โหยวโหยวถึงอย่างไรก็ยังเป็นเด็ก ชั่วขณะหนึ่งจึงใจอ่อนขึ้นมาจริงๆ แน่นอนว่าเธอจะไม่มีวันยอมรับว่าเป็นเพราะเขาหน้าตาดีหรอกนะ!
แต่เจ้าก้อนน้อยของพวกเรายังมีสติอยู่มาก เธอหันหน้าไปอีกทาง แล้วจงใจพูดด้วยเสียงเด็กน้อยอย่างดุๆ ว่า “ไม่เอา”
อวี๋เทียนซื่อกัดฟัน “พูดมาเถอะ ต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมรับมันไว้?”
เห็นใบหน้าสวยๆ ของเขาร้อนแดงเพราะร้อนใจ โหยวโหยวก็กลอกดวงตากลมโต แล้วชี้ไปที่ภูเขาจำลองตรงหน้า “ถ้านายพาฉันเข้าไปเล่นข้างในก่อน!”
อวี๋เทียนซื่อพยักหน้าโดยไม่คิด แล้วไม่รอให้เธอตอบสนอง เขาก็ยกมือขึ้นจับแขนข้างหนึ่งของเธอทันที
โหยวโหยวยังแปลกใจอยู่เลยว่า เจ้าหมอนี่แก่กว่าเธอแค่ไม่กี่ปี ทำไมแรงเยอะขนาดนี้?
พอเผลอเหม่อ สร้อยข้อมือก็ถูกสวมเข้าที่ข้อมือเธออย่างมั่นคงแล้ว
โหยวโหยวยื่นมืออีกข้างออกไปดึงดู แล้วพบว่าไม่ว่าจะดึงยังไงก็เอาไม่ออก
ในใจเด็กน้อยเริ่มร้อนรน เธอชี้ไปที่ภูเขาจำลองด้านหน้าแล้วเร่งว่า “รีบไปสิ!”
เด็กผู้ชายฝั่งตรงข้ามได้ยินแบบนั้น ก็ยังคงยิ้มอย่างไร้พิษภัยบริสุทธิ์เหมือนเดิม แต่คำพูดที่ออกมากลับเป็นว่า:
“ลืมเตือนน้องสาวไปเลย ในสร้อยข้อมือมีตัวระบุตำแหน่งอยู่
เรื่องตัวระบุตำแหน่ง น้องสาวรู้ใช่ไหม? ไม่ว่าน้องจะไปที่ไหน ก็สามารถตามหาเจอได้อย่างแม่นยำ”
“นาย…นายหลอกฉัน!”
โหยวโหยวโมโหจนหน้าแดง พยายามดึงสร้อยข้อมืออย่างสุดแรง เด็กผู้ชายตรงหน้าเพียงจัดรอยยับตรงชายเสื้อชุดนักเรียนอย่างสง่างาม จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปอย่างเชื่องช้า
…….....................................................
เมื่อดึงสติกลับมา โหยวโหยวก็ดึงกำไลที่ข้อมือโดยสัญชาตญาณ แล้วหันไปจ้องอวี๋เทียนซื่ออย่างโมโหอีกครั้ง อวี๋เทียนซื่อราวกับไม่เห็น ยังคงหั่นสเต๊กอย่างสง่างามต่อไป
อวี๋เหวยเหลียงที่นั่งอยู่ตรงกลางราวกับผู้อาวุโสใจดี มองเด็กสองคนเถียงกันอย่างจนใจ:
“พอได้แล้ว ต่อไปพวกเธอก็เป็นพี่น้องกัน เทียนซื่อ นายเป็นพี่ชาย ต้องยอมน้องหน่อย”
มือของอวี๋เทียนซื่อที่ถือส้อมหยุดชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็ขานรับอย่างเชื่อฟัง
“รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยวอาหารเย็นหมด โหยวโหยว มา ซาลาเปาไข่ปูนี่อร่อย ลองชิมดู!”
อวี๋เหวยเหลียงคอยคีบอาหารให้โหยวโหยวไม่หยุด ตรงกันข้าม อวี๋เทียนซื่อกลับเหมือนถูกมองข้ามไปโดยสิ้นเชิง
อวี๋เทียนซื่อเม้มริมฝีปาก ตอนที่โหยวโหยวคีบโดนัทหวานไปแล้วสามชิ้น และกำลังจะคีบชิ้นสุดท้าย เขาก็อดไม่ได้ที่จะยื่นตะเกียบออกไป คีบโดนัทได้ก่อนโหยวโหยวหนึ่งก้าว
จากนั้นก็เอาเข้าปาก แล้วเริ่มเคี้ยวอย่างเชื่องช้า
พอมองจานที่ว่างเปล่า โหยวโหยวก็รู้ทันทีว่า เจ้าหมอนี่ตั้งใจแน่ๆ!
ดังนั้นตอนที่อวี๋เทียนซื่อกินโดนัทเสร็จ แล้วกำลังยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อตุ๋นซอสตรงหน้า โหยวโหยวก็มองจังหวะอย่างแม่นยำ แล้วคีบตัดหน้าเขาทันที
อวี๋เทียนซื่อจึงได้แต่เปลี่ยนไปคีบอีกจานหนึ่ง โหยวโหยวก็ใช้วิธีเดิม คีบตัดหน้าอีก
เปลี่ยนไปห้าจานติดกัน โหยวโหยวก็ยังตามขัดไม่ปล่อย
ในที่สุดอวี๋เทียนซื่อก็ทนไม่ไหว ขมวดคิ้วมองมา เจ้าก้อนน้อยรู้สึกสบายใจขึ้นทันที แล้วแลบลิ้นใส่เขาอย่างได้ใจ
อวี๋เทียนซื่อเหมือนจะรำคาญความเด็กของเธอจนไม่อยากสนใจ เขาจึงจนใจไปคีบเห็ดหูหนูเย็นที่วางอยู่ด้านข้าง โหยวโหยวยังคงแย่งอาหารต่อ พอเห็นเด็กผู้ชายฝั่งตรงข้ามโมโหจนหน้าแดง ก็เหมือนได้รับชัยชนะบางอย่าง เธอหัวเราะอย่างมีความสุข คีบเห็ดหูหนูยัดเข้าปาก ทว่าในวินาทีถัดมา
“แค่กๆๆ……”
เด็กน้อยหน้าแดงก่ำ ใช้มือปิดจมูกแล้วไออย่างแรง เผ็ดจนน้ำตาไหลออกมา
“นี่มันอะไรกัน! ฮื่อ…เผ็ด เผ็ดมาก!”
อวี๋เทียนซื่อรินนมหนึ่งแก้วยื่นให้เธออย่างใส่ใจ บนใบหน้าสวยประณีตเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ที่แท้น้องสาวชอบกินวาซาบิสินะ!”
พูดจบก็ยกจานเห็ดหูหนูเย็นมาวางตรงหน้าเธอโดยตรง “งั้นน้องสาวก็กินเยอะๆ เลย”
โหยวโหยวดื่มนมไปเกือบครึ่งขวด ถึงจะฟื้นกลับมาได้ เธอจ้องเขาอย่างดุร้าย เสียงเด็กน้อยสั่นเพราะโมโห “นายตั้งใจ!”
เด็กผู้ชายฝั่งตรงข้ามหลุบตาลงอย่างไร้เดียงสา “น้องสาวพูดอะไรน่ะ? ก็เป็นน้องสาวคีบเองนี่!”
โหยวโหยวเกือบถูกทำให้โมโหจนร้องไห้
น่ารังเกียจ น่ารังเกียจเกินไปแล้ว…ทำไมถึงมีคนแย่แบบนี้อยู่ด้วย! เธอจะวาดวงกลมสาปแช่งเขา!
มือใหญ่ข้างหนึ่งลูบศีรษะเล็กๆ ของเธอ “โหยวโหยวอย่าร้องไห้ คุณอาจะช่วยสั่งสอนพี่ชายให้หนูเอง”
พูดจบก็หันสายตาเข้มงวดไปทางอวี๋เทียนซื่อ “นายเป็นพี่ชาย ต้องยอมน้อง เรื่องนี้ไม่ว่าบ้านไหนก็เป็นเรื่องถูกต้อง นายจะแกล้งน้องสาวได้ยังไง ลงโทษให้ไปยืนหันหน้าเข้ากำแพงหนึ่งชั่วโมง”
อวี๋เทียนซื่อเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ มือเล็กกำแน่นเป็นหมัด สุดท้ายก็ไม่กล้าเถียงพ่อ ได้แต่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
อวี๋เหวยเหลียงลูบศีรษะเล็กๆ ของโหยวโหยว “คุณอาช่วยสั่งสอนพี่ชายให้หนูแล้ว โหยวโหยวมีความสุขไหม?”
พี่ชายคนไม่ดีที่แกล้งเธอโดนเล่นงาน โหยวโหยวย่อมดีใจเป็นธรรมดา แม้แต่ตอนมองคุณอาคนไม่ดีก็ยังรู้สึกว่าเขาน่ารำคาญน้อยลงแล้ว พอรู้ตัวว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ เด็กน้อยก็ชะงักไป
คุณอาคนไม่ดีทำเรื่องเลวร้ายไว้ตั้งมากมาย เธอจะเพราะเรื่องเล็กแค่นี้แล้วไม่เกลียดเขาได้ยังไง?
เด็กน้อยเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ทีหลัง ว่าคุณอาคนไม่ดีจงใจหรือเปล่า? จงใจสร้างความขัดแย้งระหว่างเธอกับอวี๋เทียนซื่อ
แต่ว่า…ทำไมกันล่ะ? อวี๋เหวยเหลียงมองใบหน้าเล็กๆ ของโหยวโหยวที่เปลี่ยนไปมา ความสนใจในดวงตายิ่งเข้มข้นขึ้น เด็กน้อยอายุเพียงสามขวบกว่า กลับคิดอะไรได้มากขนาดนี้! แบบนี้เวลาฝึกขึ้นมาถึงจะน่าสนุกไม่ใช่หรือ?
…….................................................................
โหยวโหยววิ่งไปทั่วคฤหาสน์กว้างใหญ่ด้วยขาสั้นๆ ของตัวเอง อาจเพราะใส่กำไลเส้นนี้ไว้ ไม่ว่าเธอจะไปไหนก็ไม่มีใครตาม
สิ่งปลูกสร้างทั้งหมดที่เธอเห็นจากสถานที่ที่เดินผ่านเมื่อวาน ถูกจดจำอย่างชัดเจนอยู่ในสมองแล้ว โหยวโหยวแกล้งทำเป็นวิ่งเล่นไปด้วย ขณะเดียวกันก็วาดแผนผังโครงสร้างบ้านอย่างง่ายในหัวอย่างรวดเร็ว พยายามหาสถานที่ที่ใช้หลบหนีได้
และเห็นได้ชัดว่า เมื่อวานอวี๋เทียนซื่อพาเธอเดินดูแต่สถานที่ที่สามารถให้เธอเห็นได้อย่างเปิดเผย
โหยวโหยวเดินวนอยู่ตั้งนาน ก็ยังรู้สึกว่าภูเขาจำลองแห่งนั้นน่าสงสัยที่สุด
เธอแกล้งทำเป็นวิ่งไล่แมวตัวหนึ่ง แล้วเดินมาถึงภูเขาจำลองที่เห็นเมื่อวานตลอดทาง
เธอมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใคร ถึงค่อยๆ ขยับเข้าไปเงียบๆ ครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้ เด็กน้อยจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดและเก้งก้างไปหมด
ในที่สุดเธอก็ขยับเท้าเล็กๆ มาถึงข้างภูเขาจำลอง แล้วตั้งใจฟังเสียงน้ำพุกระทบภูเขาจำลอง ไม่นานก็พบกลไกจุดหนึ่งของภูเขาจำลอง
ในอีกโลกหนึ่ง เรื่องพวกสถาปัตยกรรมสวนและกลไกพิสดารเหล่านี้ ไม่ได้ง่ายไปกว่าตึกสูงในโลกนี้เลย และเจ้าของหอฮวาโหลวน่าจะอยากให้เธอดูมีความสามารถมากขึ้น จึงเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านนี้มาสอนเธอโดยเฉพาะ ในปีที่สามที่อาจารย์คนนั้นสอน เธอก็สามารถออกแบบคฤหาสน์ห้าชั้นเรือนได้ด้วยตัวเองแล้ว
เด็กน้อยจ้องปุ่มนูนเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาบนภูเขาจำลองตรงหน้าเขม็ง นี่เป็นกลไกที่ง่ายที่สุด ขอแค่หมุนไปมาตามกฎเฉพาะอย่างสามครั้งยาวสองครั้งสั้นอยู่สิบกว่ารอบ ก็จะเปิดได้
แต่ว่า…เธอลูบกำไลเบาๆ ถ้าเธอเปิดกลไกได้จริง คุณอาคนไม่ดีต้องรู้แน่
คุณแม่เคยบอกไว้ ห้ามให้ใครรู้ว่าเธอมีความสามารถพวกนี้ แต่จะให้ยอมแพ้แบบนี้จริงหรือ? ถ้านั่นเป็นทางลับที่ออกไปข้างนอกจริงล่ะ?
ในตอนนั้นเอง เหมือนจะมีเสียงฝีเท้าดังมาจากไกลๆ เด็กน้อยที่ทำเรื่องลับหลังคนอื่นตกใจจนสะดุ้ง รีบวิ่งไปอีกด้านของน้ำพุอย่างลนลาน
เมื่อมองผ่านละอองน้ำที่กระเซ็นขึ้น เธอเห็นคุณอาร่างกำยำที่แต่งตัวเหมือนบอดี้การ์ดคนหนึ่ง กำลังถือกล่องอาหารสองใบเดินเข้ามา โหยวโหยวเริ่มตึงเครียด โชคดีที่บอดี้การ์ดคนนั้นเดินก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ไปด้วย จึงไม่ได้สังเกตเห็นเธอ
บอดี้การ์ดคนนั้นหยุดตรงตำแหน่งที่ก่อนหน้านี้โหยวโหยวยืนอยู่ แล้วยกมือหมุนกลไกอย่างชำนาญ ไม่นานภูเขาจำลองก็เปิดออกช้าๆ จากสองด้าน แล้วบอดี้การ์ดก็เดินเข้าไปตรงๆ
พร้อมกับที่เขาเดินเข้าไป หินภูเขาจำลองที่จงใจเปิดไว้ทั้งสองด้านก็ค่อยๆ ปิดลง
โหยวโหยวเดินถอยออกไปไกลหน่อย แล้วไปหลบอยู่หลังพุ่มไผ่
ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ภูเขาจำลองก็เปิดออกอีกครั้ง บอดี้การ์ดคนนั้นเดินออกมา กล่องอาหารที่ถืออยู่หายไปแล้ว
โหยวโหยวใช้ศอกเท้าคางบนหัวเข่า นั่นหมายความว่า ข้างในภูเขาจำลองมีคนอยู่ แล้วคุณอาบอดี้การ์ดคนนี้ก็มาส่งอาหาร!