คนที่อยู่ตรงนั้นล้วนเป็นผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัท หรือไม่ก็นักลงทุนที่มีน้ำหนัก กล่าวโดยสรุปคืออายุไม่ได้น้อยแล้ว ส่วนใหญ่แต่งงานและมีลูกกันแล้ว
เดิมทีพวกเขาไม่ได้คิดอะไรมาก แค่รู้สึกว่าลู่รั่วฝูร้องไห้ได้น่าสงสารดี และไม่ได้คิดลึก เพราะอย่างไรก็เป็นแค่เด็กสี่ขวบ ทุกวันพวกเขายุ่งกับเรื่องใหญ่ๆ จะมีเวลามานั่งสังเกตความคิดของเด็กคนหนึ่งอย่างละเอียดได้อย่างไร?
แต่ตอนนี้พอโหยวโหยวพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ หลายคนก็อดจ้องลู่รั่วฝูไม่ได้ และรู้สึกว่าเด็กคนนี้ร้องไห้ได้……เรียบร้อยเกินไปหน่อย!
พอลองนึกถึงเด็กซนที่บ้านตัวเอง ครั้งไหนที่ร้องไห้แล้วไม่ร้องเสียงดังลั่นฟ้าบ้าง? หรือไม่ก็อย่างที่โหยวโหยวพูด น้ำตาน้ำมูกเลอะเต็มหน้า
โดยเฉพาะพวกผู้หญิง เมื่อจ้องท่าทางของลู่รั่วฝูที่ยกกำปั้นเล็กๆ ขึ้นมาเช็ดน้ำตาอย่างอ่อนหวาน มันก็ช่าง……ดูเหมือนดอกสาลี่อาบสายฝนจริงๆ!
เพราะถูกนิยายและละครโทรทัศน์หลากหลายประเภทในยุคนี้กล่อมเกลามา พอเอ่ยถึงคำว่า “ดอกสาลี่อาบสายฝน” คนเราก็มักจะนึกถึงภาพหญิงสาวงดงามอ่อนแอที่ร้องไห้อย่างน่าสงสารโดยไม่รู้ตัว
คนที่มาอยู่ตรงนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงแกร่ง พวกเธอไม่ชอบที่สุดก็คือผู้หญิงดอกบัวขาวที่ร้องไห้อ่อนหวานแล้วมุดเข้าหาอ้อมกอดผู้ชายแบบนั้น
แต่เด็กคนนี้เพิ่งสี่ขวบเอง พอนึกถึงตรงนี้ สายตาของหลายคนที่มองลู่รั่วฝูก็อดแปลกไปไม่ได้!
โหยวโหยวยังพูดต่อว่า “หนูรู้แล้ว เธอต้องแอบฝึกมาแน่ๆ!”
พูดถึงตรงนี้ เด็กน้อยที่ชอบเรียนรู้มาโดยตลอดกลับลืมความโกรธไปชั่วครู่ แล้วถามด้วยแววตานับถือเต็มเปี่ยมว่า
“เธอฝึกยังไงเหรอ! ที่เขาว่ากันว่า บนเวทีสามนาที ล่างเวทีสิบปี เธอร้องไห้สวยขนาดนี้ หรือว่าลับหลังเธอร้องไห้จนแทบขาดน้ำ!”
“พรูด……”
มีคนอดขำกับน้ำเสียงจริงจังของเธอไม่ได้!
พูดไปพูดมา เสี่ยวโหยวโหยวกลับเริ่มอิจฉาขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“ถ้าหนูเรียนวิชาร้องไห้แบบน้องสาวตัวใหญ่ได้ก็คงดี อยากได้อะไร แค่ร้องไห้สักหน่อย เรื่องผิดก็กลายเป็นถูก คุณลุงคุณป้าทั้งหลายก็จะสงสารหนูเหมือนกัน คุณแม่ต้องซื้ออาหารขยะให้หนูกินทุกวันแน่!”
พูดจบเธอก็เบิกตาใสแจ๋วถามอย่างจริงจังว่า “หรือว่านี่คือที่หนังสือบอกว่า เด็กที่ร้องไห้เป็นถึงจะมีลูกอมกิน!”
ทุกประโยคแทงเข้าจุดเจ็บของลู่รั่วฝูตรงๆ
ลู่รั่วฝูร้องไห้ต่อไปไม่ไหวแล้ว! เธอทนไม่อยู่ จ้องโหยวโหยวด้วยความโกรธแค้น
โหยวโหยวแลบลิ้นใส่เธอ แล้วพูดแทงซ้ำต่อด้วยเสียงนุ่มนิ่มว่า
“เอ๊ะ! ทำไมเธอไม่ร้องแล้วล่ะ! น้ำตาสั่งหยุดสั่งไหลได้ตามใจ เก่งมากเลย!”
เสียงนุ่มๆ น่าเอ็นดูของเด็กน้อย ไม่เพียงพูดจามีเหตุผลชัดเจน แต่ยังมีนิสัยปากคมติดตัวมาเอง หลายคนอดขำท่าทางเล็กๆ ของเธอไม่ได้
เมื่อเทียบกับลู่รั่วฝูแล้ว เด็กคนนี้ช่างตรงไปตรงมาและน่ารักมากจริงๆ!
เสี่ยวโหยวโหยวอาศัยการพูดตรงๆ แบบนี้ ได้แฟนคลับขาจรกลุ่มแรกมาโดยไม่รู้ตัว!
แต่ลู่รั่วฝูกลับแทบโมโหตายแล้ว
ยิ่งในเวลานี้ เสียงระบบในหัวก็ดังขึ้นว่า “คำเตือน คำเตือน ค่าความชื่นชอบลบหนึ่ง ลบสิบ ลบเก้าสิบเก้า……”
คราวนี้ลู่รั่วฝูจะถูกทำให้ร้องไห้จริงๆ แล้ว ฟ้ารู้ดีว่าค่าความชื่นชอบพวกนี้สะสมมายากแค่ไหน แต่เพราะคำพูดไม่กี่ประโยคของยัยเด็กตายด้านคนนี้ กลับทำให้เธอเสียค่าความชื่นชอบไปหลายร้อยเต็มๆ!
และเพราะเรื่องเมื่อกี้ ตอนนี้ต่อให้เธออยากร้องไห้ก็ต้องกลั้นไว้!
ตั้งแต่มาอยู่โลกนี้ เธอยังไม่เคยอึดอัดคับข้องใจขนาดนี้มาก่อน!
โหยวโหยวไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก? พอเห็นน้องสาวตัวร้ายเสียเปรียบ เธอก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที
เธอกำมือนิ้วของแม่ไว้ เงยหน้าด้วยท่าทางเล็กๆ แสนภูมิใจเหมือนกำลังรอคำชม “คุณแม่ หนูแก้แค้นให้คุณแม่แล้ว โหยวโหยวเก่งมากเลยใช่ไหม!”
รอยยิ้มสะอาดใสของเจ้าตัวน้อยพุ่งเข้ามาในดวงตาของเธอ รับกับแสงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลอยขึ้นด้านหลัง ราวกับสามารถขับไล่โคลนตมและความสกปรกทั้งหมดบนโลกใบนี้ออกไปได้ และยังทำให้หัวใจที่ค่อนข้างด้านชาของจี้หวั่นหวั่นมีไออุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
เธอก้มตัวลงอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมา “อืม คนดีเก่งมาก! เก่งกว่าแม่ตั้งเยอะ”
พอโหยวโหยวได้ยิน ดวงตากลมโตก็กลอกไปมา แล้วเริ่มไต่ตามน้ำขอรางวัลทันที
“งั้นคุณแม่ควรให้รางวัลโหยวโหยวใช่ไหมคะ โหยวโหยวขอไม่เยอะ แค่เค้กชิ้นเล็กชิ้นเดียวก็พอแล้ว!”
สุดท้ายจี้หวั่นหวั่นก็ทนลูกสาวแสนอบอุ่นออดอ้อนไม่ไหว “ก็ได้! แต่กินได้แค่อันเดียวเท่านั้น”
บรรยากาศกำลังอบอุ่น แต่ดันมีคนบางคนต้องการทำลายมันเสียอย่างนั้น
ลู่รั่วฝูโผเข้าไปในอ้อมแขนของจี้หลินอย่างน่าสงสาร จี้หลินทนเห็นหลานสาวสุดที่รักไม่มีความสุขไม่ได้ กำลังจะเรียกคนให้จากไป
ลู่รั่วฝูที่ฟุบอยู่บนไหล่ของจี้หลินตาไว เห็นพ่อแม่เดินเข้ามา ในใจยังกลืนความอัดอั้นนี้ไม่ลง พอนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอก็ยิ้มอย่างได้ใจ แล้วดิ้นหลุดจากอ้อมแขนของจี้หลินสองสามที
เธอใช้พลังเสริมจากระบบ วิ่งตรงไปหาไป๋โหรวอย่างรวดเร็ว
ไม่ไกลนัก ไป๋โหรวสวมชุดกระโปรงคอบัวที่ทำให้ดูอ่อนวัย แต่งหน้าเบาเหมือนไม่แต่ง ทุกอากัปกิริยาเต็มไปด้วยกลิ่นอายสาวใสซื่อไร้พิษภัย!
ข้างกายเธอมีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ เขาสวมสูทสีดำทั้งตัว คิ้วคมดุจดาบ ดวงตาคมสว่าง ใบหน้าคมชัดมีมิติ รอบตัวแผ่บรรยากาศห้ามคนแปลกหน้าเข้าใกล้ เหมือนพระเอกประธานจอมเผด็จการที่เดินออกมาจากนิยายรักยุคเก่าไม่มีผิด
เอ่อ……ความจริงก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ!
ลู่รั่วฝูโผพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของลู่ฮ่าวเฉิน แล้วเริ่มเบะปากเช็ดน้ำตาเงียบๆ
ผู้ชายที่ปกติชินกับการปล่อยไอเย็นใส่คนอื่น สีหน้าอ่อนโยนลงในพริบตา “หนานหนานอย่าร้อง ใครรังแกหนานหนานของเรา!”
……
อีกด้านหนึ่ง จี้หวั่นหวั่นอุ้มโหยวโหยวเดินไปข้างหน้า
ที่นี่เป็นเมืองเล็กๆ ในชนบท ไม่มีแท็กซี่ให้เห็นทั่วไป โชคดีที่ตรงนี้อยู่ไม่ไกลจากใจกลางถนน
“จี้หวั่นหวั่น”
ทว่ายังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ด้านหลังก็มีเสียงผู้ชายเย็นชาและทุ้มต่ำดังขึ้น
เมื่อได้ยินเสียงนี้ รูม่านตาของจี้หวั่นหวั่นก็หดลง ร่างกายเริ่มสั่นเบาๆ อย่างควบคุมไม่ได้
โหยวโหยวสังเกตเห็นความผิดปกติของแม่เป็นคนแรก จากมุมมองทางการแพทย์ เธอรู้ว่านี่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองทางร่างกายต่อความเครียด เธอหันไปมองตามเสียง แล้วก็เห็นลู่ฮ่าวเฉินที่รีบเดินตามมาไม่กี่ก้าวทันที
เมื่อนึกถึงเนื้อเรื่องในนิยายต้นฉบับ ดูเหมือนแม่จะชอบคุณลุงลู่ฮ่าวเฉินคนนี้มาตลอด
โหยวโหยวขมวดคิ้วเล็กๆ ทันที แต่ว่า……ในหนังสือ เรื่องราวมากมายล้วนเป็นเพราะคุณลุงลู่ฮ่าวเฉินคนนี้ แม่ถึงถูกบีบจนค่อยๆ ตกลงไปสู่ทางตันทีละก้าว
อีกอย่าง เธอมีพ่ออยู่แล้ว เธอไม่ชอบคนคนนี้เลยสักนิด!
เธอยื่นมือเล็กๆ ไปกดจุดไม่กี่จุดตรงท้ายทอยของแม่แรงๆ
เมื่อความเจ็บแปลบเล็กน้อยแล่นขึ้นมา จี้หวั่นหวั่นก็รู้สึกว่าความอึดอัดจนหายใจไม่ออกนั้นบรรเทาลงไปมากในทันที
เธอสูดหายใจลึก แล้วกอดลูกสาวในอ้อมแขนแน่นยิ่งขึ้น ไม่สนใจคนด้านหลัง ก่อนพูดเสียงเบาว่า
“ขอบคุณนะคนดี พวกเราไปกันเถอะ! แม่จะพาหนูไปซื้อเค้กชิ้นเล็ก”
“ดีค่ะ ดีค่ะ!”
แต่คนด้านหลังกลับไม่ยอมเลิกรา ไล่ตามขึ้นมา
ลู่ฮ่าวเฉินก้าวขายาวๆ เดินเข้ามาไม่กี่ก้าว แล้วขวางหน้าสองแม่ลูกไว้ สายตากดดันมองจี้หวั่นหวั่นอย่างเย็นชา พอเอ่ยปากก็แผ่กลิ่นอายประธานจอมเผด็จการแบบเชยๆ ออกมาเอง
“จี้หวั่นหวั่น ใครอนุญาตให้เธอทำกับหนานหนานแบบนี้?”