โหยวโหยวเพิ่งคิดจะอ้าปากถามเรื่องพ่อ ก็มีรถขายสายไหมกับของเล่นเล็กๆ นานาชนิดเข็นผ่านไป เจ้าตัวน้อยถูกดึงดูดความสนใจทันที “คุณแม่ๆ นั่นคืออะไรเหรอคะ?”
เหมือนก้อนเมฆเลย ดูน่าอร่อยมาก!
จี้หวั่นหวั่นจนใจ “นั่นสายไหม ข้างในมีสีผสมอาหาร กินแล้วไม่ดีต่อสุขภาพ”
อ้อ เป็นอาหารขยะอีกแล้ว!
มาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วัน เจ้าตัวน้อยก็สรุปได้อย่างลึกซึ้งว่า ดูเหมือนของอร่อยทุกอย่างจะไม่ดีต่อสุขภาพทั้งนั้น!
แต่ว่า……มองก้อนนุ่มฟูเหมือนเมฆนั่นแล้ว ก้อนแป้งน้อยก็กลืนน้ำลาย ก่อนดึงแขนเสื้อแม่แล้วออดอ้อนว่า
“ซื้ออันหนึ่งได้ไหมคะ! หนูเอาสีฟ้านั่น แค่นิดเดียวเอง!” พูดไปก็ชูนิ้วชี้ขึ้นมาเล็กๆ ทำท่า “หนึ่ง”
พ่อค้าขายสายไหมอดเอ็นดูท่าทางน่ารักของเธอไม่ได้ จึงรีบช่วยพูดขายของว่า
“เด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ คุณคนสวยก็ซื้อให้สักอันเถอะครับ! กินนานๆ ทีไม่เป็นไรหรอก”
เสี่ยวโหยวโหยวเห็นแบบนั้น ก็ยิ่งแกว่งมืออย่างร่าเริงกว่าเดิม “ใช่แล้วๆ หนูกินแค่ครั้งเดียว!”
จี้หวั่นหวั่นถูกเธอออดอ้อนจนไม่มีทางเลือก จึงหยิบเงินห้าหยวนออกมาซื้อหนึ่งอัน
โหยวโหยวรับมาด้วยความดีใจ ขณะนั้นเองแสงแดดสายหนึ่งส่องลงมา ตรงหน้าเธอมืดวูบ หน้าผากเวียนหัวขึ้นมาเล็กน้อย เกือบล้มลงไป สายไหมในมือก็ตกลงพื้น
จี้หวั่นหวั่นรีบย่อตัวลงโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างร้อนรน พลางแตะหน้าผากเธอด้วยความกังวล “คนดี บอกแม่หน่อย ตรงไหนไม่สบาย?”
พูดจบก็จะอุ้มเธอกลับโรงพยาบาล โหยวโหยวยื่นมือเล็กๆ ไปดึงแขนเสื้อแม่ แล้วส่ายหัวแรงๆ ว่า
“คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ โหยวโหยวไม่เป็นอะไร แค่โลหิตจางนิดหน่อย”
เธอตรวจชีพจรของร่างกายตัวเองเรียบร้อยแล้ว ตลอดสี่ปีกว่าที่อยู่ในตระกูลจี้ เพราะถูกคุณป้าใจร้ายทำร้ายสารพัด ร่างกายของเธอจึงทรุดโทรมอย่างหนัก
ไม่เพียงมีภาวะโลหิตจางรุนแรง อีกทั้งภูมิต้านทานยังแย่มาก แค่ไม่ระวังอากาศร้อนหนาวนิดเดียวก็ป่วยได้ง่าย
แต่ไม่เป็นไรหรอก! เธออ่านตำราการแพทย์มามากมาย รู้สูตรอาหารบำรุงและยาบำรุงไม่น้อย ขอแค่ต่อจากนี้กินข้าวดีๆ ออกกำลังกายเยอะๆ อีกสักหนึ่งถึงสองปี ร่างกายก็จะค่อยๆ ฟื้นกลับมา
จี้หวั่นหวั่นเองก็ใจเย็นลงเล็กน้อย เมื่อนึกถึงคำกำชับของหมอตอนออกจากโรงพยาบาล เธอก็กำมือแน่น ก่อนขยับตัวไปช่วยบังแดดให้โหยวโหยว
“โอเค งั้นพวกเรากลับกันก่อน”
พอเห็นสายไหมที่ตกอยู่บนพื้น เธอก็เรียกเจ้าของรถเข็นไว้ “เอามาให้อีกอัน……” มือเล็กๆ ข้างหนึ่งดึงมือที่เธอกำลังควักเงินไว้
“คุณแม่คะ หนูไม่อยากกินแล้ว”
เธอรู้ว่าแม่น่าจะไม่มีเงินแล้ว เงินของแม่ถูกคุณป้าไป๋โหรวเอาไปหมดแล้ว
เมื่อกี้เธอแค่อดความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว อีกทั้งก็อยากกินจริงๆ ถึงได้ขอมาอันหนึ่ง ในเมื่อมันตกพื้นแล้ว เธอก็ไม่ควรขออีก!
พ่อค้าถอนใจว่าเด็กคนนี้รู้ความเกินไป จึงหยิบสายไหมสีฟ้าอีกอันขึ้นมาใหม่ แล้วยิ้มพูดว่า “อันนี้ไม่คิดเงิน ป้าให้หนู”
เสี่ยวโหยวโหยวกลืนน้ำลาย ก่อนส่ายหัวอย่างหนักแน่น “ขอบคุณค่ะคุณป้า แต่ถ้าคุณป้าให้หนู คุณป้าก็จะหาเงินไม่ได้แล้ว”
พูดจบก็รีบหันหน้าหนี ก่อนเร่งให้แม่รีบเดิน
พ่อค้าชะงักไปครู่หนึ่ง เกือบหลุดปากพูดออกมาว่าต้นทุนอันนี้ยังไม่ถึงห้าสิบสตางค์เลย จะขาดทุนได้ยังไงกัน?
จากนั้นก็ได้สติ รีบตบหน้าผากตัวเองแรงๆ หนึ่งที เขาเป็นพ่อค้า จะพูดความจริงแบบนี้ได้ยังไงกัน! เฮ้อ! โทษแต่เจ้าก้อนแป้งน้อยน่ารักเกินไป!
เป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนแล้วที่เขาบ่นสามีตัวเองในใจว่าไม่เอาไหน ทำไมถึงให้เขามีแต่ลูกชายติดกันสองคน
……
หลังขึ้นแท็กซี่ ระหว่างทางไปโรงแรม โหยวโหยวก้มหน้าตลอดทาง คิดว่าจะหาเงินยังไงดี
แม้เธอจะถูกขังมาตลอด ไม่เคยได้สัมผัสสังคมภายนอก แต่เธออ่านหนังสือมามากมาย เข้าใจดีว่าเงินสำคัญต่อผู้คนแค่ไหน
แต่ว่า……จะหาเงินยังไงดีล่ะ?
เจ้าของหอนางโลมเพื่อให้เธอรักษาจิตใจที่บริสุทธิ์เอาไว้ หนังสือที่ส่งมาให้อ่านจึงผ่านการคัดเลือกมาเป็นพิเศษ นอกจากหนังสือพื้นฐานสำหรับเด็กแล้ว ส่วนใหญ่ล้วนเป็นหนังสือเฉพาะทางประเภทต่างๆ ส่วนพวกบันทึกประวัติศาสตร์หรือเกร็ดเล่าเรื่องที่ช่วยเพิ่มความเข้าใจจิตใจมนุษย์นั้นไม่มีเลย
ดังนั้นเธอจึงไม่เคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับการค้าขายจริงๆ
กระทั่งเข้ามาในโรงแรมแล้ว จี้หวั่นหวั่นปล่อยน้ำร้อนเสร็จ เจ้าตัวน้อยก็ยังคงก้มหน้าครุ่นคิดอยู่
จี้หวั่นหวั่นปอกแอปเปิลใส่จานมายื่นให้ พลางลูบหัวเธอ “มา กินผลไม้หน่อย กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ?”
โหยวโหยวใช้ส้อมจิ้มแอปเปิลหนึ่งชิ้น แล้วอ้าปากงับคำโต ก่อนพูดไม่ชัดว่า
“อ้อกำลังคิดว่าจะหาเงินยังไงค่ะ?”
เพราะกินเร็วเกินไป แก้มทั้งสองข้างจึงป่องดุกดิกเหมือนกระรอกน้อยแสนน่ารัก
จี้หวั่นหวั่นหลุดหัวเราะ “ดูสิ ลูกสาวบ้านเรากังวลซะขนาดนี้ ไม่ต้องห่วงนะ แม่มีเงิน!”
พูดจบเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย พออยู่กับเจ้าตัวน้อยนานเข้า ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร แม้แต่น้ำเสียงพูดของเธอก็เริ่มผ่อนคลายขึ้น
โหยวโหยวเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เชื่อ “จริงเหรอคะ!”
เธอทบทวนเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับอีกครั้ง หลังแม่ติดคุก เครื่องประดับ กระเป๋า และของใช้ส่วนตัวทั้งหมดของแม่ ถูกไป๋โหรวเอาไปประมูลเพื่อการกุศล จนสร้างชื่อเสียงดีๆ ให้ตัวเองไม่น้อย
ดังนั้นแม่จะมีเงินมาจากไหนกัน? หรือว่า……
“คุณพ่อให้มาใช่ไหมคะ?”
ตอนพูดถึง “คุณพ่อ” ดวงตาของเจ้าตัวน้อยเป็นประกายชัดเจน เห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความอยากรู้และคาดหวัง
สีหน้าของจี้หวั่นหวั่นชะงักไปเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธ “……ก็ประมาณนั้น”
โหยวโหยวอยากถามเรื่องของพ่อให้มากกว่านี้อยู่เหมือนกัน แต่พอเห็นว่าแม่ดูไม่อยากพูด เธอก็รู้ความพอที่จะไม่ถามต่อ
……
ร่างกายของโหยวโหยวแย่มากจริงๆ เล่นได้แค่ครึ่งวันเล็กๆ ก็หาวหวอดๆ แล้วปีนขึ้นเตียง
จี้หวั่นหวั่นช่วยห่มผ้าให้ก้อนนมเล็กอย่างเบามือ จากนั้นก็ลงไปขอยืมคอมพิวเตอร์จากหน้าเคาน์เตอร์ เปิดเว็บไซต์หางานเว็บหนึ่งในวงการ และก็เป็นอย่างที่คิด เรซูเม่ทั้งหมดเงียบหายไร้การตอบกลับ
ตอนนี้ตระกูลจี้และตระกูลลู่ร่วมมือกันอย่างแข็งแกร่ง เธอรู้ดี ขอแค่อยู่ในไห่เฉิง ก็ไม่มีบริษัทไหนกล้ารับเธอเข้าทำงาน
แต่ถ้าออกจากไห่เฉิง เธอเคยติดคุก มีประวัติอาชญากรรม แถมยังเสียโฉมเหมือนกัน แบบนั้นก็หางานยากอยู่ดี!
เธอปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเดินไปยืนตรงหน้าต่าง ก่อนหยิบโทรศัพท์มือสองเก่าที่เพิ่งซื้อมา
สายโทรศัพท์ถูกต่อออกไป เธอไม่ลังเล เข้าเรื่องตรงๆ “เงื่อนไขของคุณ ฉันตกลง ห้าแสนหยวน ฉันจะเป็นธนาคารเลือดมนุษย์ให้ลูกสาวคุณห้าปี”
ผู้หญิงที่แต่งหน้าประณีตอยู่ปลายสายดูเหมือนไม่ได้แปลกใจอะไรนัก เธออารมณ์ดีไม่น้อย วางถ้วยกระเบื้องขาวใส่รังนกลง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งทะนงปนสั่งการว่า
“ได้ พูดปากเปล่ามันไม่มีหลักฐาน อีกครึ่งชั่วโมงเธอเข้ามาเซ็นสัญญา”
“ได้ค่ะ แต่ฉันต้องขอเบิกก่อนสองแสนหยวน”
ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะเย็นชา “คุณหนูใหญ่ตระกูลจี้ ต้องให้ฉันเตือนเธอไหม ตอนนี้เป็นเธอที่กำลังมาขอร้องฉัน นี่คือท่าทีเวลาขอความช่วยเหลือของเธอเหรอ?
เลือดกรุ๊ป RH ชนิดลบแม้จะหายาก แต่ก็ใช่ว่าจะหาไม่ได้ หนึ่งปีหนึ่งแสนหยวนราคาสูงขนาดนี้ ฉันเชื่อว่ามีคนต่อแถวอยากทำเยอะมาก”
น้ำเสียงของจี้หวั่นหวั่นเรียบนิ่งไร้อารมณ์ใดๆ “คุณจะตกลง ให้คนที่เคยดูถูกคุณ ตอนนี้กลับมาคุกเข่าอย่างต่ำต้อยอยู่แทบเท้าคุณ ให้คุณสั่งซ้ายหันขวาหันได้ตามใจ คุณนายสือ การค้าครั้งนี้คุณไม่ขาดทุนหรอก”
เสียงหัวเราะสะใจของผู้หญิงคนนั้นดังผ่านสายโทรศัพท์มา “ฮ่าๆ……นึกไม่ถึงจริงๆ! คนที่เคยด่าฉันต่อหน้าสาธารณะว่าเป็นเมียน้อยที่บีบคั้นเมียหลวงจนตาย ด่าว่าฉันแต่งงานกับตาแก่หกสิบอย่างไร้ยางอาย ตอนนี้กลับเรียกฉันว่าคุณนายสือ!”
จี้หวั่นหวั่น เธอก็มีวันนี้เหมือนกัน เพื่อเงินแค่ห้าแสนหยวน กลับมาสั่นหางอ้อนวอนเมียน้อยที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรังเกียจ เธอไม่รู้สึกอับอายบ้างหรือไง?”
จี้หวั่นหวั่นฟังคำพูดเหยียดหยามต่างๆ ของผู้หญิงคนนั้นอย่างสงบนิ่ง มีเพียงเมื่อคนเราจนตรอกเท่านั้น ถึงจะรู้ว่าศักดิ์ศรีหรือความหยิ่งทะนง ล้วนไร้ค่า
ถ้าจะหางานระดับล่างเพื่อประทังชีวิต ความจริงก็ไม่ยากนัก แต่ร่างกายของโหยวโหยวทรุดโทรมเกินไปแล้ว ไม่อาจปล่อยให้เธอต้องติดตามตัวเองไปเร่ร่อนอีก ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้เงินก้อนหนึ่งเพื่อผ่านวิกฤตตรงหน้านี้ไปให้ได้
หลังหัวเราะจนพอใจ ผู้หญิงคนนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งว่า “ได้ ฉันจะรีบโอนเงินให้ ลูกสาวฉันช่วงนี้ไอนิดหน่อย งั้นเอาเลือดห้าร้อยซีซีก่อนแล้วกัน
อ้อ เกือบลืมไป เธอเพิ่งถ่ายเลือดให้ลูกสาวฉันไปครั้งหนึ่งเมื่อไม่กี่วันก่อน ตั้งห้าร้อยซีซีเลยนะ แลกกับเงินหนึ่งหมื่นหยวนที่เอาไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ลูกสาวเธอ ถ้าถูกเจาะเลือดมากขนาดนี้ ไม่รู้ว่าร่างกายเธอจะทนไหวหรือเปล่า……”
ยังไม่ทันให้เธอพูดจบ จี้หวั่นหวั่นก็พูดแทรกตรงๆ “ได้ ขอแค่เงินถึง ทุกอย่างคุยกันได้”
……
สวีเจินเจินวางโทรศัพท์ลง ก่อนฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีอยู่พักหนึ่ง
พอนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอก็รีบค้นหาในโทรศัพท์อยู่พักใหญ่ ก่อนเจอเบอร์ของไป๋โหรวแล้วโทรออก ระหว่างนั้นต้องผ่านเลขาฯ หลายต่อกว่าจะมีคนรับสาย
เธอเล่าเรื่องทั้งหมดหนึ่งรอบ โดยเน้นย้ำเป็นพิเศษว่าจี้หวั่นหวั่นเป็นฝ่ายเข้ามาหาเอง “คุณนายลู่ คุณดูนี่……”