ไป๋โหรวคิดจะห้ามก็สายไปแล้ว ในใจได้แต่ส่ายหน้าอย่างลับๆ หนานหนานยังไงก็ยังเป็นแค่เด็ก ความคิดอ่านยังตื้นเกินไป แขกภายในห้องโถงเห็นภาพนี้เข้า
สายตาที่มองลู่รั่วฝูก็เริ่มเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว คุณหนูใหญ่ตระกูลลู่มีชื่อเสียงเรื่องว่านอนสอนง่ายรู้ความมาตลอด ทั้งยังเป็นเด็กอัจฉริยะที่ใครๆ ก็ยอมรับ เคยออกรายการวาไรตี้ครอบครัวมาหลายรายการ คิดไม่ถึงเลยว่าทั้งหมดจะเป็นการเสแสร้ง!
ตัวเองทำแจกันแตกแท้ๆ แต่กลับโยนความผิดให้พี่สาวปัญญาอ่อน!
ตอนลู่รั่วฝูยกมือขึ้นแตะกระโปรง เธอก็ได้สติขึ้นมาทันทีว่าตัวเองตอบสนองเกินไป
เธอกัดฟันอย่างโมโห
มนุษย์ล้วนมีปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณ มีน้อยคนมากที่จะควบคุมได้
อีกทั้งช่วงหลายปีนี้เธอชินกับการเป็นเด็กไปแล้ว จึงเผลอลดความระวังตัวลง
เธอจึงหันไปมองไป๋โหรวราวกับขอความช่วยเหลือ
ไป๋โหรวมองค้อนเธออย่างตำหนิ
ก่อนเดินไปหยุดตรงหน้าจี้หวั่นหวั่น แล้วก้มหน้าพูดขอโทษอย่างจริงใจที่สุด
“พี่หวั่นหวั่น ขอโทษนะ เป็นฉันเองที่ในฐานะแม่สั่งสอนลูกไม่ดี”
ยังไม่รอให้จี้หวั่นหวั่นตอบ
เธอก็พูดต่อว่า “พี่หวั่นหวั่นเพิ่งออกจากคุก แถมยังไม่มีเงินติดตัวเท่าไร แล้วจะใช้ชีวิตกับลูกยังไง?
เอาแบบนี้ไหม! แถวเฉิงตงพอดีมีวิลล่าว่างอยู่หลังหนึ่งในโครงการจวินหลินเทียนเซี่ย”
เหมือนตั้งใจคำนึงถึงศักดิ์ศรีของจี้หวั่นหวั่น เธอจึงจงใจพูดว่า “วางใจได้ บ้านหลังนั้นเดิมทีก็เตรียมปล่อยเช่าอยู่แล้ว พี่หวั่นหวั่นไม่ต้องกดดันเรื่องนี้ ค่าเช่าค่อยจ่ายทีหลังตอนมีเงินก็ยังไม่สาย
แล้วก็เรื่องเรียนของเด็กคนนี้ พี่เพิ่งออกจากคุก ส่วนพ่อของเด็กก็……โรงเรียนอนุบาลดีๆ คงไม่รับแน่
เรื่องอื่นไม่น่ากลัว เท่ากลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าพ่อแม่เด็กเคยติดคุก แล้วเอาไปนินทากันเสียมากกว่า……”
“ฉันรู้จักผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลเอกชนระดับไฮเอนด์แห่งหนึ่งอยู่บ้าง ไม่งั้นฉันช่วยติดต่อให้ไหม ถือเป็นการชดใช้แทนเรื่องที่ลูกสาวฉันทำผิด”
ตอนที่ไป๋โหรวพูดคำพวกนี้
ไม่ว่าจะสีหน้าหรือแววตาก็ดูจริงใจอย่างมาก
อีกทั้งคำพูดทั้งหมดนี้ฟังดูไม่มีตรงไหนให้จับผิดได้เลย
บางคนรู้ดีว่าไป๋โหรวเป็นคนอ่อนโยนจิตใจดีมาโดยตลอด
บางคนแม้จะคิดว่าไป๋โหรวอาจกำลังเสแสร้ง
แต่พอนึกถึงเรื่องชั่วร้ายที่จี้หวั่นหวั่นเคยทำในอดีต
เธอกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าคนมากมาย ก็ไม่น่าใช่แค่สร้างภาพอย่างเดียว
แบบนี้ถือเป็นการตอบแทนความแค้นด้วยความดีแล้ว
พี่น้องตระกูลจี้ทั้งสามยิ่งรู้สึกว่าพี่สาวของพวกเขาใจดีเหลือเกิน!
ไป๋โหรวยังคงรักษารอยยิ้มจริงใจไว้
แต่ในใจกลับอดภูมิใจไม่ได้
ไม่มีใครรู้ว่า วิลล่าในโครงการจวินหลินเทียนเซี่ยหลังนั้น
คือเรือนหอที่อดีตผู้นำตระกูลจี้ พ่อของจี้หวั่นหวั่น ซื้อไว้ให้เธอกับลู่ฮ่าวเฉินในตอนนั้น
ทุกมุมทุกจุดในบ้านล้วนเป็นพ่อกับลูกช่วยกันจัดด้วยมือตัวเอง
ไม่รู้ว่าทุ่มเทแรงใจไปมากแค่ไหน!
ตอนนี้จุดอ่อนของจี้หวั่นหวั่นก็คือลูกสาว
ส่วนพ่อก็เป็นความเจ็บปวดที่เธอไม่อยากแตะต้องมากที่สุด
บวกกับอดีตคู่หมั้นอย่างลู่ฮ่าวเฉิน
ทุกคำพูดล้วนแทงตรงเข้าจุดเจ็บของจี้หวั่นหวั่นทั้งสิ้น
หึ!
เธอจะทำให้จี้หวั่นหวั่นทนไม่ไหวจนระเบิดอารมณ์และลงมือกับเธอต่อหน้าทุกคน
เหมือนครั้งแล้วครั้งเล่าในอดีต
แบบนี้ไม่เพียงช่วยกลบเรื่องที่หนานหนานโกหกได้
ยังทำให้ชื่อเสียงของจี้หวั่นหวั่นยิ่งเลวร้ายลงอีก!
จี้หวั่นหวั่นได้ยินคำพูดพวกนี้ ก็โกรธจนทั้งตัวสั่น
แต่ไป๋โหรวคำนวณผิดไปอย่างหนึ่ง
จี้หวั่นหวั่นในตอนนี้ไม่ใช่คุณหนูใหญ่ตระกูลจี้ที่เคยหยิ่งผยองและใช้ชีวิตอย่างอิสระเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ผ่านไปพักใหญ่ เธอก็เพียงกัดฟันพูดว่า
“ไป๋โหรว อย่ารังแกกันเกินไปนัก!”
ไป๋โหรวกะพริบตาอย่างซื่อๆ
น้ำเสียงฟังดูน้อยใจอยู่บ้าง “หา? ฉัน……ฉันก็แค่อยากช่วยพี่ด้วยความหวังดีนะ!”
เธอจับแขนจี้เจิงอย่างไม่สบายใจ “ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ?”
จี้เจิงเห็นพี่สาวถูกทำร้ายจิตใจขนาดนี้ จะทนได้อย่างไร
เขาจึงจ้องจี้หวั่นหวั่นอย่างดุดัน ก่อนตัดสินความฝ่ายเดียวทันที “เธอนี่ยังเลวเหมือนเดิมจริงๆ รีบขอโทษพี่สาวไป๋โหรวเดี๋ยวนี้”
แขกบางคนที่ไม่รู้ความจริงก็รู้สึกว่าจี้หวั่นหวั่นทำเกินไปอยู่บ้าง
จึงเริ่มซุบซิบนินทาและตำหนิจี้หวั่นหวั่นกันอีกครั้ง
โหยวโหยวที่กำลังจ้องเค้กชิ้นเล็กบนโต๊ะน้ำชาจนน้ำลายแทบไหล
พอได้ยินเสียงตำหนิจากผู้คน ก็เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง
เด็กน้อยที่สมองทำงานได้หลายอย่างพร้อมกันรีบทบทวนคำพูดเมื่อครู่ของไป๋โหรวอย่างรวดเร็ว
พอเห็นแม่โกรธจนทั้งตัวสั่น
เธอก็เงยหน้ากลมๆ มองไป๋โหรวทันที “คุณป้าเปลี่ยนหน้าทำไมถึงรังแกคุณแม่ล่ะ?”
แม้คำพูดของคุณป้าเปลี่ยนหน้าจะฟังดูไม่มีปัญหา
แต่จะสนทำไมล่ะ ใครใช้ให้ทำแม่ไม่มีความสุขกัน!
ในพจนานุกรมของเด็กน้อย
ใครทำแม่ไม่มีความสุข ทุกคนล้วนเป็นคนไม่ดีทั้งนั้น!
ลู่รั่วฝูได้ยินคำว่า “คุณป้าเปลี่ยนหน้า”
เหมือนจับผิดอะไรได้ จึงถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อว่า
“ทำไมพี่สาวถึงเรียกคุณแม่ว่าคุณป้าเปลี่ยนหน้าคะ? คุณครูบอกว่าเด็กๆ ต้องมีมารยาท ห้ามตั้งชื่อแปลกๆ ให้คนอื่นส่งเดชนะคะ”
ไป๋โหรวได้ยินดังนั้น
เธอที่อาศัย “วิชาชงชาระดับเทพ” ยืนหยัดไร้พ่ายมาหลายปี ก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลทันที
แต่พอจะห้ามก็สายไปแล้ว
โหยวโหยวตอบอย่างตรงไปตรงมาต่อไปว่า “ก็เพราะคุณป้ามีสองหน้าน่ะสิ! ตอนมีคนอยู่ก็อ่อนโยนยิ้มให้ทุกคน แต่พอไม่มีคน……”
เด็กน้อยคิดอยู่นานว่าจะใช้คำไหนดี
“ก็……อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร!”
เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้โกหก
เธอรีบค้นหาความทรงจำในหัวอย่างรวดเร็ว “อ๋อ ฉันแสดงให้ดูได้นะ!”
พูดจบ เธอก็ดึงดอกไม้ดอกจากแจกันบนโต๊ะน้ำชาออกมาโยนลงพื้น แล้วใช้เท้าเล็กๆ เหยียบแรงๆ
จากนั้นเงยหน้าเล็กขึ้น
อ้างอิงจากความทรงจำ เธอถลึงตากลมโต ปากเล็กเม้มลง พยายามทำสีหน้าเหยียดหยามใจร้าย
แต่น่าเสียดายที่หน้าตาน่ารักเกินไป
จึงแสดงความร้ายกาจแบบตัวร้ายผู้ได้ดีไม่ได้เลย
กลับให้ความรู้สึกดุนิดๆ แบบเด็กน้อยแทน
เด็กน้อยบีบเสียงแหลมพูดว่า “หึ! ตัวอะไรเนี่ย? ทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่ แถมนิสัยก็แย่อีก ถ้าไม่ได้เกิดมาดี ใครจะอยากรับใช้กัน? ยังหาสามีหนุ่มหล่ออีก ตั้งหลายคนข้างนอกไม่รู้ว่าเลี้ยงชู้ไว้กี่คน!”
น้ำเสียงเลียนแบบได้เหมือนอย่างมาก พูดจบยังกะพริบดวงตาโตปริบๆ แล้วถามไป๋โหรวอย่างสงสัยว่า “คุณป้าเปลี่ยนหน้า คำว่าชู้คืออะไรเหรอ?”
สีหน้าของไป๋โหรวแข็งค้างไปชั่วขณะ
คำพูดพวกนั้นเธอเคยพูดจริงๆ
ก็เมื่อครึ่งเดือนก่อนนี่เอง
ก่อนหน้านี้เธอมองว่าเด็กนี่เป็นแค่เด็กปัญญาอ่อนมาตลอด
ในเมื่อเป็นเด็กปัญญาอ่อน แล้วเธอจะต้องเสียแรงเสแสร้งอะไรด้วย?
ใครจะไปคิด?
เด็กเวรนี่แกล้งโง่มาตลอด แสร้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสือ คิดแล้วก็คงรอเล่นงานเธอวันนี้ให้ตั้งตัวไม่ทัน
หึ!
กลับเป็นเธอเองที่มองคนพลาด
อายุแค่นี้แต่จิตใจลึกล้ำขนาดนี้ เหมือนพ่อของเธอไม่มีผิด……
ความคิดทั้งหมดนี้ผ่านเข้ามาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
เธอฝืนระงับความอยากหันหน้าไปมอง ก่อนรีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม “เด็กน้อย หนูจำผิดแล้วมั้งคะ? คุณป้าเคยพูดแบบนั้นตอนไหนกัน?”
เด็กน้อยยังคงพูดตรงๆ ต่อไป “ไม่ได้จำผิดน้า ก็วันที่สิบสามเดือนกรกฎาคม ตอนเวลาเซิน……ไม่ใช่สิไม่ใช่……ตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาทีเก้าวินาที
ตอนสามโมงสิบสองนาที คุณป้าคุยโทรศัพท์กับคุณป้าคนหนึ่งที่แซ่เซี่ย เป็นเวลาสามนาทีหนึ่งวินาที แล้วพูดว่า……”
ปากเล็กๆ พูดฉอดๆ ถ่ายทอดเนื้อหาในสายโทรศัพท์ตอนนั้นออกมาทั้งหมดแบบไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว
พอไป๋โหรวฟังจบ สีหน้าก็แข็งค้างโดยสมบูรณ์
สุดท้ายก็อดไม่ไหวจนต้องหันหน้าไป
ส่วนตรงกลางโซฟาตัวยาว มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสูทกระโปรงสีดำ รูปร่างอวบอิ่ม ดูสง่างาม กำลังวางแท็บเล็ตลง
เธอคือลูกสาวสายตรงของตระกูลเซี่ย หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง
ตระกูลเซี่ยเป็นตระกูลใหญ่มั่งคั่งมหาศาล
แต่คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยกลับสามารถโดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางพี่น้องมากมาย จนมีที่ยืนในกลุ่มธุรกิจการเงินได้
เธอคือแขกที่มีฐานะสูงที่สุดในงานเลี้ยงวันนี้
และยังเป็นเส้นสายที่สองตระกูลจี้กับลู่อยากสร้างความสัมพันธ์ด้วย
ไป๋โหรวฝืนยิ้มอย่างรู้สึกผิด “คุณหนูเซี่ย เด็กไม่รู้ความ ปล่อยให้คุณหัวเราะเยาะแล้ว”
คุณหนูเซี่ยยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไร เด็กก็แบบนี้แหละ พูดไปเรื่อย คุณนายลู่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรอก”
แม้จะพูดแบบนั้น
แต่ในดวงตากลับมีความเย็นเยียบวาบผ่านไป
คนที่สามารถแย่งชิงที่ยืนในตระกูลเซี่ยอันซับซ้อนได้อย่างคุณหนูเซี่ย ย่อมไม่ใช่คนโง่
เธอมองออกได้ง่ายๆ ว่าโหยวโหยวไม่ได้โกหก
ส่วนสาเหตุที่เธอยอมไว้หน้าไป๋โหรวอยู่บ้าง
ก็เพราะเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนเธอเพิ่งมาถึงไห่เฉิง ไป๋โหรวเคยช่วยเรื่องเล็กๆ ให้เธอโดยบังเอิญ
แต่ตอนนี้พอมาคิดดูอีกที
หึ!
เกรงว่าคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!
คนเมืองหลวงต่างรู้กันดีว่าคนที่เธอเลี้ยงไว้ในบ้านคือจุดอ่อนของเธอ
และสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด ก็คือการถูกคนเสแสร้งใช้หน้ากากความใจดีมาคิดคำนวณแทงข้างหลัง!
แต่ไป๋โหรวกลับมีครบทุกข้อพอดี
เธอเลิกคิ้ว ก่อนกวาดตามองโหยวโหยวที่กำลังเต้นไม้เต้นมืออย่างเรียบเฉย
ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เด็กคนนี้ก็น่าสนใจดีเหมือนกัน!
เห็นคุณหนูเซี่ยยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย มองไม่ออกว่าพอใจหรือโกรธ
ไป๋โหรวก็เริ่มหวาดระแวงในใจ
คิดไปคิดมา เธอก็ค่อยวางใจลง
ด้วยฐานะของคุณหนูเซี่ย ถ้าเชื่อคำพูดของเด็กเวรนี่จริงๆ
คงพลิกหน้าเดินออกไปตั้งนานแล้ว
แต่พอนึกถึงความประหลาดของเด็กเวรนี่
เธอก็ไม่กล้าถ่วงเวลาอีก
กลัวว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรออกมาอีก จึงรีบเรียกทุกคนอย่างร้อนรน
“โอ๊ย! เด็กพูดเล่นน่ะค่ะ ไปกันเถอะ งานเลี้ยงใกล้เริ่มแล้ว!”
ไม่ว่าในใจแขกจะคิดอย่างไร
ภายนอกก็ยังยิ้มพยักหน้าตามน้ำ “ใช่ เด็กพูดเล่น……”
……
โหยวโหยวไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้เลย
ตั้งแต่ต้นจนจบ จุดประสงค์ของเธอมีแค่อยากให้คุณตำรวจจับคุณป้าใจร้ายไปเท่านั้น
เด็กน้อยไม่เคยผ่านเรื่องมนุษยสัมพันธ์ใดๆ มาก่อน
ความถูกผิดดีชั่วทั้งหมดของเธอล้วนมาจากหนังสือ
ในหนังสือบอกไว้ว่า คนไม่ดีต้องได้รับโทษที่สมควรได้รับ
สำหรับเธอ คุณป้าใจร้ายที่ทำร้ายเธอก็คือคนไม่ดี
แล้วคนไม่ดีก็สมควรถูกคุณตำรวจจับไปอยู่แล้ว
เธอคิดว่า ขอแค่อธิบายให้ชัดว่าวันเกิดมีตำรวจมาก็ไม่ได้เป็นลางร้าย จี้หลินก็จะเรียกคุณตำรวจมาเอง
เด็กตัวเล็กๆ อย่างเธอไม่รู้เลยว่า
โลกนี้ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำเท่านั้น
เธอกอดขาจี้หวั่นหวั่นอย่างดีใจ
ยิ้มจนเกิดลักยิ้มหวานสองข้าง ราวกับนักรบตัวน้อยที่เพิ่งกำราบคนร้ายสำเร็จ “คุณแม่ คุณป้าใจร้ายกำลังจะถูกจับไปแล้วใช่ไหม?”
จี้หวั่นหวั่นนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
ในวินาทีนี้ นอกจากความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างลึกซึ้งแล้ว ในใจเธอก็ยังเต็มไปด้วยความแค้น
แค้นเพียงความโง่เขลาของตัวเองในอดีต……
ตอนนี้ คนที่ทำร้ายลูกสาวอยู่ตรงหน้าแล้ว
แต่เธอเพิ่งออกจากคุก กระทั่งโทรศัพท์มือถือสำหรับแจ้งตำรวจก็ยังไม่มี
และเธอรู้ดีกว่าใครทั้งหมด
ขอแค่ออกจากคฤหาสน์ตระกูลจี้ พลาดช่วงเวลานี้ไป มีไป๋โหรวอยู่ ต่อให้แจ้งตำรวจทีหลัง ก็ไม่มีทางจับเสี่ยวหงได้อีกแล้ว
เธอหันไปมองพี่น้องตระกูลจี้ทั้งสามอีกครั้ง ก่อนเอ่ยวิงวอนเสียงต่ำ “เสี่ยวหลิน พี่ขอร้องพวกนาย แจ้งตำรวจได้ไหม? ฉันแค่อยากให้ผู้หญิงคนนี้ได้รับโทษตามกฎหมาย!”
ส่วนไป๋โหรวที่อยู่เบื้องหลัง
ตอนนี้เธอไม่มีแรงจะไปเอาเรื่องแล้ว
จี้เจิงเริ่มทนไม่ไหวอยู่บ้าง จึงลูบหัวลู่รั่วฝู
“ช่างเถอะพี่ ก็แค่สาวใช้คนหนึ่ง ในเมื่อหนานหนานบอกว่าวันเกิดแจ้งตำรวจไม่เป็นมงคล งั้นก็ให้เธอพาเสี่ยวหงไปจัดการเองแล้วกัน!”
สีหน้าไป๋โหรวชะงักไปเล็กน้อย
เธอหันไปมองจี้หวยที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสาม ราวกับอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
จี้หวยหน้าตาสะอาดสะอ้าน พูดจาก็อ่อนโยนสุภาพ
แต่กลับพูดว่า
“พี่รองลืมไปแล้วเหรอ ว่าผู้หญิงคนนี้เมื่อก่อนเลวร้ายขนาดไหน! ถึงเสี่ยวหงจะทำผิด แต่ยังไงก็เป็นสาวใช้ที่ออกไปจากตระกูลจี้ของเรา ถ้าผู้หญิงคนนี้ใจร้ายขึ้นมาแล้วฆ่าเสี่ยวหงทิ้ง ตระกูลจี้ของพวกเราก็จะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปด้วย”
“พี่ใหญ่ลองคิดดูสิ เพื่อคนไม่เกี่ยวข้องไม่กี่คน แล้วทำลายชื่อเสียงของตระกูลจี้ มันคุ้มเหรอ?”
จี้หวั่นหวั่นเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
ในบรรดาพี่น้องทั้งสาม เธอทุ่มเทดูแลเด็กคนนี้มากที่สุด
จี้หวยร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิด
ตอนพ่อพาเขากลับมา เขายังอายุไม่ถึงสี่ขวบ
ทุกวันหลังเลิกเรียนเธอต้องคอยดูแลเขาด้วยตัวเองช่วงหนึ่ง
พอโตขึ้นก็พาเขาไปหาหมอชื่อดังมากมาย……
เธอกระตุกมุมปากอย่างสมเพชตัวเอง
ตอนนั้นเธอไม่มีทางคิดเลยว่า วันหนึ่งเด็กที่เธอเลี้ยงมากับมือจะพูดแบบนี้กับเธอ
เสี่ยวโหยวโหยวไม่เข้าใจ
ทั้งที่เธอบอกหลักฐานว่าคุณป้าใจร้ายทำร้ายเธอไปหมดแล้ว
ทั้งที่เธออธิบายแล้วว่าวันเกิดมีตำรวจมาก็ไม่ได้เป็นลางร้าย
ทำไมคุณลุงพวกนี้ถึงไม่ฟัง?
แถมยังทำให้แม่เสียใจอีก
เด็กน้อยหันไปมองแขกในห้องโถง “คุณลุงคุณป้าทั้งหลาย ช่วยหน่อยได้ไหม ช่วยเรียกคุณตำรวจมา แล้วจับคุณป้าใจร้ายไปที?”
แขกทุกคนต่างเบือนหน้าหนี หรือแกล้งทำเป็นไม่เห็น
ทุกคนต่างอยู่ในวงการธุรกิจเหมือนกัน
ตระกูลจี้กับตระกูลลู่ถือเป็นตระกูลระดับสูงสุดในไห่เฉิง
ต่อให้โกรธแค้นความโหดร้ายของเสี่ยวหงเช่นกัน
ก็ไม่มีใครอยากเสี่ยงล่วงเกินสองตระกูลนี้ แล้วช่วยแจ้งตำรวจให้เอง
เสี่ยวโหยวโหยวเห็นว่าไม่มีใครสนใจเธอ
จู่ๆ ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา
เด็กน้อยเหมือนจะเริ่มเข้าใจลางๆ ว่า
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เรื่องเป็นมงคลหรือไม่เป็นมงคล?
แต่พอหันไปเห็นแม่เสียใจขนาดนั้น
เธอก็ดึงชายเสื้อแม่ “คุณแม่ พวกเราไม่จับคุณป้าใจร้ายแล้ว หนูไม่อยากอยู่ที่นี่ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ!”
จี้หวั่นหวั่นย่อตัวลง ก่อนกอดลูกสาวแน่น
น้ำตาที่ฝืนไว้ไม่อยู่ก็ไหลออกมาในที่สุด “ขอโทษนะ! แม่ไม่มีความสามารถเอง……”
ไม่มีความสามารถจะมอบทุกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกได้
แต่กลับพาลูกมาสู่โลกนี้อย่างไม่รับผิดชอบ
โหยวโหยวยื่นมือเล็กนุ่มนิ่มลูบหลังแม่เบาๆ
ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดที่ผอมบางอย่างเห็นได้ชัดของแม่ ความน้อยใจเมื่อครู่ก็หายไปแล้ว
ช่างเถอะช่างเถอะ เธอโลภมากเกินไปไม่ได้
ตอนนี้เธอมีแม่แล้วนะ!
ส่วนคุณป้าใจร้ายอะไรนั่น อืม ก็ไม่จับก่อนแล้วกัน……
จี้หวั่นหวั่นอุ้มลูกสาวขึ้นมา
ไม่สนคำห้ามของจี้หลิน เดินออกจากห้องโถงตระกูลจี้ทีละก้าว
ชุดคนท้องที่ไม่พอดีตัวดูยับย่นอยู่บนร่าง
แต่เธอกลับพยายามเหยียดหลังให้ตรง
เดิมทีไป๋โหรวตั้งใจจะฉวยโอกาสต่อหน้าทุกคน เหยียดหยามจี้หวั่นหวั่นอย่างรุนแรง
แล้วอาศัยเรื่องนี้กอบกู้ชื่อเสียงของหนานหนานกลับมา
แต่วันนี้เด็กเวรนี่แปลกเกินไป
ต่อให้หัวกระแทกแล้วหายโง่ ก็ไม่น่าจะฉลาดขึ้นได้ขนาดนี้
ต่อหน้าคนมากมาย ในเมื่อยังไม่รู้สถานการณ์แน่ชัด เธอจึงไม่กล้าลงมือบุ่มบ่าม
……
จี้หวั่นหวั่นอุ้มโหยวโหยวออกจากคฤหาสน์ตระกูลจี้
โหยวโหยวดิ้นจะลงจากอ้อมแขน
หลังผ่านช่วงอารมณ์เมื่อครู่ไป ตอนนี้ทั้งตัวของเธอเจ็บมาก
โดยเฉพาะตรงเอวด้านหลังที่ถูกเข็มแทง
แต่เพราะอากาศร้อนขนาดนี้ เด็กน้อยจึงไม่อยากให้แม่เหนื่อย
จี้หวั่นหวั่นลูบหัวเธอเบาๆ “แม่ไม่เหนื่อย พวกเราหาแท็กซี่ก่อน แล้วแม่จะพาหนูไปโรงพยาบาล”
ที่นี่เป็นเขตวิลล่า
ผู้คนที่ผ่านไปมาล้วนขับรถหรู
จริงๆ แล้วเรียกรถค่อนข้างยาก
ทั้งสองยืนอยู่ใต้ร่มไม้
โหยวโหยวซุกตัวอย่างมึนงงอยู่ในอ้อมแขนแม่
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจก็ดังมาจากไกลๆ
มีรถตำรวจขับเข้ามา แล้วจอดตรงหน้าคฤหาสน์ตระกูลจี้
จี้หวั่นหวั่นมองอย่างประหลาดใจ
โหยวโหยวลืมตาโตอย่างงัวเงีย “คุณแม่ รถอะไรเหรอ ดูเท่มากเลย?”
“เธอ” อีกคนไม่เคยออกจากคฤหาสน์ตระกูลจี้มาก่อน
ดังนั้นในความทรงจำจึงไม่เคยเห็นรถตำรวจ
หลังจากฟังแม่อธิบายจบ ความง่วงของเด็กน้อยก็หายเป็นปลิดทิ้ง
เธอดิ้นลงจากอ้อมแขนแม่ ก่อนลากจี้หวั่นหวั่นวิ่งตึงตังไปทางรถตำรวจทันที
หน้าคฤหาสน์ตระกูลจี้ ตำรวจกำลังพูดกับจี้หลินที่รีบเดินออกมาว่า “พวกเราได้รับแจ้งความว่ามีการทารุณกรรมเด็ก และเป็นกรณีร้ายแรง”
จี้หลินขมวดคิ้ว
สายตาหม่นลงพลางมองจี้หวั่นหวั่นแวบหนึ่ง
แต่ในเมื่อตำรวจมาแล้ว เขาก็ทำได้เพียงสั่งพ่อบ้าน “ไปพาเสี่ยวหงมา”
ระหว่างพูดก็เชิญทุกคนเข้าไปอย่างสุภาพ
แต่ผ่านไปไม่นาน พ่อบ้านก็รีบวิ่งออกมาอย่างร้อนรน “คุณชายครับ เสี่ยวหงหายตัวไปแล้ว แถมยังขโมยเครื่องหยกมีค่าจากในวิลล่าไปหลายชิ้น”
ตำรวจหลายคนเข้าไปค้นทั้งด้านในด้านนอกอยู่รอบหนึ่ง
แต่ก็ไม่เจอคน
โหยวโหยวรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
เธอถามแม่ว่า “ในคฤหาสน์มีคนตั้งเยอะ แต่กลับเฝ้าคุณป้าใจร้ายไม่อยู่ คุณป้าใจร้ายหนีไปได้ยังไงเหรอ?”
เธอค้นหาความทรงจำในหัว
แล้วพบว่าคุณป้าใจร้ายไม่ได้มีวิชากำลังภายในอะไรเลยนี่นา!
จี้หวั่นหวั่นลูบหัวเด็กน้อย
ผู้หญิงอย่างไป๋โหรวเป็นคนรอบคอบมาตลอด
และการที่เสี่ยวหงทำร้ายลูกสาวได้ขนาดนี้ จะต้องเกี่ยวข้องกับเธอแน่นอน
แล้วเธอจะปล่อยให้เสี่ยวหงตกไปอยู่ในมือตำรวจได้อย่างไร?
แต่เธอไม่อยากให้ลูกสาวรู้เรื่องพวกนี้เร็วเกินไป
ดังนั้นจึงเพียงพูดว่า “อาจเพราะเธอวิ่งเร็วล่ะมั้ง!”
เห็นรถตำรวจกำลังจะขับออกไปแล้ว
ไป๋โหรวที่ยืนอยู่ด้านหลังฝูงชนก็ถอนหายใจโล่งอก
จี้หวั่นหวั่นเองก็เตรียมอุ้มโหยวโหยวกลับเช่นกัน
โหยวโหยวซบอยู่ในอ้อมแขนแม่
ดวงตาโตมองรอบด้านอย่างหมดแรง
ตอนนั้นเอง คนทำความสะอาดหญิงวัยกลางคนหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งกำลังเข็นขยะออกมาจากคฤหาสน์
ดวงตาของเด็กน้อยเบิกกว้างขึ้นทันที
เธอตะโกนเสียงดังไปยังคุณตำรวจคนหนึ่งที่กำลังจะขึ้นรถ “เดี๋ยวก่อน คุณป้าใจร้ายอยู่ตรงนี้”
ทันทีที่พูดจบ
คนทำความสะอาดคนนั้นก็ทิ้งรถเข็นแล้ววิ่งหนีตามสัญชาตญาณ
ตำรวจตอบสนองรวดเร็วมาก
ไม่กี่ก้าวก็พุ่งเข้าไปจับตัวไว้ได้
แต่พอเข้าไปดูใกล้ๆ กลับพบว่าอีกฝ่ายใบหน้าค่อนข้างอวบ
ไม่ว่าจะรูปร่างหรือหน้าตาก็ไม่มีตรงไหนเหมือนเสี่ยวหงเลย
แต่ปฏิกิริยาเมื่อครู่ของอีกฝ่ายมีปัญหาชัดเจน
เห็นผู้หญิงคนนี้เงียบไม่พูดอะไร ตำรวจจึงหันไปขอความเห็นจากตำรวจอาวุโสอีกคนบนรถ “หัวหน้าครับ ท่านว่า……”
ตำรวจอาวุโสลงจากรถ
สายตาจับจ้องเสี่ยวหงอยู่นาน
แววตาลึกล้ำยากคาดเดา
มีคนจำนวนน้อยมากที่รู้ว่า
ในยุคนี้ ก็ยังมีวิชาแปลงโฉมชั้นสูงอยู่
เพียงแต่คนที่เข้าถึงได้ ล้วนมีฐานะไม่ธรรมดา
“พาตัวไป”
มือทั้งสองถูกใส่กุญแจมือ
เสี่ยวหงตกใจจนลนลานไปหมด
เธอหันไปทางคฤหาสน์ตระกูลจี้แล้วตะโกนเสียงดัง “คุณหนูไป๋ ท่านต้องช่วยฉันนะ!”
ไป๋โหรวยังคงรักษาสีหน้าไว้ได้
แต่ในใจโกรธจนแทบกระอักเลือด ไอ้โง่ที่ทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง!
แล้วอีกอย่าง ตกลงใครเป็นคนแจ้งตำรวจกันแน่?