แต่จะให้เกิดเรื่องถึงชีวิตจริงๆ ก็คงไม่ได้ ตอนที่ป้าคนนั้นใกล้จะตาขาวพลิก อวี๋เทียนซื่อก็ร้องเรียกเด็กผู้หญิงที่กำลังเหวี่ยงคนเล่นอย่างสบายแรงว่า:
“ไปกันเถอะ ฉันจะพาพี่ไปหาโหยวโหยว”
มะม่วงพอได้ยินชื่อคุ้นเคย ดวงตาก็เป็นประกาย มือคลายออกโดยสัญชาตญาณ
ป้าคนนั้นหัวทิ่มลงถังขยะด้านข้างแบบพอดิบพอดี เพราะถังขยะเต็มมาก จึงช่วยลดแรงกระแทกตอนตกลงไปได้เยอะ นอกจากเวียนหัวเล็กน้อยกับกินขยะเข้าไปเต็มปากแล้ว ร่างกายไม่ได้เป็นอะไรเลย
ป้าคนนั้นถูกเพื่อนพยุงให้ลุกขึ้น เธอถุยแล้วทำท่าอาเจียนแห้งๆ หลายครั้ง มือสั่นชี้ไปทางอวี๋เทียนซื่อกับมะม่วง
เพราะเกรงพลังทำลายล้างของมะม่วง สุดท้ายก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้เกินไป พอถอยไปถึงระยะปลอดภัยที่ไกลพอแล้ว ก็เริ่มตบต้นขาร้องไห้:
“ไร้ความยุติธรรมสิ้นดี！ฉันก็แค่พูดไปไม่กี่คำ พวกแกกลับลงมือกับคนแก่แบบฉัน ฉันก็จะห้าสิบอยู่แล้ว แถมสามีก็ตายไปตั้งนาน ทุกวันนี้ยังต้องมาถูกเด็กพวกนี้รังแก อือๆ ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว……”
อวี๋เทียนซื่อกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา “แต่ว่า…น้องสาวผมเพิ่งห้าขวบเอง พวกเราไม่มีพ่อมาตั้งแต่เด็ก ผมเลี้ยงน้องมาด้วยความยากลำบาก ดูสิ น้องผอมขนาดนี้แล้ว
น้องเป็นแค่เด็กเองนะ！คุณยายใจดีขนาดนี้ คงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเด็กคนหนึ่งหรอก จริงไหม？”
ป้าคนนั้นร้องไห้อย่างน่าสงสาร แต่อวี๋เทียนซื่อแสดงได้น่าสงสารกว่าเธออีก จนป้าคนนั้นพูดอะไรไม่ออก สุดท้ายทำได้แค่จากไปอย่างเสียหน้า
ส่วนเรื่องเมื่อครู่ ต่อให้มีคนเอาไปลงอินเทอร์เน็ต ในยุคที่เอฟเฟกต์พิเศษเต็มไปหมดแบบนี้ คนก็จะคิดว่าเป็นภาพตัดต่อปลอมๆ เท่านั้น
……
ตอนโหยวโหยวลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเช้าวันถัดมาแล้ว
เธอนอนจ้องเพดานสีขาวโพลนอย่างเหม่อลอย ดวงตากลมเหมือนองุ่นดำกระพริบอย่างงุนงง ความทรงจำค่อยๆ กลับคืนมา
เธอเอียงหัวเล็กน้อยสำรวจสภาพแวดล้อมรอบด้าน ที่นี่เป็นห้องผู้ป่วยเดี่ยว มีทั้งโซฟาและโทรทัศน์แบบนั้น อวี๋เทียนซื่อกำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะที่ห่างจากเธอไปสองก้าว
ขนตาหนาเรียวยาวทอดต่ำลง ภายใต้แสงอาทิตย์นอกหน้าต่าง ใบหน้าด้านข้างงดงามจนเกินจริง
แต่เด็กน้อยกลับไม่มีใจจะสนใจสิ่งเหล่านี้ เธอจ้องดวงตาสวยที่ปิดสนิทของเขา ความทรงจำก่อนสลบผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เธอลังเลอย่างหนัก
ตกลงควรบอกเขาดีไหม ว่าน้องสาวของเขาไม่อยู่แล้ว！
ถ้าไม่บอก เขาจะต้องตามหาต่อไปเรื่อยๆ แล้วก็จะถูกคุณอาคนไม่ดีใช้ประโยชน์อีก
แต่ถ้าพูดออกไป……เขาจะต้องเสียใจมากแน่ๆ ใช่ไหม！
ระหว่างที่กำลังลังเล เด็กชายขยับแขนเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น พอเห็นว่าโหยวโหยวตื่นแล้ว เขาก็ขยี้ตาแล้วลุกขึ้นยืน:
“ยังมีตรงไหนไม่สบายไหม ฉันจะไปเรียกหมอมา”
โหยวโหยวส่ายหน้า “หนูไม่ได้ไม่สบาย”
เธอมองสีหน้าเขา “แต่นายน่ะ น่าจะไม่ได้หลับดีๆ มาสามวันแล้ว”
เธอรู้ว่าเจ้าหมอนี่รู้สึกผิด รู้สึกผิดที่เพราะเขา เธอถึงถูกคุณอาคนไม่ดีจับตัวไป ดังนั้นจึงเฝ้าเธออยู่ตลอด
ตอนนั้นเอง พนักงานดูแลผู้ป่วยก็เคาะประตูเอาอาหารเข้ามา โหยวโหยวยันตัวเล็กลุกขึ้นนั่ง มองเด็กหนุ่มที่กำลังจัดอาหารอย่างสง่างาม ก่อนเอียงหัวถาม:
“จริงสิ ฉันลืมถามมาตลอดเลยว่านายชื่ออะไร？”
เห็นได้ชัดว่า อวี๋เทียนซื่อไม่ใช่ชื่อจริงของเขาแน่
มือที่กำลังจัดจานของเด็กชายชะงักไป “เซี่ยจิงเจ๋อ”
โหยวโหยวร้องอย่างชื่นชม “ชื่อนายเพราะมากเลย！แถมความหมายก็ดีมากด้วย！”
เซี่ยจิงเจ๋อไม่ได้ตอบอะไร
……
โหยวโหยวเพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จภายใต้การช่วยเหลือของพนักงานดูแลผู้ป่วย และกำลังจะกินข้าว หลิงหานซูก็เคาะประตูเดินเข้ามา
“กำลังกินข้าวกันอยู่เหรอ？”
เด็กทั้งสองทักทายอย่างสุภาพ เซี่ยจิงเจ๋อชี้ไปที่อาหารบนโต๊ะแล้วเอ่ยเชิญว่า: “ถ้าคุณอาไม่รังเกียจ ก็นั่งกินด้วยกันหน่อยสิครับ！”
หลิงหานซูเองก็ไม่เกรงใจ หยิบตะเกียบใช้แล้วทิ้งขึ้นมาแล้วเริ่มกิน “สอบปากคำมาทั้งคืน ตอนนี้หิวจริงๆ”
พอกินข้าวเสร็จ โหยวโหยวก็รีบถามอย่างอดใจไม่ไหว: “แล้วแม่หนูล่ะ？คุณอาได้โทรหาแม่หนูหรือยัง？”
สีหน้าของหลิงหานซูชะงักไปอย่างแทบสังเกตไม่เห็น แต่ตอนพูด น้ำเสียงกลับฟังดูสบายๆ:
“แม่หนู…เกิดเรื่องเล็กน้อยนิดหน่อย ประมาณคืนนี้ถึงจะมาได้”
โหยวโหยวร้อนใจขึ้นมาทันที “เกิดอะไรขึ้น？คุณอารีบบอกหนูเร็ว？”
หลิงหานซูดีดหน้าผากเล็กของเธอเบาๆ “ดูสิ ตกใจซะขนาดนี้ ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แค่รถติดตามปกติ”
เธอเงยหน้ามอง เห็นสีหน้าเขาไม่ได้เหมือนโกหก จึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
“งั้น…จับคุณอาคนไม่ดีได้หรือยัง？”
หลิงหานซูส่ายหน้า สีหน้าไม่ค่อยดีนัก “เจ้าหมอนั่นซ่อนตัวเก่งเกินไป ก่อนหน้านี้พวกเราอาจคิดผิดไป เขาอาจไม่ได้คิดจะออกนอกประเทศ
แต่เขาไม่เพียงปลอมตัวเป็น ยังเป็นแฮ็กเกอร์ที่เก่งมากอีกด้วย ถ้าเขาตั้งใจซ่อนตัวจริงๆ ก็ไม่ง่ายที่จะจับได้”
โหยวโหยวกำหมัดเล็กโบกไปมา “หนูช่วยพวกคุณได้！ไม่ว่าเขาจะปลอมเป็นยังไง หนูก็มองออกทันที！”
ในใจหลิงหานซูสั่นไหว เขาลดน้ำเสียงให้นุ่มลงแล้วถามว่า: “บอกคุณอาได้ไหม…วันนั้นหนูจำคุณอาได้ยังไง？”
โหยวโหยวรู้ว่าคำถามนี้หนีไม่พ้น เธอจึงได้แต่แกล้งโง่ “ก็มองแวบเดียวก็รู้แล้วนี่！”
คำพูดนี้ก็ไม่ถือว่าโกหก ตราบใดที่เป็นสิ่งที่เธอเคยเห็น เธอก็มองแค่ครั้งเดียวแล้วจำได้จริงๆ
หลิงหานซูได้ยินแล้ว แววตาก็เป็นประกาย “ดี งั้นคุณอาจะทดสอบหนูหน่อย”
พูดจบ เขาก็ดึงกระดุมสองเม็ดออกมาจากเสื้ออย่างลวกๆ แล้ววางบนฝ่ามือยื่นมาตรงหน้าโหยวโหยว: “ดูให้ดี จำตำแหน่งของพวกมันไว้”
โหยวโหยวไม่ได้หยิบขึ้นมา แค่ตั้งใจมองแวบหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าหัวน้อย: “คุณอา หนูดูเสร็จแล้ว！”
ตอนที่โหยวโหยวละสายตากลับ หลิงหานซูก็ใช้สองมือห่อกระดุมทั้งสองเม็ดแล้วเขย่าไปมา จากนั้นจึงกางฝ่ามือออกอีกครั้ง:
“บอกคุณอาหน่อย กระดุมเม็ดไหนก่อนหน้านี้อยู่ด้านขวา？”
โหยวโหยวเพียงมองแวบเดียว ก็ตอบโดยไม่ต้องคิด: “ก็ยังเป็นเม็ดขวาเม็ดนี้ไง”
หลิงหานซูมีประกายยินดีวาบผ่านในดวงตา: “เด็กน้อย คุณอาอาจเจอของล้ำค่าเข้าแล้ว！”
โหยวโหยวกระพริบตาปริบๆ “คุณอาพูดถึงหนูเหรอ？
คุณอาไม่สงสัยบ้างเหรอว่าหนูเดาสุ่ม？”
เพราะยังไงก็มีแค่สองตัวเลือก โอกาสครึ่งต่อครึ่ง
หลิงหานซูอดหัวเราะไม่ได้ “ถ้าคุณอาดูไม่ออกแม้แต่เด็กคนหนึ่งกำลังโกหกหรือเปล่า งั้นคุณอาคงเลิกทำงานนี้ไปนานแล้ว กลับบ้านไปสืบทอดกิจการตั้งแปดร้อยปีแล้ว！”
โหยวโหยวพยักหน้าหงึกๆ “อืมๆ แบบนี้ก็ดีนะ”
แม้จะไม่เข้าใจว่าต้องสืบทอดกิจการอะไร แต่ฟังแล้วรู้สึกสะใจอย่างประหลาด
เซี่ยจิงเจ๋อหยิบกระดุมสองเม็ดนั้นขึ้นมาดูอยู่ตั้งนาน ก็พบว่าไม่ว่าจะมองยังไงก็เหมือนกันหมด！แม้แต่ปลายด้ายที่ขาดก็ยังยาวเท่ากัน
เขาจึงถามโหยวโหยวอย่างสงสัย: “เธอไม่ได้เดาสุ่มจริงๆ เหรอ？”
โหยวโหยวส่ายหน้าอย่างไม่พอใจ “ไม่ได้เดาสุ่มสักหน่อย มันไม่เหมือนกัน”
แม้แต่ตัวเธอเองก็พูดไม่ออกว่ากระดุมสองเม็ดต่างกันตรงไหน แต่เธอก็รู้ว่ามันไม่เหมือนกัน
หลิงหานซูอธิบายว่า: “โหยวโหยวพูดไม่ผิด อย่างที่บอกกันว่า บนโลกนี้ไม่มีใบไม้สองใบที่เหมือนกันทุกประการ ของหลายอย่างที่ดูเหมือนกัน ความจริงไม่มีทางเหมือนกันเป๊ะ เพียงแต่คนทั่วไปมองไม่ออกเท่านั้น”
“งั้นคุณอาก็มองออกเหมือนกันเหรอ？”
หลิงหานซูปอกแอปเปิลให้โหยวโหยวลูกหนึ่ง: “แม้จะไม่เคยทดสอบอย่างจริงจัง แต่พรสวรรค์ของคุณอาเทียบกับโหยวโหยวไม่ได้เลย คุณอาอาศัยการฝึกฝนทีหลังมากกว่า”
โหยวโหยวใช้ส้อมจิ้มแอปเปิลครึ่งชิ้นส่งเข้าปาก แล้วพูดอู้อี้ว่า: “คุณอาเองก็เก่งมาก！”
เธอลังเลอยู่นานครึ่งวัน สุดท้ายก็ถามออกมา: “เด็กๆ ที่ถูกลักพาตัวพวกนั้นได้กลับบ้านหมดแล้วหรือยัง？”
พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าที่ยิ้มอยู่เดิมของหลิงหานซูก็มืดลง “พวกเราจะพยายามให้เต็มที่”
แต่คนที่เกี่ยวข้องในเรื่องนี้มีมากและซับซ้อนเกินไป อีกทั้งอวี๋เหวยเหลียงก็ทำงานรอบคอบมาก นั่นคือเครือข่ายอาชญากรรมขนาดใหญ่ พวกเขาทำได้เพียงพยายามช่วยเด็กบางส่วนออกมา
โหยวโหยวเม้มปาก “หนูรู้เรื่องสำคัญบางอย่างเกี่ยวกับคุณอาคนไม่ดี แต่ต้องรอให้แม่หนูมาก่อน หนูถึงจะพูดได้”
ต่อหน้าคุณอาฮีโร่ เธอไม่อยากโกหกจริงๆ
แต่เธอก็ไม่ลืมคำพูดของแม่ ห้ามให้ใครรู้เรื่องความสามารถพวกนั้นของเธอ
ถ้าแค่บอกว่าสามารถมองการปลอมตัวออก ยังพออธิบายได้ว่าเป็นพรสวรรค์ของเธอเอง
แต่ทันทีที่เธอเขียนหนังสือ ก็จะเผยพิรุธหลายอย่าง ตอนอยู่ในคฤหาสน์ เป็นเพราะไม่มีทางเลือกจริงๆ ส่วนแผนที่เส้นทางที่ให้พี่สาวสาวใช้ก่อนหน้านี้ เธอก็สามารถบอกว่าเก็บได้อยู่แล้ว ยังไงขอแค่เธอไม่ยอมรับก็พอ
หลิงหานซูจ้องดวงตากลมโตที่ไหววูบของเด็กน้อย แววตาลึกขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้บีบคั้นเธอต่อ เพียงพูดอย่างนุ่มนวลว่า:
“ได้ งั้นรอแม่หนูมาแล้ว ค่อยบอกคุณอา”
พูดจบก็ลุกขึ้น ยกมือลูบหัวเล็กของโหยวโหยว
“พักผ่อนดีๆ คุณอายังมีงานราชการต้องจัดการอีกนิด ถ้ามีเวลาก็จะมาหาหนู”
พอเห็นว่าเขาไม่ซักต่อ โหยวโหยวก็ถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่ รีบโบกมือเล็กแรงๆ: “คุณอาลาก่อน！”
หลิงหานซูเห็นท่าทางที่แทบอยากไล่เขาไปให้พ้นของเด็กน้อย ก็อดอยากแกล้งเธอไม่ได้:
“งั้นคุณอาไม่ไปแล้ว พวกเรามาคุยเรื่องเมื่อกี้ต่อกันเถอะ！”
โหยวโหยวดึงผ้าห่มคลุมหัวน้อยของตัวเองทันที แล้วส่ายหัวแรงๆ ผ่านผ้าห่ม: “โหยวโหยวเวียนหัวมาก โหยวโหยวจะนอนแล้ว”
หลิงหานซูถูกเด็กน้อยทำเอาหลุดหัวเราะสำเร็จ
เฮ้อ！จู่ๆ ก็อยากมีลูกสาวขึ้นมาจะทำยังไงดี？
แต่พอนึกถึงยีนอันแข็งแกร่งของบ้านตัวเอง ที่สี่รุ่นติดกันล้วนมีแต่ลูกชาย แม้แต่พี่สะใภ้ของเขาก็กัดฟันคลอดถึงคนที่ห้าแล้ว……
เขาก็สะดุ้งได้สติขึ้นมาทันที ในบ้านพวกเขา ความยากในการมีลูกสาวไม่ต่างจากการถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่
……
พอแน่ใจว่าหลิงหานซูไปแล้ว โหยวโหยวถึงได้ดึงผ้าห่มลงแล้วโผล่หัวเล็กออกมา
จากนั้นก็เห็นเซี่ยจิงเจ๋อนั่งอยู่ข้างเตียงเธอ มองเธอเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด ดวงตาหงส์สีดำมีความตื่นเต้นปะปนอยู่ ก่อนถามว่า:
“โหยวโหยว เธอรู้ใช่ไหม……”
โหยวโหยวเดาได้ทันทีว่าเขาอยากถามอะไร ใจเธอตื่นตระหนก จนอดอยากเปลี่ยนเรื่องไม่ได้: “เอ๊ะ！ทำไมไม่เห็นมะม่วงกับฟางเสี่ยวไห่ล่ะ？”
พอเห็นปฏิกิริยาแบบนี้ มือทั้งสองข้างของเซี่ยจิงเจ๋อที่ห้อยอยู่ข้างตัวก็กำแน่นทันที เขาพูดออกมาอย่างแข็งทื่อ
“มะม่วงหลับอยู่ ห้องผู้ป่วยอยู่ข้างห้องเธอ ส่วนฟางเสี่ยวไห่เมื่อคืนถูกครอบครัวมารับกลับไปแล้ว แม่เขาบอกว่าอีกสองวันจะมาขอบคุณเธอด้วยตัวเอง”
“อ้อ งั้น…ก็ดีนะ คือว่า…ฉันง่วงนิดหน่อยแล้ว……”
โหยวโหยวพยายามคิดหาทางเปลี่ยนเรื่องสุดชีวิต แต่อยู่ๆ เด็กชายตรงหน้าก็ขัดคำพูดเธอขึ้นมา น้ำเสียงแหบพร่า:
“ไม่ต้องปิดบังฉันแล้ว ฉันรู้หมดแล้ว……”
“หา！”
ตุ๊กตาหมีในมือโหยวโหยวตกลงพื้นด้วยความตกใจ เธอเบิกตากลมโตมองเขา
เซี่ยจิงเจ๋อก้มลงช่วยเก็บตุ๊กตาหมีให้เธอ เขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนมองเธอด้วยสายตาเหมือนกำลังอ้อนวอน:
“บอกทุกอย่างที่เธอรู้กับฉัน ได้ไหม？”