บทที่ 35: สตรีผู้นี้ช่างสุดยอดจริงๆ
สือชิงลั่วให้ไป๋สวี่เขียนหนังสือสัญญาขึ้นมาอีกฉบับ เพราะนางเองก็ต้องเก็บไว้เป็นหลักฐานหนึ่งฉบับเช่นกัน
ไป๋สวี่เห็นท่าทางจริงจังของนางแล้วก็หมดคำจะพูด เขามองหนังสือสัญญาในมือ ก่อนเงยหน้ามองนางด้วยสีหน้าคล้ายไม่อยากเชื่อ
“เจ้ากลัวว่าข้าจะไม่ยอมจ่ายเงินยี่สิบตำลึงให้จริงหรือ?”
สือชิงลั่วยกกระดาษที่เขาเพิ่งเขียนเสร็จขึ้นมาเป่าหมึกเบาๆ รอจนแน่ใจว่าตัวหนังสือไม่เลอะจึงตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก
“เรื่องนี้ใครจะรับรองได้ ข้ากับเจ้ายังไม่สนิทกันสักหน่อย ถ้าเจ้าผิดสัญญาขึ้นมา ข้าจะไปทวงเงินจากใคร?”
ไป๋สวี่พูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง
ที่แท้ชื่อเสียงของเขาในสายตาสตรีผู้นี้ต่ำต้อยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
เขารู้สึกว่าตนจำเป็นต้องกอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนมาบ้าง จึงรีบแก้ต่างให้ตนเองด้วยสีหน้าจริงจัง
“ในเมืองอำเภอ ใครๆ ก็รู้ว่าข้าใจกว้าง เงินแค่ยี่สิบตำลึง ข้าจะไม่มีจ่ายได้อย่างไร?”
สือชิงลั่วเบ้ปากเล็กน้อย ไม่ได้คล้อยตามคำอธิบายนั้นแม้แต่น้อย
“ข้าบอกว่ารักษาดอกไม้ของเจ้าให้หายได้แน่นอน เจ้ายังไม่เชื่อข้าเหมือนกันมิใช่หรือ?”
ไป๋สวี่ถูกย้อนจนหาคำตอบไม่ได้อีกครั้ง
เขายอมแพ้แล้วจริงๆ สตรีผู้นี้ช่างต่อปากต่อคำเก่งจนคนอื่นแทบไม่มีช่องให้โต้แย้ง
ความอยากรู้อยากเห็นผุดขึ้นมาในใจ เขาจึงอดถามไม่ได้
“เวลาอยู่ต่อหน้าเซียวหานเจิง เจ้าก็เป็นเช่นนี้หรือ?”
เขาอยากรู้เหลือเกินว่านิสัยรับมือยาก ทั้งยังโดดเด่นไม่เหมือนสตรีทั่วไปเช่นนี้ นางจะแสดงออกต่อหน้าสามีของตนด้วยหรือไม่
สือชิงลั่วมองเขาด้วยสีหน้าราวกับกำลังถามว่าเขาเสียสติไปแล้วหรือ ก่อนตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ
“นี่เรียกว่าเปิดเผยจริงใจ ขอบใจที่ถาม”
จากนั้นนางก็พูดเสริมอย่างมีเหตุผล
“อีกอย่าง เขาเป็นสามีของข้า ส่วนเจ้าเป็นคนแปลกหน้า จะให้เหมือนกันได้อย่างไร?”
ไป๋สวี่ติดขัดจนพูดต่อไม่ออก สุดท้ายทำได้เพียงยอมถอย
“เอาเถอะ”
สือชิงลั่วพับหนังสือสัญญาแล้วเก็บไว้อย่างดี ก่อนยื่นข้อเรียกร้องต่อทันที
“จ่ายมัดจำให้ข้าห้าตำลึง พอรักษาดอกไม้หายแล้วค่อยจ่ายอีกสิบห้าตำลึง”
ไป๋สวี่จ้องนางด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ เขานึกว่าตนเองฟังผิดไปเสียแล้ว
“เจ้าจะเอาดอกไม้ราคาหนึ่งร้อยหกสิบตำลึงของข้าไป แล้วยังให้ข้าจ่ายมัดจำอีกหรือ?”
เดิมทีเขาต่างหากที่ควรกังวลว่านางจะทำดอกไม้ล้ำค่าของเขาเสียหาย เหตุใดสุดท้ายกลับกลายเป็นว่าเขาต้องควักเงินให้นางก่อนด้วย?
สือชิงลั่วกลอกตามองเขาครั้งหนึ่ง แล้วแก้คำพูดนั้นอย่างไม่ไว้หน้า
“ขอแก้ให้ถูกก่อน นี่คือดอกไม้ที่ใกล้เหี่ยวตายเต็มที ข้าต้องเอากลับไปรักษา และถ้ารักษาไม่สำเร็จ ข้ายังต้องเสี่ยงชดใช้ให้เจ้าถึงหนึ่งร้อยหกสิบตำลึง ข้าขอมัดจำห้าตำลึงแล้วผิดตรงไหน?”
เมื่อเห็นว่าเขายังคงลังเล นางก็ไม่คิดจะตามตื๊อ
“ถ้าเจ้าไม่วางใจก็เอาไปให้คนอื่นรักษาเถอะ”
ภายหน้านางอาจต้องทำการค้าร่วมกับไป๋สวี่อีกหลายครั้ง เพราะฉะนั้นเริ่มต้นตามจังหวะและเงื่อนไขของนางย่อมเหมาะกว่า
สาเหตุสำคัญอีกประการหนึ่งคือ นางทนกินหมั่นโถวธัญพืชหยาบกับผักป่าต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ
สีหน้าของไป๋สวี่เต็มไปด้วยความอึดอัด เหตุผลของนางฟังดูสมเหตุสมผลทุกประโยค ทว่าเขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เพียงแต่คิดเท่าไรก็หาจุดผิดไม่พบ
สือชิงลั่วจึงยกสามีขึ้นมาเพิ่มน้ำหนักให้คำพูดของตน
“เจ้าไม่เชื่อข้าก็ช่าง แต่สามีข้ายังไม่น่าเชื่อถืออีกหรือ?”
“เขาเป็นถึงผู้สอบได้อันดับหนึ่งสามสนามระดับต้นและยอมค้ำประกันให้ เงินเพียงห้าตำลึงจะหนีหายไปจากมือเจ้าได้อย่างไร?”
ไป๋สวี่มองนางด้วยความจนใจ สุดท้ายจึงยอมพยักหน้า
“ได้ เห็นแก่หน้าเซียวซิ่วไฉ ข้าจะจ่ายมัดจำให้”
เขาเชื่อถือชื่อเสียงของเซียวหานเจิงอยู่ไม่น้อย
แม้ทั้งสองจะไม่คุ้นเคยกัน แต่ไป๋สวี่เคยได้ยินเรื่องของอีกฝ่ายมามาก เซียวหานเจิงมีพรสวรรค์ด้านการศึกษา ประพฤติตนเปิดเผยตรงไปตรงมา ทั้งยังสุภาพอ่อนโยนเมื่อคบหากับผู้อื่น ที่สำคัญคือเขาสอบได้อันดับหนึ่งติดต่อกันถึงสามสนามในการสอบระดับต้น หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน การสอบเป็นจวี่เหรินคงไม่ใช่เรื่องยากเกินความสามารถ
หากเซียวหานเจิงยังรักษาความก้าวหน้าเช่นนี้ต่อไป วันหน้าก็อาจสอบเป็นจิ้นซื่อได้ด้วยซ้ำ
ไป๋สวี่ย่อมยินดีผูกมิตรกับคนหนุ่มซึ่งมีอนาคตไกลเช่นนี้
ฝ่ายสือชิงลั่วเองก็รู้สึกจนใจไม่ต่างกัน นางยื่นมือไปทางเขาอย่างตรงไปตรงมา
“จ่ายเงินมา ข้าจะเขียนใบรับเงินให้เจ้า”
ดูท่าแล้วความน่าเชื่อถือของนางไม่เพียงสู้ท่านนักพรตผู้ล่วงลับไม่ได้ แม้แต่สามีตัวน้อยที่ยังอยู่ในหมู่บ้านและไม่ได้เผยหน้ามาที่นี่ ก็ยังน่าเชื่อถือกว่านางในสายตาของไป๋สวี่
ท้ายที่สุดไป๋สวี่ก็มอบเงินห้าตำลึงให้ ส่วนสือชิงลั่วเขียนใบรับเงินส่งคืนให้เขาหนึ่งฉบับ
เมื่อรับกระดาษมาอ่าน ไป๋สวี่ก็ต้องประหลาดใจ
“ตัวอักษรของเจ้างามทีเดียว”
สิ่งที่ทำให้เขาหดหู่คือ ลายมือของภรรยาตัวน้อยแห่งบ้านเซียวกลับดูดีกว่าลายมือของเขาเสียอีก
สือชิงลั่วยกคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ในอดีตเพื่อฝึกเขียนพู่กันให้ดี นางถูกตาใช้สารพัดวิธี ทั้งข่มขู่ทั้งเอารางวัลมาล่อให้ฝึกอย่างหนัก เพียงนึกย้อนกลับไปก็รู้สึกอยากหลั่งน้ำตา
ทว่าตอนนี้นางกลับรู้สึกขอบคุณที่ตาคอยควบคุมอย่างเข้มงวด เพราะอย่างน้อยเมื่อมาอยู่ในยุคโบราณ ลายมือของนางก็ยังดูดีพอจะนำออกมาให้ผู้อื่นเห็นได้โดยไม่ต้องอับอาย
ไป๋สวี่อดตำหนิไม่ได้
“เจ้าถ่อมตัวสักหน่อยไม่ได้หรือ?”
สือชิงลั่วเลิกคิ้วมองเขา
“เคยได้ยินคำว่าเปิดเผยจริงใจหรือไม่?”
มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าที่แฝงความเจ้าเล่ห์
“ข้าแค่ไม่ชอบเล่นเล่ห์เหลี่ยม แต่ถ้าข้าคิดจะใช้กับเจ้าจริงๆ ข้ากลัวว่าเจ้าจะร้องไห้เอา”
นางเพียงไม่ชอบใช้กลอุบายกับผู้อื่นเท่านั้น มิได้หมายความว่านางทำไม่เป็น
ไป๋สวี่เงียบไปอีกครั้ง ก่อนปลอบตนเองว่าบุรุษที่ดีไม่ควรต่อปากต่อคำกับสตรี
หลังจากตกลงเรื่องเงินและเขียนหลักฐานเรียบร้อย สือชิงลั่วก็ยกกระถางเบญจมาศขึ้นอย่างไม่พิถีพิถันนัก แล้ววางลงในตะกร้าสะพายหลังของตน
ท่าทางนั้นทำให้ไป๋สวี่ปวดใจอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของเขาราวกับกำลังมองดูเบญจมาศสีม่วงแสนล้ำค่าถูกนางทำร้ายอย่างไร้ความปรานี
สือชิงลั่วเห็นแล้วก็หมดคำจะพูด
“อีกไม่กี่วันเจ้าไปดูที่บ้านข้าเองก็ได้ พอเห็นว่าข้ารักษาดอกไม้เก่งเพียงใด เจ้าจะไม่ปวดใจกับสภาพของมันตอนนี้อีก”
นางหยุดเล็กน้อย คล้ายเพิ่งนึกวิธีอันแสนเอื้อเฟื้อขึ้นมาได้
“แต่ถ้าเจ้ากลัวว่ามันจะเหนื่อยระหว่างเดินทาง หรือสงสารที่ต้องอุดอู้อยู่ในตะกร้าแคบๆ เจ้าก็ส่งรถม้าไปส่งมันที่บ้านข้าได้”
สีหน้าของนางจริงจังมาก ราวกับทุกถ้อยคำล้วนพูดเพื่อประโยชน์ของดอกไม้
“ข้าเชื่อว่าถ้าเจ้าทำเช่นนั้น มันคงรักเจ้ามากขึ้น แล้วอาการก็อาจฟื้นตัวเร็วขึ้นด้วย”
ไป๋สวี่ได้แต่มองนางอย่างพูดไม่ออก
เห็นชัดว่านางอยากอาศัยรถม้ากลับบ้าน ยังกล้าโยนเหตุผลทั้งหมดไปให้ดอกไม้รับแทน สตรีผู้นี้ช่างร้ายเหลือเกิน
แต่พอคิดว่าเบญจมาศแสนรักต้องอัดอยู่ในตะกร้าแคบๆ และถูกกระแทกกระเทือนไปตามทางนานกว่าครึ่งชั่วยาม หากกิ่งหรือกระถางเสียหายขึ้นมาจะทำอย่างไร?
เขาก็เริ่มปวดใจขึ้นมาอีก
ท้ายที่สุดไป๋สวี่จึงตอบด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“ได้ ข้าจะให้เสี่ยวซื่อกับเสี่ยวอู่ขับรถม้าไปส่งพวกเจ้า”
ถือโอกาสดูด้วยว่าบ้านของเซียวหานเจิงอยู่ที่ใด ภายหน้าเขาจะได้เดินทางไปเยี่ยมดอกไม้แสนรักได้ถูก
สือชิงลั่วรีบแก้ถ้อยคำของเขาทันที
“ไม่ใช่ส่งพวกข้า แต่ส่งดอกไม้แสนรักของเจ้า ขอบใจ”
บุญคุณครั้งนี้นางไม่ยอมรับไว้กับตนอย่างแน่นอน
ไป๋สวี่แทบอยากวิงวอนให้นางเห็นอกเห็นใจผู้อื่นบ้าง
“ได้ ส่งดอกไม้ของข้า เชิญพวกเจ้าเถอะ”
น้ำเสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันของเขาหนักขึ้นกว่าเดิมอีกหลายส่วน
จากนั้นเขาก็สั่งให้เสี่ยวอู่นำกระถางดอกไม้ออกจากตะกร้า แล้วอุ้มไว้ด้วยตนเอง ทั้งยังกำชับซ้ำหลายครั้งว่า ระหว่างทางไปบ้านเซียวหานเจิงต้องอุ้มไว้ตลอด ห้ามปล่อยให้สือชิงลั่วนำกลับไปใส่ตะกร้าอีก
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย สือชิงลั่วก็คล้องแขนแม่เซียวด้วยอารมณ์เบิกบาน แล้วพากันขึ้นไปนั่งรถม้าที่ได้โดยสารกลับบ้านโดยไม่ต้องเสียเงิน
หลังรถม้าออกจากจวนไป๋ นางก็ให้เสี่ยวซื่อขับไปที่ร้านขายเสบียงก่อน เพื่อซื้อข้าวสารกับแป้งจำนวนหนึ่ง
จากนั้นจึงแวะร้านขายของเบ็ดเตล็ด เลือกซื้อสิ่งของจำเป็นสำหรับใช้ในบ้านอีกหลายอย่าง ก่อนจะไปซื้อเนื้อหมูกับไข่ไก่เพิ่ม
เมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ นางก็ขอให้เสี่ยวซื่อพาพวกนางไปซื้อไก่ตัวเล็กด้วย
แม่เซียว น้องสาวเซียว และเอ้อร์หลางล้วนเป็นคนขยัน ตอนแยกครอบครัว พวกเขาได้รับส่วนแบ่งเป็นที่ดินทรายเพียงสามหมู่ ซึ่งไม่เหมาะสำหรับปลูกธัญพืช จึงยังไม่มีงานในไร่ให้ทำมากนัก
สือชิงลั่วตั้งใจซื้อไก่ตัวเล็กกลับไปให้ทั้งสามช่วยกันเลี้ยง
ต่อไปเมื่ออยากกินไข่หรือเนื้อไก่ พวกเขาก็ไม่ต้องเสียเงินออกไปซื้ออีก
หากภายในรถม้าไม่ได้สะอาดเกินไป และหากนางไม่เกรงว่าเสี่ยวซื่อจะคัดค้าน นางยังอยากซื้อหมูตัวเล็กสักสองสามตัวลากกลับไปพร้อมกันด้วย
แต่เมื่อคิดว่านี่เป็นครั้งแรกที่พบกัน นางจึงตัดสินใจเมตตาเสี่ยวซื่อกับเสี่ยวอู่ไปก่อน
ยามนี้เสี่ยวซื่อแทบอยากร้องไห้ออกมาแล้ว เขาไม่เข้าใจว่าภรรยาของเซียวซิ่วไฉซื้อของได้มากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
เมื่อได้ยินว่านางยังต้องการซื้อไก่ตัวเล็ก เขาก็แทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
“ฮูหยินเซียว ไม่ซื้อไก่ได้หรือไม่? พวกเรารีบไปบ้านท่านเถอะ หากช้าไปอาจเสียเวลารักษาดอกไม้”
สือชิงลั่วมองเขาด้วยรอยยิ้มที่ดูคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่ใช่รอยยิ้มเสียทีเดียว
“ข้าเป็นคนรักษาดอกไม้ หากอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา นั่นต่างหากถึงจะทำให้การรักษาล่าช้า”
นางเว้นจังหวะเล็กน้อย แล้วเสนอทางเลือกใหม่ด้วยท่าทีสบายๆ
“ถ้าไม่ซื้อไก่ ซื้อหมูตัวเล็กแทนก็ดีเหมือนกัน”
เสี่ยวซื่อกับเสี่ยวอู่เงียบพร้อมกัน
วิธีนี้โหดร้ายกับพวกเขาเกินไปแล้ว
เสี่ยวซื่อมีสีหน้าเหมือนใกล้จะร้องไห้เต็มที รีบยอมประนีประนอมทันควัน
“ซื้อไก่เถอะ ข้าจะพาท่านไปซื้อเดี๋ยวนี้ แต่ซื้อเสร็จแล้วพวกเราจะไปบ้านท่านใช่หรือไม่?”
สือชิงลั่วยิ้มพร้อมพยักหน้า
“ถูกต้อง ซื้อไก่เสร็จก็กลับบ้านทันที”
เมื่อได้รับคำยืนยัน เสี่ยวซื่อจึงยอมขับรถม้าพานางไปซื้อไก่ตัวเล็กกว่ายี่สิบตัว
ทว่าเมื่อสือชิงลั่วเห็นว่าที่ร้านมีลูกเป็ดขายด้วย นางก็ซื้อเพิ่มมาอีกสิบกว่าตัว
เสี่ยวซื่อไม่ยอมให้นางนำไก่กับเป็ดตัวเล็กเหล่านั้นขึ้นไปไว้ด้านในรถม้า เขาจึงต้องลงมือผูกตะกร้าที่ใส่พวกมันไว้ข้างที่นั่งสำหรับคนขับด้วยตนเอง
กระทั่งรถม้าแล่นพ้นประตูเมือง เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างแท้จริง อย่างน้อยนางคงไม่สั่งให้แวะซื้อสิ่งใดเพิ่มระหว่างทางแล้ว
ความเร็วของรถม้าย่อมมากกว่าการเดินเท้าหลายเท่า สือชิงลั่วลองกะเวลาคร่าวๆ พบว่าใช้เวลาเพียงราวหนึ่งเค่อกว่าๆ ก็เดินทางถึงหมู่บ้าน
เมื่อรถม้าหยุดลงหน้าบ้านเซียว แผงขายเต้าหู้ด้านนอกก็เก็บของเรียบร้อยแล้ว
สือชิงลั่วกระโดดลงจากรถม้า เดินไปผลักประตูเรือนและก้าวเข้าไปด้านใน
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือเซียวหานเจิงกำลังนั่งอยู่ในลานบ้าน คอยสอนน้องสาวเซียวกับเอ้อร์หลางให้รู้จักตัวอักษรทีละคำ
เมื่อเห็นเขา สือชิงลั่วก็เผยรอยยิ้มกว้างสดใส แล้วร้องเรียกด้วยน้ำเสียงหวานกว่าปกติ
“สามี พวกเรากลับมาแล้ว!”
เซียวหานเจิงเงยหน้าขึ้นมองนาง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่รอยยิ้มอันสดใสเกินเหตุและท่าทางอ่อนหวานผิดปกตินั้น
นางเรียกเขาเสียหวาน ทั้งยังยิ้มกว้างถึงเพียงนี้
เหตุใดเขาจึงรู้สึกเหมือนกำลังจะมีเรื่องบางอย่างตามมา?
[จบบท]