บทที่ 896 : เพื่อนไงล่ะ

บทที่ 896 : เพื่อนไงล่ะ

ลู่หม่านอี้รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ วันๆ หนึ่งนอกจากเขาจะต้องคอยตามดูแลเด็กเล็กแล้ว ยังต้องรับหน้าที่คอยดูแลเอาใจใส่กลุ่มชายหญิงสูงวัยอีกต่างหาก

เขาจำได้ว่าตัวเองก็แค่เผลอบ่นออกไปประโยคเดียวว่าโดนคนอื่นอิจฉาจนไม่มีเพื่อนคบ แล้วทำไมเรื่องราวถึงได้ลุกลามใหญ่โตจนเขาต้องมารับเคราะห์หนักหนาสาหัสขนาดนี้ด้วย

ในฐานะหลานชายแท้ๆ ที่แสนจะรู้ความและเอาใจใส่ ลู่หม่านอี้ถึงกับต้องออกโรงช่วยแม่ลู่จัดการนัดหมายรวมตัว พากลุ่มชายหญิงสูงวัยพวกนั้นไปดูหนังที่โรงภาพยนตร์ด้วยกันแบบยกขบวน

ทิศทางของเรื่องราวที่พลิกผันไปอย่างน่าประหลาดใจนี้ ทำให้ลู่หม่านอี้ถึงกับเริ่มตั้งคำถามกับการใช้ชีวิตของตัวเอง ต่อให้มีใครจงใจเขียนบทละครมากำหนดชะตาชีวิตให้เขา มันก็ไม่น่าจะออกมาในรูปแบบพิสดารขนาดนี้ได้

สรุปแล้วลู่หม่านอี้จะได้คบหาเพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นบ้างหรือไม่ก็ไม่มีใครรู้ได้ แต่ที่แน่ๆ คือแม่ลู่ได้นำเรื่องนี้ไปโอ้อวดจนทั่วสารทิศแล้ว

พอเดินไปเจอหน้าใครต่อใคร เธอก็จะชี้ชวนให้ดูแล้วพูดด้วยความภาคภูมิใจว่านั่นคือลู่หม่านอี้หลานชายของเธอ เป็นเด็กที่ได้ดีมีอนาคตแค่ไหน

ทางฝั่งกลุ่มชายหญิงสูงวัยพวกนั้นก็รู้สึกเอ็นดูและมองลู่หม่านอี้ในแง่ดีมากๆ เช่นกัน เด็กหนุ่มในวัยเดียวกับเขาน้อยคนนักที่จะสงบจิตสงบใจมาขลุกอยู่กับกลุ่มคนแก่ได้

ซ้ำยังวางแผนจัดกิจกรรมที่มีความหมายแบบนี้ขึ้นมาได้อีก ทุกคนต่างก็ชื่นชมว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีความสามารถไม่เบาเลยทีเดียว

กลุ่มคนแก่เหล่านี้ต่างก็รู้อยู่แก่ใจและยอมรับสภาพตัวเองดีว่า พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่ดูแลเอาใจใส่ได้ค่อนข้างยาก ต้องอาศัยความอดทนสูงมาก

ลูกหลานในบ้านของพวกเขาเองที่จะทำตัวได้ดีเหมือนกับที่ลู่หม่านอี้ทำนั้นมีนับหัวได้เลย

สิ่งที่ลู่หม่านอี้คาดไม่ถึงเลยก็คือ กลุ่มคนแก่พวกนี้ลงมือทำจริงจังมาก หลังจากเหตุการณ์ดูหนังในครั้งนั้นเป็นต้นมา เวลาที่เขาเดินไปตามท้องถนนก็มักจะบังเอิญเจอคนรุ่นราวคราวเดียวกัน

หรือไม่ก็คนที่อายุมากกว่าเขานิดหน่อย เดินกระตือรือร้นพุ่งตรงเข้ามาทักทายเพื่อทำความรู้จักและขอคบหาเป็นเพื่อนกับเขาไม่ขาดสาย

คนที่เข้ามาทักทายเหล่านั้นต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ผู้ใหญ่ในบ้านเป็นคนแนะนำและเล่าเรื่องของเขาให้ฟัง พวกเขาได้ฟังแล้วก็รู้สึกว่าลู่หม่านอี้เป็นคนดีใช้ได้เลยทีเดียว ก็เลยอยากจะมาทำความรู้จักกันเอาไว้

กลุ่มชายหญิงสูงวัยเหล่านั้นเอาเรื่องนี้ไปพูดการันตีต่อหน้าคนในครอบครัวของตัวเองว่า เด็กที่ชื่อลู่หม่านอี้คนนี้เป็นคนที่คบหาเป็นเพื่อนได้อย่างสนิทใจ

ถึงแม้ว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้จะสร้างความปวดหัวให้กับเขามากกว่าสิ่งที่ได้รับกลับมา ทว่าตัวลู่หม่านอี้เองก็รู้สึกซาบซึ้งและรับรู้ได้ถึงความหวังดีนั้นจริงๆ

ถ้าไม่ใช่ย่าแท้ๆ ก็คงไม่ทุ่มเทและเอาใจใส่เรื่องของเขามากขนาดนี้หรอก แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็ถือเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ที่ทำให้เขาเข็ดหลาบไปอีกนาน เขาไม่กล้าอ้าปากบ่นเรื่องอะไรส่งเดชอีกแล้ว

โดยเฉพาะตอนที่อยู่ในบ้าน เขาไม่กล้าบ่นเรื่องที่ตัวเองไม่มีเพื่อนคบอีกเลย เพราะผลลัพธ์ที่ตามมาแต่ละทีนั้นมันใหญ่โตเกินกว่าที่เขาจะรับไหวจริงๆ

เพื่อเป็นการปลอบโยนและทำให้คนในบ้านสบายใจ ลู่หม่านอี้ถึงขั้นยอมพาเพื่อนร่วมชั้นเรียนกลับมาที่บ้านด้วย เพื่อยืนยันให้ทุกคนเห็นชัดๆ ว่าเวลาที่เขาอยู่ที่โรงเรียน เขาก็ยังมีเพื่อนคบอยู่เหมือนกัน

ตอนนี้ลู่หม่านอี้ได้แต่รู้สึกเสียใจที่ตัวเองปากพล่อย ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าเรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้ เขาคงไม่ไปยืนพูดพล่ามไร้สาระอยู่ในบ้านหรอก

คนที่สมควรจะรับฟังเรื่องของเขากลับไม่ยอมฟังเลยสักนิด อย่างเช่นพ่อของเขาเป็นต้น

แต่คนที่ไม่สมควรจะเก็บเอาไปใส่ใจกลับรับฟังเรื่องนี้ไปเต็มๆ อย่างเช่นย่าของเขา แล้วก็พวกน้องสาวของเขาอีก

เรื่องนี้ส่งผลทำให้ตอนนี้ชื่อเสียงของเขาโด่งดังไปทั่วทั้งเมืองมณฑลแล้ว ไม่ว่าจะเป็นสังคมกลุ่มเด็กๆ หรือสังคมกลุ่มคนแก่ เขาก็เข้าไปคลุกคลีจนเป็นที่รู้จักไปทั่วหมดแล้ว

ลู่หม่านอี้รู้สึกหวาดระแวงอยู่ลึกๆ ว่าถ้าสถานการณ์ยังคงดำเนินต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ ตัวเขาเองก็คงจะเริ่มสับสนและวางตัวไม่ถูกแน่ๆ

ทุกคนที่มาเยือนต่างก็เป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมปลายกันหมดแล้ว หลังจากที่กลุ่มเพื่อนร่วมชั้นได้เห็นสภาพความเป็นอยู่และฐานะทางบ้านของลู่หม่านอี้ พวกเขาก็แค่ประเมินอยู่เงียบๆ ในใจ แต่ก็ไม่มีใครปริปากพูดวิจารณ์อะไรออกมา

แน่นอนว่าเด็กเหล่านี้ล้วนแต่เป็นเพื่อนร่วมชั้นที่อาศัยอยู่ในตัวเมืองมณฑลกันทั้งนั้น ต่อให้ไม่ได้แวะเวียนมาที่บ้านของลู่หม่านอี้ พวกเขาก็ยังพอจะรู้เรื่องราวความเป็นไปของเพื่อนร่วมชั้นที่โด่งดังในโรงเรียนคนนี้อยู่บ้างเหมือนกัน

ทางฝั่งคนในครอบครัวเองก็ให้ความสำคัญกับการที่ลู่หม่านอี้พาเพื่อนกลับมาบ้านในครั้งนี้มากๆ แม่ลู่ร่วมมือกับป้าจ้าวช่วยกันตระเตรียมข้าวของและอาหารการกินกองโตเอาไว้ล่วงหน้า

ซ้ำยังจัดเตรียมพื้นที่ไว้ให้เด็กๆ ได้นั่งคุยกันอย่างเป็นส่วนตัวและมีอิสระอย่างเต็มที่อีกด้วย

ทางด้านฟางหยวนก็แสดงความอดทนและอ่อนโยนต่อเพื่อนๆ ของลูกชายออกมาอย่างเต็มที่ ท่าทีของเธอทำเอาลู่หม่านอี้ตกใจจนแทบจะอ้าปากค้าง เขาหันไปมองหน้าผู้เป็นแม่แล้วพูดขึ้นมา

"แม่ กินยาผิดขวดมาเหรอครับ แม่ยังไม่เคยใจเย็นกับผมขนาดนี้เลยนะ"

ฟางหยวนได้ยินแบบนั้นก็แอบขบกรามแน่นด้วยความโมโห เด็กคนนี้ทำไมถึงกล้ามาฉีกหน้าเธอแบบนี้นะ เธอตอบกลับลูกชายทันที

"แม่กำลังไว้หน้าลูกอยู่นะ หัดรู้จักพอซะบ้าง"

ความทุ่มเทและเอาใจใส่ที่เธออุตส่าห์เตรียมมาให้ลู่หม่านอี้สูญเปล่าหมดเลย ที่เธอทำแบบนี้ก็เพราะกลัวว่าจะทิ้งความประทับใจแย่ๆ ไว้ให้เพื่อนของลูกชาย แล้วพานจะทำให้ลูกชายของเธอไม่มีเพื่อนคบจริงๆ ในอนาคตไม่ใช่หรือไง

ลู่หม่านอี้ยืนมองท่าทีอ่อนโยนของแม่ตัวเองแล้วก็รู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่นัก เขาบอกออกไปตามตรง

"ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอกครับแม่ เอาจริงๆ เพื่อนผมพวกนี้ก็พอจะรู้กันหมดแล้วแหละว่าแม่เป็นคนยังไง"

สีหน้าของฟางหยวนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่หลายรอบ คำพูดพวกนี้ฟังดูยังไงก็ไม่ใช่คำชมแน่ๆ เธอจ้องหน้าลูกชายแล้วถามกลับ

"ลูกหมายความว่ายังไง แม่เป็นคนยังไงเหรอ"

ลู่หม่านอี้ไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ ว่าทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเถ้าแก่ฟางนั้นเป็นคนอารมณ์ร้อนและเด็ดขาดแค่ไหน เธอไม่ใช่คนที่มาคอยพูดจาอ่อนหวานนุ่มนวลแบบนี้เลยสักนิด

เมืองมณฑลก็ไม่ได้กว้างใหญ่อะไรนักหนา ตัวลู่หม่านอี้เองก็เป็นคนดัง เพื่อนร่วมชั้นที่รู้เรื่องราวความเป็นไปในครอบครัวของลู่หม่านอี้ก็มีอยู่ไม่ใช่น้อยเลย

การที่ฟางหยวนพยายามสร้างภาพลักษณ์ใหม่ขึ้นมากะทันหันแบบนี้ มันดูใช้งานไม่ค่อยจะได้ผลสักเท่าไหร่นัก ลู่หม่านอี้หันไปพูดกับฟางหยวนอีกครั้ง

"เอาเป็นว่าแม่ทำตัวตามสบายเถอะครับ อย่างมากถ้าเพื่อนผมถามว่าทำไมแม่ถึงอารมณ์ดีขึ้นมาได้ ผมก็แค่บอกไปว่าแม่กำลังรักษาหน้าผมอยู่ก็แค่นั้นเอง"

ฟางหยวนโกรธจัดจนต้องเอื้อมมือไปดึงตัวลู่หม่านอี้เข้ามาตีเบาๆ สองที มีลูกที่ไหนเขาเอาเรื่องแม่แท้ๆ ของตัวเองมาพูดล้อเล่นแบบนี้กัน

นิสัยของเธอมันแย่ขนาดนั้นเลยหรือไง พวกนี้มันก็แค่ข่าวลือ เป็นเรื่องที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดกันไปเองทั้งนั้น

ลู่หม่านอี้หันไปร้องทักทายกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

"เห็นไหมล่ะ เห็นกันแล้วใช่ไหม นี่แหละแม่ผม ข่าวลือที่พวกนายได้ยินมามันเชื่อถือได้จริงๆ นะ"

ฟางหยวนโกรธจนลมออกหู เธอแผดเสียงตะโกนลั่น

"ลู่หม่านอี้!"

เสียงตวาดอันเกรี้ยวกราดนั้นดังลั่นไปทั่วบริเวณ เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเธอออกมาจนหมดเปลือก เธอไม่ใช่คนอ่อนโยนอะไรเลยจริงๆ

ลู่ชวนยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ก็ถึงกับหลุดขำออกมา เขายังไม่เคยเห็นใครขุดหลุมฝังแม่แท้ๆ ของตัวเองได้เก่งเท่าลู่หม่านอี้มาก่อนเลย เขาพูดขึ้นเบาๆ

"เด็กคนนี้นี่มันวอนหาเรื่องจริงๆ น่าโดนจัดการสักที รีบไปต้อนรับเพื่อนของลูกดีๆ ไป"

ฟางหยวนหน้าดำคร่ำเครียด เธอหันไปถามลู่ชวน

"ภาพลักษณ์ฉันในสายตาเพื่อนลูกมันเป็นยังไงกันแน่คะเนี่ย ลูกแอบเอาฉันไปนินทาลับหลังหรือเปล่า"

ลู่ชวนคิดในใจว่า ภาพลักษณ์ของเธอก็คงไม่ได้ดูอ่อนโยนนักหรอก ไม่อย่างนั้นมันคงไม่ออกมาเป็นผลลัพธ์แบบนี้แน่ๆ

แถมลูกชายก็ไม่ได้มีความจำเป็นจะต้องจงใจเอาไปนินทาให้เสื่อมเสียเลย ในเมื่อนิสัยใจคอของภรรยาเขามันก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่เขาเลือกที่จะพูดออกไปอีกอย่าง

"คุณอย่าไปฟังลูกพูดจาเหลวไหลเลย เด็กพวกนี้โตเป็นเด็กมัธยมปลายกันหมดแล้ว พวกเขารู้อะไรเป็นอะไรน่า"

ดูเอาเถอะว่าลู่ชวนนั้นมีศิลปะในการพูดเจรจามากแค่ไหน เขาสามารถพูดเกลี้ยกล่อมโดยไม่ต้องหลุดปากวิจารณ์เรื่องนิสัยของภรรยาออกมาเลยสักคำ

จากนั้นเขาก็จูงมือฟางหยวนเดินเข้าไปหากลุ่มเด็กๆ แล้วพูดทักทาย

"คุณป้ารู้ว่าพวกหลานจะมาหา ก็เลยเตรียมของกินอร่อยๆ ไว้รอตั้งแต่เมื่อวานแล้ว วันหลังว่างๆ ก็แวะมาเที่ยวเล่นที่บ้านเราได้ตลอดเลยนะ"

จากนั้นเขาก็อธิบายถึงแนวทางการเลี้ยงลูกของเขากับภรรยาให้เพื่อนๆ ของลูกชายฟังเพิ่มอีกนิด

"พวกอาเป็นผู้ใหญ่ที่หัวสมัยใหม่กันทั้งนั้นแหละ พร้อมจะคบหาพูดคุยกับพวกหลานแบบเพื่อนสบายๆ เลย"

ทางฝั่งกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นก็รีบตอบรับด้วยความเกรงใจ

"คุณป้าลำบากแล้วครับ คุณป้าไม่ต้องห่วงนะครับ วันหลังพวกเราต้องมาเที่ยวบ้านหม่านอี้บ่อยๆ แน่ ขอบคุณคุณลุงมากครับที่ต้อนรับพวกเรา"

ฟางหยวนรีบพูดเสริมขึ้นมาทันที

"ถึงไม่ได้มากับหม่านอี้ พวกหลานก็แวะมาหาป้าได้นะ ป้ายินดีต้อนรับพวกหลานเสมอจ้ะ"

ลู่หม่านอี้ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็หลุดหัวเราะออกมา แล้วพูดแทรกขึ้นมา

"แม่ผมก็แค่อารมณ์ร้อนไปนิดหน่อยเท่านั้นแหละ นอกนั้นแม่ก็ดีหมดทุกอย่างเลยนะ แถมยังเป็นคนมีเหตุผลมากด้วย พวกนายแวะมาเที่ยวกันได้ตามสบายเลย"

ฟางหยวนขบฟันกรอด นี่ลูกชายเธอกำลังประชดประชันใครกันอยู่ เธอสวนกลับไปทันที

"ใช่ เวลาที่แม่ไม่มีเหตุผล แม่ก็ใช้กับลู่หม่านอี้แค่คนเดียวนี่แหละ"

ในเมื่อลูกชายอยากจะเปิดโปงความจริง เธอก็พร้อมจะแฉให้หมดเปลือกไปเลย เจ้าเด็กแสบเอ๊ย ฟางหยวนหันไปจ้องหน้าลู่หม่านอี้แล้วถามย้ำ

"พอใจหรือยังลูก"

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ยืนมองสองแม่ลูกปะทะคารมกันไปมา การที่ลูกชายสามารถโต้เถียงต่อปากต่อคำกับแม่แท้ๆ ของตัวเองได้ขนาดนี้ ก็เป็นข้อพิสูจน์ได้เป็นอย่างดีแล้วว่าครอบครัวของลู่หม่านอี้เป็นผู้ใหญ่ที่เปิดกว้างและหัวสมัยใหม่จริงๆ

เด็กบางคนถึงกับรู้สึกอิจฉาลู่หม่านอี้อยู่ลึกๆ ด้วยซ้ำไป เพราะไม่ใช่ผู้ปกครองของทุกคนหรอกนะที่จะทำตัวกลมกลืนและพูดคุยกับเพื่อนของลูกได้อย่างเป็นธรรมชาติแบบนี้

ต้องมาเผชิญหน้ากับคำขู่ตอกหน้าของแม่แท้ๆ แบบนี้ ลู่หม่านอี้จะกล้าบอกว่าไม่พอใจได้ยังไง เขาหัวเราะร่วน ก่อนจะเดินนำหน้าพากลุ่มเพื่อนนักเรียนเข้าไปในบ้าน

ฟางหยวนที่ยืนอยู่ด้านนอกยังได้ยินเสียงเด็กคนหนึ่งในกลุ่มพูดดังแว่วออกมา

"หม่านอี้ ที่แท้เถ้าแก่ฟางในข่าวลือก็เป็นคนอารมณ์ดีเหมือนกันนะเนี่ย"

ลู่หม่านอี้รีบอธิบายให้เพื่อนฟัง

"แม่ผมก็แค่เป็นคนตรงๆ น่ะ ส่วนเรื่องอารมณ์ดีนี่นายเข้าใจผิดเต็มประตูเลย แม่ผมอารมณ์ไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้นหรอก แต่แน่นอนว่าถ้าพูดจากันดีๆ แม่ผมก็เป็นคนที่คุยด้วยง่ายนะ พวกนายไม่ต้องมาอิจฉาผมหรอก"

ฟางหยวนหันไปมองหน้าลู่ชวนแล้วถามขึ้น

"ตกลงว่าที่ลูกวุ่นวายทำเรื่องพวกนี้ เขากำลังพยายามพูดแก้ต่างให้ฉันอยู่ใช่ไหมคะ"

ลู่ชวนพยักหน้าตอบ

"ลูกชายคุณกำลังเปิดโอกาสให้คุณได้แสดงออกให้เพื่อนๆ เขาเห็นไง คุณดูสิ ครอบครัวที่เปิดกว้างอย่างพวกเราก็ถือว่าใช้ได้เลยนะ"

ในจังหวะนั้นเอง เสียงของลู่หม่านอี้ก็ดังลอดออกมาจากในห้องอีกครั้ง

"ความไม่มีเหตุผลของแม่ผม แม่ใช้แค่กับผมแล้วก็พ่อเท่านั้นแหละ นี่ก็ถือเป็นการลำเอียงอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ แต่แน่นอนว่าวิธีการสื่อสารของพวกเราน่ะ ส่วนใหญ่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าตอนนั้นในมือแม่ผมถือไม้ขนไก่อยู่หรือเปล่า เพราะงั้นพวกนายไม่ต้องมาอิจฉาผมกันหรอกนะ"

ดูสิ่งที่ลู่หม่านอี้พูดออกมาสิ พอได้ยินแบบนี้ก็ไม่มีใครรู้สึกอิจฉาเขาอีกเลยจริงๆ

บ้านไหนบ้างล่ะที่จะไม่มีไม้ขนไก่วางอยู่ ดูเหมือนว่าเพื่อนร่วมชั้นคนดังคนนี้ก็มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ไม่ได้แตกต่างไปจากพวกเขาสักเท่าไหร่นักหรอก

[จบบท]