บทที่ 126: พี่เมียปวดหัว

บทที่ 126: พี่เมียปวดหัว

มื้ออาหารในวันนี้ผ่านพ้นไปอย่างยอดเยี่ยม สังเกตได้ชัดเจนว่าฟางหยวนชอบรสชาติอาหารมื้อนี้มากเป็นพิเศษ

ลู่ชวนเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่า ด้วยนิสัยใจคออย่างฟางหยวนจะสามารถเข้ากับผู้คนแปลกหน้าได้ดีถึงเพียงนี้ เธอดูจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมในเมืองมณฑลได้อย่างราบรื่นและเป็นธรรมชาติ โดยไม่มีท่าทีขัดเขินหรือแปลกแยกแต่อย่างใด

หลังจากที่เดินไปส่งจางเว่ยกลับไปแล้ว ฟางหยวนยังเอ่ยปากชมเพื่อนใหม่คนนี้ให้ลู่ชวนฟังอีกด้วย

"นายเลือกคบเพื่อนได้ตาถึงจริงๆ นะ ผู้ชายคนนี้ดูซื่อๆ แล้วก็ใจกว้างใช้ได้เลย"

ลู่ชวนได้ยินคำชมนั้นก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยแย้งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้นิดๆ

"คงไม่ใจกว้างเท่าคุณหรอกมั้ง เจอหน้ากันครั้งแรกก็เที่ยวแนะนำคู่ครองให้คนอื่นเขาไปทั่ว คุณรู้นิสัยใจคอเขาดีแล้วเหรอ ถึงได้กล้าทำแบบนั้น ไม่กลัวว่าจะแนะนำคนไม่ดีให้สาวๆ ในตำบลของเราหรือไง"

ฟางหยวนตอบกลับทันควันอย่างไม่ยี่หระ

"อ้าว ก็คนนี้เป็นคนที่นายคบหาไม่ใช่เหรอ เพื่อนที่นายเลือกคบจะแย่ได้ยังไง อีกอย่างนะ ตอนที่ฉันเจอนายครั้งแรก ฉันยังตัดสินใจแต่งงานกับนายเลย แล้วนายเป็นคนแย่ไหมล่ะ"

คำพูดประโยคนั้นทำเอาลู่ชวนพูดไม่ออก ถ้าบอกว่าแย่ก็เท่ากับด่าตัวเอง แต่ถ้าบอกว่าดีก็เท่ากับยอมรับตรรกะของเธอ สรุปแล้วลู่ชวนก็ต้องยอมจำนนต่อคารมของภรรยาตัวแสบคนนี้อีกตามเคย

คนอย่างฟางหยวนเป็นคนตรงไปตรงมา แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะขาดสติปัญญาหรือไหวพริบ ในช่วงเวลาสำคัญเธอมักจะก้าวออกมาจัดการปัญหาและรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ได้เสมอ ที่สำคัญที่สุดคือความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของฟางหยวนเมื่อครู่ มันแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเธอเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างหมดใจ

ลู่ชวนค้นพบความจริงข้อหนึ่งว่า นิสัยแข็งกระด้างของฟางหยวนนั้น ไม่ใช่ว่าจะปรับเปลี่ยนหรือพลิกแพลงไม่ได้เสียทีเดียว เธอรู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาวตามสถานการณ์เป็นเหมือนกัน

การที่ถูกฟางหยวนยกยอแบบเนียนๆ โดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ลู่ชวนรู้สึกตัวลอยขึ้นมาเล็กน้อย แต่ด้วยความเป็นห่วง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเตือนสติเธอด้วยความหวังดี

"ฟางหยวน ต่อไปคุณอย่ามองว่าใครๆ ก็เป็นคนดีไปเสียหมดนะ ต้องระวังตัวไว้บ้าง"

ฟางหยวนหันมามองหน้าเขาก่อนจะตอบเสียงเรียบ

"ฉันไม่ได้โง่นะ แล้วก็ไม่ได้มองว่าใครๆ เป็นคนดีไปเสียหมดด้วย"

ลู่ชวนแอบคิดในใจว่า ถึงจะไม่โง่ แต่ก็ไม่ได้ฉลาดทันคนเท่าไหร่หรอก แค่เจอเสี่ยวเหล่าป่านที่ไซต์งานก่อสร้างในอำเภอ กับจางเว่ยที่นี่พูดจาดีด้วยหน่อย เธอก็ดูจะเคลิ้มตามพวกเขาไปแล้ว ผู้หญิงคนนี้มีเกราะป้องกันทางจิตใจต่ำเกินไปจริงๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ฟางอู่หู่ก็พากลุ่มคนงานเดินทางมาถึงเมืองมณฑล

เมื่อทุกคนมาถึงกันพร้อมหน้า ลู่ชวนก็รีบเข้าไปช่วยจัดแจงที่พักและจัดการเรื่องต่างๆ ในไซต์งานให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเริ่มงาน

เมื่อลู่ชวนพาคนงานเริ่มลงมือทำงาน เขาก็ได้ตระหนักถึงความจริงข้อใหม่อีกครั้ง ฟางหยวนไม่ได้มองโลกในแง่ดีจนเกินไปอย่างที่เขาคิด แต่ความฉลาดเฉลียวของเธอนั้นซ่อนอยู่ภายใน

กลุ่มคนงานที่เป็นผู้ชายอกสามศอก ร่างกายกำยำ แต่ฟางหยวนกลับสามารถสั่งการและจัดสรรหน้าที่ให้พวกเขาทำงานได้อย่างเป็นระบบระเบียบและคล่องแคล่ว

ผ่านไปเพียงแค่เดือนกว่าๆ ที่ไม่ได้เจอกัน ความเปลี่ยนแปลงของฟางหยวนทำให้ลู่ชวนต้องมองเธอใหม่อย่างทึ่งๆ ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่รู้สึกแบบนั้น แม้แต่จางเว่ยที่แวะมาดูหน้างานยังต้องกระซิบกระซาบกับลู่ชวนด้วยความชื่นชม

"เมียจากชนบทเขาเก่งกันแบบนี้ทุกคนเลยเหรอวะ ถ้าเป็นแบบนี้ฉันคงต้องรบกวนให้น้องสะใภ้ช่วยหาแฟนให้สักคนจริงๆ แล้วล่ะ"

แต่คำตอบที่จางเว่ยได้รับกลับมา คือสายตาคมกริบและน้ำเสียงเย็นชาจากลู่ชวน

"ต่อไปนี้นายอยู่ให้ห่างจากเมียฉันหน่อย"

สำหรับลู่ชวนแล้ว ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้น เขาต้องตั้งการ์ดระวังภัยให้ภรรยาในทุกฝีก้าว

ฟางอู่หู่เห็นว่าฟางหยวนสามารถจัดการงานที่เมืองมณฑลได้เป็นอย่างดีและเข้าที่เข้าทางแล้ว เขาจึงรีบเตรียมตัวเดินทางกลับไปที่ตัวอำเภอ เพราะทางนั้นมีคนงานใหม่เข้ามาเยอะ จำเป็นต้องมีคนคอยดูแลความเรียบร้อย ยิ่งใกล้ช่วงที่อากาศจะเริ่มหนาวจนดินแข็ง ฟางอู่หู่ยิ่งต้องเกาะติดงานที่อำเภอให้แน่นหนา

ฟางอู่หู่เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณของคนบ้างาน เขาฝากฝังฟางหยวนและคนงานกลุ่มนี้ไว้กับลู่ชวนอย่างจริงจัง

"เจ้าชวน นายต้องหมั่นแวะมาดูทางนี้บ่อยๆ นะ ยังไงซะฟางหยวนก็เป็นผู้หญิง ตัวคนเดียวอาจจะดูแลไม่ทั่วถึง"

แต่ในหัวของลู่ชวนตอนนี้เต็มไปด้วยเรื่องความรักความหวงแหน เขาสนใจเรื่องอื่นมากกว่างานตรงหน้า จึงรีบดึงตัวพี่ชายภรรยาไปคุยในมุมเงียบๆ

"พี่ห้า ไอ้หลานชายตัวดีที่ตัวอำเภอนั่นมันยังไงกันครับ"

สิ่งที่ลู่ชวนกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็นเรื่องหัวใจ เขาไม่กล้าถามฟางหยวนตรงๆ เพราะกลัวจะเป็นการชี้โพรงให้กระรอก เลยต้องมาคาดคั้นเอากับพี่ชายภรรยาแทน

ฟางอู่หู่ได้ยินคำถามนั้นก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"หลานชาย? ไม่มีนี่นา บ้านเรายังไม่มีใครมีหลานโตขนาดนั้นนะ รุ่นหลานยังไม่เกิดกันเลย"

ลู่ชวนทำสีหน้าปวดใจ พยายามสื่อความหมายให้พี่ชายภรรยาเข้าใจ

"พี่ห้า ผมหมายถึงคนอื่น ผมเป็นน้องเขยพี่นะ พี่ต้องเข้าใจสิ"

ฟางอู่หู่เกาหัวแกรกๆ ด้วยความมึนงง เรื่องอะไรมันจะร้ายแรงขนาดนั้น

"เจ้าชวน นายจะพูดอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ พูดอ้อมไปอ้อมมาแบบนี้ ฉันฟังไม่รู้เรื่อง"

ลู่ชวนอึดอัดใจจนหน้าแดง สุดท้ายก็ต้องกัดฟันพูดออกมา

"ก็ไอ้เสี่ยวเหล่าป่านที่ไซต์งานในอำเภอไง คนที่มีฝีมือหน่อย แล้วก็ชอบพูดจาตลกๆ คนนั้นน่ะ"

ฟางอู่หู่หลุดขำพรืดออกมาทันที ขำจนแทบสำลักน้ำลายตัวเอง พ่อบัณฑิตมหาวิทยาลัยคนนี้ช่างใจแคบเสียจริง

"เจ้าชวน นายคิดมากไปแล้ว ฟางหยวนบ้านเราไม่มีต่อมรับรู้เรื่องพวกนี้หรอก อีกอย่างนะ เจ้านั่นมันก็แค่คนตลกโปกฮาไปวันๆ เทียบอะไรกับนายไม่ได้เลยสักนิด มันไม่ใช่คู่แข่งของนายหรอกน่า"

เพื่อความสบายใจของน้องเขย ฟางอู่หู่จึงรีบพูดเยินยอเสริมเข้าไปอีก

"นายมายืนหัวโด่อยู่ตรงหน้าแบบนี้ ฟางหยวนจะไปมองใครที่ไหนได้อีก"

ลู่ชวนถูกฟางอู่หู่พูดยกยอปนปลอบใจแบบเนียนๆ ก็เริ่มจะตัวลอยขึ้นมาบ้าง แต่เขาก็ยังไม่วางใจเสียทีเดียว

"พี่ห้า ต่อให้ฟางหยวนไม่ได้คิดอะไร แต่พี่ก็ต้องช่วยผมดูด้วยนะ อย่าให้ใครมาเกาะแกะเธอ"

ฟางอู่หู่มองหน้าน้องเขยอย่างอ่อนใจ นี่สินะที่เขาเรียกว่าคนมีความรักมักจะตาบอด หวาดระแวงไปทั่ว

"ฟางหยวนไม่ใช่คนผิวเผินที่มองคนแค่ภายนอกหรอก นายวางใจเถอะ"

ลู่ชวนได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไป คำพูดนี้มันฟังดูทะแม่งๆ เหมือนจะชมแต่มันก็เจ็บจี๊ดๆ จะให้บอกว่าฟางหยวนมองคนที่หน้าตาก็ดูจะดูถูกภรรยาตัวเอง แต่ถ้าบอกว่าไม่มองที่หน้าตา แล้วตัวเขาที่ยืนอยู่ตรงนี้ล่ะ คืออะไร

ฟางอู่หู่เห็นน้องเขยทำหน้าบอกบุญไม่รับ ก็เริ่มรู้สึกลำบากใจ นี่เขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า การเป็นพี่เมียนี่มันยากจริงๆ ต้องคอยไกล่เกลี่ยรักษาความสัมพันธ์ของผัวเมียคู่นี้ให้สมดุล

"น้องเขย นายต้องมีสติหน่อยสิ เรื่องพวกนั้นมันไม่มีมูลความจริงเลย ถ้านายไม่เชื่อใจฉัน นายก็น่าจะเชื่อใจคุณลุงบ้างสิ"

คุณลุงที่ฟางอู่หู่พูดถึง ก็คือพ่อของลู่ชวนเองที่ทำงานอยู่ที่นั่นด้วย ถ้ามีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นจริงๆ พ่อของเขาจะนิ่งดูดายได้อย่างไร

ลู่ชวนทำหน้าบึ้งตึง ตอบกลับเสียงแข็ง

"พ่อผมแก่แล้ว จะไปทันเล่ห์เหลี่ยมของพวกหนุ่มสาวสมัยนี้ได้ยังไง"

ฟางอู่หู่อยากจะตะโกนใส่หน้าว่า ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้เหมือนกัน เรามาตั้งใจทำงานหาเงินกันดีกว่าไหม

น้องเขยคนนี้สมองดี เรียนเก่ง มีความสามารถรอบด้าน แต่พอบทจะเป็นคนขี้หึงขึ้นมา ก็ดูเหมือนคนขาดสติไปเสียดื้อๆ

ฟางอู่หู่พยายามอธิบายปากเปียกปากแฉะ แทบจะเล่าเหตุการณ์ทุกครั้งที่ฟางหยวนคุยกับเสี่ยวเหล่าป่านให้ลู่ชวนฟังอย่างละเอียด ยืนยันหนักแน่นว่าทั้งสองคนแทบไม่ได้ข้องแวะกันเลย และความสัมพันธ์ก็บริสุทธิ์ใจอย่างที่สุด

ลู่ชวนฟังแล้วก็เริ่มคลายกังวลลงบ้าง เพราะฟังดูแล้วการพูดคุยกันมีน้อยมาก และส่วนใหญ่ฟางหยวนก็มักจะรำคาญคนที่ชอบพูดเล่นไร้สาระแบบนั้นอยู่แล้ว

"พี่ห้า ตกลงว่าไม่มีอะไรจริงๆ นะครับ"

"แน่นอนสิวะ น้องสาวฉันตาไม่ได้บอดนะ มีสามีเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอนาคตไกล จะไปคว้าพ่อค้าเร่ขายคารมทำไม"

ก่อนจะขึ้นรถกลับ ลู่ชวนยังกำชับพี่ชายภรรยาอีกรอบด้วยสีหน้าจริงจัง

"พี่ห้า เรื่องที่ผมถามวันนี้ ห้ามเอาไปเล่าให้ฟางหยวนฟังเด็ดขาดนะครับ"

ฟางอู่หู่ตบหน้าอกตัวเองดังป้าบ รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

"วางใจได้เลย ฉันไม่พูดหรอก"

ในใจของฟางอู่หู่คิดว่า ขืนเล่าไปเขาก็อายแทน น้องเขยขี้หึงขนาดนี้ เสียภาพพจน์แย่ เขาไม่อยากให้ฟางหยวนต้องมารับรู้เรื่องไร้สาระพรรค์นี้ให้ปวดหัว

หลังจากรถออกตัวไป ฟางอู่หู่ก็นั่งครุ่นคิดด้วยความสงสัยว่า ฟางหยวนน้องสาวของเขาไปทำอีท่าไหนถึงสามารถมัดใจสามีนักศึกษาคนนี้ได้อยู่หมัดขนาดนี้ ถึงขั้นทำให้ผู้ชายสุขุมเยือกเย็นกลายเป็นคนขี้ระแวงและเรียกร้องความสนใจได้เป็นพักๆ

ถ้าจะให้พูดตามตรง คนที่ควรจะเป็นฝ่ายกังวลในความสัมพันธ์นี้ น่าจะเป็นฟางหยวนมากกว่าไม่ใช่หรือ

แต่ก็นั่นแหละ น้องสาวของเขาไม่มีต่อมความรู้สึกด้านนี้เลย ซึ่งมันก็น่าปวดหัวไปอีกแบบ

มองไม่เห็นความละเอียดอ่อนหรือความหึงหวงจากฟางหยวนเลยสักนิด

ดังนั้นภาระหนักจึงต้องมาตกอยู่ที่น้องเขย ที่ต้องคอยประคับประคองและใส่ใจความสัมพันธ์ให้มากกว่าปกติ โลกนี้มันต้องมีความสมดุล ฟางอู่หู่เริ่มเข้าใจสัจธรรมข้อนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว

เขาได้แต่ลูบแขนตัวเองที่ขนลุกซู่ แล้วพึมพำในใจว่า สมองของคนเรียนมหาวิทยาลัยนี่มันซับซ้อนเข้าใจยากจริงๆ

พอลู่ชวนกลับมาที่ไซต์งาน ก็เห็นฟางหยวนกำลังลงมือช่วยคนงานขนของอย่างขะมักเขม้น

ลู่ชวนเห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจ เขาให้ภรรยามาที่เมืองมณฑลเพื่อมาคุมงาน ไม่ได้ให้มาใช้แรงงานแบกหามแบบนี้ เขาจึงรีบเข้าไปห้ามด้วยกลวิธีทางจิตวิทยา

"งานพวกนี้ไม่ต้องรีบหรอกครับ ถ้าคุณแย่งทำหมด พวกคนงานเขาก็ได้เงินน้อยลงสิ"

ฟางหยวนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะตอบกลับอย่างรู้ทัน

"นายเห็นฉันโง่หรือไง ฉันไม่ได้ทำให้ฟรีๆ สักหน่อย ฉันทำไปเท่าไหร่ พวกนายก็ต้องจ่ายค่าแรงให้ฉันตามนั้น"

ลู่ชวนหลุดขำออกมากับความงกของภรรยา

"งั้นพวกเราคงขาดทุนแย่เลย แรงคุณสู้พวกหนุ่มๆ ไม่ได้หรอก เราไม่จ้างคุณหรอกครับ หยุดทำแล้วไปนั่งพักเถอะ"

ฟางหยวนตวัดสายตาค้อนใส่ลู่ชวนวงใหญ่

"เชอะ จำไว้เลยนะ จ่ายค่าแรงฉันด้วยล่ะ"

คนงานแถวนั้นต่างก็คุ้นเคยกับสองสามีภรรยาคู่นี้เป็นอย่างดี และรู้ตื้นลึกหนาบางของบ้านตระกูลฟางอยู่บ้าง จึงเอ่ยแซวขึ้นมาอย่างสนุกสนาน

"ฟางหยวน เธอจะเอาเงินค่าแรงไปทำไมอีก ทั้งพี่ชาย ทั้งผัวเธอ หาเงินได้เท่าไหร่ก็ไปกองอยู่ที่เธอหมด ถ้าจะให้พูดนะ เธอต่างหากที่ต้องเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้ลู่ชวน"

กิตติศัพท์ความดุและความเขี้ยวทางการเงินของแม่เสือสาวแห่งตระกูลฟาง ไม่ใช่ความลับสำหรับคนงานเหล่านี้

ลู่ชวนเองก็ไม่ถือสาที่โดนลูกน้องแซว แถมยังผสมโรงช่วยกันรุมภรรยาตัวเองอีกแรง

"ได้ยินไหมครับเจ้านาย จ่ายเงินเดือนให้ผมบ้างสิ ผมจะได้มีเงินติดตัวไว้ซื้อขนมอร่อยๆ มาฝากเมีย"

ฟางหยวนแทบไม่เคยเห็นลู่ชวนในมุมขี้เล่นและเข้าขากับคนงานได้ดีขนาดนี้มาก่อน เธอแสร้งทำเสียงดุกลบเกลื่อนความขัดเขิน

"ไม่ต้องมาป่วนเลย ไปทำงานทำการกันได้แล้ว ไปไกลๆ เลยไป"

เสียงหัวเราะของเหล่าคนงานดังครืนไปทั่วไซต์งาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเป็นกันเอง แม้แต่ฟางหยวนเองก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันคู่นี้ สามารถหยอกล้อและรับมุขตลกของกันและกันได้อย่างเป็นธรรมชาติเสียจริง

[จบบท]