บทที่ 915 : ทนไม่ไหวก็ต้องทน

บทที่ 915 : ทนไม่ไหวก็ต้องทน

พ่อลู่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ตาเฒ่ารู้ดีว่าภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของตนนั้นเก่งกาจแค่ไหน แต่พอเป็นเรื่องของลูกสะใภ้คนที่สองเมื่อไหร่เป็นต้องยอมอ่อนข้อให้เสมอ ท่าทางยอมจำนนของหญิงชราทำเอาคนเป็นสามีอดเย้าแหย่ไม่ได้

"แบบนี้แสดงว่ายังพอมีสติอยู่บ้าง ฉันก็นึกว่าคุณจะหลงหลานชายคนนี้จนหน้ามืดตามัว แยกแยะผิดถูกไม่ได้ซะแล้ว" พ่อลู่พูดกลั้วหัวเราะ

หญิงชราไม่ได้เถียงสามีแม้แต่ครึ่งคำ เพราะพอพูดถึงหลานชายหัวแก้วหัวแหวนทีไร เธอก็แทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ทุกที ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง

"พูดอย่างกับคุณไม่ได้หลงหลานอย่างนั้นแหละ ฉันเกิดมาจนป่านนี้ยังไม่เคยเห็นเด็กคนไหนดีเท่าหม่านอี้ของบ้านเราเลย คุณว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงได้น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้กันนะ ทำเอาฉันหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว"

พ่อลู่เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ชายชรานึกค่อนขอดในใจว่าภรรยาช่างกล้าพูดออกมาได้ไม่อายปาก โชคดีที่บริเวณนี้ไม่มีคนนอกอยู่ด้วย ไม่เช่นนั้นคงได้ขายหน้าชาวบ้านเขาไปทั่ว

แม้ลึกๆ แล้วตัวเขาเองจะเห็นด้วยกับคำพูดเหล่านั้นทุกประการ และแอบคิดว่าคงไม่มีหลานบ้านไหนจะสมบูรณ์แบบไปกว่าหลานชายของตนอีกแล้ว แต่เรื่องแบบนี้แค่รู้อยู่แก่ใจก็พอ ไม่เห็นจำเป็นต้องป่าวประกาศให้ใครฟัง

ฟางหยวนที่ยืนฟังบทสนทนาอยู่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขัน ในสายตาของพ่อแม่สามี ลู่หม่านอี้คงเป็นดั่งทองคำล้ำค่าที่เปล่งประกายเจิดจ้าอยู่ตลอดเวลา

หญิงสาวตระหนักได้ทันทีว่าการปล่อยให้ผู้หลักผู้ใหญ่อยู่ร่วมชายคาในช่วงเวลานี้ คงไม่ส่งผลดีต่อการอบรมสั่งสอนเด็กหนุ่มเป็นแน่

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เธอจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าจะพาพ่อลู่และแม่ลู่กลับไปพำนักที่หมู่บ้านชั่วคราว หญิงสาวให้เหตุผลว่าช่วงนี้ตนเองค่อนข้างว่าง จึงอยากเปิดทางให้ลู่ชวนได้สั่งสอนลูกชายอย่างเต็มที่

แต่ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังก็คือ เธอเกรงว่าแม่ลู่จะคอยให้ท้ายหลานจนเสียแผนต่างหาก

แน่นอนว่าคนเป็นย่าย่อมไม่อยากจากหลานชายไปไหน แต่ในเมื่อลูกสะใภ้เอ่ยปากมาขนาดนี้ หญิงชราจึงไม่อาจหาข้ออ้างใดมาปฏิเสธได้

ส่วนทางด้านลู่ชวนเองก็ไม่ได้อยากห่างจากภรรยาเลยแม้แต่น้อย แต่เพื่ออนาคตของลูกชาย เขาจึงจำใจต้องยอมอดทน ซึ่งสถานการณ์เช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องดีสำหรับลู่หม่านอี้อย่างแน่นอน เพราะนี่หมายความว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับบิดาตามลำพังไปอีกหลายวัน

ก่อนถึงเวลาออกเดินทาง แม่ลู่จับมือหลานชายเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย บรรยากาศการร่ำลาของสองย่าหลานเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ หญิงชราพรั่งพรูความรู้สึกออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า

"ย่าเจ็บใจตัวเองเหลือเกิน รู้อย่างนี้ย่าน่าจะยอมให้หลานไปอยู่หอพักของโรงเรียนตั้งแต่แรก ย่าเป็นคนทำร้ายหลานแท้ๆ ต้องมาทนลำบากอยู่ใต้จมูกพ่อแบบนี้ หลานของย่าต้องทนรับกรรมไปอีกกี่วันก็ไม่รู้"

ลู่หม่านอี้ผงกหัวรับคำอย่างเห็นด้วยที่สุด หากเขาได้ไปอยู่หอพัก อย่างน้อยก็ยังได้กลับบ้านแค่อาทิตย์ละครั้ง ต่อให้ถูกบิดาจ้ำจี้จ้ำไชก็ยังมีขอบเขตเวลาที่ชัดเจน

แต่เด็กหนุ่มรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของผู้เป็นย่าเลยแม้แต่น้อย เพราะอย่างไรเสียหญิงชราก็ไม่มีอำนาจตัดสินใจเรื่องในบ้านอยู่แล้ว เขาจึงเลือกที่จะพูดเอาใจเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องคิดมาก

"คุณย่าอย่าโทษตัวเองเลยครับ ย่าก็แค่รักแล้วก็ไม่อยากอยู่ห่างจากผมเท่านั้นเอง"

ฟางหยวนที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ แอบอมยิ้มขำกับท่าทีของลูกชาย เด็กคนนี้ช่างรู้จักพูดจาเอาตัวรอดเสียจริง

หญิงสาวลอบถอนหายใจพลางคิดว่า หากตนไม่พาแม่สามีกลับหมู่บ้านไปด้วย คงเกิดเรื่องวุ่นวายตามมาไม่จบไม่สิ้นแน่ๆ คำพูดคำจาของหญิงชราที่พรรณนาออกมาราวกับว่าลู่ชวนกำลังทารุณกรรมลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง หากมีใครผ่านมาได้ยินเข้า คงได้เข้าใจผิดกันไปใหญ่โต

ทางฝั่งของแม่ลู่ก็ยังคงจับมือหลานชายเอาไว้แน่นด้วยความห่วงใย หญิงชราพยายามถ่ายทอดวิชาเอาตัวรอดให้แก่เด็กหนุ่มอย่างสุดความสามารถ

"หม่านอี้เอ๊ย อดทนหน่อยนะลูก ย่าจะบอกอะไรให้ หลานต้องรู้จักพลิกแพลงสถานการณ์นะ ช่วงนี้ก็เออออห่อหมกตามใจพ่อเขาไปก่อน พอพ่อเขาอารมณ์ดี ทุกอย่างก็จะราบรื่นเอง อย่าไปดื้อดึงขัดใจเขาเด็ดขาด คนที่เสียเปรียบก็คือตัวหลานเองนั่นแหละ เป็นลูกผู้ชายต้องรู้จักโอนอ่อนผ่อนตาม รอให้ย่ากลับมาก่อนเถอะนะ"

ยิ่งได้ฟังบทสนทนาระหว่างย่ากับหลาน ลู่ชวนก็ยิ่งรู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด ชายหนุ่มถึงกับหมดอารมณ์ที่จะพูดร่ำลากับภรรยาสุดที่รัก เขาหันไปสบตาฟางหยวนด้วยสีหน้าเหลืออดเต็มทน

"นี่พวกเขากำลังคิดอะไรกันอยู่ ทำอย่างกับผมเป็นพ่อเลี้ยงใจร้ายไปได้"

ฟางหยวนกระแอมในลำคอเบาๆ เพื่อกลั้นขำ ก่อนจะพูดปลอบใจสามีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"อย่าเพิ่งโมโหไปเลย พอพ่อกับแม่ไม่อยู่ เด็กคนนี้ก็คงไม่กล้าดื้อกับคุณหรอก ฉันจะรีบพาพ่อกับแม่ออกไปเดี๋ยวนี้แหละ คุณเองก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ"

ลู่ชวนพยักหน้ารับคำพลางมองหน้าภรรยาด้วยแววตาห่วงใย

"คุณก็ดูแลตัวเองด้วยเหมือนกัน อย่ามัวแต่ตามใจพ่อกับแม่จนลืมพักผ่อนล่ะ รีบไปรีบกลับนะ"

ฟางหยวนพยักหน้ารับคำ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปแทรกกลางระหว่างสองย่าหลานที่กำลังร่ำลากันอย่างสุดซึ้ง หญิงสาวจัดการจับมือของทั้งคู่แยกออกจากกันอย่างนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

"แม่คะ ไปกันเถอะ ลู่ชวนเขาเป็นพ่อแท้ๆ ของหม่านอี้นะคะ เขาไม่ทำร้ายลูกตัวเองหรอก ไม่ใช่เด็กทุกคนจะโชคดีมีพ่อคอยช่วยติวหนังสือให้แบบนี้ ป่านนี้หม่านอี้คงแอบดีใจจนเนื้อเต้นแล้วค่ะ"

ใบหน้าของแม่ลู่หมองคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด ความห่วงหลานทำให้เธอเผลอลืมตัวจนหลุดปากต่อว่าลูกสะใภ้ออกมาอย่างไม่ไว้หน้า

"เธอพูดน่ะมันง่าย ลองมาเป็นคนที่ต้องตื่นตั้งแต่ไก่โห่แล้วนอนดึกดื่นดูบ้างไหมล่ะ จะได้รู้ว่ามันเหนื่อยแค่ไหน"

หญิงชราเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"หม่านอี้ก็เป็นลูกแท้ๆ ของเธอเหมือนกันนะ ทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำยอมให้พ่อเขารังแกได้ลงคอ เธอช่วยไปพูดเตือนสติสามีเธอหน่อยไม่ได้หรือยังไง"

ฟางหยวนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ หญิงสาวพยายามอธิบายเหตุผลให้แม่สามีฟังด้วยความใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ลู่ชวนก็ไม่ได้ปล่อยให้ลูกอดข้าวอดน้ำ หรือทุบตีเขาสักหน่อยนี่คะ การที่คนเราจะเก่งขึ้นมาได้ มันก็ต้องผ่านความยากลำบากกันทั้งนั้น อีกอย่าง สิ่งที่หม่านอี้กำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ยังเทียบไม่ได้กับคำว่าตกระกำลำบากเลยด้วยซ้ำไป"

แม่ลู่ยังคงไม่ยอมแพ้ หญิงชรายกเหตุผลสารพัดมาอ้างเพื่อปกป้องหลานชายสุดที่รัก น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

"เธอลองไปดูเด็กบ้านอื่นที่อายุเท่าหม่านอี้สิ ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่ เอาแค่ง่ายๆ เลยนะ ลองมองไปที่พวกหลานชายบ้านตระกูลฟางของเธอดูสิ ตอนที่อายุเท่าหม่านอี้ พวกเขาต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งแบบนี้ไหมล่ะ"

พ่อลู่ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ด้านหลัง พยายามแอบดึงแขนเสื้อภรรยาหลายต่อหลายครั้งเพื่อเตือนสติ แต่หญิงชรากลับสะบัดออกอย่างไม่แยแส ความรักและห่วงใยที่มีต่อหลานชาย ทำให้เธอยอมลุกขึ้นมาโต้เถียงกับลูกสะใภ้อย่างลืมตัว

ฟางหยวนยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้ เธอสวนกลับด้วยคำถามที่แทงใจดำแม่สามีอย่างจัง

"แม่ไม่ได้คาดหวังให้หม่านอี้เรียนเก่งและได้ดีกว่าเด็กคนอื่นหรอกเหรอคะ ความสำเร็จพวกนั้นมันไม่ได้ลอยมาจากฟ้าหรอกนะคะ ถ้าอยากได้ดีก็ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการเรียนให้มากๆ สิคะ"

คำตอบของหญิงชราทำเอาทุกคนกะพริบตาปริบๆ เมื่อเธอประกาศกร้าวถึงมาตรฐานที่ลดฮวบลงอย่างกะทันหัน

"ใครบอกกันล่ะ ฉันอยากให้หลานได้ดีก็จริง แต่ขอแค่ให้เขาพอๆ กับเด็กบ้านอื่นก็พอแล้ว ไม่ต้องไปดิ้นรนอะไรให้มันเหนื่อยนักหรอก"

เพื่อให้หลานชายรอดพ้นจากการเคี่ยวเข็ญ แม่ลู่ถึงกับยอมลดความคาดหวังของตนเองลงอย่างไม่น่าเชื่อ เห็นได้ชัดว่าหญิงชรารักและสงสารหลานชายจากใจจริง

แต่คราวนี้พ่อลู่กลับไม่ยอมอยู่เฉย ชายชรากระแอมขัดจังหวะขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เรื่องอื่นฉันยอมตามใจคุณได้ทุกอย่างนะ แต่เรื่องการร่ำเรียนของเด็กๆ พวกเราผู้ใหญ่ไม่ควรเข้าไปก้าวก่าย คุณลองนึกย้อนไปดูตอนที่ลู่ชวนยังเด็กสิ ถ้าตอนนั้นเขาไม่ตื่นแต่เช้าตรู่ไปโรงเรียนทุกวัน เขาจะประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้ไหม แล้วถ้าเป็นแบบนั้น หม่านอี้จะมีโอกาสได้เปิดหูเปิดตา มีความรู้ความสามารถอย่างที่เห็นอยู่ตอนนี้หรือเปล่าล่ะ"

ฟางหยวนพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของพ่อสามีอย่างยิ่ง อย่างน้อยชายชราก็ยังมีเหตุผลและเข้าใจสัจธรรมของโลกใบนี้ ความสำเร็จไม่เคยหล่นลงมาจากฟากฟ้าเหมือนขนมเปี๊ยะหรอก

หากต้องการเป็นใหญ่เป็นโต ก็ต้องรู้จักอดทนต่อความยากลำบาก ในเมื่อครอบครัวปูทางและสร้างโอกาสให้พร้อมสรรพขนาดนี้แล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับความพยายามของเด็กหนุ่มเองว่าจะไขว่คว้ามันมาได้มากน้อยเพียงใด

แม้ลู่ชวนจะไม่ได้อธิบายเหตุผลให้ฟังอย่างละเอียด แต่ฟางหยวนก็พอจะเดาความคิดของสามีออก ตอนนี้ลู่หม่านอี้เข้าเรียนในระดับมัธยมปลายแล้ว เด็กหนุ่มจำเป็นต้องจัดสรรเวลาให้กับการทบทวนตำราเรียนอย่างจริงจัง

ช่วงนี้ลูกชายของเธอเริ่มมีพฤติกรรมเหลิงและหลงระเริงไปบ้าง หากคนเป็นพ่อไม่รีบดัดนิสัยตั้งแต่ตอนนี้ อนาคตคงแก้ไขได้ยาก การตื่นเช้าและเข้านอนดึกกว่าปกติเพียงเล็กน้อย ย่อมไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย

แต่สิ่งที่ทำให้ลู่หม่านอี้แทบจะทึ้งหัวตัวเอง ก็คือการที่ผู้เป็นบิดาเพิ่มเวลาเรียนให้กับเขา แต่กลับไม่ได้ลดหย่อนภาระหน้าที่ที่เขาต้องรับผิดชอบภายในครอบครัวเลยแม้แต่น้อย

งานบ้านและงานจิปาถะต่างๆ เด็กหนุ่มก็ยังคงต้องทำตามปกติไม่ขาดตกบกพร่อง เรื่องนี้ก็แอบทำให้ฟางหยวนรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ เหมือนกัน จึงไม่แปลกใจเลยที่ลูกชายจะเกิดอาการต่อต้าน ถึงขั้นโวยวายลั่นบ้านว่าพ่อกับแม่นั้นรีดไถแรงงานยิ่งกว่านายทุนหวงซื่อเหรินในยุคเก่าเสียอีก

แม้จะอาลัยอาวรณ์หลานชายมากเพียงใด แต่แม่ลู่ก็ทำได้เพียงบ่นกระปอดกระแปดใส่ลูกสะใภ้เล็กน้อยเท่านั้น สุดท้ายหญิงชราก็ต้องยอมเก็บข้าวของเดินทางกลับหมู่บ้านไปแต่โดยดี

ลู่หม่านอี้ยืนมองแผ่นหลังของปู่ย่าและมารดาที่ค่อยๆ ลับสายตาไป ก่อนจะหันมาแขวะผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

"นี่พ่อคงไม่ได้เตรียมจะไปซื้อไก่ตัวผู้มาเลี้ยงไว้ในบ้านหรอกนะครับ"

เด็กหนุ่มพูดต่อด้วยความคับแค้นใจที่อัดอั้นอยู่เต็มอก

"พวกพ่อรวมหัวกันลงทุนลงแรงไปตั้งเยอะเพื่อที่จะดัดนิสัยผมเลยเหรอครับ ถึงขั้นต้องหลอกล่อให้ปู่กับย่ากลับหมู่บ้านไปเลยหรือครับ"

ลู่ชวนปรายตามองลูกชายที่กำลังทำหน้างอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ขอบใจที่เตือนความจำนะ ตอนแรกพ่อกะว่าจะตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ แต่ในเมื่อลูกคิดว่าใช้ไก่ขันมันดีกว่า พ่อก็จะจัดให้ตามคำขอ พ่อเป็นคนคุยง่ายอยู่แล้ว อะไรที่ลูกชอบ พ่อก็พร้อมจะสนองให้เสมอ"

ลู่หม่านอี้หน้าถอดสี คำว่า 'สนอง' ของบิดาช่างฟังดูน่าขนลุกยิ่งนัก เมื่อรู้ตัวว่าไม้แข็งใช้ไม่ได้ผล เด็กหนุ่มจึงรีบปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ หันมาใช้ไม้อ่อนออดอ้อนผู้เป็นพ่อทันที

"พ่อจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะครับ ผมทนรับการฝึกโหดแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ นะ ความสัมพันธ์ฉันพ่อลูกของเราอาจจะสั่นคลอนเพราะบททดสอบนี้ก็ได้นะครับ พ่อครับ พ่อเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของผมนะ"

ลู่ชวนจ้องหน้าลูกชายเขม็ง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าทำเอาคนมองแอบขนลุกซู่

"ไม่หรอก ลูกประเมินศักยภาพของตัวเองต่ำเกินไป ลูกยังรับภาระได้มากกว่านี้อีกเยอะ ลองคิดดูสิ ตอนนี้ปู่กับย่าก็ไม่อยู่แล้ว ลูกก็ไม่ต้องเสียเวลาไปนั่งคุยเล่นกับปู่ย่าอีก เวลาว่างมันก็หาได้จากการบีบคั้นนี่แหละ ลูกเอ๊ย ลูกชายสายเลือดแท้ๆ ของพ่อ ถ้าไม่ใช่เพราะรักและหวังดี พ่อคงไม่ทุ่มเทเวลามานั่งเคี่ยวเข็ญแกแบบนี้หรอกนะ"

คำพูดที่แสนจะไร้ความปรานีของบิดา ทำเอาลู่หม่านอี้เงียบกริบไปชั่วขณะ เด็กหนุ่มไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพ่อแท้ๆ จะกล้าพูดจาโหดร้ายกับเขาได้ถึงเพียงนี้

"แล้วความผูกพันของพวกเราล่ะครับ พ่อไม่เห็นค่ามันแล้วเหรอ"

ลู่ชวนแสยะยิ้มกว้าง แววตาของเขาฉายแววความเด็ดขาดออกมาอย่างชัดเจน

"ความสัมพันธ์มันลึกซึ้งมากเลยไง ถ้าไม่ได้มีความผูกพันกัน พ่อจะมาเสียเวลาจ้ำจี้จ้ำไชแกไปทำไม ถ้าเรื่องแค่นี้แกยังคิดไม่ได้ ความเป็นพ่อลูกระหว่างเรามันก็คงไม่มีประโยชน์อะไรหรอก"

ต่อให้ลู่หม่านอี้จะร้องโอดครวญแทบขาดใจมากแค่ไหน ก็ไม่มีแม่ลู่คอยออกหน้าปกป้องเขาอีกต่อไปแล้ว บรรยากาศภายในบ้านช่างดูเงียบเหงาและอ้างว้างเสียเหลือเกินในสายตาของเด็กหนุ่ม

[จบบท]