พอเดินออกจากภูเขาจำลอง ระหว่างทางกลับ หลังเงียบกันไปชั่วขณะ อวี๋เทียนซื่อก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า:
“ตอนนี้อวี๋เหวยเหลียงยังไม่มีเวลาสนใจพวกเธอ ฉันจะส่งพวกเธอออกไปเอง! มีมะม่วงอยู่ พวกเธอป้องกันตัวเองได้ไม่มีปัญหา”
โหยวโหยวใจสั่นไหวอยู่ชั่วขณะ แต่ก็รีบได้สติกลับมา ถามว่า “แล้วนายล่ะ?”
อวี๋เทียนซื่อไม่ได้มองเธอ พูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจว่า “วางใจเถอะ อวี๋เหวยเหลียงไม่ทำอะไรฉันหรอก คนคนนั้นค่อนข้างบ้า แล้วในใจเขา ฉันคือผลงานศิลปะสมบูรณ์แบบที่รอการเจียระไน”
ในใจโหยวโหยวรู้ดี ที่พูดมามากมาย ความจริงเขาแค่อยากอยู่ต่อ เพื่อค้นหาน้องสาวของตัวเองต่อไป
โหยวโหยวเม้มปาก “นายไปกับพวกเราด้วยเถอะ! หนูรับรองได้ว่า…คุณอาคนไม่ดีคนนั้นจะต้องถูกจับเร็วๆ นี้แน่ ถึงตอนนั้น…นายจะต้องถามหาที่อยู่ของน้องสาวนายได้แน่?”
การคาดเดาในใจได้รับการยืนยัน อวี๋เทียนซื่อกดความตกตะลึงในดวงตาเอาไว้ แต่ก็ยังพูดว่า:
“อวี๋เหวยเหลียงไม่เพียงมีความรู้รอบด้าน เขายังเป็นแฮ็กเกอร์ที่เก่งมากอีกด้วย เรื่องทุกอย่างที่เขาทำมาตลอดหลายปีนี้ โดยเฉพาะข้อมูลเด็กทุกคนที่ถูกลูกน้องเขาลักพาตัว เขาเก็บรักษาเอาไว้อย่างละเอียดทั้งหมด”
ดวงตาโหยวโหยวเป็นประกาย “หมายความว่า ถ้าหาของพวกนั้นเจอ ไม่เพียงจะหาน้องสาวของนายเจอ ยังช่วยเด็กคนอื่นได้อีกเยอะเลย”
“ใช่”
“งั้น…ฉันไม่ไปแล้ว จะอยู่ช่วยนายหาด้วยกัน
แต่นายช่วยหาวิธีส่งข่าวให้แม่ฉันได้ไหม?”
เห็นท่าทางลังเลสับสนของเธอแบบนั้น อวี๋เทียนซื่อหลุดหัวเราะ “ไม่จำเป็นหรอก เธออยู่ต่อแล้วจะช่วยอะไรได้?”
โหยวโหยวไม่ยอมแพ้ “ฉันทำอะไรได้ตั้งเยอะ! ยังไงก็เก่งกว่านาย”
อวี๋เทียนซื่อก็ไม่เถียงกับเธอ
…….................................................................
ภายใต้การเกลี้ยกล่อมซ้ำแล้วซ้ำเล่าของอวี๋เทียนซื่อ บวกกับเธอเป็นห่วงแม่จริงๆ คืนวันที่สอง พวกเขาพามะม่วงออกมาด้วย เรียกฟางเสี่ยวไห่ที่ยังงุนงงไม่เข้าใจอะไร จากนั้นอวี๋เทียนซื่อก็พาทั้งสามหลบพวกบอดี้การ์ดในคฤหาสน์ ส่งพวกเขาขึ้นรถขยะคันหนึ่งที่วิ่งเข้าออกคฤหาสน์
หลังทั้งสามนั่งเรียบร้อยแล้ว โหยวโหยวก็ถามอีกครั้งว่า “นายไม่ไปกับพวกเราจริงๆ เหรอ?”
“ไม่ล่ะ ลุงหลิวเป็นคนของฉัน เขาจะส่งพวกเธอกลับบ้านอย่างปลอดภัย
ถ้าสะดวกละก็ ภายหน้าช่วยดูแลแม่ฉันหน่อย เธอชื่อกู้เซิ่งหนาน ตอนนี้อยู่ตระกูลเซี่ย หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง แม่ฉันไม่รู้เรื่องที่ฉันถูกลักพาตัว”
จากปฏิกิริยาของโหยวโหยวตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาเดาได้แล้วว่าทางการกำลังจับตาอวี๋เหวยเหลียง
เขาเองก็เคยลังเลอยู่ชั่วครู่ ว่าจะไปกับโหยวโหยวดีไหม แต่ไม่มีใครเข้าใจอวี๋เหวยเหลียงดีไปกว่าเขาอีกแล้ว คนคนนั้นเป็นคนบ้า ต่อให้สุดท้ายถูกจับ ไม่ว่าจะใช้วิธีมากแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางบอกที่อยู่ของน้องสาวออกมา เขาเดินมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่อยากยอมแพ้กลางทาง
คนขับรถพยักหน้าให้อวี๋เทียนซื่ออย่างนอบน้อม รถเริ่มเคลื่อนตัว โหยวโหยวมองเด็กหนุ่มตัวเล็กที่ยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ ในใจรู้สึกเศร้านิดหน่อย อยากอยู่ช่วยเขาหาน้องสาวด้วยกันมาก
แต่…เธอเป็นห่วงแม่
ฟางเสี่ยวไห่เกาศีรษะอย่างประหม่า “พวกเราจะกลับบ้านได้จริงๆ ใช่ไหม?”
“ต้องได้แน่”
ทว่ารถวิ่งมาได้พักใหญ่ ขณะที่กำลังจะเข้าสู่ถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน จู่ๆ ก็เกิดแรงกระแทกอย่างรุนแรง กลิ่นหอมประหลาดสายหนึ่งพุ่งเข้าสู่จมูกของทุกคน
โหยวโหยวตกใจ พอจะกลั้นหายใจก็สายไปแล้ว เมื่อสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไป ตรงหน้าก็มืดลง พลันหมดสติไปทันที
……........................................................................
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธออยู่ในห้องแปลกหน้าแห่งหนึ่ง เธอมองสำรวจรอบด้านอย่างละเอียด ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความหวาดกลัวไม่หยุด เพราะเธอมั่นใจได้ว่านี่ไม่ใช่คฤหาสน์ก่อนหน้านี้
ยันร่างเล็กนั่งขึ้นมา แล้วก็เห็นคุณอาคนไม่ดียืนเอามือไพล่หลังอยู่ตรงหน้าต่าง อีกฝ่ายได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงหันกลับมา ส่งยิ้มใจดีให้เธอ ราวกับเป็นผู้ใหญ่แสนอ่อนโยนคนหนึ่ง
“ตื่นแล้วเหรอ”
แต่โหยวโหยวกลับหวาดกลัวจนถอยหนีไปด้านหลัง “หนู…หนูจะกลับบ้าน? ฟางเสี่ยวไห่กับมะม่วงล่ะ?”
อวี๋เหวยเหลียงไม่สนใจความแตกตื่นของเธอแม้แต่น้อย ลากเก้าอี้มานั่งลงอย่างเชื่องช้า:
“ลูกสาวคนดี อยากไปจากที่นี่กับอาไหม ไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครหาพวกเราเจอ”
พอได้ยินแบบนั้น โหยวโหยวยิ่งหวาดกลัวกว่าเดิม “ไม่เอา หนูจะกลับบ้าน…”
พออยู่ใกล้ขึ้น เธอได้กลิ่นคาวเลือดบนตัวผู้ชายตรงหน้าอย่างชัดเจน ในนั้นยังปะปนด้วยกลิ่นยา
หมายความว่า คุณอาคนไม่ดีบาดเจ็บแล้ว!
สีหน้ารักใคร่เอ็นดูบนใบหน้าอวี๋เหวยเหลียงหายไป เขาแค่นหัวเราะ:
“บ้าน! แม่เธอชื่อจี้หวั่นหวั่นใช่ไหม! จะบอกให้ก็ได้ ตอนนี้เธออยู่ในมือฉัน”
เขาลูบหัวเล็กของโหยวโหยวเบาๆ น้ำเสียงกลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง “ลูกสาวของพ่อฉลาดขนาดนี้ น่าจะรู้ว่าควรทำยังไงใช่ไหม!”
“คุณ…คุณจับแม่หนูไป?”
“ใช่แล้ว!” เขายิ้มอ่อนโยน “พูดไปก็ต้องขอบคุณเทียนซื่อ! เธอยังคงไม่รู้สินะ! พวกเธอเพิ่งขึ้นรถออกไป เขาก็ทรยศพวกเธอทันที
ส่วนเพื่อนสองคนนั้นของเธอ ถือเป็นบทลงโทษที่เธอหนี ก็ให้พวกมันตายแทนเธอแล้วกัน!”
“ไม่…ไม่จริง คุณโกหกหนู เขาไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนี้เลย…” โหยวโหยวส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ พึมพำกับตัวเอง เจ้าคนนั้นแม้บางครั้งชอบแกล้งคน แต่ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่!
อวี๋เหวยเหลียงจ้องดวงตาของเธอ “ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ ฉันเอาสิ่งที่เขาอยากได้ที่สุดไปแลก เขาก็ไม่มีเหตุผลจะไม่ตกลง”
โหยวโหยวหลุดพูดออกมาทันที “คุณเอาน้องสาวเขาไปขู่เขา!”
อวี๋เหวยเหลียงอึ้งไป ก่อนเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆ ที่แท้ก็แบบนี้ นี่คือเหตุผลที่เด็กนั่นพยายามทุกวิถีทางเพื่อมาอยู่ข้างกายฉัน!”
เขารู้ตัวจริงของอวี๋เทียนซื่อนานแล้ว และก็รู้ว่าเด็กคนนั้นเข้าหาเขาด้วยจุดประสงค์อื่น แต่เขาไม่สนใจ การค่อยๆ ขัดเกลาหยกดิบที่มีเหลี่ยมมุมให้กลายเป็นงานศิลปะที่ตนชื่นชอบ ไม่ใช่ว่ายิ่งงดงามหรอกหรือ! เพียงแต่เขาเองก็อยากรู้จุดอ่อนของเด็กคนนั้นมาตลอด
เขาตบไหล่โหยวโหยวเบาๆ “สมกับเป็นลูกสาวที่ดีของพ่อ!”
โหยวโหยวเพิ่งได้สติทีหลัง ร้องเสียงหลงว่า “คุณ…คุณหลอกหนู!”
เธอร้อนใจจนร้องไห้ออกมา ตัวเองโง่ได้ขนาดนี้ได้ยังไง? คราวนี้ไม่เพียงหนีออกไปไม่ได้ ยังลากอวี๋เทียนซื่อเข้ามาเดือดร้อนอีก!
อวี๋เหวยเหลียงไม่ได้สนใจเธออีก เขาเดินวนไปมาอย่างตื่นเต้น สิ่งที่โหยวโหยวไม่รู้ก็คือ ตอนนี้เขาจนตรอกแล้ว
การที่ทางการปรากฏตัวขึ้นกะทันหันทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน เดิมทีเขาวางแผนล่อคนไปยังแนวชายแดนมณฑล Y แล้วซุ่มโจมตีรวบทีเดียวหมด แต่ไม่รู้เกิดความผิดพลาดตรงไหน อีกฝ่ายราวกับมองทุกอย่างออก กลับทำให้ฝั่งพวกเขาสูญเสียคนไปมาก
ช่วงท้ายที่สุด เขาโชคดีหนีรอดออกมาได้
เขาเปิดคอมพิวเตอร์ นิ้วเคาะแป้นพิมพ์อย่างคล่องแคล่ว เสียงดังรัวไม่หยุด บนหน้าจอมีโค้ดซับซ้อนจำนวนมากเลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นภาพก็นิ่งลง รายการบัญชีเป็นระเบียบสวยงามเรียงรายอยู่ตรงหน้า เขาไล่อ่านอย่างละเอียด แววตาเต็มไปด้วยความลุ่มหลง
เรื่องชั่วทุกอย่างที่เขาทำมาตลอดหลายปี ถูกเขาบันทึกเอาไว้อย่างชัดเจน
เขาทำเรื่องพวกนี้ ไม่ใช่เพื่อเงินทอง แต่เพื่อเสพสุขจากกระบวนการทำความชั่ว
เขาหันมามองโหยวโหยว เห็นเด็กน้อยจ้องไปทางหน้าจอด้วยสายตาเหม่อลอย คล้ายถูกกระทบกระเทือนจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง
อวี๋เหวยเหลียงก็ไม่ได้ใส่ใจ ยังคงกดเมาส์เปิดดูหน้าจอต่อไป ถึงอย่างไร ต่อให้เขารู้ว่าโหยวโหยวฉลาดกว่าเด็กทั่วไป ก็ไม่มีทางคิดได้ว่าเธอมีความสามารถจำทุกอย่างได้เพียงมองครั้งเดียว:
“มีของพวกนี้อยู่ บวกกับเด็กฉลาดอย่างเธอกับเทียนซื่อ อีกสิบปีแปดปี พ่อก็กลับมาผงาดได้อีกครั้ง!”
โหยวโหยวราวกับไม่ได้ยิน ดวงตากลมโตเหมือนองุ่นดำจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์แน่น มือเล็กกำหมัดเงียบๆ
เธอจะจำของพวกนี้ทั้งหมดให้ได้ ความเร็วในการกดเมาส์ของอวี๋เหวยเหลียงเร็วขึ้น โหยวโหยวเบิกตากว้างสุดแรง พยายามกลั้นความแสบตาเอาไว้สุดชีวิต
เธอต้องฝืนต่ออีกหน่อย โดยเฉพาะตอนที่คุณอาคนไม่ดีเปิดข้อมูลของผู้ถูกลักพาตัวทั้งหมด ขอแค่ฝืนต่ออีกนิด บางทีในอนาคตอาจช่วยเด็กได้เพิ่มอีกคน!
โชคดีที่อวี๋เหวยเหลียงจดจ่ออยู่กับคอมพิวเตอร์ จึงไม่ได้สังเกตความผิดปกติของโหยวโหยว
เขาเลื่อนดูรูปและข้อมูลของเด็กที่ถูกลักพาตัวทีละคน เพื่อสนองความพึงพอใจทางจิตใจบางอย่าง ขอเพียงเป็นเด็กที่ลูกน้องเขาลักพาตัวมา เขาจะบันทึกข้อมูลเอาไว้อย่างละเอียด
เขาค้นทีละคนทีละคน สุดท้ายตอนที่ตาแทบลาย เมาส์ก็หยุดอยู่ที่ช่องข้อมูลสุดท้าย
ภาพเด็กผู้หญิงอายุสี่ห้าขวบถูกขยายขึ้นมา ใบหน้าคล้ายอวี๋เทียนซื่อถึงแปดส่วน จากนั้นสายตาเลื่อนไปยังข้อมูลแนะนำด้านข้าง
เซี่ยหมิงซู ไม่ทราบตัวตน เสียชีวิตแล้ว สาเหตุการตาย ระหว่างถูกลักพาตัวมีการขัดขืนรุนแรง เพราะกลัวจะเป็นที่สงสัย ระหว่างตื่นตระหนกจึงโยนลงแม่น้ำ
อวี๋เหวยเหลียงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ไม่เป็นไร ขอแค่รู้ว่ามีคนคนนี้อยู่ ภายหน้าก็ยังมีวิธีทำให้เด็กคนนั้นเชื่อฟังได้อยู่ดี
โหยวโหยวก็เห็นเช่นกัน ดวงตาที่แดงก่ำจนแทบมีเลือดคั่งสั่นไหวเบาๆ!
เมื่อนึกถึงเจ้าคนที่บางครั้งใสซื่อบางครั้งเจ้าเล่ห์คนนั้น เขาเองก็เพิ่งอายุแค่แปดขวบ เพื่อหาน้องสาว ถึงกับปิดบังครอบครัว แฝงตัวเข้าไปในรังโจรเพียงลำพัง แต่เขาจะไปรู้ได้ยังไง? ว่าน้องสาวของเขาอาจตายไปนานแล้ว!
อวี๋เหวยเหลียงเปิดดูข้อมูลทั้งหมดเป็นครั้งสุดท้าย หลับตาลง แล้วกดฟอร์แมตอย่างเด็ดขาด
ต่อให้สุดท้ายเขาจะล้มเหลว เรื่องชั่วที่เขาทำก็ต้องมีคนจดจำเอาไว้ไม่ใช่หรือ?
โหยวโหยวฝืนตัวเองจนดูครบทั้งหมดในที่สุด สมองใช้พลังเกินขีดจำกัด เธอรู้สึกถึงรสคาวหวานในลำคอ ก่อนจะหมดสติไปตรงนั้น
……............................................................................
หลิงหานซูพาคนมาล้อมคฤหาสน์ ฉีชวนเดินไปพูดไปว่า “อวี๋เหวยเหลียงคงไม่หนีกลับมาที่นี่หรอกมั้ง!”
หลิงหานซูที่ถอดการปลอมตัวออกแล้ว ใบหน้าด้านข้างหล่อเหลาแข็งกร้าว เพิ่งถอนตัวจากภารกิจอันตรายและนองเลือดแบบนั้นมาไม่นาน ร่างกายยังคงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง เขาหยิบกล่องพลาสเตอร์ปิดแผลออกมาจากกระเป๋า พร้อมยิ้มพูดว่า “มารับเด็กน้อยคนหนึ่ง”