บทที่ 36: ที่แท้ก็รอเขาอยู่ตรงนี้
เซียวหานเจิงยิ้มบางก่อนลุกขึ้นยืนต้อนรับ เมื่อเห็นทุกคนกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลง
“กลับมาก็ดีแล้ว”
เขาเพิ่งพูดจบ เด็กหนุ่มสองคนในชุดบ่าวรับใช้ก็เดินตามเข้ามา คนหนึ่งประคองกระถางเบญจมาศสีม่วงเอาไว้อย่างระมัดระวัง ส่วนอีกคนหอบข้าวของสารพัดอย่างจนเต็มสองแขน ภาพนั้นทำให้เซียวหานเจิงอดมองด้วยความสงสัยไม่ได้ เพราะไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร ของเหล่านี้ก็ไม่เหมือนสิ่งที่คนในบ้านออกไปซื้อกลับมาตามปกติ
สือชิงลั่วเห็นสายตาของเขาจึงแนะนำทั้งสองคน
“สองคนนี้เป็นบ่าวของคุณชายไป๋สวี่แห่งจวนตระกูลไป๋ พวกเขานำดอกไม้มาส่งแทนเจ้านาย”
ยิ่งฟัง เซียวหานเจิงก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณชายตระกูลไป๋จึงต้องส่งดอกไม้มาถึงบ้านของพวกเขา
“ส่งดอกไม้มาที่บ้านเราทำไม?”
“ดอกไม้ของคุณชายไป๋ป่วย พอดีข้ารักษาได้”
คำตอบของนางทำให้เซียวหานเจิงมองภรรยาตัวน้อยด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง เรื่องที่นางรู้และทำเป็นดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นทุกวัน ไม่มีทีท่าว่าจะหมดง่ายๆ
“เจ้ารักษาดอกไม้เป็นด้วยหรือ?”
สือชิงลั่วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ นางยกคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ข้าไม่ได้แค่รักษาเป็น ข้ายังปลูกดอกไม้เก่งด้วย”
เซียวหานเจิงกำลังจะถามต่อ ทว่าเสี่ยวอู่ซึ่งยืนฟังสามีภรรยาสนทนากันอยู่ด้านข้างกลับเบิกตากว้าง สีหน้าของเขาเหมือนเพิ่งค้นพบเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ
“คุณชายเซียวไม่รู้หรือขอรับว่าภรรยาของท่านปลูกดอกไม้และรักษาดอกไม้เป็น?”
หัวใจของเสี่ยวอู่เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา หากแม้แต่สามีของหญิงผู้นี้ยังไม่รู้ว่านางมีความสามารถดังกล่าว คุณชายของเขาจะถูกนางหลอกเข้าแล้วหรือไม่? ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ากระถางเบญจมาศสีม่วงในอ้อมแขนหนักขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
เซียวหานเจิงเห็นความกังวลบนใบหน้าของอีกฝ่าย แต่ยังคงตอบด้วยท่าทีสงบนิ่ง
“ภรรยาเพิ่งแต่งเข้าบ้านได้ไม่นาน ข้าจึงยังไม่รู้เรื่องนี้”
จากนั้นเขาก็มองสือชิงลั่วแวบหนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“แต่ข้าเชื่อว่านางรักษาดอกไม้ของคุณชายไป๋ให้หายได้”
แม้เขากับภรรยาตัวน้อยจะอยู่ร่วมกันมาไม่นานนัก แต่ก็พอเข้าใจนิสัยของนางอยู่บ้าง สือชิงลั่วอาจทำอะไรเหนือความคาดหมาย ทั้งยังชอบโยนเรื่องให้เขารับมือโดยไม่บอกล่วงหน้า ทว่านางไม่ใช่คนที่จะรับปากในสิ่งที่ตนเองไม่มีความมั่นใจ หากนางกล้านำดอกไม้กลับมารักษา ย่อมต้องมีวิธีอยู่แล้ว
เสี่ยวอู่มองเซียวหานเจิงด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจ ราวกับกำลังมองคนที่ยังไม่รู้ว่าภัยกำลังมาถึงตัว
“คุณชายเซียว ภรรยาของท่านทำหนังสือสัญญากับคุณชายของพวกข้าน้อยไว้แล้วขอรับ”
เซียวหานเจิงเลิกคิ้ว เขาจับความผิดปกติจากสีหน้าของเสี่ยวอู่ได้ทันที
“สัญญาอะไร?”
เหตุใดเด็กคนนี้จึงมองเขาด้วยความเห็นใจเช่นนั้น? ดูท่าเรื่องนี้คงไม่ได้มีเพียงการนำดอกไม้มาฝากรักษาอย่างที่เขาได้ยินในตอนแรก
เสี่ยวอู่ไม่คิดปิดบัง เขารีบอธิบายเรื่องทั้งหมดออกมาตรงๆ
“ภรรยาของท่านนำชื่อเสียงจากการสอบได้อันดับหนึ่งทั้งสามสนามของท่านมาเป็นหลักประกัน นางรับรองว่าจะรักษาดอกไม้ของคุณชายให้หาย”
เขาหยุดเล็กน้อยแล้วไอเบาๆ คล้ายกำลังเตรียมใจบอกข่าวร้ายแก่คนตรงหน้า
“ถ้าดอกไม้ตาย ท่านต้องชดใช้เงินหนึ่งร้อยหกสิบตำลึงแทนนางขอรับ”
เมื่อเห็นสีหน้าของเซียวหานเจิง เสี่ยวอู่ก็รีบเสริมอีกประโยคเพื่อยืนยันว่าเรื่องนี้ไม่ได้ผ่านความเห็นชอบของสือชิงลั่วเพียงคนเดียว
“ท่านแม่ของท่านก็เห็นชอบให้ท่านเป็นผู้ค้ำประกันขอรับ”
เซียวหานเจิงเงียบไปชั่วครู่ ที่แท้ภรรยากับมารดาก็ร่วมมือกันขายเขาไปแล้วโดยที่เจ้าตัวไม่รู้อะไรสักอย่าง
มิน่าเล่าสือชิงลั่วถึงยิ้มสดใสมาตั้งแต่เมื่อครู่ นางไม่ได้เพียงดีใจที่เขาฟื้นขึ้นมานั่งได้ แต่กำลังรอดูว่าเขาจะตอบเรื่องนี้อย่างไรต่างหาก หลุมถูกขุดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงรอให้เขาเดินเข้ามาเหยียบด้วยตนเอง
เขาหันไปมองภรรยาตัวน้อยกับมารดา คนทั้งสองกลับมองตอบด้วยดวงตาใสซื่อ สีหน้าของพวกนางดูบริสุทธิ์จนเหมือนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสัญญาหนึ่งร้อยหกสิบตำลึงแม้แต่น้อย ท่าทางเช่นนั้นทำให้เขาทั้งขบขันทั้งจนใจ จะตำหนิก็ทำไม่ลง
สุดท้ายเซียวหานเจิงจึงหันกลับไปหาเสี่ยวอู่
“ภรรยาของข้าตัดสินใจแทนข้าได้ ฝากบอกคุณชายไป๋ด้วยว่า ข้ายินดีค้ำประกันเรื่องดอกไม้นี้”
เสี่ยวอู่สังเกตเห็นว่าเซียวซิ่วไฉตามใจสตรีที่รับมือได้ยากผู้นี้มากกว่าที่คิด เดิมทีเขานึกว่าอีกฝ่ายจะโกรธเมื่อรู้ว่าถูกนำชื่อเสียงและเงินทองไปเสี่ยง แต่เซียวหานเจิงกลับรับเรื่องทั้งหมดไว้โดยไม่ต่อว่าภรรยาแม้แต่คำเดียว
“เช่นนั้นก็ดีขอรับ คุณชายของพวกข้าน้อยยอมเชื่อว่าภรรยาของท่านรักษาดอกไม้ได้ ก็เพราะเห็นแก่ชื่อเสียงของคุณชายเซียว”
เซียวหานเจิงยิ้มรับอย่างสุภาพ
“ข้าต้องขอบคุณคุณชายไป๋ที่ไว้วางใจ”
เขาเคยได้ยินชื่อไป๋สวี่มาก่อน ความสามารถด้านการเรียนของคนผู้นั้นนับว่าธรรมดา หลังสอบได้ตำแหน่งซิ่วไฉก็ไม่ได้เข้าสอบต่ออีก แต่หากพูดถึงเรื่องการค้า ไป๋สวี่กลับมีทั้งความคิดและพรสวรรค์เหนือคนทั่วไป ในอนาคตกิจการของเขาจะขยายไปถึงเมืองหลวงด้วยซ้ำ
เมื่อก่อนพวกเขาเรียนกันคนละสำนัก จึงไม่เคยมีโอกาสคบหาหรือไปมาหาสู่กันโดยตรง ถึงกระนั้นเซียวหานเจิงก็เคยได้ยินผู้คนพูดถึงไป๋สวี่อยู่หลายครั้ง ว่ากันว่าคนผู้นั้นทำสิ่งใดอย่างเปิดเผย ตรงไปตรงมา ทั้งยังใช้ชีวิตอย่างอิสระไม่ยึดติดกับพิธีรีตองมากนัก นิสัยและความประพฤติน่าจะพอคบหาได้
เสี่ยวอู่ยิ้มเมื่อเห็นว่าเรื่องหลักตกลงกันเรียบร้อยแล้ว
“คุณชายเซียวเกรงใจเกินไปขอรับ”
จากนั้นเขาจึงหันไปถามสือชิงลั่ว เพราะยังอุ้มกระถางเบญจมาศสีม่วงค้างอยู่ ไม่กล้าวางโดยพลการ ด้วยกลัวว่าการกระทบกระเทือนเพียงเล็กน้อยอาจทำให้อาการของดอกไม้แย่ลง
“ต้องวางกระถางไว้ตรงไหนขอรับ?”
สือชิงลั่วกลับไม่เคร่งเครียดเหมือนเขา นางเหลือบมองกระถางเพียงครู่เดียวแล้วตอบอย่างสบายๆ
“วางตรงไหนก็ได้ อีกประเดี๋ยวข้าค่อยจัดการ”
เสี่ยวอู่ชะงักไป ความสบายของนางไม่ได้ทำให้เขาวางใจ ตรงกันข้าม มันกลับทำให้หัวใจของเขาลอยขึ้นไปค้างอยู่กลางอก เหตุใดหญิงผู้นี้ถึงดูไม่ใส่ใจดอกไม้ราคาแพงของคุณชายเอาเสียเลย? ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่น่าไว้วางใจ
เขายิ้มเจื่อนก่อนลองขออนุญาต
“ข้าน้อยขอดูตอนท่านรักษาดอกไม้ได้หรือไม่ขอรับ?”
แม้เสี่ยวอู่จะไม่ใช่คนสวนประจำจวน แต่หน้าที่ของเขาคือช่วยคุณชายดูแลเรือนดอกไม้ จึงมีความรู้เรื่องการปลูกและบำรุงดอกไม้ติดตัวอยู่บ้าง หากสือชิงลั่วทำอะไรผิดวิธี เขายังพอห้ามเอาไว้ได้ทัน อย่างน้อยก็ไม่ต้องยืนมองเบญจมาศล้ำค่าถูกทำลายต่อหน้าต่อตา
สือชิงลั่วรู้ว่าเขายังไม่เชื่อฝีมือของนาง จึงไม่ได้ถือสา
“ได้สิ”
นางมองกระถางเบญจมาศแล้วตัดสินใจลงมือเสียตอนนี้ เพื่อให้คนของไป๋สวี่กลับไปรายงานได้อย่างสบายใจ
“ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มตอนนี้”
สือชิงลั่วนำเครื่องมือที่ให้เสี่ยวอู่หยิบมาจากตระกูลไป๋ออกมาทีละชิ้น แล้วนั่งลงจัดการกับเบญจมาศสีม่วงต่อหน้าบ่าวทั้งสอง นางตรวจดูตั้งแต่โคนต้นไปจนถึงปลายใบ แยกส่วนที่ยังแข็งแรงออกจากส่วนที่ติดโรค ก่อนใช้เครื่องมือกำจัดราก ลำต้น และใบที่เน่าเสียออกอย่างระมัดระวัง
การเคลื่อนไหวของนางคล่องแคล่วต่อเนื่อง ไม่มีอาการลังเลหรือทำสิ่งใดซ้ำซ้อน มือทั้งสองข้างทำงานอย่างแม่นยำ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เพิ่งเรียนรู้จากการมองคนอื่นเพียงไม่กี่ครั้ง ยามจัดการกับเบญจมาศที่ป่วย สีหน้าของนางยังจริงจังและจดจ่อ ราวกับรอบกายไม่มีสิ่งอื่นใดสำคัญไปกว่าต้นไม้ตรงหน้า
เสี่ยวอู่กับเสี่ยวซื่อซึ่งเดิมเต็มไปด้วยความระแวงค่อยๆ เปลี่ยนความคิด เมื่อเห็นวิธีตรวจรากและตัดส่วนเน่าเสียของนาง ความสงสัยในแววตาก็ลดลงไปไม่น้อย พวกเขาเริ่มเชื่อจากใจจริงว่าสือชิงลั่วอาจรักษาเบญจมาศกระถางนี้ได้ มิใช่เพียงพูดโอ้อวดเพื่อหลอกเอาเงินจากเจ้านาย
เซียวหานเจิงยืนมองสือชิงลั่วทำงานอยู่ไม่ไกล แววตาของเขาค่อยๆ มีรอยยิ้มเจืออยู่โดยไม่รู้ตัว ภรรยาตัวน้อยผู้นี้มักนำเรื่องแปลกใหม่มาให้เขาพบเห็นอยู่เสมอ ยิ่งได้อยู่ใกล้ เขาก็ยิ่งอยากรู้ว่านางยังซ่อนความสามารถอะไรไว้อีกบ้าง ราวกับทุกครั้งที่คิดว่าเริ่มรู้จักนางดีขึ้น นางก็จะเปิดเผยอีกด้านหนึ่งให้เขาประหลาดใจได้เสมอ
สือชิงลั่วลงมืออย่างละเอียดมาก นางใช้เวลาจัดการต้นเบญจมาศอยู่เกือบครึ่งชั่วยามจึงยอมหยุด หลังตรวจดูทุกส่วนอีกครั้งจนแน่ใจว่าไม่มีบริเวณใดถูกมองข้าม นางจึงเก็บเครื่องมือวางไว้ด้านข้าง
“ส่วนที่มีปัญหาจัดการเรียบร้อยแล้ว หลายวันจากนี้ข้าจะดูแลมันทุกเช้า กลางวัน และเย็น”
เสี่ยวอู่กำลังจะถามว่านางจะบำรุงรักษาอย่างไร สือชิงลั่วก็ชิงพูดต่อก่อน
“แต่วิธีหลังจากนี้เป็นเคล็ดลับเฉพาะของอารามลั่วเสีย ข้าให้พวกเจ้าดูไม่ได้”
เพียงได้ยินคำว่าเคล็ดลับของอารามลั่วเสีย เซียวหานเจิงก็รู้ทันทีว่าภรรยาตัวน้อยกำลังโยนเรื่องไปให้นักพรตชราอีกแล้ว เขาทั้งอยากหัวเราะทั้งรู้สึกจนใจ ทว่าต้องยอมรับว่าวิธีนี้ฉลาดมาก ไม่ว่านางจะทำสิ่งที่คนทั่วไปไม่รู้จักหรือหยิบของแปลกประหลาดออกมาใช้ เพียงบอกว่าเรียนจากอาจารย์นักพรตก็ไม่มีใครตรวจสอบได้
นักพรตชราเสียชีวิตไปแล้ว ต่อให้ใครสงสัยก็ไม่มีทางตามไปถามหาความจริงจากผู้ตายได้ สือชิงลั่วจึงใช้ชื่อของอาจารย์เป็นโล่กำบังได้อย่างสะดวก และดูเหมือนนางจะใช้โล่นี้ได้คล่องขึ้นทุกวัน
เสี่ยวอู่เชื่อเรื่องวิชาลับของสำนักต่างๆ อยู่แล้ว เมื่อได้เห็นฝีมือของนางกับตา เขาจึงไม่ดึงดันขอชมขั้นตอนที่เหลือ
“ในเมื่อเป็นเคล็ดลับเฉพาะ พวกข้าน้อยก็ไม่รบกวนขอรับ”
เมื่อดอกไม้ถูกจัดการขั้นต้นเรียบร้อย เขาก็ไม่มีเหตุผลต้องอยู่ต่อ
“เช่นนั้นพวกข้าน้อยขอตัวกลับก่อน อีกไม่กี่วันคุณชายจะมาดูดอกไม้ด้วยตนเองขอรับ”
เวลานี้เสี่ยวซื่อช่วยขนของที่สือชิงลั่วซื้อกลับมาทั้งหมดเข้าไปวางในลานบ้านเรียบร้อยแล้ว ไม่มีสิ่งใดตกค้างอยู่ด้านนอก สือชิงลั่วจึงโบกมือส่งทั้งสองคน
“เดินทางดีๆ ”
เสี่ยวอู่กับเสี่ยวซื่อพยักหน้ารับ
“ขอตัวขอรับ”
หลังบ่าวทั้งสองเดินออกจากบ้านไปแล้ว เซียวหานเจิงจึงหันกลับมามองสือชิงลั่ว เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าแฝงความหมายชัดเจนว่ากำลังรอให้นางอธิบายเรื่องหนังสือสัญญา
“ขายข้าไปแล้วมีความสุขมากหรือ?”
สือชิงลั่วถลึงตาใส่เขาอย่างไม่ยอมรับข้อกล่าวหา สีหน้าของนางไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
“ข้าทำเพราะเชื่อใจท่านต่างหาก”
พูดจบ นางก็ขยับเข้าไปใกล้ ยื่นมือดึงแขนเสื้อของเซียวหานเจิงเบาๆ พร้อมส่งยิ้มประจบ น้ำเสียงและท่าทางแฝงความออดอ้อนอย่างเห็นได้ชัด
“เสี่ยวหานหาน ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านดีที่สุด”
เมื่อครู่เขาร่วมมือนางต่อหน้าเสี่ยวอู่กับเสี่ยวซื่อได้ดีมาก ไม่เพียงไม่เปิดโปงว่าไม่เคยรู้เรื่องรักษาดอกไม้มาก่อน แต่ยังออกหน้ารับรองความสามารถของนาง ทั้งยอมรับภาระชดใช้เงินหนึ่งร้อยหกสิบตำลึงด้วยท่าทีสงบ เขาสมควรได้รับคำชมจากนางจริงๆ
เซียวหานเจิงมองมือที่กำลังดึงแขนเสื้อของตนอย่างอ่อนใจ เพียงครู่เดียวเขาก็ถูกเรียกว่าเสี่ยวหานหานอีกแล้ว ภรรยาผู้นี้ช่างทำให้เขาไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี นางสามารถเปลี่ยนคำเรียกและท่าทีได้ตามสถานการณ์ ราวกับไม่เคยรู้สึกว่าการหยอกเขาเป็นเรื่องน่าอาย
แต่น่าแปลกที่เขาไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความรู้สึกสดใหม่และความยินดีบางอย่างกลับผุดขึ้นในหัวใจ การถูกนางออดอ้อนและเรียกด้วยชื่อเช่นนี้ไม่ได้ชวนให้รำคาญอย่างที่ควรเป็น
เซียวหานเจิงมองนางด้วยแววตายิ้มแย้ม
“ตอนนี้ไม่เรียกข้าว่าท่านพี่แล้วหรือ?”
เมื่อเห็นสามีภรรยายืนพูดคุยกันอย่างใกล้ชิด แม่เซียวก็รู้ว่าควรเปิดทางให้คนทั้งสองอยู่ตามลำพัง นางเรียกน้องสาวเซียวกับเอ้อร์หลางให้มาช่วยกันจัดของที่เพิ่งซื้อกลับมา แล้วพาลูกเจี๊ยบกับลูกเป็ดไปไว้บริเวณลานหลังบ้าน
ทั้งสามจากไปอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งพื้นที่ตรงนั้นไว้ให้คู่สามีภรรยาโดยไม่มีใครยืนรบกวน
ครั้นเห็นว่าคนอื่นเดินไปหมดแล้ว สือชิงลั่วก็ไม่เพียงดึงแขนเสื้อของเขาเหมือนก่อนหน้า นางสอดแขนเข้าไปคล้องแขนของเซียวหานเจิงตรงๆ จากนั้นยังเขย่าแขนเขาเบาๆ เพื่อเปลี่ยนหัวข้อก่อนจะถูกซักเรื่องขายสามีไปค้ำประกันนานกว่านี้
“ท่านพี่ ข้ามีเรื่องอยากปรึกษา”
ในความคิดของสือชิงลั่ว การแต่งงานทดลองของคนทั้งสองก็ไม่ต่างจากการคบหาดูใจกัน การออดอ้อนและพูดเอาใจสามีเป็นครั้งคราวถือเป็นเรื่องปกติมาก นางจึงทำทุกอย่างด้วยความเป็นธรรมชาติ ไม่ได้รู้สึกขัดเขินเหมือนหญิงสาวในยุคนี้
นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวหานเจิงถูกสตรีคล้องแขนแล้วเขย่าเช่นนี้ ร่างของเขาแข็งเกร็งขึ้นเล็กน้อยจากความไม่คุ้นเคย แต่กลับไม่ได้รู้สึกต่อต้าน เขาปล่อยให้นางเกาะแขนต่อไป รอยยิ้มตรงมุมปากยังชัดเจนกว่าเดิม
เขาก้มลงมองสตรีข้างกายซึ่งกำลังพยายามเบี่ยงเรื่องอย่างเปิดเผย
“เรื่องอะไร?”
เขาสังเกตพบแล้วว่า ยามสือชิงลั่วรักษาระยะห่างกับเขา หรือเวลามีเรื่องต้องขอให้ช่วย นางจะเปลี่ยนกลับมาเรียกเขาว่าท่านพี่อย่างนุ่มนวลทันที ส่วนคำว่าเสี่ยวหานหานมักโผล่มาตอนนางต้องการหยอกเย้าหรือประจบเอาใจเขา
สือชิงลั่วไม่อ้อมค้อม นางบอกความตั้งใจของตนออกมาตรงๆ
“ข้าอยากทำกระดาษ ท่านช่วยข้าด้วย”
เซียวหานเจิงต้องประหลาดใจอีกครั้ง เขาเพิ่งรู้ว่านางรักษาดอกไม้ได้ไม่ทันไร นางก็เปิดเผยความสามารถใหม่ออกมาอีกอย่างแล้ว
“เจ้าทำกระดาษเป็นด้วยหรือ?”
สือชิงลั่วพยักหน้าอย่างมั่นใจ ราวกับเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ควรตื่นตกใจ
“เป็นสิ”
จากนั้นนางจึงอธิบายข้อจำกัดของการลงมือเพียงลำพัง
“แต่ขั้นตอนค่อนข้างซับซ้อน ข้าทำคนเดียวไม่สะดวก”
เซียวหานเจิงก้มมองนาง สือชิงลั่วไม่ใช่คนที่จะคิดทำสิ่งใดโดยไร้สาเหตุ ยิ่งเป็นงานยุ่งยากอย่างการทำกระดาษ นางย่อมต้องมีเหตุผลบางอย่าง
“เหตุใดจู่ๆ ถึงอยากทำกระดาษขึ้นมา?”
สือชิงลั่วนึกถึงราคากระดาษที่เห็นในวันนี้แล้วก็ยังรู้สึกว่าแพงเกินไป นางจึงเล่าเรื่องที่พบให้เขาฟัง
“วันนี้ข้าไปซื้อกระดาษให้ท่าน ถึงได้รู้ว่าราคาแพงมาก แถมเนื้อกระดาษยังไม่ดี”
กระดาษที่ขายอยู่ทั้งหยาบ ทั้งมีราคาเกินคุณภาพ หากต้องซื้อให้เซียวหานเจิงใช้เขียนหนังสือและคัดตำราอย่างต่อเนื่อง เงินในบ้านคงไหลออกไปไม่น้อย ในเมื่อนางรู้วิธีผลิตเอง ก็ไม่มีเหตุผลต้องยอมจ่ายเงินแพงเพื่อซื้อของที่คุณภาพด้อยกว่า
“ถ้าเราทำเอง ต้นทุนจะต่ำมาก ทั้งยังได้กระดาษเนื้อดี ช่วยประหยัดเงินให้ท่านได้ก้อนใหญ่”
หลังบอกเหตุผลที่ฟังดูจริงจังและคำนึงถึงค่าใช้จ่ายภายในบ้านแล้ว สือชิงลั่วก็เสริมความต้องการที่สำคัญที่สุดของตนตามมา
“อีกอย่าง ข้าไม่อยากใช้แผ่นไม้ในห้องส้วมแล้ว ข้าอยากทำกระดาษชำระ”
เมื่อได้ฟังประโยคสุดท้าย เซียวหานเจิงก็อยากยกมือกุมหน้าผาก เขารู้อยู่แล้วว่าเหตุผลก่อนหน้านั้นแม้จะเป็นความจริง แต่ย่อมไม่ใช่จุดสำคัญที่สุดสำหรับนาง การประหยัดเงินค่ากระดาษให้เขาเป็นเพียงผลดีอีกด้าน ส่วนแรงผลักดันที่แท้จริงในการทำกระดาษคือนางทนใช้แผ่นไม้ในห้องส้วมต่อไปไม่ไหว
ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ
“ได้ ข้าจะช่วยเจ้า”
ภรรยาของตนเลือกเข้าบ้านมาแล้ว เขายังจะทำอย่างไรได้อีก นอกจากตามใจนางและช่วยให้นางทำสิ่งที่ต้องการให้สำเร็จ
คำตอบนั้นทำให้สือชิงลั่วพอใจมาก นางกอดแขนของเขาแน่นขึ้นแล้วเขย่าอีกสองครั้ง ดวงตาโค้งลงพร้อมรอยยิ้ม
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านพี่ดีที่สุด”
สามีตัวน้อยผู้นี้ดีจริงๆ เขาไม่มีนิสัยถืออำนาจแบบชายเป็นใหญ่ ไม่คิดว่าสตรีควรอยู่แต่ในบ้านหรือห้ามแตะต้องงานสำคัญ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังตามความคิดของนางได้ทัน ต่อให้นางเสนอเรื่องแปลกใหม่เพียงใด เขาก็ไม่ตื่นตกใจจนรับไม่ได้
สิ่งที่ทำให้นางพอใจมากที่สุดคือ เขาไม่ไล่ถามทุกเรื่องว่านางเรียนรู้สิ่งเหล่านี้มาจากไหน เหตุใดจึงรักษาดอกไม้เป็น หรือรู้วิธีทำกระดาษได้ เขาเพียงรอฟังว่านางต้องการทำอะไร แล้วคอยช่วยเหลือตามความเหมาะสม การอยู่กับคนฉลาดและรู้ขอบเขตเช่นนี้ทำให้นางสบายใจมาก
สือชิงลั่วประเมินอาการของเขาในใจ ก่อนกำหนดเวลาเริ่มงาน
“รอให้ร่างกายของท่านฟื้นเกือบดีแล้ว พวกเราค่อยเริ่มทำกระดาษ”
เซียวหานเจิงรู้สภาพร่างกายของตนเองดี หลังพักฟื้นมาหลายวัน ทั้งยังได้รับอาหารและยาที่เหมาะสม เรี่ยวแรงของเขากลับมาเร็วมาก หากเป็นงานที่ไม่ต้องออกแรงหนักเกินไป พรุ่งนี้ก็น่าจะเริ่มเตรียมการได้แล้ว
“ได้ พรุ่งนี้พวกเราน่าจะเริ่มลงมือได้”
สือชิงลั่วยังคงคล้องแขนเขาไว้ ส่วนเซียวหานเจิงก็ปล่อยให้นางแนบชิดโดยไม่คิดดึงตัวออก เขาเพิ่งตระหนักว่าตนเองไม่ได้ต่อต้านความใกล้ชิดเช่นนี้แม้แต่น้อย ทั้งที่ในชาติก่อน เขาไม่ชอบเข้าใกล้หรือสัมผัสสตรีจริงๆ และมักหลีกเลี่ยงเรื่องเหล่านี้อยู่เสมอ
ใครจะคาดคิดว่าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาในชาตินี้ เขาไม่เพียงมีภรรยาเพิ่มมาอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ยังยอมรับนางและความใกล้ชิดของนางได้มากถึงเพียงนี้ ราวกับการมีสือชิงลั่วเกาะแขนอยู่ข้างกายเป็นเรื่องที่ควรเกิดขึ้นตามธรรมชาติอยู่แล้ว
[จบบท]