พอได้ยินแบบนั้น โหยวโหยวก็มองคุณแม่ แล้วหดคอลงอย่างรู้สึกผิด
คุณแม่บอกว่าห้ามแสดงเรื่องที่เธอรู้วิชาแพทย์ต่อหน้าคนนอก
เธอควบคุมปากตัวเองไม่ดี โหยวโหยวเลยเริ่มกลัวขึ้นมาทันที เธอจะถูกคนร้ายจับตัวไปขังไหมนะ?
ตอนนี้จี้หวั่นหวั่นจะใจแข็งพอตำหนิลูกสาวได้ยังไง? เธอลูบหัวเล็กๆ ของลูก แล้วก้มหน้าพูดอธิบายกับพยาบาลสาวอย่างขอโทษ “ขอโทษนะคะ ปกติฉันชอบดูโทรทัศน์ ก็ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ไปจำคำพูดพวกนั้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่”
เด็กพูดตามประสา แถมยังเป็นเด็กน้อยน่ารักขนาดนี้ พยาบาลสาวจึงไม่ถือสา ยิ้มแล้วโบกมือ
โหยวโหยวรู้ตัวว่าตัวเองทำผิด จึงยอมให้คุณแม่จูงมืออย่างว่าง่าย ตอนเดินผ่านข้างคุณป้าเหลียงหว่าน ก็ได้ยินเธอกำลังพูดกับเด็กผู้ชายคนนั้นพอดี
“รุ่ยรุ่ยรอแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวแม่เลิกงานแล้วจะพาไปกินข้าว……”
โหยวโหยวเงยหน้าเล็กๆ ขึ้นทันที ยืนนิ่งมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายอยู่พักใหญ่
จี้หวั่นหวั่นเห็นลูกสาวยืนนิ่งไม่ขยับ ก็อุ้มเธอขึ้นมา เดินไปสองก้าวแล้วถามเสียงอ่อนโยน “เป็นอะไรเหรอ?”
โหยวโหยวลังเลก่อนพูดว่า “ก่อนหน้านี้หนูน่าจะเคยเจอคุณป้าคนนี้มาก่อน แต่ว่า……” เธอขมวดคิ้วเล็กๆ อย่างกลุ้มใจ “แต่หนูนึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน!”
จี้หวั่นหวั่นไม่ได้ใส่ใจ “นึกไม่ออกก็ไม่ต้องคิดแล้ว พวกเราแค่ออกมาข้างนอกก็ต้องเจอคนผ่านไปมา จะจำได้ทุกคนได้ยังไง?”
แต่หนูจำได้ทุกคนจริงๆ นี่นา!
สำหรับโหยวโหยวแล้ว นี่เป็นเรื่องแปลกมาก ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ ขอแค่เป็นคนที่เธอเคยเห็น ต่อให้เป็นแค่แผ่นหลังที่เดินผ่านเร็วๆ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็ยังจำได้ชัดเจนเสมอ
เธอมองแผ่นหลังของคุณป้าเหลียงหว่านอย่างจริงจังอีกครั้ง เฮ้อ! สรุปเคยเจอที่ไหนกันนะ?
แต่เธอคิดอยู่นานก็ยังนึกไม่ออก จึงไม่ได้หมกมุ่นอีก ดึงมือคุณแม่เดินกลับไปยังตึกผู้ป่วยในต่อ
ส่วนเหลียงหว่านที่กำลังคุยกับเด็กผู้ชายอยู่ ก็เหมือนสัมผัสได้อะไรบางอย่าง เธอหันกลับมา พอเห็นใบหน้าของจี้หวั่นหวั่น สีหน้าก็แข็งค้างทันที อดไม่ได้ที่จะรีบเหลือบมองเสิ่นเยี่ยนที่ถือดอกไม้อยู่ฝั่งตรงข้าม แววตารู้สึกผิดและขุ่นเคืองแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว
จี้หวั่นหวั่นมองผู้หญิงในชุดกาวน์สีขาวตรงหน้า ที่มีบุคลิกสง่างามและสูงส่ง
อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เธอลากจี้เจิงวัยต่อต้านซึ่งไปมีเรื่องชกต่อยจนบาดเจ็บมาที่โรงพยาบาลเพื่อทำแผล ตอนกำลังต่อแถวที่แผนกฉุกเฉิน ด้านหน้าก็เกิดความวุ่นวายขึ้น
เด็กสาวคนหนึ่งถักเปียแกละสองข้าง แบกกระสอบหนังงู ทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าแพทย์พร้อมร้องไห้อ้อนวอน
“คุณหมอ ขอร้องช่วยน้องสาวของฉันด้วย ฉันจะยอมเป็นวัวเป็นม้าให้……” เด็กสาวพูดสำเนียงท้องถิ่น พูดจบก็ก้มหน้ากระแทกหัวลงพื้นอย่างแรง
หมอถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วขมวดคิ้วลำบากใจ “คุณหนู ลุกขึ้นก่อนเถอะ แบบนี้มันผิดระเบียบ……”
ไม่ใช่ว่าเขาใจดำ แต่ถ้าเปิดทางให้เรื่องแบบนี้ แล้วคนไข้คนอื่นจะทำยังไง?
เด็กสาวนั่งลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง มือดึงชายเสื้อของหมอไว้ไม่ยอมปล่อย สถานการณ์จึงตกอยู่ในทางตันชั่วคราว
ในตอนนั้นจี้หลินกดแผลอย่างหงุดหงิดแล้วกำลังจะเดินออกไป อีกครึ่งชั่วโมงจี้หวั่นหวั่นยังมีโปรเจกต์สำคัญต้องไปคุย เธอไม่อยากเสียเวลา จึงหยิบบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้หมอโดยตรง “ค่าผ่าตัดของเธอ ฉันออกให้เอง!”
จนถึงตอนนี้ เธอยังจำสายตาซาบซึ้งและซื่อบริสุทธิ์ที่เด็กสาวคนนั้นมองเธอได้ เด็กสาวคุกเข่าโขกศีรษะให้แผ่นหลังของเธออย่างแรง พร้อมพูดอย่างลนลานว่า
“ผู้มีพระคุณ เงินนี้ฉันต้องคืนแน่นอน……”
ตอนนั้นเธอแค่ยิ้ม เงินหนึ่งแสนหยวนอาจเป็นจำนวนมากสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับคุณหนูใหญ่ตระกูลจี้ในตอนนั้น มันก็แค่ค่าอาหารมื้อดีๆ มื้อหนึ่งเท่านั้น แต่การได้ช่วยเหลือคนอื่น ตอนนั้นเธอก็ยังรู้สึกมีความสุขมาก
แต่เมื่อเวลาผ่านไป พอกลับมาเจอกันอีกครั้ง เด็กสาวบ้านนอกตกอับในอดีต ตอนนี้กลับกลายเป็นหมอสาวกลับจากต่างประเทศที่สง่างามและดูดี ส่วนคุณหนูใหญ่ที่เคยใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือยในอดีต ตอนนี้แม้แต่ค่ารักษาพยาบาลของลูกสาวก็ยังหาไม่ครบ
วันนั้น เธอกำใบเสร็จชำระเงินไว้แน่น ลังเลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็เรียกเหลียงหว่านไว้ แล้วพูดถึงเรื่องในตอนนั้น
ใครจะรู้ว่าพอเหลียงหว่านได้ยิน ก็เบือนสายตาหนีโดยสัญชาตญาณ จากนั้นก็วางแฟ้มเอกสารลง ขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างห่างเหินว่า
“คุณผู้หญิงคนนี้คงจำคนผิดแล้ว ฉันไม่เคยเจอคุณมาก่อน
อีกอย่าง คุณบอกว่าเคยให้ฉันยืมเงิน แล้ว……หลักฐานการยืมอยู่ไหนล่ะ?”
เพียงประโยคเดียว ก็ทำให้จี้หวั่นหวั่นพูดไม่ออก จี้หวั่นหวั่นไม่ได้เถียงอะไรอีก หันหลังแล้วเดินจากไป
เพราะต่อให้เถียงต่อ ก็มีแต่จะยิ่งขายหน้า
เหลียงหว่านเดินไปสองก้าวเพื่อเบี่ยงความสนใจของเสิ่นเยี่ยน จากนั้นก็จูงมือเด็กผู้ชายเดินเร็วๆ ไปข้างหน้า เสิ่นเยี่ยนอุ้มช่อดอกไม้เดินตามติดไปไม่ห่าง มองจากไกลๆ ครอบครัวสามคนช่างดูกลมกลืนมาก กลมกลืน ทำเอาเพื่อนร่วมงานรอบๆ ยิ้มอย่างเอ็นดู
จี้หวั่นหวั่นละสายตากลับมา แล้วจูงโหยวโหยวกลับไปที่ห้องผู้ป่วย
……
โหยวโหยวตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปงีบหนึ่ง ตำรวจที่มาจับเสี่ยวหงเมื่อหลายวันก่อนก็พาคนเข้ามา เพื่อทำบันทึกคำให้การที่ครั้งก่อนยังทำไม่เสร็จ
หลังจากมีบทเรียนก่อนหน้านี้ โหยวโหยวจึงระวังตัวมาก ไม่พูดอะไรที่ไม่ควรพูดอีก จี้หวั่นหวั่นเองก็นำผลตรวจบาดแผลที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา พร้อมอธิบายว่า เป็นเพราะเสี่ยวหงดูแลไม่ดี โหยวโหยวจึงมีไข้สูงอยู่สองวันสองคืนจนกลายเป็นเด็กปัญญาอ่อน ตำรวจหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังโมโหจนกัดฟันแน่น
แต่สีหน้าของผู้กองอู๋กลับสงบนิ่ง เขาจ้องเด็กน้อยที่นอนขดอยู่บนเตียงอย่างตั้งใจ แล้วพยายามใช้น้ำเสียงอ่อนลง “บอกคุณลุงหน่อย ตอนนั้นหนูจำหลี่หงได้ยังไง?”
โหยวโหยวดึงหางหมูไฟฟ้าเบาๆ ในใจคิดว่า ก็แค่มองแวบเดียวก็จำได้แล้วนี่นา!
ไม่ใช่ก็แค่ปลอมตัวเหรอ? ถ้าเทียบกับวิชาปลอมตัวที่เธอเคยเรียนมา นี่มันระดับเด็กเล่นชัดๆ!
แต่เด็กน้อยก็รู้ว่า คำพูดพวกนี้ห้ามพูดออกไปมั่วๆ เด็ดขาด ดังนั้นเธอจึงพูดตามที่คุณแม่สอนว่า
“เพราะหนูอยู่กับคุณป้าใจร้ายทุกวัน ก็เลยจำได้ทันทีไงคะ!”
คำพูดนี้ก็ไม่ได้ถือว่าโกหก ผู้กองอู๋สบเข้ากับดวงตาใสสะอาดของเธอ แล้วรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
วิชาปลอมตัวขั้นสูงสามารถเหมือนจริงได้ถึงขั้นแยกไม่ออก ต่อให้เป็นคนใกล้ชิด ก็อาจไม่สามารถจำได้ในทันที
แต่บนโลกนี้มีคนประเภทหนึ่ง ที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ในการจดจำคน ขอแค่เป็นคนที่เขาเคยเห็น ไม่ว่าคนคนนั้นจะเปลี่ยนรูปลักษณ์อย่างไร หรือผ่านไปนานกี่ปี ก็ยังสามารถจำได้ทันที
คนแบบนี้ ในหมื่นคนอาจไม่มีสักคน และถ้าคนประเภทนี้ไปทำงานด้านสืบสวนจริงๆ ไม่รู้ว่าจะช่วยไขคดีได้มากแค่ไหน!