เฉินหยางแค่นยิ้มเย็นชา "ชามลายหงส์น้ำเงินขาวของแกใบนี้ มันก็แค่เครื่องเคลือบเลียนแบบโบราณที่ผลิตส่งเดชมาจากโรงงานสมัยนี้ ข้างนอกเขาขายกันแค่สิบห้าหรือยี่สิบหยวนเท่านั้นแหละ! นึกว่าพวกเราไม่รู้หรือไง? หลอกคนปัญญาอ่อนเหรอ?"
ในบันทึกหอจดหมายเหตุราชวงศ์ชิง "ชามลายหงส์น้ำเงินขาว" ถูกระบุไว้ว่าเป็นเพียง "จอกชา" เท่านั้น
ใบหน้าของหลี่ต้าไห่เปลี่ยนเป็นย่ำแย่สุดขีดทันที เขาคาดไม่ถึงว่าจะถูกเฉินหยางมองออกพังพินาศขนาดนี้
"แก... แกพูดอะไร? ไอ้หนู อย่ามาพูดจาเลอะเทอะแถวนี้! นี่มันเป็นของล้ำค่าที่ฉันรับซื้อมาจากบ้านนอกอย่างถูกต้องนะเว้ย! ห้ามมาทำให้ชื่อเสียงร้านฉันเสียหายเด็ดขาด!"
"ของล้ำค่าเหรอ? ได้สิ ผมมีวิธี ผมมีอาจารย์คนหนึ่งทำงานอยู่ที่กรมโบราณคดี ในกรมมีเครื่องตรวจหาอายุคาร์บอน-14 อยู่เครื่องหนึ่ง พวกเราแค่เอาไอ้สิ่งที่เรียกว่าของล้ำค่านี่ไปตรวจดู ความจริงก็จะเป็นที่ประจักษ์ทันที ถ้ามันเป็นของจริง ผมจะควักกระเป๋าจ่ายให้แกอีกสามล้านหยวนเลยเป็นไงล่ะ?"
"แก... แก... แก..."
หลี่ต้าไห่ทำท่าทางข่มขวัญแต่ในใจกลับขลาดกลัว พูดจาตะกุกตะกักวกวนไปมา
แม้เขาจะพยายามแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แต่ทุกคนก็มองออกแล้วว่าสิ่งที่เฉินหยางพูดเป็นความจริงทุกประการ มิฉะนั้น ท่าทีพยศของหลี่ต้าไห่คงไม่หดหู่ลงไปเช่นนี้
ดวงตาของเซียวชิงเสวียนเป็นประกาย "ของปลอมเหรอ?"
เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในที่สุด
เธอไม่นึกเลยว่าเฉินหยางจะมีความสามารถในการดูของโบราณด้วย
ส่วนฝูงชนที่มุงดูอยู่กลับส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที
"เชี่ย ร้านนี้มันเลวบริสุทธิ์จริงๆ! เอาเครื่องเคลือบสมัยใหม่ราคาไม่กี่สิบหยวนมาอ้างว่าเป็นของโบราณเพื่อกรรโชกเงินสามล้าน! นี่มันไม่ใช่แค่ขายของปลอมแล้ว แต่มันคือการฉ้อโกงชัดๆ!"
ในกลุ่มคนที่มุงดูมีนักสะสมอยู่ไม่น้อย ทุกคนต่างรู้สึกโกรธแค้นแทน
มีผู้คนนับไม่ถ้วนที่ถูกพวกของเก๊ของปลอมหลอกจนย่อยยับ จึงเกลียดชังพฤติกรรมแบบนี้เข้าไส้
ใบหน้าของหลี่ต้าไห่เปลี่ยนสีสลับไปมาระหว่างแดง เขียว และขาว ของในร้านเขาเกือบทั้งหมดเป็นของปลอม นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะถูกแฉต่อหน้าธารกำนัล เห็นทีหลังจากนี้คงจะหากินอยู่ในย่านนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
เซียวชิงเสวียนเอ่ยเรียบๆ "ถึงจอกชาใบนี้จะเป็นของปลอม แต่ในเมื่อฉันทำมันแตกจริงๆ ฉันก็สมควรชดใช้! ฉันจะให้คุณหนึ่งหมื่นหยวน!"
เฉินหยางอึ้งไปครู่หนึ่งอดส่ายหัวไม่ได้ เซียวชิงเสวียนคนนี้ใจดีเกินไปแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ต่อให้โยนให้สักร้อยหยวน หลี่ต้าไห่ก็คงไม่กล้าพูดอะไรมาก
ฝูงชนพากันวิพากษ์วิจารณ์
"แม่สาวคนนี้ใจบุญเกินไป ทั้งที่รู้ว่าเป็นของปลอมยังยอมจ่ายตั้งหมื่นนึง!"
"คนรวยจริงๆ เงินหมื่นนึงคงไม่คิดอะไรมากมั้ง"
"เจ้าของร้านนั่นคงดูออกแต่แรกว่าเธอเป็นมือใหม่ แถมยังรวย เลยนึกว่าจะหลอกเคี้ยวได้หมูๆ! ถ้าไม่ได้น้องชายคนนี้ ป่านนี้คงโดนต้มจนเปื่อยไปแล้ว"
"ถึงอย่างนั้น แม่สาวคนนี้ก็ยังยอมจ่ายเยอะขนาดนี้ นี่ไม่ใช่แค่ใจดีแล้ว แต่มันคือ 'คนโง่เงินหนา' ชัดๆ! ถูกหลอกก็ไม่น่าสงสารหรอก!"
เซียวชิงเสวียนไม่สนใจเสียงวิจารณ์รอบข้าง เธอจัดการโอนเงินให้หลี่ต้าไห่ทันที
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่ต้าไห่ก็กลับมามีรอยยิ้มประจบสอพลอ ถึงแม้จะกรรโชกเงินสามล้านไม่สำเร็จ แต่หญิงสาวคนนี้ก็ไม่ได้ถือสาหาความ ถ้าเธอไปหาผู้เชี่ยวชาญคนอื่นมาประเมินจริงๆ ร้านเขาก็คงจบเห่ แถมจะไม่ได้เงินเลยสักหยวนเดียว
เขากลัวว่าเรื่องจะบานปลาย จึงยอมรับผลประโยชน์แต่โดยดี ถือว่ายังได้กำไรเล็กๆ น้อยๆ
"คุณหนูคนนี้ใจกว้างจริงๆ หมื่นนึงก็หมื่นนึงเถอะ! ไอ้เรื่องสามล้านสองล้านนั่นน่ะมันสำคัญนักเหรอ? ผมน่ะเป็นคนคุยง่ายที่สุดอยู่แล้ว! เพื่อเป็นการขอบคุณที่คุณหนูยอมจ่ายหมื่นนึงนี่ ของที่วางอยู่โซนข้างหน้านี้ คุณหนูเลือกหยิบไปได้สองชิ้นตามสบายเลยครับ!"
หลี่ต้าไห่ผายมือชี้ไปยังพื้นที่บริเวณหนึ่ง ซึ่งอยู่ช่วงหนึ่งในสามหน้าประตูร้านพอดี
พอพูดจบ หลี่ต้าไห่ก็นึกเสียใจทันที นี่ไม่ใช่การบอกทุกคนหรือไงว่าของตรงนี้เป็นของปลอมทั้งหมด?
ปรากฏว่าคนที่มุงดูอยู่ต่างพากันแสดงสีหน้าเยาะเย้ยสมน้ำหน้า นึกไม่ถึงว่าหมอนี่จะดีใจจนลืมตัว เผลอแฉตัวเองออกมา
เซียวชิงเสวียนมีความรู้สึกแย่ๆ ต่อหลี่ต้าไห่มาก เธอกำลังจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่ตอนนั้นเองเฉินหยางกลับพูดขึ้นว่า "เถ้าแก่หลี่ ในเมื่อพูดแบบนี้ พวกเราก็ไม่เกรงใจแล้วนะครับ..."
เซียวชิงเสวียนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่พอเห็นเฉินหยางส่งสายตาให้ เธอที่เป็นคนฉลาดหลักแหลมจึงรีบกลืนคำปฏิเสธลงคอไปทันที
หัวใจของหลี่ต้าไห่กระตุกวูบ หรือไอ้เด็กนี่จะดูของเป็นจริงๆ? ไม่หรอก! ไม่! เมื่อกี้มันคงแค่ฟลุ๊คดวงดีเฉยๆ เขาพยายามปฏิเสธความคิดนั้นในหัวอย่างสุดชีวิต
"แน่นอน! ผมหลี่ต้าไห่คำไหนคำนั้น!"
เฉินหยางเผยรอยยิ้มบางๆ แสร้งทำเป็นเดินดูไปรอบๆ อย่างไม่ใส่ใจ พลางกวาดสายตาดูไปเรื่อย
เขาเงยหน้าขึ้นเหลือบมองแวบหนึ่ง สายตาก็พลันหยุดกึกอยู่ที่ภาพวาดภาพหนึ่ง ดวงตาของเขาทอประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที
เซียวชิงเสวียนเดินตามมาข้างหลังโดยไม่รู้ตัว เธอจึงมองไปยังภาพวาดภาพนั้นตามสัญชาตญาณ
มันคือภาพวาด "ไผ่และหิน" ด้านซ้ายของภาพวาดรูปไม้ไผ่ไม่กี่กิ่ง ด้านขวาเป็นภูเขาหินสูงชัน ลายเส้นของต้นไผ่ในภาพดูเงอะงะ การลงน้ำหนักหมึกไม่สม่ำเสมอ ส่วนภูเขาหินก็ดูอวบอัดเทอะทะ
ที่มุมขวาล่างเขียนตัวอักษรเล็กๆ ว่า "ปีสาธารณรัฐปีที่ 18"
เฉินหยางพูดเรียบๆ ว่า "เอาภาพนี้แหละ!"
หลี่ต้าไห่ดีใจจนเนื้อเต้น ภาพนี้เขาซื้อมาจากชาวนาคนหนึ่งในราคาแค่ไม่กี่สิบหยวน นึกไม่ถึงว่าจะขายต่อได้ในราคาหนึ่งหมื่นหยวน มันช่างคุ้มค่าเหลือเกิน
เขาแสร้งทำเป็นหวังดีเตือนว่า "ไม่ลองเลือกชิ้นอื่นดูหน่อยเหรอ?"
เฉินหยางส่ายหน้า "ไม่ล่ะ! เอาภาพนี้แหละ!" เขาเอื้อมมือไปหยิบภาพวาดม้วนนั้นลงมา
คนที่มุงดูอยู่พากันส่งเสียงวิจารณ์อีกรอบ
"ภาพวาดนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นฝีมือของคนไม่มีชื่อเสียง ขยะชัดๆ! ไอ้หนุ่มนี่มันยังจะเอาอีกเหรอ?"
"เมื่อกี้คงแค่ฟลุ๊คดูจอกชาปลอมที่ทำจากโรงงานสมัยใหม่ออก ตอนนี้เลยเริ่มเหลิงแล้ว ถึงได้มาเลือกภาพวาดปลอมๆ แบบนี้!"
"แม่สาวคนนั้นก็ไม่ห้าม ปล่อยให้มันเล่นไปเรื่อย! ถึงเงินหมื่นนึงจะซื้อของดีอะไรไม่ได้มาก แต่ก็ไม่ควรมาเลือกภาพเน่าๆ แบบนี้นะ!"
เซียวชิงเสวียนจ้องมองเฉินหยางด้วยดวงตาสวยซึ้ง ในแววตาของเธอทอประกายบางอย่างที่แปลกไป
เธอเลือกที่จะเชื่อเฉินหยางด้วยสัญชาตญาณ
ความจริงในใจเธอเองก็คิดว่าภาพนี้ไม่น่าจะมีราคาค่างวดอะไร แต่เมื่อครู่เฉินหยางเป็นคนออกหน้าช่วยแก้ปัญหาให้เธอ ตอนนี้เธอจึงไม่สนใจเลยว่าภาพที่เฉินหยางเลือกจะจริงหรือปลอม
"อืม กระดาษเสวียนจื่อของภาพนี้เป็นของยุคสาธารณรัฐจริงๆ!" เฉินหยางก้มลงดมกลิ่นกระดาษ
เขาได้รับความรู้พื้นฐานด้านการประเมินของเก่ามาจากมหาวิทยาลัย จึงพอดูออกว่ากระดาษมาจากยุคสมัยไหน
"เป็นผลงานจากยุคสาธารณรัฐจริงๆ แต่น่าเสียดายที่เป็นเพียงภาพวาดไก่เขี่ยของคนไม่มีชื่อเสียง!"
หลี่ต้าไห่และหลิวเหวินเซิง (ลูกจ้างในร้าน) ต่างลอบหัวเราะเยาะในใจ พวกเขาเองก็ประเมินอายุของกระดาษออกนานแล้ว แต่มันไม่มีค่าแก่การสะสมเลยแม้แต่นิดเดียว
เฉินหยางถือม้วนภาพวาดนั้นเดินวนดูในร้านอีกรอบ ทันใดนั้นที่มุมอับสายตามุมหนึ่ง เขาเหลือบไปเห็นแหวนหยก (ปันจื่อ) สีดำคล้ำวงหนึ่ง เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 3 เซนติเมตร บนพื้นผิวของแหวนปรากฏรอยร้าวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าคล้ายใยแมงมุม ของโบราณชิ้นนี้เรียกได้ว่าไร้ค่าโดยสิ้นเชิง
"เถ้าแก่ แหวนวงนี้ขายเท่าไหร่?"
หลี่ต้าไห่ชะงักไปครู่หนึ่ง เดิมทีมีพ่อค้าของเก่าเอามาขายที่ร้าน เขาซื้อมันมาในราคา 500 หยวน ตอนแรกเขากับเพื่อนๆ คิดว่าแหวนวงนี้ต้องเป็นของโบราณที่ประเมินค่าไม่ได้แน่ๆ
แต่หลังจากพวกเขารุมศึกษาอยู่หลายวัน ก็มองไม่ออกว่าเป็นของจากราชวงศ์ไหน ต่อมาได้ไปขอให้เพื่อนที่เป็นผู้เชี่ยวชาญช่วยดูให้ แต่ฝ่ายนั้นก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นอะไร
ทว่านึกไม่ถึงว่าเพียงไม่กี่วันต่อมา แหวนวงนี้กลับเกิดรอยร้าวขึ้นเองจนกลายเป็นขยะไปโดยสมบูรณ์ หลี่ต้าไห่ทำได้เพียงโอดครวญในใจ เพราะไม่มีคนซื้อคนไหนจะปรายตามองมันเลย เขาจึงโยนมันทิ้งไว้ในมุมอับ ไม่นึกเลยว่าวันนี้เฉินหยางจะมาเจอมันเข้า
"แถมให้พวกคุณไปเลย!" เขาแสร้งทำเป็นใจกว้าง
เฉินหยางส่ายหน้า "ภาพวาดเมื่อกี้ก็ถือว่าแถมมาให้พวกเราแล้ว พวกเราจะรับของไปฟรีๆ อีกได้ยังไง?"
"คุณเซียว ให้เงินเขาไปหนึ่งร้อยหยวนครับ!"
________________________________________
จบตอนที่ 3