เซี่ยเจาขี้เกียจพูดไร้สาระกับคนแบบนี้ จึงสั่งผู้ช่วยด้านหลังโดยตรงว่า “เสี่ยวหวัง โทรแจ้งตำรวจ”
ผู้ชายคนนั้นยังคงแสดงฝีมือการแสดงที่เหนือกว่านักแสดงเจ้าบทบาทต่อไป
ตอนแรกทำสีหน้าตกใจ จากนั้นก็ทำท่ากลัวตามสัญชาตญาณ:
“แจ้ง…แจ้งตำรวจ…ทำไมล่ะ！ผมไม่ได้ทำผิดนะ！”
ทั้งคำพูดและกิริยาท่าทาง ถ่ายทอดบทบาทชาวบ้านต่างจังหวัดที่เพิ่งเข้ามาในเมืองและไม่เคยเห็นโลกได้อย่างสมจริง
เมื่อเปรียบเทียบกันแบบนี้ ก็เหมือนเซี่ยเจาอาศัยอำนาจเงินทองรังแกชาวบ้านธรรมดาตามใจชอบ ส่วนผู้ชายคนนั้นก็แสดงท่าทางหวาดกลัวและน้อยใจอย่างพอเหมาะ ปลุกปั่นอารมณ์คนได้สำเร็จ จนเริ่มมีคนมุงจำนวนไม่น้อยชี้นิ้วซุบซิบใส่เซี่ยเจาและพวก
ยังคงเป็นป้าคนเดิมที่พูดจาใส่ร้ายโหยวโหยวก่อนหน้านี้ อดพึมพำไม่ได้ว่า:
“คนรวยนี่มันยิ่งใหญ่จริงๆ เลยนะ มีเงินแล้วจะใส่ร้ายชาวบ้านยังไงก็ได้！”
พอคำพูดจบลง คิดไม่ถึงว่าจะมีคนไม่น้อยพากันคล้อยตาม！
คนบางประเภทก็เป็นแบบนี้ ชอบใช้ความคิดตัวเองตัดสินคนอื่นอย่างตามใจ โดยไม่สนผลที่จะตามมา ราวกับว่าทำแบบนั้นแล้วตัวเองจะดูเป็นคนกล้าหาญและเที่ยงธรรมมากนัก！
ก็เหมือนพวกนักเลงคีย์บอร์ดพวกนั้น ต้องรอจนบีบให้คนตายแล้ว ถึงจะมีความรู้สึกเสียใจขึ้นมาสักนิด
แต่จังหวะนั้นเอง โหยวโหยวกลับถูกผู้ชายใช้แรงกดโดนจุดบีบต้นคอไว้แน่น จนเธอเปล่งเสียงไม่ได้ และร่างกายก็ขยับไม่ได้ในทันที เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงตำหนิจากทุกทิศทุกทาง ผู้ช่วยตัวน้อยที่ตามมาด้วยโกรธจนหน้าแดง ส่วนเซี่ยเจายังคงสีหน้าเรียบเฉย
ภายใต้การปลุกปั่นอารมณ์ของผู้ชายคนนั้น มีคนจำนวนไม่น้อยเร่งให้เขารีบพาเด็กไป ผู้ชายคนนั้นกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ ก่อนอาศัยจังหวะอุ้มเด็กเดินเร็วไปทางประตู
คนพวกนั้นมองผู้ชายเดินห่างออกไป ราวกับตัวเองได้ทำความดีครั้งยิ่งใหญ่ สีหน้าปรากฏรอยยิ้มภาคภูมิใจ
แต่ในวินาทีถัดมา ก็เห็นเจ้าหน้าที่พาตำรวจสองนายเดินเข้ามา เมื่อผู้ชายเห็นแบบนั้น ในที่สุดก็เริ่มตื่นตระหนก เขาไม่สนอะไรอีก อุ้มเด็กแล้ววิ่งออกไปอย่างคล่องแคล่ว ระหว่างนั้นยังผลักเจ้าหน้าที่คนหนึ่งล้ม ความโหดเหี้ยมในการลงมือ ไม่มีเค้าความซื่อบ้านนอกแบบก่อนหน้านี้เลยสักนิด！ คนพวกนั้นที่ก่อนหน้านี้ยังเปี่ยมด้วยความสงสารต่างอึ้งตาค้าง！
เห็นได้ชัดว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนฝึกวิชามา แถมฝีมือยังไม่ธรรมดา ประกอบกับทำอาชีพนี้มานาน สิ่งที่ถนัดที่สุดก็คือการหลบหนี ตอนนี้ยังเป็นช่วงเวลาเร่งด่วน คนตรงทางออกสถานีรถไฟใต้ดินมีจำนวนมาก
ผู้ชายเคลื่อนตัวแทรกผ่านฝูงชนอย่างคล่องแคล่ว เพียงพริบตาก็หายตัวไปแล้ว
ในที่เกิดเหตุเกิดความวุ่นวายขึ้นทันที ตำรวจหยุดฝีเท้า หยิบวิทยุสื่อสารออกมาสั่งการกำลังคน พร้อมแจ้งเจ้าหน้าที่ประจำสถานี น่าเสียดายที่ผู้ชายคนนั้นเร็วเกินไป ไม่นานก็หาทางออกเจอ และเดินฝ่าฝูงชนแน่นขนัดออกมาได้
เมื่ออ้อมมาถึงจุดเงียบสงบ ผู้ชายกระชากหูโหยวโหยว ก่อนยกมือฟาดฉาดลงไปหนึ่งที:
“ไอ้เด็กเวรนี่ เก่งไม่เบาเลยนะ กล้าคิดเล่นงานกู！”
โหยวโหยวถูกตบจนศีรษะเอียงไปครึ่งหนึ่ง ครึ่งหน้าเจ็บมากเจ็บมาก แต่เธอฝืนไม่ร้องไห้
ฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาด้านหลัง ผู้ชายรู้ว่าตัวเองหนีไม่รอดแล้ว ที่นี่เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด ต่อให้ฝีมือดีแค่ไหน พอพาเด็กมาด้วยก็ยากจะหนีรอด
สายตาเขาเหี้ยมเกรียม ขณะที่กำลังจะบีบคอไอ้ตัวเล็กในอ้อมแขนให้ตายตรงนั้น จู่ๆ ก็สัมผัสได้อย่างไวว่ามีคนเข้ามา หางตามองแวบหนึ่ง เห็นเป็นเด็กผู้หญิงอายุสี่ห้าขวบ จึงไม่ได้ใส่ใจ
แต่ในวินาทีต่อมา เขากลับรู้สึกว่ามีอะไรนุ่มๆ มาแตะขา จากนั้นก็ได้ยินเสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้ชายในเวลาเดียวกับที่กระดูกแตก
เห็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวผอมบางคนหนึ่ง กำลังเบิกดวงตากลมชื้นแฉะมองเขาอย่างหวาดๆ
จากนั้นก็ยื่นมือเล็กออกมา ราวกับบีบเต้าหู้ จัดการบีบกระดูกขาของเขาแตกอย่างคล่องแคล่ว
ภายใต้ความเจ็บปวดรุนแรง ร่างผู้ชายล้มลงกับพื้นอย่างแรง มือที่อุ้มโหยวโหยวก็คลายออก หลิงหานซูที่ตามมาติดๆ รีบก้าวขึ้นมารับตัวเธอไว้
ในที่สุดก็รอดแล้ว โหยวโหยวถอนหายใจยาว รู้สึกว่าร่างกายไม่ทรมานขนาดนั้นแล้ว มือใหญ่แข็งแรงข้างหนึ่งตบไหล่เธอเบาๆ:
“เด็กน้อย ไม่เป็นไรใช่ไหม？เดี๋ยวคุณอาจะพาไปโรงพยาบาล”
โหยวโหยวฝืนลืมตา เงยหน้าดวงน้อยขึ้น “เป็นคุณอาฮีโร่！คุณอาหน้าตาดีขนาดนี้เลยเหรอ！”
แววตาหลิงหานซูลึกขึ้นเล็กน้อย “หนูน้อย จำคุณอาได้จริงๆ ด้วย！”
ตอนนี้สมองของโหยวโหยวมึนงงไปหมด ชั่วขณะหนึ่งยังไม่ทันได้สติ จึงตอบรับส่งๆ ไปหนึ่งคำ
“แล้วพวกคุณหาหนูเจอได้ยังไงเหรอ？”
อวี๋เทียนซื่อตอบอยู่ด้านข้างว่า “เป็นเพราะมะม่วง ตอนพวกเราขับรถผ่านทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดินแห่งนี้ ปฏิกิริยาของเธอรุนแรงมาก ถ้าไม่ใช่เพราะคนบนรถห้ามไว้ทัน เธอคงทุบประตูรถแล้วกระโดดลงไปแล้ว”
เมื่อนึกถึงภาพเมื่อครู่ หลายคนก็ยังอดหวาดเสียวไม่ได้
“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง！” โหยวโหยวรับน้ำจากคุณอาหน้าเด็กคนหนึ่งที่ยื่นมาให้ แล้วจิบเล็กน้อย
เธอมองเด็กผู้หญิงที่กลับไปหดอยู่ตรงมุมอีกครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา: “ขอบคุณนะ มะม่วง！ถ้ากลับไปแล้ว ให้หนูจะให้แม่ซื้อไอศกรีมให้พี่กินนะ”
ตอนอยู่ในคฤหาสน์ พวกเขาก็พบแล้วว่ามะม่วงไม่เพียงมีพละกำลังมหาศาลโดยกำเนิด ประสาทรับกลิ่นยังไวมากอีกด้วย
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย เด็กผู้หญิงจึงเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดๆ พอเห็นโหยวโหยวยิ้มให้ เธอก็ยิ้มตาม ดวงตากลมชื้นแฉะเป็นประกาย ก่อนขยับปากพูดเบาๆ ว่า: “โหย่วโหย่ว”
โหยวโหยวเริ่มมีแรงขึ้นมานิดหน่อย จึงขี้เกียจแก้การออกเสียงผิดของเธอ
อวี๋เทียนซื่อมองใบหน้าเล็กที่ซีดลงเรื่อยๆ ของเธอ เดิมทีโหยวโหยวสุขภาพไม่ดีอยู่แล้ว ยังต้องมาเจอเรื่องทรมานแบบนี้อีก สีหน้าดีๆ ที่อุตส่าห์พักฟื้นกลับมาได้ก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว
“ขอโทษนะ！”
โหยวโหยวส่ายหน้า “ไม่เกี่ยวกับนาย คุณอาคนไม่ดีตั้งใจจะจับหนูอยู่แล้ว”
เมื่อมองรอยคล้ำใต้ตาของเด็กชาย จู่ๆ ก็นึกถึงข้อมูลที่เห็นวันนั้น เธอขมวดคิ้วเล็กแน่น ในใจทั้งสับสนทั้งเสียใจ
อวี๋เทียนซื่อเห็นแบบนั้นก็คิดว่าเธอไม่สบาย จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรเรียกรถพยาบาลทันที
ฉีชวนใช้เท้าเขี่ยผู้ชายที่เจ็บจนสลบอยู่บนพื้น ก่อนถามอย่างลังเลว่า “นี่คืออวี๋เหวยเหลียงเหรอ？”
แม้อีกฝ่ายจะปลอมใบหน้า แต่ดูจากรูปร่างแล้วก็คล้ายมาก
“ไม่ใช่” คนที่ตอบเขาคืออวี๋เทียนซื่อ “แม้ผมจะมองการปลอมตัวของเขาไม่ออก แต่อวี๋เหวยเหลียงไม่มีทางจับง่ายขนาดนี้！”
เขาอยากพาโหยวโหยวไปจริง ขณะเดียวกันก็อยากใช้โหยวโหยวดึงความสนใจของตำรวจด้วย
โหยวโหยวพยักหน้า “เขาไม่ใช่คุณอาคนไม่ดี คุณอาคนไม่ดีหายตัวไปตั้งแต่ออกจากเมืองหมิงเฉิงแล้ว แต่หนูจำเขาได้”
มืออ่อนโยนข้างหนึ่งวางลงบนศีรษะเธอ หลิงหานซูลูบหัวเล็กของเธอเบาๆ “เด็กน้อยกล้าหาญมากแล้ว เรื่องที่เหลือปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการเอง”
โหยวโหยวเองก็เหนื่อยจริงๆ เปลือกตาที่ฝืนลืมอยู่ค่อยๆ ปิดลง แต่มือเล็กยังคงจับชายเสื้อของหลิงหานซูไว้ พร้อมร้องขอเสียงเบา:
“คุณอาต้องบอกแม่ด้วย…ว่าโหยวโหยวไม่เป็นไร…โหยวโหยวสบายดี…เบอร์โทรแม่คือ…”
“ได้ คุณอาให้คนไปแจ้งแล้ว หลับได้อย่างสบายใจเถอะ！”
ไม่นานรถพยาบาลก็มาถึง หลิงหานซูให้คนอุ้มเด็กน้อยไปโรงพยาบาล ส่วนเขาอยู่จัดการเรื่องที่เหลือ อวี๋เทียนซื่อเองก็กำลังจะขึ้นรถไปด้วย ขณะนั้นเซี่ยเจาที่มาถึงนานแล้วและยืนอยู่ด้านข้างมาตลอด ก็เอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย:
“เสี่ยวเจ๋อ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้？”
ฝีเท้าอวี๋เทียนซื่อชะงัก เขาหันกลับมาเรียกอย่างสุภาพอ่อนโยนว่า “คุณอาเล็ก”
เซี่ยเจาเดินเข้ามา “เรื่องของพวกเธอ ฉันได้ยินมาแล้ว แม่ของเธอเสียลูกสาวไปคนหนึ่งแล้ว หรือว่าเธอยังอยากให้เธอเสียลูกชายไปอีกคน！”
อวี๋เทียนซื่อกำหมัดแน่นโดยไม่พูดอะไร
เซี่ยเจายกมือขึ้นตบไหล่เขาเบาๆ “เรื่องที่ฉันพูดครั้งก่อน เธอคิดเป็นยังไงแล้ว ขอแค่เธอยอมมาเป็นลูกบุญธรรมในชื่อฉัน เรื่องในบ้านเธอพวกนั้นก็ไม่มีอะไรน่ากลัวอีก
การรับเป็นลูกบุญธรรมก็แค่เพื่อปิดปากคนในตระกูล ภายหน้าจะได้สะดวกในการรับมรดกจากฉัน เป็นแค่พิธีการเท่านั้น แม่ของเธอไม่ว่าอะไรหรอก”
พอคำพูดจบลง ผู้ช่วยกลุ่มใหญ่ด้านหลังเซี่ยเจาต่างสูดลมหายใจเย็นเข้าไป ก่อนหันมามองหน้ากัน
หา！ความลับระดับสูงแบบนี้ พูดออกมาต่อหน้าคนอื่นได้ด้วยเหรอ？
แต่เด็กชายฝั่งตรงข้ามกลับส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่ลังเล:
“ขอบคุณในความหวังดีของคุณอาเล็ก แต่ของของผม ผมชอบเอาคืนมาด้วยตัวเอง”
เซี่ยเจาดูเหมือนไม่แปลกใจที่เขาจะตอบแบบนี้ กลับยิ่งชื่นชมเด็กคนนี้มากขึ้น
“ดี ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาฉันได้”
เซี่ยเจาในฐานะผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มธุรกิจ ทุกวันมีเรื่องต้องจัดการมากมาย พูดได้ไม่กี่ประโยคก็จากไปแล้ว
ผู้ชายที่ดิ้นรนอยู่บนพื้นถูกจับขึ้นรถตำรวจ เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้มามุงดู
เมื่อรถตำรวจขับออกไป ฝูงชนที่มาดูเรื่องสนุกก็ค่อยๆ สลายตัว คนพวกนั้นส่วนใหญ่ต่างสาปแช่งพวกค้ามนุษย์ว่าให้ตายไม่ดีอะไรทำนองนั้น
รถพยาบาลออกไปแล้ว อวี๋เทียนซื่อตั้งใจจะเรียกรถไปโรงพยาบาล หลิงหานซูชี้ไปที่มะม่วงซึ่งหดตัวอยู่ตรงมุม บอกเป็นนัยให้เขาพาเธอไปด้วย
ไม่มีทางเลือก เด็กคนนี้พลังต่อสู้สูงเกินไป แต่กลับฟังแค่คำพูดของโหยวโหยวสองคนเท่านั้น จึงทำได้เพียงให้พวกเขาพาไปก่อนชั่วคราว
แต่ตอนนั้นเอง กลับมีเสียงไม่เข้าหูดังขึ้นมาอีก ยังคงเป็นป้าคนเดิม เธอกระซิบกับเพื่อนเบาๆ:
“เพราะงั้นนะ เด็กผู้หญิงไม่ควรหน้าตาดีเกินไป！นี่ไง ถูกคนหมายตาเข้าแล้ว！ได้ยินว่าพวกคนชั่วแบบนั้นมีรสนิยมประหลาดนิดหน่อย เด็กคนนี้เข้าไปอยู่ในรังโจรตั้งหนึ่งรอบ ไม่รู้ว่าโดนไปหรือยัง…โตไปจะเอาอะไรไปแต่งงานล่ะ！”
สายตาอวี๋เทียนซื่อเย็นเยียบลง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะลงมือ เงาร่างเล็กข้างกายก็พุ่งออกไป ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแสบแก้วหูของผู้หญิง เห็นเพียงมะม่วงที่เดิมหดอยู่ตรงมุม พุ่งไปตรงหน้าป้าคนนั้นทันที จากนั้นก็ลงมือแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง มือข้างหนึ่งจับขาป้าคนละข้าง แล้วยกตัวเธอขึ้น ก่อนหมุนกลางอากาศหนึ่งรอบ:
“อ๊ายยย ฆ่าคนแล้ว！”
เหตุการณ์พลิกผันนี้ทำให้ทุกคนตะลึง ที่เกิดเหตุเกิดความโกลาหลขึ้นทันที
“เร็ว…เร็ว ช่วยคนด้วย…”
หลิงหานซูหันไปมองอวี๋เทียนซื่ออย่างร้อนใจ “รีบให้เธอหยุด เดี๋ยวมีคนตายจริงๆ”
อวี๋เทียนซื่อกระพริบตาสวยอย่างไร้เดียงสา “อย่ามองผม เธอฟังแค่โหยวโหยว”
หลิงหานซูถอนหายใจอย่างจนปัญญา “งั้นก็ไม่มีทางเลือกแล้ว”
ฉีชวนที่อยู่ด้านข้าง: “……” หัวหน้า คุณจะแกล้งทำเป็นจริงใจมากกว่านี้อีกหน่อยได้ไหม？