เรื่องที่ควรถามก็ถามจบหมดแล้ว ผู้กองอู๋ปิดสมุดบันทึกแล้วพูดว่า “ฝั่งทนายของหลี่หงอยากคุยเป็นการส่วนตัว
ทนายของอีกฝ่ายบอกว่า ขอแค่พวกคุณยอมถอนฟ้อง ผู้ต้องสงสัยหลี่หงจะจ่ายค่าชดเชยให้พวกคุณห้าล้าน”
เขาเหลือบมองแขนขวาที่บาดเจ็บของจี้หวั่นหวั่นอย่างแนบเนียน ด้วยความเห็นใจ จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนขึ้นประโยคหนึ่งว่า
“คุณจี้ เรื่องบางอย่างอย่าใช้อารมณ์เกินไป ลดความยึดติดลงหน่อย พอผ่านช่วงนี้ไปได้ ค่อยคิดเรื่องอนาคต”
จี้หวั่นหวั่นกำหมัดแน่น พูดตรงๆ เสี่ยวหงก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งของไป๋โหรว คนเป็นแม่บ้านธรรมดา จะเอาห้าล้านมาจากไหน?
เห็นได้ชัดว่าไป๋โหรวรู้ว่าตอนนี้เธอไม่มีเงินอยู่ในมือ และโหยวโหยวก็ยังต้องใช้เงินรักษาตัวอย่างเร่งด่วน
ไป๋โหรวกำลังใช้วิธีนี้เหยียดหยามเธอ! ถ้าเธอรับเงินห้าล้านนี้ เธอก็จะผ่านสถานการณ์ขัดสนตรงหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว และยังสามารถบำรุงร่างกายให้ลูกสาวได้อย่างดี
แต่เงื่อนไขก็คือ ปล่อยให้คนที่ทำร้ายลูกสาวของเธอลอยนวล!
เธอเงยหน้าขึ้นแล้วพูดเสียงเบา “ขอบคุณสำหรับความหวังดีค่ะ พวกเราไม่รับการไกล่เกลี่ยส่วนตัว ฉันแค่อยากให้คนที่ทำร้ายลูกสาวของฉันได้รับโทษที่สมควรได้รับ”
ไม่ใช่ว่าเธอหยิ่งทะนง ชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าตายในเรือนจำสี่ปี ทำให้เธอไม่มีสิ่งนั้นเหลืออยู่แล้ว
ถ้าวันหนึ่งไป๋โหรวให้เธอคุกเข่าเก็บเงินต่อหน้าผู้คน เธอก็จะคุกเข่าทันทีโดยไม่ลังเล
แต่ถ้าเป็นเรื่องของลูกสาว นั่นไม่มีทาง โดยเฉพาะหลังจากเธอรู้ว่าเสี่ยวหงไม่ได้แค่ทำร้ายลูกสาว แต่ถึงขั้นทำให้ลูกสาวเสียชีวิตจริงๆ
ดูเหมือนผู้กองอู๋จะไม่แปลกใจที่เธอตอบแบบนี้ แววตาจึงมีความชื่นชมอยู่บ้าง “ดี วางใจได้ พวกเราจะดำเนินคดีอย่างยุติธรรมแน่นอน”
โหยวโหยวนั่งเงียบอยู่ด้านข้างมาตลอด อย่างมีมารยาทและไม่แทรกบทสนทนา
ตอนนั้นผู้กองอู๋หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสาร แล้วยื่นมาตรงหน้าโหยวโหยว “บอกคุณลุงหน่อย หนูเคยเห็นคนคนนี้ไหม?”
ผู้หญิงในภาพสวมชุดแม่บ้าน หน้าตาธรรมดาและดูซื่อทื่อ กำลังก้มหน้าตัดแต่งกิ่งไม้อย่างตั้งใจ เห็นได้ชัดว่าภาพนี้ถูกแคปมาจากกล้องวงจรปิด
“คนคนนี้ชื่อหวังเจวียน เป็นแม่บ้านที่รับผิดชอบดูแลสวนของตระกูลจี้”
โหยวโหยวพยักหน้า คนในคฤหาสน์ตระกูลจี้ เธอจะจำไม่ได้ได้ยังไง
จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงมองคุณแม่อย่างลังเล
พูดได้ไหมนะ?
ความคิดของเด็กน้อยแสดงออกมาบนใบหน้าชัดเจน แววตาของผู้กองอู๋จึงมีความครุ่นคิดแวบผ่าน ก่อนจะใช้น้ำเสียงอ่อนลง
“นี่คือคนร้ายตัวใหญ่ ถ้าหนูรู้อะไร ต้องบอกคุณลุงนะ ขอแค่จับเธอได้ ก็จะช่วยเด็กหลายๆ คนที่อายุเท่าหนูได้”
โหยวโหยววางหมูน้อยสีชมพูลง แล้วกะพริบตากลมโตถาม “ร้ายกว่าคุณป้าใจร้ายที่ทำร้ายหนูอีกเหรอคะ?”
ผู้กองอู๋พยักหน้า “ความเลวของทั้งสองอย่างเทียบกันไม่ได้เลย!”
จี้หวั่นหวั่นพอจะฟังเข้าใจแล้ว เธอจัดผมแกละสองข้างบนหัวโหยวโหยวให้เข้าที่ แล้วพูดเสียงอ่อนโยน “เรื่องนี้พูดได้”
เด็กน้อยได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจโล่งอกครั้งใหญ่ จ้องรูปใบนั้น แล้วใช้เวลาไม่ถึงชั่วพริบตาก็นึกภาพทั้งหมดเกี่ยวกับคุณป้าคนนี้ออก
คุณป้าหวังเจวียนเป็นคนที่ไม่มีตัวตนเอามากๆ ทั้งที่เธอมาดูแลสวนตรงเวลาทุกวัน แต่กลับทำให้คนเผลอมองข้ามการมีอยู่ของเธอไปโดยไม่รู้ตัว และโหยวโหยวก็แทบไม่เคยได้ยินเธอพูดเลย
พอเห็นเด็กน้อยขมวดคิ้วอยู่ตลอด ผู้กองอู๋จึงค่อยๆ พูดนำความคิดของเธอ “ไม่ต้องรีบ ลองคิดดูว่าเธอมีอะไรผิดปกติไหม เช่น เคยทะเลาะกับใครไหม หรือเคยเปลี่ยนสีหน้าอะไรหรือเปล่า……”
พอถูกถามแบบนี้ ความคิดของโหยวโหยวก็ชัดเจนขึ้นมาก เธอเริ่มคัดกรองภาพต่างๆ ในหัวอย่างรวดเร็ว ไม่นาน ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย
“มีครั้งหนึ่ง หนูหิวมาก คุณป้าใจร้ายอารมณ์ไม่ดี เลยเอาหนูไปทิ้งไว้ในภูเขาหินปลอมในสวน หนูเห็นคุณป้าหวังเจวียนนั่งอยู่ตรงมุมภูเขาหิน มือถือรูปนาฬิกาเรือนหนึ่ง เหมือนจะร้องไห้ด้วย พอคุณป้าหวังเจวียนได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ก็ตกใจรีบลุกขึ้น นาฬิกาในมือหล่นลงพื้น ในนั้นมีรูปถ่ายซ่อนอยู่”
ผู้กองอู๋กับตำรวจสาววัยรุ่นด้านหลังสบตากัน สีหน้าชัดเจนว่าดีใจ เดิมทีคำถามนี้ไม่ได้คาดหวังอะไร แต่กลับได้เบาะแสใหญ่ขนาดนี้!
ตำรวจสาววัยรุ่นถามอย่างตื่นเต้น “เด็กน้อยยังจำได้ไหมว่าคนในรูปหน้าตาเป็นยังไง?”
โหยวโหยวพยักหน้า “จำได้ค่ะ”
ตอนนั้นเธอเพิ่งหัดเดินได้ไม่นาน ตอนคุณป้าหวังเจวียนหันมา สายตาน่ากลัวมาก แต่พอเห็นว่าเป็นเธอ ก็กลับไปเป็นคนซื่อๆ แบบปกติทันที
ตำรวจสาววัยรุ่นพูดว่า “เด็กน้อยรอสักครู่นะ เดี๋ยวคุณป้าจะเรียกนักวาดภาพจำลองจากทางสถานีมา”
เสี่ยวโหยวโหยวอยากพูดมากว่า จริงๆ แล้วเธอก็วาดได้เหมือนกันนะ! แต่พอนึกถึงคำกำชับของคุณแม่ เธอก็เชื่อฟังและไม่พูดอะไร
จี้หวั่นหวั่นอ่านความคิดของลูกสาวออกทันที อดขำในใจไม่ได้ ก่อนจะลังเลแล้วพูดว่า “ฉันพอมีพื้นฐานวาดรูปอยู่บ้าง ถ้าไม่รังเกียจ ฉันช่วยวาดแทนก็ได้ค่ะ”
ตำรวจสาววัยรุ่นลังเลอยู่บ้าง ผู้กองอู๋ยิ้มแล้วพยักหน้า “งั้นก็รบกวนคุณจี้แล้ว”
ตอนนั้นตำรวจสาววัยรุ่นก็นึกขึ้นได้ว่า จากข้อมูลที่สืบมา จี้หวั่นหวั่นเคยถูกยกให้เป็นคุณหนูอันดับหนึ่งแห่งไห่เฉิง ไม่เพียงผลการเรียนโดดเด่น แต่พวกงานอดิเรกอย่างวาดภาพกับไวโอลินก็เคยได้รางวัลไม่น้อย
จี้หวั่นหวั่นรับกระดาษกับปากกามา แล้วมองไปที่โหยวโหยว
โหยวโหยวกอดหมอนหมีไว้ มือทั้งสองรองคาง ก่อนเริ่มอธิบาย
“เป็นพี่ชายอายุประมาณสิบสี่สิบห้าปี หน้าทรงเหลี่ยม ตาชั้นเดียว……”
ตามคำบรรยายของโหยวโหยว ผ่านไปสิบห้านาที ใบหน้าที่ดูสะอาดสะอ้านใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษ
โหยวโหยวมองแวบหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้ารัวๆ ดวงตากลมโตจ้องคนในภาพ
เอ๊ะ! วิธีวาดของคุณแม่น่าอัศจรรย์มากเลย วิธีแบบนี้เธอยังไม่เคยเรียน เส้นไม่กี่เส้นเรียบง่าย แต่กลับดูมีมิติกว่าภาพวาดพู่กันจีนเสียอีก……
เด็กน้อยจมอยู่กับการศึกษาวิธีวาดภาพจนถอนตัวไม่ขึ้น ส่วนผู้กองอู๋และคนอื่นๆ หลังยืนยันภาพวาดแล้ว ก็ลูบหัวโหยวโหยว อารมณ์ดีแล้วพากันจากไป
……
พอขึ้นรถตำรวจแล้ว ตำรวจสาววัยรุ่นที่ชื่อเสี่ยวฟางก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เด็กคนนั้น……ฉลาดเกินไปหน่อยไหม?”
คนทำงานสายนี้ สัญชาตญาณในการสังเกตย่อมเฉียบคมกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว อีกทั้งจากข้อมูลที่พวกเขาสืบมาแล้วโหยวโหยวเคยปัญญาอ่อนจริงๆ ถึงแม้จะบอกว่าเพราะหัวกระแทกแล้วหายดีทันที แต่ความแตกต่างก่อนหลังมันก็มากเกินไปหน่อยไหม! ผู้กองอู๋จ้องภาพวาดในมือโดยไม่เงยหน้า “แล้วมันยังไง ขอแค่เธอไม่ได้ทำผิดกฎหมาย ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา”
ตลอดเวลาหลายสิบปีที่ทำงานมา คดีประหลาดแบบไหนเขาไม่เคยเจอ เขารู้ว่าบนโลกนี้มีคนบางประเภทที่ได้รับพรจากสวรรค์ในบางด้าน……
ผ่านไปพักหนึ่ง เขาก็พูดขึ้นอย่างมีนัยว่า “จริงๆ ก็ไม่ถือว่าแปลก ลองคิดถึงพ่อของเด็กคนนี้ดูสิ……”
พอได้ยินเขาพูดถึงผู้ชายคนนั้น เสี่ยวฟางก็เงียบลงเหมือนกัน
ในรถเงียบไปพักหนึ่ง เสี่ยวฟางทบทวนคดีทั้งหมดในหัวอีกครั้ง แล้วถามอย่างสงสัย “หัวหน้าคะ หลี่หงสารภาพว่าไป๋โหรวเป็นคนสั่งให้เธอทำร้ายโหยวโหยว แต่พวกเราเรียกตัวไป๋โหรวมาสอบแล้ว”
หลังตรวจสอบ ก็พบว่าไป๋โหรวแค่พูดกับเสี่ยวหงตอนโหยวโหยวเพิ่งถูกพากลับตระกูลจี้ว่า ‘ดูแลเด็กคนนี้ดีๆ’ แต่เสี่ยวหงกลับเข้าใจผิดความหมาย
นอกจากคำพูดนี้ ก็ไม่มีเรื่องให้เงินติดสินบนอะไรเลย”
ผู้กองอู๋เงยหน้าขึ้นถามกลับ “แล้วทำไมเธอถึงคิดว่าไป๋โหรวบริสุทธิ์?”
เสี่ยวฟางชะงักไป ก่อนจะคิดแล้วตอบอย่างเป็นกลาง “น่าจะเป็นเพราะภาพลักษณ์ของไป๋โหรวในสายตาคนทั่วไปค่ะ”
เธอถอนหายใจแล้วพูดว่า “ไป๋โหรวเป็นคนที่แปลกมาก ช่วงยี่สิบปีแรกของชีวิตเธอธรรมดาสุดๆ จนกระทั่งได้เจอกับลู่ฮ่าวเฉิน ทายาทกลุ่มบริษัทลู่ ชีวิตของเธอก็เหมือนเปิดสูตรโกง ทั้งที่หน้าตาก็ไม่ได้สวยมาก และก็ไม่มีความสามารถโดดเด่นอะไร แต่คุณชายตระกูลดังหลายคนในไห่เฉิงกลับหลงรักเธอ
ไม่เพียงแค่นั้น ทุกครั้งที่เจออันตราย สุดท้ายเธอก็เอาตัวรอดได้เสมอ จนภายหลังมีข่าวออกมาว่า เธอต่างหากคือคุณหนูตัวจริงของตระกูลจี้!
ชาวเน็ตต่างเรียกเธอว่าเป็นซินเดอเรลล่ายุคใหม่ เพราะเธอดูเป็นสาวซื่อใสไร้พิษภัยจริงๆ แถมยังมีแฟนคลับอีกตั้งเยอะ”
ผู้กองอู๋หัวเราะเย็น
“สาวซื่อใสไร้พิษภัย?
เด็กผู้หญิงที่ไร้ที่พึ่ง แถมหน้าตายังดี ถ้าเป็นสาวซื่อใสไร้พิษภัยจริงๆ ก็จะมีอยู่แค่สองจุดจบ
ถ้าซวยหน่อย ก็จะเพราะไม่ฉลาดพอเลยถูกผู้ชายหลอก แล้วแต่งงานตั้งแต่อายุน้อย หรือไม่ก็เรียนมหาวิทยาลัยจนจบอย่างเรียบง่าย แล้วภายใต้การจัดการของผู้ใหญ่หรือเพื่อน ก็ไปดูตัวแต่งงาน ใช้ชีวิตธรรมดาๆ
ไม่ใช่คิดจะไปเป็นแม่บ้านให้คุณชายตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของไห่เฉิง”
คำพูดชุดนี้ ทำให้เสี่ยวฟางกระจ่างขึ้นทันที
เสี่ยวฟางยิ้มขมขื่นพลางถอนหายใจ “ดูเหมือนฉันยังอ่อนประสบการณ์เกินไป สู้หัวหน้าที่มองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งไม่ได้
งั้นก็แปลว่า หลี่หงถูกไป๋โหรวสั่งมาจริงๆ?”
พอนึกถึงบาดแผลบนตัวโหยวโหยว น้ำเสียงของผู้กองอู๋ก็เย็นเยียบ “ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ พวกเราก็จับเธอไม่ได้
พวกเราทำคดีต้องอาศัยหลักฐาน อย่างที่เธอพูด ไป๋โหรวนอกจากจะสั่งให้หลี่หงดูแลโหยวโหยวดีๆ ตอนแรกแล้ว ก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมกับหลี่หงอีก และไป๋โหรวก็สามารถอ้างได้เต็มที่ว่า คำพูดนั้นหมายตามตัวอักษร เป็นหลี่หงที่ตีความผิดเอง”
และเหตุผลที่เขาให้ความสนใจกับคดีนี้มาก ยังมีอีกเหตุผลสำคัญ นั่นก็คือวิชาปลอมตัวบนร่างของหลี่หงตอนถูกจับ
ตามคำให้การของหลี่หง คนที่ช่วยปลอมตัวให้เธอคือหวังเจวียน แม่บ้านดูแลสวนของตระกูลจี้
หลี่หงเคยช่วยหวังเจวียนเรื่องหนึ่ง ดังนั้นอีกฝ่ายจึงตอบแทนเธอด้วยการช่วยปลอมตัวให้หนี
ของอย่างวิชาปลอมตัว โดยธรรมชาติแล้วเป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับความมืดและไม่อาจเปิดเผยต่อสาธารณะ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเข้าถึงได้
งั้นปัญหาก็คือ คนสวนธรรมดาๆ คนหนึ่ง จะมีวิชาปลอมตัวที่ชำนาญขนาดนี้ได้ยังไง!
ถึงพวกเขาจะลงมือเร็วมาก แต่หวังเจวียนก็ยังหนีไปได้ทันทีหลังหลี่หงถูกจับ
สัญชาตญาณจากประสบการณ์ทำคดีมาหลายปีบอกเขาว่า ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ต้องสืบเรื่องหวังเจวียนคนนี้ให้ถึงที่สุด หลังจากคัดกรองข้อมูลกันอย่างไม่หลับไม่นอนมาหลายวัน ต่อให้เตรียมใจไว้แล้ว ผลที่สืบได้ก็ยังทำให้คนตกใจมาก
หวังเจวียนกลายเป็นอาชญากรระดับร้ายแรงที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก
อาชญากรรมที่เธอก่อ ถ้าอยู่ในสมัยโบราณ ต่อให้ลงโทษเฉือนเนื้อทีละชิ้นก็ยังเบาเกินไป
และคนคนนี้ก็เจ้าเล่ห์มาก อยากจับตัวเธอแทบเป็นไปไม่ได้ ที่สำคัญที่สุดคืออำนาจเบื้องหลังเธอ นั่นคือเครือข่ายอาชญากรรมที่สมบูรณ์และน่าสะพรึงกลัว
“ส่งภาพวาดนี้ให้คนทางเมืองหลวง ถ้าหาคนเจอจริงๆ แล้วสาวไปถึงต้นตอได้ ไม่รู้ว่าจะช่วยคนได้อีกมากแค่ไหน!”
เสี่ยวฟางพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม ก่อนอดไม่ได้ที่จะมองท้องฟ้าสีครามใสสะอาดนอกหน้าต่าง
แต่ภายใต้ท้องฟ้าสดใสนี้ กลับซ่อนความมืดที่คนธรรมดาคาดไม่ถึงไว้อีกมากมาย
หวังจริงๆ ว่าหลังจับหวังเจวียนได้สำเร็จ ความมืดพวกนั้นจะลดลงบ้าง
เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอครุ่นคิดก่อนถามว่า “หัวหน้าคิดว่า ไป๋โหรวมีโอกาสรู้จักหวัง
เจวียนไหมคะ?”