ชายตรงหน้าสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ข้อมือสวม นาฬิกาแบบตูร์บิญงยี่ห้อเซียงไฮ้
ไม่ว่าจะดูจากบุคลิกหรือการแต่งตัว ก็ไม่ใช่คนธรรมดา
สำหรับบุคคลระดับเทพแบบนี้ จะจีบหรือไม่จีบเป็นอีกเรื่อง
แต่เพิ่มค่าความประทับใจไว้ก่อนเป็นสิ่งจำเป็น
เปลี่ยนสีหน้าในหนึ่งวินาที
ถงเสวี่ยลวี่ สูดลมหายใจเบาๆ แสดงอาการเจ็บ พลางเอ่ยขอโทษก่อน "ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ
คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจผลักคุณนะ"
"คนที่ควรขอโทษคือผม หัวคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม"
เหวินหรูกุยยืนทรงตัวได้แล้วก็ถอยหลังหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างระหว่างทั้งสอง
เสียงของเขาทุ้มลึกมีน้ำหนัก แต่โทนเสียงเรียบเฉย จนฟังไม่ออกว่าอารมณ์เป็นอย่างไร
ถงเสวี่ยลวี่ ส่ายหน้า "ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ เห็นคุณรีบร้อนแบบนี้ คงมีธุระด่วน คุณไม่ต้องกังวล
ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ"
เสียงนุ่มหวาน ปลายเสียงเหมือนเคลือบน้ำผึ้ง คำพูดยังเข้าอกเข้าใจคนอื่นขนาดนี้
เหวินหรูกุยก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
สายตาไล่ลงมา
ผ่านศีรษะ ลงมาถึงหน้าผากที่เรียบเนียน สุดท้ายสบเข้ากับดวงตาอัลมอนด์ที่พร่ามัวราวมีหมอก
ด้านหลังเธอเป็นกำแพงสีเทา แสงส่องลงมาจากด้านบน
ขับให้ผิวของเธอขาวเนียนเหมือนเครื่องเคลือบ ปอยผมข้างหน้าหลุดลงมาเล็กน้อย
และไฝน้ำตาที่หางตา ภายใต้แสงย้อน ยิ่งดูสดใสสะดุดตา
ขนตาของเหวินหรูกุยสั่นเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตา "ต้องขอโทษจริงๆ ครับ ผมมีธุระด่วน
จำเป็นต้องไปจัดการ ไม่สามารถพาคุณไปโรงพยาบาลตรวจได้ ผมจะให้เบอร์โทรไว้
ค่าใช้จ่ายผมรับผิดชอบเอง คุณว่าอย่างไร"
[ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะให้ข้อมูลติดต่อมาง่ายขนาดนี้ ถงเสวี่ยลวี่ ดีใจอยู่ในใจ]
[แต่ยังไม่ทันได้ทำท่าปฏิเสธอย่างมีชั้นเชิง ก็ถูกถงเหมียนเหมียนพุ่งเข้ามากอดขา]
เจ้าก้อนน้อยน้ำตาคลอเต็มตา ทั้งที่กลัวแทบแย่ ยังกลับมาปลอบเธอ "พี่สาวไม่เจ็บนะ
เหมียนเหมียนเป่าให้นะ"
ถงเสวี่ยลวี่ รีบอุ้มเธอขึ้นมา ปลอบเบาๆ "พี่ไม่เป็นอะไรเลย พี่ไม่เจ็บจริงๆ"
ถงเหมียนเหมียนตาใสวาว มือเล็กๆ ลูบอกตัวเอง ถอนหายใจเหมือนผู้ใหญ่ "พี่ไม่เจ็บ
เหมียนเหมียนก็โล่งใจแล้ว"
เด็กน้อยช่างน่ารักจริงๆ
หัวใจของถงเสวี่ยลวี่ แทบละลาย เงยหน้าขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มหวาน "สหายคะ แค่ชนกันเบาๆ
ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องค่าชดเชยไม่ต้องก็ได้"
กำแพงด้านหลังบังแสงไปบางส่วน ลำแสงบางเส้นตกกระทบบนใบหน้าของเขา
ขนตายาวหนาเรียงเส้นชัด ทอดเงาลงใต้เปลือกตา
ตอนที่เธอคุยกับเจ้าก้อนน้อยเมื่อครู่ เขาก็ยืนรออย่างอดทนอยู่กลางแสงแดดหน้าร้อนแบบนี้
แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะตัดสินใจแล้ว เขาหยิบสมุดเล่มเล็กกับปากกาออกมาจากกระเป๋า
แล้วเขียนลงไปอย่างรวดเร็ว
มือที่จับปากกานั้นเรียวยาวได้สัดส่วน เล็บตัดสั้นสะอาด มีสีชมพูจางๆ
เป็นมือที่เหมือนนักเปียโนหรือแพทย์
ถงเสวี่ยลวี่ เดาอาชีพของเขาในใจ
ชายหนุ่มเขียนเสร็จแล้วฉีกกระดาษส่งให้เธอ "อันนี้คุณต้องรับไว้นะครับ"
ครั้งนี้ถงเสวี่ยลวี่ ไม่ได้แสร้งเกรงใจอีก รับกระดาษมาอย่างตรงไปตรงมา
บนกระดาษมีตัวเลขและชื่อหนึ่งบรรทัด สายตาของเธอหยุดอยู่ที่คำว่า "เหวินหรูกุย"
ลายมือหนักแน่น มีจังหวะลงน้ำหนักชัดเจน ดูสง่างาม
ถงเสวี่ยลวี่ ถือกระดาษ เงยหน้าขึ้นยิ้มบางๆ "ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรฉันจะติดต่อสหายเหวิน"
"ต้องขอโทษจริงๆ ครับ"
เหวินหรูกุยกล่าวขอโทษอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ถงเสวี่ยลวี่ หันตามไป สายตามองไปที่ขาเรียวยาวของเขา พลางผิวปากในใจ: ขาดีจริงๆ
ถงเหมียนเหมียนจ้องพื้น มือเล็กดึงชายเสื้อพี่สาว "พี่สาว ดูสิ"
ถงเสวี่ยลวี่ หันกลับมา ก้มตามมือของเธอ เห็นสมุดเล่มเล็กสีแดงขนาดฝ่ามือตกอยู่บนพื้น
เธอวางเจ้าก้อนน้อยลง หยิบสมุดขึ้นมาเปิดดู กลายเป็นบัตรผ่านเข้าออก
ข้อมูลด้านในเขียนไว้ว่า:
หน่วยงาน: ศูนย์วิจัยฐานปฏิบัติการ\
ชื่อ: เหวินหรูกุย\
อายุ: 25 ปี\
ตำแหน่ง: นักวิจัย\
ภูมิลำเนา: กรุงปักกิ่ง\
เลขที่บัตร: 1-3177
ด้านข้างยังมีรูปถ่ายขาวดำ ในรูปเหวินหรูกุยดูอ่อนวัยเล็กน้อย แต่ดวงตาลึกดุจหมึกดำ
สายตาของถงเสวี่ยลวี่ หยุดอยู่ที่คำว่า "ศูนย์วิจัยฐานปฏิบัติการ" และ "นักวิจัย"
เธอเดาได้ว่าอีกฝ่ายไม่ธรรมดา แต่ไม่คิดว่าจะไม่ธรรมดาขนาดนี้
นึกถึงท่าทางรีบร้อนของเขาเมื่อครู่ ไม่รู้ว่าถ้าขาดบัตรนี้จะมีปัญหาหรือไม่ เธอรีบลุกขึ้นวิ่งตามไป
แต่ก็สายไปแล้ว
เหวินหรูกุยขึ้นรถเก๋งสีดำแล้วขับออกไปไกล
รถเก๋งในปี 1976 นั้น เทียบได้กับรถสปอร์ตหรูในยุคหลังเลยทีเดียว
ดูเหมือนเหวินหรูกุยจะเป็นหนุ่มหล่อรวยตัวจริง
เธอเก็บบัตรผ่านไว้ เตรียมจัดการธุระเสร็จแล้วค่อยหาวิธีคืนให้เขา
แม่ถงกำลังถอนหายใจเล่าเรื่องในบ้านให้รองผู้อำนวยการสหพันธ์สตรีฟัง ทันใดนั้นประตูก็ถูกเคาะ
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินเข้ามา "ผู้อำนวยการถง ลูกสาวของคุณมาหา ตอนนี้อยู่ข้างนอกครับ"
แม่ถงชะงักไป ไม่ทันตั้งตัว "ลูกสาวคนไหน"
เจ้าหน้าที่เกาหางตา "ลูกสาวคนก่อนครับ สหายถงเสวี่ยลวี่ "
แม่ถงร้อง "อ๊ะ" กว่าจะตั้งสติได้ก็โดนรองผู้อำนวยการดันเบาๆ แล้วรีบวิ่งออกไป
พอเห็นตัวคน เธอก็เชื่อแล้วว่าถงเสวี่ยลวี่ มาจริงๆ "เสวี่ยลวี่ ลูกมาทำไมเนี่ย มาจากไหนกัน
ทำไมเมื่อวานไม่บอกแล้วก็ไปเลย ทำให้ฉันกับพ่อของลูกเป็นห่วงจนทั้งคืนไม่ได้นอน!"
พูดจบ สายตาก็ไปหยุดที่เจ้าก้อนน้อยข้างๆ เธอ "เด็กคนนี้คือ...?"
ถงเหมียนเหมียนหลบอยู่ด้านหลังถงเสวี่ยลวี่ ได้ยินถูกพูดถึงก็โผล่หัวเล็กๆ ออกมาครึ่งหนึ่ง
พอสบตาเข้ากับแม่ถง ก็เหมือนกระต่ายตกใจ รีบหลบกลับไปอีกครั้ง
ถงเสวี่ยลวี่ ยิ้ม "นี่คือน้องสาวของฉัน เหมียนเหมียน เรียกป้าเร็ว"