขึ้นเรือไม่ทันระวัง จึงเหยียบพลาดตกน้ำไปหนึ่งเท้า รองเท้าและกางเกงเปียกชุ่มทั้งหมด
อีกด้านหนึ่ง หลีชิงจื้อมาถึงท่าน้ำใกล้บ้านสกุลจู และได้พบจินเสี่ยวเยี่ย
หลีชิงจื้อเขียนหนังสืออยู่ที่บ้านสกุลจูมาเกือบสองเดือนแล้ว
ตอนที่เขาไปบ้านสกุลจูใหม่ ๆ ผอมมาก แต่ตอนนี้เริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นเล็กน้อย แข้งขาก็มีกำลังมากกว่าเดิม
แม้จะยังต้องการพลังงานอีกมากกว่าจะฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ แต่เวลานี้เขาก็ใช้ชีวิตได้ไม่ต่างจากคนทั่วไปแล้ว
แน่นอนว่า ในสายตาของคนอื่น เขายังผอมเกินไปอยู่ดี แม้แต่พ่อครัวของบ้านสกุลจูก็ยังไม่เข้าใจ
หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมากินอยู่กับหลีชิงจื้อที่บ้านสกุลจูจนตัวอ้วนขึ้นมาก ใบหน้าก็ขาวขึ้นเล็กน้อย ดูน่ารักกว่าเดิมไม่น้อย แต่เหตุใดหลีชิงจื้อจึงยังผอมเช่นนี้? เพียงยื่นแขนออกมาก็เห็นแต่กระดูก
ทั้งที่เขารับประทานมากถึงเพียงนั้น!
เรื่องนี้หลีชิงจื้อเองก็จนปัญญา พื้นฐานร่างกายของเขาเดิมทีแข็งแรงมาก แต่ความทรุดโทรมตลอดห้าปีนั้นรุนแรงเกินไป ตอนที่เขาเพิ่งทะลุมิติมา กระดูกและอวัยวะภายในของร่างนี้ต่างก็มีปัญหา
หลังจากใช้พลังพิเศษ เขาพอมีชีวิตรอดก็จริง แต่คุณภาพชีวิตในเวลานั้นแย่มาก ทั้งร่างเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
สองเดือนมานี้จึงนับว่าได้รับอาหารอย่างเพียงพอ และเมื่อเทียบกับการเพิ่มน้ำหนัก สิ่งสำคัญยิ่งกว่าก็คือการซ่อมแซมบาดแผลเรื้อรังภายในร่างกาย เมื่อพลังทั้งหมดถูกใช้ไปกับการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บเหล่านั้น จึงไม่เหลือมากพอให้ร่างกายอ้วนขึ้น
โชคดีที่เวลานี้อาการบาดเจ็บเรื้อรังทั้งหมดได้รับการฟื้นฟูเรียบร้อยแล้ว แม้เขาจะยังผอม แต่กระดูกและอวัยวะภายในกลับแข็งแรงเป็นอย่างยิ่ง
หลีชิงจื้อจูงมือหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมา ซึ่งสวมเสื้อผ้าและรองเท้าชุดใหม่จนเดินกระโดดโลดเต้นอย่างอดไม่ได้ มายังริมแม่น้ำ แล้วก็ได้พบจินเสี่ยวเยี่ย
ตามปกติจินเสี่ยวเยี่ยมักสวมหมวกสาน เพราะการพายเรือกลางฤดูร้อน หากไม่สวมหมวก ไม่เพียงผิวจะไหม้แดด แต่อาจถึงขั้นเป็นลมแดดได้
แต่วันนี้นางไม่ได้สวมหมวกสาน เผยให้เห็นเรือนผมที่เกล้ามวยไว้เรียบร้อย
จินเสี่ยวเยี่ยมีผมดกมาก แต่ค่อนข้างแห้ง หยาบ และออกสีเหลือง... ผู้คนในยุคนี้ที่ขาดสารอาหาร ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเช่นนี้ แม้ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา จินเสี่ยวเยี่ยจะได้กินดีขึ้น แต่เรือนผมก็ยังไม่กลับมางดงามดังเดิม
ทว่าในเวลานี้... ท่ามกลางเรือนผมสีเหลืองแห้งของนาง กลับมีดอกไม้ผ้าสีแดงงดงามประดับอยู่ดอกหนึ่ง
ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา จินเสี่ยวเยี่ยตัดเสื้อผ้าใหม่ให้หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมา ทั้งยังตัดให้เขาอีกหนึ่งชุด แต่กลับไม่เคยตัดให้ตนเองเลย นางยังคงสวมเสื้อผ้าสีหม่นเช่นเดิม
ยิ่งเป็นเช่นนี้ ดอกไม้สีแดงบนเรือนผมของนางก็ยิ่งดูสดใสงดงาม
หลีชิงจื้อรู้สึกว่าดอกไม้ดอกนั้นงดงามยิ่งนัก “เสี่ยวเยี่ย วันนี้เจ้าดูงดงามมาก”
จินเสี่ยวเยี่ยยิ้ม ก่อนเงยหน้าที่คล้ำแดดขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
หลีชิงจื้อพาหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาขึ้นเรือ จินเสี่ยวซู่ก็ถามขึ้นว่า “พี่เขย วันนี้ท่านเอาอะไรกลับมาบ้าง?”
หลีชิงจื้อตอบว่า “มีไข่เค็มหนึ่งฟอง แล้วก็หมูตุ๋นเต้าหู้ทอด หมูตุ๋นเต้าหู้ทอดไว้กลับไปกินที่บ้าน ส่วนไข่เค็มพวกเจ้ารับไว้ พรุ่งนี้ตอนกลางวันค่อยกิน”
นับตั้งแต่จินเสี่ยวเยี่ยเริ่มพายเรือ ครอบครัวของพวกเขาก็รับประทานอาหารวันละสามมื้อ เพราะหากกินน้อยเกินไปก็ไม่มีแรงทำงาน
ทุกเช้า จินเสี่ยวเยี่ยจะหุงข้าวหนึ่งหม้อ แบ่งให้ตนเอง จินเสี่ยวซู่ และหลีเหล่าเกินคนละส่วน แต่ข้าวส่วนของนางจะถูกแบ่งออกเป็นสองมื้อ ครึ่งหนึ่งกินตอนเช้า อีกครึ่งหนึ่งเก็บไว้กินตอนเที่ยง
ยามค่ำเมื่อกลับถึงบ้าน หลีเหล่าเกินก็หุงข้าวเย็นไว้เรียบร้อยแล้ว หลีชิงจื้อยังนำอาหารเนื้อกลับมาด้วยเล็กน้อย พวกเขาจึงได้กินอีกหนึ่งมื้อ
อาหารเนื้อที่หลีชิงจื้อนำกลับบ้านแท้จริงแล้วมีไม่มาก อาหารที่บ้านสกุลจูเตรียมให้เขาเป็นส่วนสำหรับคนเดียว แม้จูสวินเหมี่ยวจะกำชับให้เพิ่มให้เขามากหน่อย แต่ปริมาณก็ยังไม่มากนัก ของเพียงเท่านี้ จินเสี่ยวเยี่ยกับคนอื่น ๆ ยังต้องแบ่งกันสามคน... เมื่อแบ่งถึงมือแต่ละคน ก็ยิ่งน้อยลงไปอีก
แต่ถึงจะน้อยเพียงใด นี่ก็ยังเป็นของที่มีน้ำมันมีเนื้อ ประกอบกับช่วงนี้พวกเขาได้กินข้าวสวยอยู่เสมอ... สีหน้าของจินเสี่ยวเยี่ยกับหลีเหล่าเกินจึงดีขึ้นมาก จินเสี่ยวซู่เองก็สูงขึ้นเล็กน้อย
จินเสี่ยวเยี่ยใส่ไข่เค็มไว้ในกระเป๋าเสื้อ แล้วยิ้มรับคำ ก่อนยกมือแตะดอกไม้แดงดอกเล็กบนศีรษะของตน
“ท่านแม่ ดอกไม้นี่งามจริง ๆ!”
“ท่านแม่งามมาก”
หลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาต่างพากันเอ่ยปาก จินเสี่ยวเยี่ยได้ยินแล้วก็ยิ่งยิ้มอย่างเบิกบาน
คนทั้งครอบครัวนั่งเรือกลับบ้านอย่างมีความสุข ระหว่างทาง จินเสี่ยวเยี่ยเห็นนายท้ายเรือเหยา
ช่วงแรกที่จินเสี่ยวเยี่ยเริ่มพายเรือ นางยังพายได้ไม่คล่องนัก แต่นางเป็นคนมีความคิด จึงค่อย ๆ พายไป พลางพูดคุยกับผู้โดยสารไปด้วย