ตอนแรกหลีชิงจื้อซื้อที่ดินสร้างบ้านในหมู่บ้าน เขาซื้อที่ดินของสกุลเหยา และบ้านก็สร้างอยู่ข้างสกุลเหยา
สกุลเหยาเหมือนกับสกุลจิน นับว่าเป็นครอบครัวที่มีฐานะดีในหมู่บ้าน สาเหตุหลักคือสกุลเหยามีเรือลำหนึ่ง บิดาเหยาสามารถพายเรือทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้
แม้จะเป็นเพียงการรับซื้อไข่ไก่และของอื่น ๆ จากชนบท แล้วนำไปขายในตัวอำเภอ ระหว่างทางก็รับคนโดยสารและเก็บค่าเดินทางบ้าง แต่บิดาเหยาอย่างน้อยเดือนหนึ่งก็หาเงินได้หนึ่งถึงสองก้วน หากเป็นช่วงปีใหม่ เดือนหนึ่งยังหาเงินได้ถึงเจ็ดแปดก้วน
เท่านั้นยังไม่พอ บิดาเหยามีบุตรชายเพียงคนเดียว... เมื่อมีบุตรชายน้อยก็ย่อมให้ความสำคัญมาก ลุงใหญ่จินไม่ได้ส่งลูกไปเรียนหนังสือ แต่บิดาเหยากลับส่งลูกไปเรียนในตัวอำเภอ
เหยาเจิ้นฟู่ สามีของจินโม่ลี่ จึงเหมือนกับหลีชิงจื้อ คือรู้หนังสือ ตอนจินโม่ลี่อายุราวสิบกว่าปีก็หมั้นหมายกับเหยาเจิ้นฟู่แล้ว และยังออกเรือนวันเดียวกับจินเสี่ยวเยี่ย
ชีวิตหลังแต่งงานของทั้งสองคนแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง หลังหลีชิงจื้อหายตัวไป จินเสี่ยวเยี่ยต้องแบกรับครอบครัวทั้งครอบครัวเพียงลำพัง ส่วนจินโม่ลี่เล่า? นางอยู่ในสกุลเหยาโดยไม่ต้องกังวลเรื่องกินดื่ม
จินเสี่ยวเยี่ยไม่ได้ถึงขั้นเกลียดชังจินโม่ลี่ แต่กับคนผู้นี้ก็มีเพียงไมตรีตามหน้าตาเท่านั้น
“กางเกงขาด ๆ ตัวนี้ คนอื่นก็ไม่ใส่หรอก”
จินโม่ลี่มองจินเสี่ยวเยี่ยด้วยสายตาซับซ้อน แล้วถามอีกว่า “หลีชิงจื้อรอดขึ้นมาจริง ๆ หรือ?”
เมื่อจินเสี่ยวเยี่ยได้ยินคำถามนี้ อารมณ์ก็ดีขึ้นมาก “รอดแล้ว” หลีชิงจื้อดูดีขึ้นมาก อีกทั้งน่าจะไม่ต้องให้นางเสียเงินซื้อยาอีก เช่นนี้ ค่าใช้จ่ายในบ้านจากนี้ก็คงไม่มากนัก พยายามสักสองปีเพื่อใช้หนี้ให้หมด ชีวิตก็จะดีขึ้นแล้ว
สีหน้าของจินโม่ลี่ยิ่งซับซ้อนขึ้น “คิดไม่ถึงเลย...” นางคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหลีชิงจื้อยังจะช่วยให้รอดได้
แต่ต่อให้รอดก็ไม่มีประโยชน์ หลีชิงจื้อก็เป็นเพียงคนหลอกลวง ตอนนี้ร่างกายยังเสียไปแล้ว ต่อไปต้องไม่มีอนาคตแน่นอน เหยาเจิ้นฟู่ต่างหากที่ไม่เหมือนกัน ต่อไปเขาจะกลายเป็นพ่อค้าผู้ยิ่งใหญ่ได้!
หากไม่มีธุระอะไร จินเสี่ยวเยี่ยก็มักจะไม่ค่อยพูดคุยกับจินโม่ลี่ เมื่อเห็นว่าจินโม่ลี่ไม่พูดแล้ว จึงหันไปบอกหลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาที่กำลังเล่นอยู่ด้านข้างว่า “พวกลูกไปดูในเล้าไก่หน่อยสิ ว่ามีไข่ไก่หรือเปล่า” ตอนนี้เป็นฤดูร้อน แม่ไก่ออกไข่บ่อย สามวันก็ออกไข่ได้สองฟอง
หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาเป็นคนรับผิดชอบให้อาหารไก่ จึงชอบเก็บไข่ไก่เป็นพิเศษ ทั้งสองแย่งกันวิ่งเข้าไปในเล้าไก่ด้วยกัน แล้วไม่นานก็ถือไข่ไก่ออกมาด้วยความดีใจ “แม่ มีไข่ไก่!”
“แม่ ข้าเป็นคนเก็บ!”
จินเสี่ยวเยี่ยกล่าวว่า “พวกลูกเอาไข่ไก่ไปเก็บไว้ในบ้าน”
เด็กทั้งสองจึงถือไข่ไก่เข้าไปในบ้าน ระมัดระวังวางไข่ไก่ลงในไหดินเผาที่จินเสี่ยวเยี่ยใช้เก็บไข่ไก่
หลีชิงจื้อได้ยินเสียงจากข้างนอก จึงย่อมรู้ว่าเด็กทั้งสองทำอะไรลงไปบ้าง รีบกล่าวว่า “ต้าเหมา เอ้อร์เหมา พวกลูกเก่งมาก ไม่เพียงให้อาหารไก่เป็น ยังเก็บไข่ไก่เป็นอีก”
เด็กสองคนนี้ช่างเป็นดั่งเทวดาตัวน้อย ทั้งที่ยังเล็กเพียงนี้ก็ช่วยงานที่บ้านได้แล้ว!
หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาชอบเก็บไข่ไก่อยู่แล้ว แต่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครชมเพราะเรื่องเล็กน้อยอย่างการเก็บไข่ไก่ พอได้ยินคำพูดของหลีชิงจื้อ ดวงตาของทั้งสองก็เป็นประกาย อยากให้หลีชิงจื้อชมพวกตนอีกสักสองสามประโยค
หลีชิงจื้อก็สมใจพวกเขา “พวกลูกยังเล็กเพียงนี้ก็ช่วยท่านพ่อกับแม่ได้แล้ว เป็นเด็กที่เก่งที่สุดจริง ๆ”
หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมาต่างปลาบปลื้มจนแทบลอยได้
ท่านพ่อของพวกเขาช่างดีจริง ๆ ไม่เหมือนท่านพ่อบ้านอื่นเลย!
หลีต้าเหมาและหลีเอ้อร์เหมายินดีอยู่ในใจ เมื่อหลีชิงจื้อให้พวกเขาไปล้างมือ ทั้งสองก็เชื่อฟังอย่างว่าง่าย จากนั้นปีนขึ้นเตียงไปนอนกลางวันข้างหลีชิงจื้อ
ภายในบ้านอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันอบอุ่น ส่วนด้านนอก จินโม่ลี่มองจินเสี่ยวเยี่ยอย่างน้อยใจ “จินเสี่ยวเยี่ย เหตุใดเจ้าถึงไม่สนใจข้า?”
จินเสี่ยวเยี่ยเมินนางอีกแล้ว!
“เมื่อครู่เจ้าถามข้า ข้าก็ตอบไปแล้วไม่ใช่หรือ? เมื่อใดกันที่ข้าไม่สนใจเจ้า?” จินเสี่ยวเยี่ยรู้สึกว่าจินโม่ลี่หาเรื่องไม่เป็นเรื่อง ก่อนหน้านี้จินโม่ลี่ถามนาง นางก็ตอบชัดเจนแล้ว
แต่เดิมจินโม่ลี่ก็เป็นคนแปลก ๆ อยู่แล้ว นางอาศัยอยู่ติดกับบ้านสกุลเหยา จึงหลีกเลี่ยงการติดต่อกับคนบ้านสกุลเหยาไม่ได้ แต่จินโม่ลี่กลับทำราวกับกลัวว่านางจะไปหลงชอบเหยาเจิ้นฟู่ คอยระแวดระวังนางทุกวัน แท้จริงแล้วนางดูถูกเหยาเจิ้นฟู่มาตลอด เหยาเจิ้นฟู่ทั้งเตี้ยทั้งอัปลักษณ์ เต็มหน้าไปด้วยสิว ตาเล็ก จมูกโต แค่นั้นก็พอแล้ว ยังไม่ว่าจะเรื่องใดก็ต้องวิ่งไปหาแม่อีก!
ก่อนแต่งงาน นางก็รู้สึกว่าหลีชิงจื้อดีกว่าเหยาเจิ้นฟู่มาก อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง อย่างน้อยหลีชิงจื้อทำอะไรก็พึ่งพาตัวเอง ส่วนเหยาเจิ้นฟู่ไม่มีความคิดเป็นของตนเองเลย
ทั้งที่เหยาเจิ้นฟู่เป็นเช่นนี้ ไปถึงอำเภอแล้วกลับไม่ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน กลับไปมีหญิงคนรักเสียอีก!
ก็เพราะบ้านสกุลเหยามีฐานะดี เหยาเจิ้นฟู่จึงเป็นที่หมายปองของคนอื่น หากไม่เป็นเช่นนั้น เขาคงเป็นชายโสดแก่แน่นอน
จินเสี่ยวเยี่ยดูแคลนเหยาเจิ้นฟู่มาตลอด บัดนี้เหยาเจิ้นฟู่แต่งงานแล้ว นางยิ่งไม่มีทางเกี่ยวข้องกับเขา มีแต่จินโม่ลี่เท่านั้นที่เห็นเหยาเจิ้นฟู่เป็นดั่งของล้ำค่า ก่อนแต่งงานไม่เคยทำงานอะไรเลย แต่หลังแต่งงานกลับเรียนรู้ที่จะทำทุกอย่าง
จินโม่ลี่ถูกจินเสี่ยวเยี่ยย้อนจนไม่พอใจ หันหลังกลับเข้าบ้านสกุลเหยา แต่ในใจกลับรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง นางไม่คาดคิดเลยว่าหลังจากจินเสี่ยวเยี่ยยอมเสียเงินรักษาหลีชิงจื้อแล้ว หลีชิงจื้อกลับไม่ตาย
ต้องรู้ว่าในชาติก่อน หลีชิงจื้อเสียชีวิตในคืนที่กลับมาถึงบ้าน!
จินโม่ลี่เป็นคนที่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง หลังจากชาติก่อนนางเสียชีวิต เมื่อลืมตาตื่นขึ้นก็ย้อนกลับมาเมื่อห้าปีก่อน ในช่วงที่นางยังไม่ได้ออกเรือน
ในชาติก่อน แม้นางจะหมั้นหมายกับเหยาเจิ้นฟู่ตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่นางก็ไม่เคยชอบเขา เพราะรู้สึกว่าเขาหน้าตาอัปลักษณ์เกินไป แต่บุรุษคนอื่นในหมู่บ้านก็ไม่ได้ดีกว่าเหยาเจิ้นฟู่ อย่างน้อยเหยาเจิ้นฟู่ก็เป็นบัณฑิต! จนกระทั่งภายหลัง หลีชิงจื้อปรากฏตัวขึ้นในหมู่บ้านของพวกนาง
หลีชิงจื้อแม้จะเป็นผู้ลี้ภัยที่หนีความอดอยากมา แต่กลับมีใบหน้าหล่อเหลา สง่างาม ดูแตกต่างจากคนทั่วไปโดยสิ้นเชิง แม้แต่ซิ่วไฉจากหมู่บ้านข้างเคียงก็ยังดูไม่ภูมิฐานเท่าเขา
ตอนแรกแม้นางจะชอบหลีชิงจื้อ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ทว่าครอบครัวของจินเสี่ยวเยี่ยกลับมีเจตนาไม่ดี จินเสี่ยวเยี่ยเอาแต่พูดถึงข้อดีของหลีชิงจื้อ ส่วนบิดาของจินเสี่ยวเยี่ยก็มาบอกนางว่าเห็นเหยาเจิ้นฟู่มีหญิงคนรักอยู่ในอำเภอ หลีชิงจื้อก็เป็นคนหลอกลวงเช่นกัน บอกว่าตนเองอ่านหนังสือมามาก... นางคิดว่าอย่างน้อยเขาก็น่าจะสอบได้ซิ่วไฉ บางทีอาจสอบได้จวี่เหรินหรือแม้แต่จิ้นซื่อก็เป็นได้
ตอนนั้นนางหน้ามืดตามัวอยู่ชั่วขณะ จึงอาละวาดว่าจะต้องแต่งกับหลีชิงจื้อให้ได้
เรื่องนี้ยืดเยื้ออยู่เป็นเวลานาน สุดท้ายบิดาของนางจ่ายเงินสิบตำลึงให้บิดาของจินเสี่ยวเยี่ยเป็นค่าชดเชย แยกครอบครัวกับบิดาของจินเสี่ยวเยี่ย แล้วไปขอขมาที่บ้านสกุลเหยา พร้อมทั้งพูดคุยกับหลีชิงจื้อ... ในที่สุดก็สลับการแต่งงานของนางกับจินเสี่ยวเยี่ยได้ ทั้งนี้ก็เพราะบิดาของนางเห็นอนาคตของหลีชิงจื้อมากกว่า คิดว่าหากภายหน้าเขาประสบความสำเร็จ ก็จะช่วยเกื้อหนุนน้องชายของนางได้ นางจึงได้แต่งงานกับหลีชิงจื้อ ส่วนจินเสี่ยวเยี่ยแต่งกับเหยาเจิ้นฟู่
หลังแต่งงาน นางหวังให้หลีชิงจื้อไปศึกษาเล่าเรียนในอำเภอและสอบเข้ารับราชการ แต่หลีชิงจื้อกลับไม่ยินยอม ทั้งยังบอกนางว่าความรู้ของตนเองไม่ได้ดีนัก...ไม่เพียงเท่านั้น เดิมทีนางกับบิดาคิดว่าหลีชิงจื้อยังมีเงินติดตัวอยู่บ้าง แต่หลังแต่งงานนางจึงพบว่า เงินของหลีชิงจื้อใช้หมดไปนานแล้ว
เมื่อหลีชิงจื้อไม่มีเงิน อาหารการกินของครอบครัวก็ไม่ดี บ้านก็แทบไม่มีอะไรสักอย่าง แม้แต่โต๊ะกินข้าวก็ยังไม่มี แล้วจินเสี่ยวเยี่ยเล่า? บ้านสกุลเหยามีทุกอย่างพร้อม ฐานะมั่งคั่งเสียด้วย
แต่ตอนนั้นนางก็ยังไม่เสียใจมากนัก เพราะหลีชิงจื้อหน้าตาหล่อเหลา อีกทั้งบิดาของนางยังบอกว่าจะหางานให้เขาทำ เมื่อหลีชิงจื้อได้งานในอำเภอ หาเงินได้แล้ว ชีวิตของนางก็จะไม่ลำบาก บางทีอาจย้ายไปอยู่ในอำเภอได้ด้วยซ้ำ สองเดือนหลังแต่งงาน บิดาของนางแนะนำให้หลีชิงจื้อไปเป็นผู้ดูแลบัญชีที่ร้านขายข้าวแห่งหนึ่งในอำเภอ แต่คาดไม่ถึงว่าหลีชิงจื้อจะหายสาบสูญไปเช่นนั้น
หลังจากหลีชิงจื้อหายตัวไป ในหมู่บ้านก็เต็มไปด้วยข่าวลือต่าง ๆ ชีวิตของนางยิ่งลำบาก สิ่งที่ทำให้นางโกรธที่สุดคือหลีเหล่าเกินออกไปเล่นการพนัน!