คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนกินอาหารวันละสองมื้อ คือมื้อเช้ากับมื้อเย็น แต่ครอบครัวที่มีฐานะดีหน่อยจะเพิ่มอาหารอีกมื้อในตอนกลางวัน ซึ่งเรียกว่า “ของว่าง”
ครอบครัวของพวกเขาฐานะไม่ดี จึงกินเพียงสองมื้อ โดยมื้อเช้ากินราวยามสาย ส่วนมื้อเย็นกินราวบ่ายคล้อย
เนื่องจากไม่มีเครื่องบอกเวลา เวลาจึงไม่แน่นอนนัก สรุปแล้วก็ขึ้นอยู่กับว่าจินเสี่ยวเยี่ยจะทำอาหารเมื่อใด
โจ๊กถั่วฝักยาวกับข้าวกล้องในวันนี้ก็คืออาหารมื้อเย็นของจินเสี่ยวเยี่ย
หลังจากกินโจ๊กเสร็จ จินเสี่ยวเยี่ยก็บอกเด็กทั้งสองคำหนึ่ง ก่อนจะออกไปทำงานในนา
ประการแรก ฤดูร้อนมีช่วงเวลากลางวันยาวนาน ตอนนี้ฟ้ายังสว่างอยู่ และอีกประการหนึ่ง... อากาศร้อนเช่นนี้ คนจำนวนมากจึงมักออกไปทำงานแต่เช้าตรู่หรือไม่ก็ตอนเย็น
จินเสี่ยวเยี่ยกังวลว่าพวกชาวบ้านที่ชอบนินทาจะมาหาหลีชิงจื้อถึงบ้าน หากคนพวกนั้นพูดอะไรที่ไม่น่าฟังขึ้นมาอีกก็คงยิ่งแย่... ก่อนออกจากบ้านนางจึงตั้งใจปิดประตูไว้โดยเฉพาะ
หลีชิงจื้อนอนพักอยู่ในบ้าน พลางพูดคุยกับลูกชายทั้งสอง
ตอนที่เพิ่งฟื้น เขาแทบไม่มีแรงแม้แต่จะพูด แต่ตอนนี้กินอาหารไปแล้วสองมื้อ ในที่สุดก็ฟื้นกำลังขึ้นมาบ้าง และยิ่งมองหลีต้าเหมากับหลีเอ้อร์เหมาก็ยิ่งชอบ
เด็กสองคนนี้ทั้งดำทั้งผอม หากอยู่ในยุคก่อนวันสิ้นโลก คงดูแย่กว่าผู้ลี้ภัยเสียอีก แต่ในสายตาของหลีชิงจื้อที่ผ่านวันสิ้นโลกมาแล้ว เด็กสองคนนี้ดีไปหมดทุกอย่างจริง ๆ
หลีชิงจื้อให้หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมานอนคนละข้างของตน จากนั้นก็จับมือเล็ก ๆ ของพวกเขาไว้ แล้วเล่านิทานให้ฟัง
วันสิ้นโลกที่เขาประสบไม่ได้มีเพียงมนุษย์กลายเป็นซอมบี้เท่านั้น พืชและสัตว์เองก็กลายพันธุ์เพราะมลพิษเช่นกัน มลพิษที่แผ่ซ่านอยู่ทุกหนแห่งได้กลืนกินทุกชีวิต เหลือเพียงเขาเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่เพราะพลังพิเศษของตน
เมื่อเทียบกับผู้มีพลังพิเศษคนอื่น พลังของเขาแทบไม่มีความสามารถในการต่อสู้เลย ดังนั้นเกือบตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาจึงเอาแต่ซ่อนตัวเงียบ ๆ อย่างระมัดระวัง ไม่คิดเลยว่าจะอยู่รอดมาจนถึงวินาทีสุดท้าย
และในช่วงหลายปีที่ใช้ชีวิตเพียงลำพังนั้น เวลาว่างเขาจะอ่านหนังสือสารพัดประเภท และยังหานิยายมาอ่านด้วย
สำหรับหลีชิงจื้อที่อ่านนิยายมามาก การแต่งเรื่องเล่าให้เด็กฟังจึงไม่ใช่เรื่องยากเลย
เมื่อคิดถึงตอนกลางวันที่เด็กทั้งสองไปให้อาหารไก่ เขาจึงเล่าเรื่องที่เกี่ยวข้องให้พวกเขาฟัง เป็นเรื่องของเด็กสองคนที่ช่วยเลี้ยงไก่ให้เจ้าที่ดิน โดยเจ้าที่ดินจ่ายค่าจ้างเป็นไข่วันละหนึ่งฟอง เด็กคนหนึ่งกินไข่ทุกวันจนไม่เหลืออะไร ส่วนอีกคนเก็บไข่สะสมไว้ แล้วนำไปแลกเป็นลูกไก่มาเลี้ยง ภายหลังเมื่อเจ้าที่ดินไม่จ้างพวกเขาอีก เด็กคนแรกก็ไม่ได้กินไข่อีกเลย แต่เด็กคนหลังยังมีไข่กิน และกระทั่งได้กินเนื้อไก่อีกด้วย..............................................
หลังเล่านิทานจบ หลีชิงจื้อก็นำไข่สองฟองที่จินเสี่ยวเยี่ยให้ตนออกมาแบ่งกับเด็กทั้งสอง
เขากินหนึ่งฟอง ส่วนหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาได้คนละครึ่งฟอง
หลีต้าเหมามองไข่แล้วกล่าวว่า “ท่านพ่อ พวกเราอย่ากินเลย เอาไข่ไปแลกลูกไก่ดีกว่า!”
“เจ้าไม่กินจริงหรือ? ไข่อร่อยมากนะ!” หลีชิงจื้อปอกไข่แล้วกัดคำหนึ่ง
ไข่ขาวและไข่แดงผสมผสานกันอยู่ในปาก รสชาติอันวิเศษแผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น...
หลีเอ้อร์เหมากล่าวขึ้นทันทีว่า “ข้าอยากกินไข่”
หลีต้าเหมาเองก็อยากกินเช่นกัน แต่ยังคงกล่าวว่า “ท่านแม่บอกแล้วว่าไข่สองฟองนี้ให้ท่านพ่อกินเพื่อบำรุงร่างกาย”
เด็กคนนี้กตัญญูจริง ๆ!
หลีชิงจื้อไม่อาจทำเรื่องที่ตนกินไข่ ส่วนเด็กสองคนได้แต่มองอยู่เฉย ๆ ได้ เขาจึงแบ่งไข่ส่วนของเด็กทั้งสองออกเป็นสองส่วนแล้วส่งให้พวกเขา “กินเถอะ ตอนกลางวันพ่อกินไปแล้ว อันนี้ให้พวกเจ้า”
ในที่สุดหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาก็ไม่อาจต้านทานเสน่ห์ของไข่ได้ พวกเขารับไข่มาแล้วค่อย ๆ กินทีละคำ
สำหรับพวกเขาที่ปกติมักได้กินเพียงโจ๊กข้าวกล้อง ไข่นับเป็นของอร่อยอย่างยิ่ง เด็กทั้งสองจึงกินอย่างมีความสุขมาก
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลีชิงจื้อก็ยิ่งอยากฟื้นตัวให้เร็วขึ้น
หากจะให้ร่างกายฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์คงต้องใช้เวลาอีกนาน แต่ไม่นานจากนี้ เขาน่าจะเดินได้แล้ว
ถึงตอนนั้น เขาจะต้องหาวิธีหาเงินให้ได้อย่างแน่นอน
สำหรับเรื่องนี้ หลีชิงจื้อมีแนวคิดอยู่บ้างแล้ว
คนในหมู่บ้านเมี่ยวเฉียนบางส่วนออกไปทำงานในตัวอำเภอ แต่ส่วนใหญ่เป็นงานใช้แรงงาน รายได้ไม่มาก ทว่าเขาแตกต่างออกไป
เขามีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม รู้หนังสืออักษรจีนแบบดั้งเดิมของยุคนี้ และยังทำบัญชีเป็น!
โลกที่เขาทะลุมิติมานั้นเป็นราชวงศ์ที่ไม่มีอยู่ในประวัติศาสตร์ที่เขารู้จัก มีชื่อว่าแคว้นต้าฉี
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม... ในอำเภอยากจนที่เจ้าของร่างเดิมเคยอยู่มีบัณฑิตไม่มาก ส่วนอำเภอฉงเฉิงที่เขาอยู่ตอนนี้มีบัณฑิตมากกว่าเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ได้มากจนล้นหลาม โดยทั่วไปแล้วบัณฑิตที่ต้องการหางานทำยังหางานได้ไม่ยาก
เขาสามารถเป็นผู้ดูแลบัญชี สามารถทำงานให้ตระกูลใหญ่ในตัวอำเภอ หรือกระทั่งไปเป็นอี้กวนในที่ว่าการได้
อี้กวนก็คือลูกจ้างชั่วคราวของที่ว่าการในสมัยโบราณ ตอนที่บิดาของเจ้าของร่างเดิมเป็นเซี่ยนลิ่ง แม้จะดูแลอำเภอยากจนที่มีประชากรไม่มาก ก็ยังต้องมีคนช่วยงานจำนวนมาก ไม่เพียงจ้างซือเหยียโดยเฉพาะ แต่ยังจ้างอี้กวนหลายคนซึ่งมีตำแหน่งต่ำกว่าซือเหยียอีกด้วย
งานที่อี้กวนต้องทำ เจ้าของร่างเดิมล้วนคุ้นเคย เขาเองจึงสามารถทำได้เช่นกัน
แน่นอนว่าเงื่อนไขสำคัญก่อนหางานทำ คือเขาต้องรักษาร่างกายให้หายดีก่อน
วิธีหาเงินที่หลีชิงคิดไว้ล้วนเป็นการออกไปทำงานรับจ้าง ส่วนเรื่องทำสบู่ ทำแก้ว หรือขายซาลาเปา ขายของย่างแบบในนิยายทะลุมิติที่เขาเคยอ่านนั้น เขาไม่คิดจะทำเลยแม้แต่น้อย
ประการแรก เขาไม่มีทุน และประการที่สอง มันไม่สมจริง
ยกตัวอย่างเช่นการทำสบู่จากมันหมู... จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หมูที่ชาวบ้านเลี้ยงล้วนเป็นหมูดำ หากเลี้ยงอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลใหญ่และได้รับอาหารดีหน่อย เลี้ยงประมาณหกเดือนแล้วฆ่า เมื่อนำเครื่องในออกแล้วชั่งน้ำหนัก หากเทียบเป็นหน่วยสมัยใหม่จะหนักราวหนึ่งร้อยชั่ง
ส่วนหมูของชาวบ้านทั่วไป อาหารที่ให้กินล้วนเป็นหญ้าหมู ผัก หรือฟักทอง หากได้กินเศษอาหารเหลือก็นับว่าดีมากแล้ว เมื่อเลี้ยงจนโตเต็มที่ก็มีเนื้อเพียงเจ็ดสิบถึงแปดสิบชั่งเท่านั้น
หมูเหล่านี้มีไขมันไม่มากนัก ดังนั้นในยุคนี้หากต้องการซื้อมันหมูเพียงเล็กน้อยยังพอทำได้ แต่หากต้องการซื้อในปริมาณมากกลับไม่ใช่เรื่องง่าย
ยิ่งไปกว่านั้น ความจริงแล้วในยุคนี้ก็มี “สบู่” อยู่แล้ว มารดาของเจ้าของร่างเดิมใช้สมุนไพรชนิดหนึ่งที่เรียกว่าเฟยจูจื่อ หรือไม่ก็ฝักส้มป่อยสำหรับอาบน้ำและซักผ้า
ในอำเภอของพวกเขายังมีคนขาย “สบู่” สำหรับอาบน้ำที่ทำจากเฟยจูจื่อผสมแป้งและเครื่องหอมอีกด้วย
ได้ยินมาว่าครอบครัวมั่งคั่งยังใช้โต้วโต้วอาบน้ำที่ทำจากตับอ่อนหมูบดผสมเครื่องหอมราคาแพง
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะทำสบู่จากมันหมูได้หรือไม่ ต่อให้ทำสำเร็จ ปริมาณการผลิตก็เพิ่มขึ้นไม่ได้อยู่ดี
จากนั้นคนจนก็ซื้อไม่ไหว ส่วนครอบครัวร่ำรวยก็คงไม่มาซื้อของจากคนธรรมดาอย่างเขา
ส่วนการทำแก้วก็ไม่ต่างกัน เขาไม่ใช่ช่างฝีมือโดยเฉพาะ หากอยากทำแก้วก็ต้องเชิญช่างฝีมือจำนวนมากมาทดลองค้นคว้า ต้นทุนในช่วงแรกจึงสูงมาก
ยิ่งกว่านั้น ต่อให้ทำสิ่งเหล่านี้ออกมาได้ เขาก็อาจรักษามันไว้ไม่ได้... หากคิดจะทำสบู่ ทำแก้ว หรือสิ่งของทำนองนี้ สิ่งแรกที่ต้องมีคืออำนาจและอิทธิพล
ส่วนเรื่องขายของย่าง... เครื่องปรุงที่จำเป็นสำหรับของย่างในยุคนี้ไม่สามารถหาได้ครบถ้วน บางอย่างยังมีราคาแพงมาก เช่น พริกไทย ซึ่งในราชวงศ์ก่อนมีค่ามากกว่าทองคำเสียอีก แม้ตอนนี้แคว้นต้าฉีจะปลูกได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ถูก ดังนั้นของย่างที่ต้องใช้เครื่องปรุงมากมายอาจขายในหอสุราขนาดใหญ่ในราคาสูงได้ แต่การตั้งแผงขายในตัวอำเภอนั้นไม่สมจริง
ส่วนซาลาเปานั้นทำได้ก็จริง แต่แป้งขาวละเอียดในยุคนี้มีราคาแพง ลูกค้าของซาลาเปาที่ทำจากแป้งขาวจึงเป็นคนที่มีเงินใช้สอยสะดวก ทว่าคนเหล่านั้นมีแนวโน้มสูงว่าจะไม่ซื้อซาลาเปาจากแผงข้างถนน
หากใช้แป้งสาลีไม่ขัดสีแบบที่เขาเพิ่งกินมาทำซาลาเปาธรรมดา แล้วขายให้คนทั่วไปในตัวอำเภอหรือที่ท่าเรือ