ไม่ว่าจะจ่ายหนึ่งร้อยหยวน หรือจ่ายเพียงหนึ่งหยวน แต่มันคือการซื้อขายที่เสร็จสิ้น เงินแลกของกันไปแล้ว ก็ถือว่าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับหลี่ต๋าไห่อีกต่อไป
หากเปิดออกมาแล้วเจอสมบัติล้ำค่า ก็จะมาพัวพันเรียกร้องอะไรไม่ได้อีก
เซียวชิงเสวียนจ่ายเงิน และหลี่ต๋าไห่ก็ออกใบเสร็จให้เรียบร้อย
เหล่าจีนมุงรอบข้างต่างพากันเยาะเย้ยถากถาง
"ไอ้หนุ่มนี่มันทำอะไรของมัน? ผู้หญิงคนนั้นยอมควักเงินหมื่นหยวนซื้อภาพวาดขยะก็ว่าแย่แล้ว! แต่นี่เขายังจะควักอีกร้อยหยวนซื้อหัวแหวนเน่าๆ นั่นอีก ถึงเงินร้อยหยวนจะไม่กี่ตังค์ แต่เงินที่ไม่ควรจ่าย ต่อให้จ่ายแค่เซนเดียวมันก็ไม่คุ้ม!"
"สมองโดนลาเตะหรือไง! ถึงได้ซื้อขยะสองชิ้นนี้!"
"สร้างภาพละสิ! ทำเป็นเก๊กขรึม เลียนแบบพวกผู้เชี่ยวชาญหรือศาสตราจารย์!"
เฉินหยางหันไปมองเซียวชิงเสวียน พร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยน "คุณหนูเซียว คุณคงจะแปลกใจมากใช่ไหมว่าทำไมผมถึงให้ซื้อขยะสองชิ้นนี้"
เซียวชิงเสวียนมีความสงสัยอยู่เต็มอกนานแล้ว แต่ด้วยมารยาทและการอบรมสั่งสอน ทำให้เธอไม่สะดวกที่จะเอ่ยปากถามเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เธอยิ้มตอบบางๆ "ฉันเชื่อว่าสิ่งที่คุณทำ ย่อมต้องมีเหตุผลของมันค่ะ!"
รอยยิ้มของเธองดงามราวกับดอกไม้ผลิที่เบ่งบานรับลม จนเฉินหยางเผลอใจลอยไปชั่วขณะ
ทันใดนั้น เฉินหยางก็หันไปมองหลี่ต๋าไห่ พร้อมรอยยิ้มที่มีเลศนัย "เถ้าแก่หลี่ คุณไม่อยากรู้หน่อยเหรอว่า โบราณวัตถุสองชิ้นที่ขายให้ผมมาเนี่ย จริงๆ แล้วมันมีความลับอะไรซ่อนอยู่?"
"ความ... ลับ... อะไร?" หลี่ต๋าไห่ทวนคำพูดโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มแข็งค้าง ในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา
เฉินหยางแค่นเสียงหึโดยไม่พูดอะไร เขาหยิบหัวแหวนวงนั้นใส่มือของเซียวชิงเสวียน จากนั้นใช้สองมือจับม้วนภาพวาดไว้ แล้วออกแรงฉีกเบาๆ จนภาพวาดขาดเป็นสองท่อน
"อา— เขาซื้อภาพนี้มาเพื่อจะฉีกทิ้งเนี่ยนะ?" ทุกคนต่างตกตะลึง
แม้แต่เซียวชิงเสวียนเองก็นิ่งค้าง มองเฉินหยางด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
แต่แล้วเสียงฮือฮาก็เงียบกริบลงทันที ทุกคนเบิกตากว้าง จ้องมองไปยังม้วนภาพที่ถูกฉีกขาดนั้นราวกับได้เห็นสิ่งประหลาดเหนือธรรมชาติ
ปรากฏว่าภาพวาดใบนั้นเป็นภาพ "สองชั้น" กระดาษวาดรูปสองแผ่นมีความหนาพอสมควร หากไม่ตรวจพิสูจน์อย่างละเอียดถี่ถ้วน ก็ไม่มีทางสังเกตเห็นได้เลย
และในช่องว่างระหว่างกระดาษสองชั้นนั้น กลับมีซองจดหมายสีเหลืองเก่าใบหนึ่งสอดไส้อยู่ ด้านหน้าซองเขียนเป็นภาษาอังกฤษ และที่มุมขวาบนกลับมีแสตมป์ติดอยู่ถึงสี่ดวง!
สามดวงแรกมีสีเขียว สีแดง และสีส้ม ตรงกลางเป็นรูปมังกรขด ส่วนดวงสุดท้ายเป็นรูปช้างสีเขียว
แสตมป์ทั้งสี่ดวงมีตัวอักษรเขียนว่า "กรมไปรษณีย์ต้าชิง"
เซียวชิงเสวียนเหลือบไปเห็น ทันใดนั้น ร่างกายของเธอก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ริมฝีปากบางขยับเขยื้อนอยู่นานแต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
"แสตมป์มังกรใหญ่!"
ทันใดนั้น มีชายวัยห้าสิบกว่าคนในชุดดำเบียดเสียดฝูงชนเข้ามา เขาใส่แว่นตากรอบทอง ท่าทางเหมือนศาสตราจารย์ผู้ทรงความรู้
"พ่อหนุ่มน้อย ผมคือเจ้าซิงเหอ จากพิพิธภัณฑ์ประจำเมือง ผมขอเข้าไปดูหน่อยได้ไหม?"
มีคนจำเขาได้ "เจ้าซิงเหอ? ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ประจำเมืองนี่นา!"
"เขามาที่นี่ได้ไง?"
"ทำไมล่ะ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์จะมาเดินเล่นแถวร้านขายของเก่าไม่ได้หรือไง?"
เมื่อเห็นเฉินหยางพยักหน้า เจ้าซิงเหอก็รีบก้าวเข้ามาทันที เขาหยิบแว่นขยายออกมาส่องดูอยู่นาน ตื่นเต้นจนพูดจาวนไปวนมา "ใช่จริงๆ... แสตมป์ต้าชิงของแท้! ของปลอมทำไม่ได้ขนาดนี้!"
"ถึงกับติดแสตมป์สี่ดวงพร้อมกัน! แถม... นี่ยังเป็นจดหมายที่ส่งจากปักกิ่งมายังจงไห่อีกด้วย..."
"แสตมป์มังกรใหญ่? หมื่นปีมีช้าง?" นักสะสมหลายคนในฝูงชนต่างร้องอุทานออกมา
ขอเพียงแค่มีความรู้เรื่องของเก่าอยู่บ้าง ย่อมต้องรู้ถึงคุณค่าทางประวัติศาสตร์ของแสตมป์ไม่กี่ดวงนี้
แสตมป์มังกรใหญ่ คือแสตมป์ชุดแรกของจีนที่ออกโดยกรมศุลกากรรัฐบาลชิงเพื่อทดลองใช้ระบบไปรษณีย์ รูปหลักเป็นมังกรขดซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของราชวงศ์ชิง จึงมีความโดดเด่นไม่เหมือนใคร
แสตมป์มังกรใหญ่ออกใช้ครั้งแรกประมาณปี 1878 หนึ่งชุดมีสามดวง ภาพหลักคือมังกรขดตามประเพณีดั้งเดิมของจีน
หนึ่งชุดสามดวงนี้ แบ่งเป็นสีเขียว สีแดง และสีส้ม โดยสีเขียวมีราคาหน้าดวง 1 เฟินเงิน, สีแดงราคา 3 เฟินเงิน และสีส้มราคา 5 เฟินเงิน
แสตมป์มังกรใหญ่มีการผลิตออกมาเพียงประมาณหนึ่งล้านดวงเท่านั้น ในตลาด แสตมป์มังกรใหญ่ที่มีสภาพสมบูรณ์ที่สุดมีมูลค่าประมาณสองหมื่นหยวนต่อดวง
แต่ยังมีแสตมป์อีกชนิดหนึ่งที่หายากยิ่งกว่าแสตมป์มังกรใหญ่ นั่นคือแสตมป์ "หมื่นปีมีช้าง" (ว่านเหนียนโหย่วเซี่ยง) ที่ติดอยู่ดวงสุดท้าย รูปหลักเป็นรูปช้างขนาดใหญ่
แสตมป์ "หมื่นปีมีช้าง" ที่สภาพสมบูรณ์เพียงดวงเดียว ราคาพุ่งสูงไปถึงหลายแสนหยวนแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังหาซื้อได้ยากยิ่ง
ทว่าบนซองจดหมายฉบับนี้ กลับมีแสตมป์ติดเรียงกันถึงสี่ดวง ด้านหน้ามีตราประทับสีน้ำเงินภาษาอังกฤษของสำนักงานใหญ่ปักกิ่ง ลงวันที่ 5 ตุลาคม 1878 และยังมีตราประทับรับจดหมายของศุลกากรจงไห่วันที่ 12 ตุลาคม ส่วนด้านหลังมีตราประทับการนำจ่ายสีน้ำเงินภาษาอังกฤษของสำนักไปรษณีย์กงปู้จงไห่วันที่ 12 ตุลาคมเช่นกัน
"แสตมป์มังกรใหญ่สามดวง แสตมป์หมื่นปีมีช้างอีกหนึ่งดวง จดหมายที่ติดแสตมป์ถึงสี่ดวงพร้อมกันแบบนี้มีน้อยมาก และซองจดหมายสมัยราชวงศ์ชิงแทบไม่มีหลงเหลือมาถึงปัจจุบัน มูลค่าของซองจดหมายฉบับนี้ อย่างน้อยที่สุดต้องมีหนึ่งล้านหยวน!"
ผู้คนพากันพึมพำกับตัวเอง สายตาทุกคู่เต็มไปด้วยความอิจฉา
"ไม่! ไม่ใช่แค่หนึ่งล้าน!" เจ้าซิงเหอขัดจังหวะทันควันอย่างหนักแน่น "นี่ไม่ใช่แค่แสตมป์มังกรใหญ่หรือหมื่นปีมีช้างธรรมดา แต่ตราประทับเหล่านี้เพียงอย่างเดียว ก็เพิ่มมูลค่าให้มันได้อีกหลายล้าน!"
"เมื่อไม่กี่วันก่อนในงานประมูลที่เกาะฮ่องกง มีซองจดหมายปลายราชวงศ์ชิงฉบับหนึ่ง บนนั้นไม่มีแสตมป์หมื่นปีมีช้างด้วยซ้ำ แต่กลับประมูลไปได้ในราคาสูงถึงห้าแสนหยวน! แต่ซองนี้มีแสตมป์หมื่นปีมีช้างเพิ่มมาอีกหนึ่งดวง ผมประเมินว่าราคาตลาดอย่างน้อยต้องหนึ่งล้านหยวน! ถ้าไปอยู่ในมือบริษัทประมูล น่าจะเคาะราคาได้ที่หนึ่งล้านถึงหนึ่งล้านห้าแสนหยวนเลยทีเดียว!"
"เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?" ทุกคนถึงกับแตกตื่นฮือฮา
ส่วนเซียวชิงเสวียนที่อยู่ข้างๆ ถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง เธอมีความรู้เรื่องของเก่าอยู่บ้าง เมื่อกี้แค่เห็นแสตมป์สี่ดวงก็พอเดาได้ว่าต้องมีค่าอย่างน้อยหนึ่งหรือสองล้าน แต่ไม่นึกเลยว่ามูลค่าของมันจะสูงเกินกว่าที่เธอจินตนาการไปไกลขนาดนี้
"หนึ่งล้านหยวน?" หลี่ต๋าไห่ที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกหน้ามืดตาลายจนแทบจะสลบลงตรงนั้น ของมูลค่าหลายล้าน แต่เขากลับขายออกไปในราคาแค่หมื่นเดียว
จะพูดว่าขายหมื่นเดียวก็ไม่ได้ จริงๆ แล้วเหมือนเขาเป็นคนยกให้ไปฟรีๆ เสียมากกว่า
เฉินหยางยิ้มแล้วกล่าวว่า "น่าเสียดายที่ข้างในไม่มีตัวจดหมายอยู่ ไม่อย่างนั้นมูลค่าอย่างน้อยต้องเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว!"
เมื่อครู่นี้ตอนที่เขากวาดสายตามองภาพวาดอย่างลวกๆ เขาเห็นซองจดหมายซ่อนอยู่ในชั้นกระดาษทันที พร้อมกับมีตัวอักษรสีทองลอยขึ้นมาตรงหน้า
【ซองจดหมายปลายราชวงศ์ชิง】
【ติดแสตมป์มังกรใหญ่ 3 ดวง, แสตมป์หมื่นปีมีช้าง 1 ดวง】
【มูลค่า ประมาณ 1 ล้านหยวน】
ซึ่งเจ้าซิงเหอประเมินราคาได้ใกล้เคียงมาก แม้การไปงานประมูลจะได้เงินถึงหนึ่งล้านห้าแสน แต่ก็ต้องหักค่าธรรมเนียม 10% และค่าภาษีต่างๆ
เมื่อหักค่าใช้จ่ายทั้งหมดแล้ว ก็จะเหลือเงินประมาณหนึ่งล้านหยวนพอดี
แต่ถ้าเป็นการซื้อขายส่วนตัว ก็จะประหยัดค่าใช้จ่ายเหล่านั้นไปได้
เซียวชิงเสวียนมองเฉินหยางด้วยความตื่นเต้น ร่างกายที่งดงามสั่นระริกเบาๆ คุณปู่ของเธอเป็นคนรักของเก่า เธอจึงซึมซับความชอบนั้นมาด้วย แต่เธอกลับไม่มีความรู้เรื่องนี้เลย ที่ผ่านมาเธอซื้อของปลอมมานับไม่ถ้วน เสียเงินไปหลายสิบล้านโดยใช่เหตุ
มูลค่าหนึ่งล้านหยวนนี้ สำหรับเธอแล้วอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เซียวชิงเสวียนกลับรู้สึกว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ครอบครอง "โบราณวัตถุของแท้" ซึ่งมีความหมายต่อเธออย่างมหาศาล
ทุกอย่างเริ่มต้นจากการได้รู้จักกับเฉินหยางโดยบังเอิญในวันนี้ และจบลงด้วยการพลิกเกมอย่างสวยงาม ใช้เงินน้อยแลกของใหญ่ จากราคาหนึ่งหมื่นหยวน กลายเป็นของล้ำค่ามูลค่าหนึ่งล้านหยวน เธอจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?
สายตาของทุกคนที่มองเฉินหยางพลันเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
"เงินหนึ่งหมื่น... กลายเป็นหนึ่งล้าน?"
________________________________________
จบตอน 4