บทที่ 6: เรื่องนี้ข้าจะยุ่งให้ถึงที่สุด
จากเหตุการณ์ตรงหน้า สือชิงลั่วได้เข้าใจนิสัยของแม่เซียวลึกซึ้งขึ้นอีกขั้น
หญิงผู้นี้มีจิตใจดี ไม่คิดร้ายกับใคร ทั้งยังอดทนต่อความลำบากได้มากกว่าคนทั่วไป เพียงแต่นิสัยของนางอ่อนเกินไป เมื่อถูกคนอื่นกดขี่ก็ไม่กล้าลุกขึ้นต่อต้าน จึงกลายเป็นคนที่ใครเห็นก็คิดว่าสามารถรังแกได้ง่าย
สือชิงลั่วหันไปสบตาแม่เซียว ก่อนส่งสายตาบอกให้อีกฝ่ายวางใจ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ในเมื่อสือชิงลั่วเข้ามาขวางแล้ว นางย่อมไม่มีทางยืนมองคนพวกนี้ลากน้องสาวเซียวไปแต่งงานเพื่อฝังทั้งเป็นกับคนใกล้ตาย
จากนั้นนางจึงเลิกคิ้ว มองป้าสะใภ้ใหญ่เซียวซึ่งกำลังแสดงท่าทีดุร้ายอยู่ตรงหน้า
“เรื่องวันนี้ ข้าจะยุ่งให้ถึงที่สุด”
ป้าสะใภ้ใหญ่เซียวเป็นหญิงอารมณ์ร้ายที่มีชื่อเสียงไปทั่วหมู่บ้าน ในอดีตนางเคยมีเรื่องกับหญิงในหมู่บ้านมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง ไม่ว่าจะด่าทอ ตบตี หรือกระชากผม นางไม่เคยยอมถอยให้ใคร จนแทบไม่มีหญิงคนใดในหมู่บ้านกล้าปะทะกับนางตรงๆ
ชาวบ้านทั่วไปเองก็รู้ว่านางทั้งปากร้ายและไร้เหตุผล ต่อให้ฝ่ายของตนเป็นคนผิด นางก็ยังสามารถตะโกนด่าให้กลายเป็นว่าคนอื่นผิดได้ ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงเลือกหลบให้พ้น ไม่อยากนำปัญหาเข้าบ้านเพียงเพราะทะเลาะกับหญิงเช่นนี้
ทว่าวันนี้ เด็กสาวร่างผอมบางที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนกลับกล้ายื่นมือเข้ามาขวาง ทั้งยังประกาศต่อหน้านางว่าจะเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ ป้าสะใภ้ใหญ่เซียวจึงโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว ความอับอายจากการถูกเด็กสาวรุ่นลูกกดไว้ต่อหน้าคนทั้งลานยิ่งทำให้นางเสียสติ
“ข้าจะสั่งสอนเจ้าก่อน แล้วค่อยจัดการนังสารเลวนั่น!”
นางพยายามลุกขึ้นพร้อมสะบัดแขนเต็มแรง หวังให้หลุดจากมือของสือชิงลั่ว แต่ไม่ว่านางจะดิ้นหรือบิดแขนอย่างไร มือเรียวที่จับอยู่กลับมั่นคงราวกับคีมเหล็ก ไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกแม้แต่น้อย
เมื่อสะบัดไม่หลุด ป้าสะใภ้ใหญ่เซียวจึงยกมืออีกข้างขึ้น ก่อนเหวี่ยงฝ่ามือใส่ใบหน้าสือชิงลั่วโดยไม่คิดยั้งแรง หากฝ่ามือนี้ตบถูกใบหน้า เด็กสาวร่างเล็กตรงหน้าคงได้เลือดกบปากเป็นแน่
สือชิงลั่วไม่ได้หลบหนีอย่างลนลาน นางเพียงยกมือขึ้นขวางด้วยจังหวะพอดี จากนั้นอาศัยแรงที่อีกฝ่ายเหวี่ยงเข้ามา ผลักหลังมือกลับไปอีกทางอย่างคล่องแคล่ว
เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นขึ้นกลางลาน
ฝ่ามือที่ป้าสะใภ้ใหญ่เซียวตั้งใจใช้ตบสือชิงลั่วกลับฟาดลงบนใบหน้าของตนเองเต็มแรง จนศีรษะของนางสะบัดไปด้านข้าง รอยนิ้วทั้งห้าปรากฏขึ้นบนแก้มอย่างรวดเร็ว
สือชิงลั่วมองภาพนั้นแล้วหัวเราะเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
“นอกจากจะปากหมาแล้ว เจ้ายังชอบตบหน้าตนเองด้วยหรือ?”
ป้าสะใภ้ใหญ่เซียวอ้าปากค้างไปครู่หนึ่ง นางทั้งเจ็บทั้งอับอายจนไม่รู้ควรตอบอย่างไร ความรู้สึกที่ถูกคนรอบข้างจ้องมองทำให้โทสะในอกพุ่งสูงกว่าเดิม
ไม่นานนางก็พุ่งเข้าใส่สือชิงลั่วพร้อมยื่นมือหมายจะกระชากผมอีกฝ่าย ใบหน้าที่บวมแดงฉายความอาฆาตออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง
“นังเด็กสารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า!”
สือชิงลั่วยังคงจับแขนของนางเอาไว้ เมื่อเห็นอีกฝ่ายพุ่งเข้ามา นางก็ออกแรงดึงตามทิศทางนั้น ทำให้ร่างใหญ่ของป้าสะใภ้ใหญ่เซียวเสียหลักถลาเข้าหา จากนั้นจึงยกเข่ากระแทกท้องอีกฝ่ายติดต่อกันหลายครั้ง ทุกจังหวะรวดเร็วและแม่นยำจนคนที่ยืนมองอยู่ตามไม่ทัน
“อ๊าก!”
ป้าสะใภ้ใหญ่เซียวเจ็บจนทนไม่ไหว เสียงร้องดังออกมาจากลำคอ ร่างทั้งร่างงอตัวลงเพราะความปวดที่แล่นขึ้นมาจากท้อง
สือชิงลั่วไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายตั้งหลัก นางปล่อยมือแล้วถีบซ้ำไปอีกครั้ง ร่างหนักของป้าสะใภ้ใหญ่เซียวจึงล้มกลิ้งลงบนพื้นดินต่อหน้าทุกคน
สือชิงลั่วมองลงไปด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่มีความเห็นใจหญิงที่คิดขายหลานสาวไปฝังทั้งเป็นแม้แต่น้อย
“ถ้าข้าเห็นเจ้ารังแกแม่ลูกตระกูลเซียวอีก ข้าเจอเจ้าครั้งไหนก็จะตีครั้งนั้น”
ป้าสะใภ้ใหญ่เซียวนอนกอดท้อง ส่งเสียงครางเพราะความเจ็บปวด เมื่อเงยหน้ามองสือชิงลั่ว แววตาของนางก็มีความหวาดกลัวแฝงอยู่หลายส่วน
หลังจากปะทะกันเพียงไม่กี่กระบวนท่า นางก็มองออกว่าเด็กสาวผู้นี้เคยฝึกต่อสู้มาก่อน ทุกการเคลื่อนไหวทั้งรวดเร็วและรู้ว่าจะต้องลงแรงตรงไหน คนที่อาศัยเพียงกำลังกับความดุร้ายอย่างนางไม่มีทางสู้ได้
ในใจของป้าสะใภ้ใหญ่เซียวเต็มไปด้วยความแค้น แต่นางไม่กล้าพุ่งเข้าไปหาเรื่องสือชิงลั่วอีก จึงแอบโยนความผิดทั้งหมดไปให้แม่เซียวแทน
นางคิดไว้แล้วว่า หลังสือชิงลั่วจากไปเมื่อใด นางจะกลับมาจัดการแม่เซียวให้หนัก จะได้ชดใช้ความอับอายที่นางได้รับในวันนี้
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้คนในลานเรือนต่างยืนมองด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครคิดว่าเด็กสาวร่างผอมบางอย่างสือชิงลั่วจะสามารถจัดการหญิงร่างใหญ่ได้ง่ายดายเพียงนี้
โดยเฉพาะแม่เซียวกับน้องสาวเซียว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกนางเคยเห็นแต่ป้าสะใภ้ใหญ่เซียวไล่ตบตีคนอื่น นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นอีกฝ่ายถูกตีจนลุกไม่ขึ้น
สองแม่ลูกมองสือชิงลั่วด้วยความชื่นชมอยู่ในใจ พวกนางรู้แล้วว่าแม่นางสือไม่ได้มีดีเพียงความกล้า นางยังแข็งแกร่งจนคนอย่างป้าสะใภ้ใหญ่เซียวไม่อาจแตะต้องได้
เมื่อจัดการคนหาเรื่องเสร็จ สือชิงลั่วจึงหันไปมองหญิงชราผู้ดูแลเรือนจากตระกูลอู๋ สีหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง ทว่าคำที่พูดออกมากลับทำให้ผู้ฟังรู้สึกหนาวไปทั้งแผ่นหลัง
“น้องสาวเซียวอยู่ในความดูแลของข้า ถ้าตระกูลอู๋ยังคิดจับนางไปแต่งงานเพื่อฝังทั้งเป็น ข้าก็จะส่งคนทั้งตระกูลอู๋ลงไปอยู่เป็นเพื่อนคุณชายอู๋”
หญิงชราไม่คิดว่าวันนี้ตนจะโชคร้ายถึงเพียงนี้ นอกจากทำเรื่องไม่สำเร็จแล้ว ยังได้พบดาวหายนะคนเดิมอีกครั้ง
สิ่งที่ทำให้นางคาดไม่ถึงยิ่งกว่าคือ เด็กสาวผู้นี้ไม่ได้มีเพียงสิ่งของที่สามารถระเบิดคนจนตาย ฝีมือการต่อสู้ของนางยังดูไม่ด้อยไปกว่าองครักษ์ของตระกูลอู๋ด้วย
หญิงชราข่มความหวาดหวั่น ก่อนส่งเสียงเยาะออกมาทางจมูก
“ถ้าเจ้ากล้าใช้ของนั่นระเบิดตระกูลอู๋ เจ้าก็ต้องถูกจับเข้าคุกและประหารเหมือนกัน”
สือชิงลั่วมองนางด้วยสายตาเหมือนกำลังมองคนโง่ ก่อนย้อนถามอย่างไม่ใส่ใจ
“ทำไมข้าต้องไปวางระเบิดเอง?”
หญิงชราชะงัก สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขณะที่สือชิงลั่วยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับเรื่องนี้ไม่มีสิ่งใดซับซ้อน
“ในเมื่อพวกเจ้าจะลากน้องสาวเซียวไปตายอยู่แล้ว นางจะตายแบบไหนก็มีค่าเท่ากัน”
“ตายคนเดียวทั้งเหงาทั้งคับแค้น ข้ามอบก้อนสีดำให้นางสักสองสามลูก ให้นางพาคนตระกูลอู๋ลงไปอยู่ด้วยกันไม่ดีกว่าหรือ?”
“เรื่องทั้งหมดก็ไม่เกี่ยวกับข้า แล้วข้าจะถูกจับไปประหารได้อย่างไร?”
หญิงชราไม่อาจตอบกลับได้ นางจ้องสือชิงลั่วด้วยใบหน้าแข็งค้าง ในใจนึกด่าทอเด็กสาวตรงหน้าไม่หยุด
มนุษย์ที่ใดคิดแผนเช่นนี้ออกมาได้ นี่มันไร้ยางอายเกินไปแล้ว
แม้น้องสาวเซียวจะมีนิสัยอ่อนโยน เชื่อฟัง และไม่เคยคิดต่อกรกับผู้ใด แต่นางไม่ได้โง่เขลา เมื่อฟังการโต้ตอบของทั้งสอง นางก็จับประเด็นสำคัญได้อย่างรวดเร็ว
นางไม่รู้ว่าก้อนสีดำที่พี่สาวสือพูดถึงคือสิ่งใด ทว่าเมื่อเห็นความหวาดกลัวบนใบหน้าหญิงชรา นางก็เข้าใจว่าสิ่งนั้นต้องมีอานุภาพมากพอให้ตระกูลอู๋ไม่กล้าเสี่ยง
น้องสาวเซียวจึงรีบพูดเสริมโดยไม่ลังเล น้ำเสียงอ่อนนุ่มของนางมีความเด็ดขาดที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
“ถ้าข้าต้องตาย ข้าก็จะพาคนตระกูลอู๋ตายไปด้วย!”
จากนั้นนางหันมาทางสือชิงลั่ว ดวงตาที่ยังแดงจากการร้องไห้เต็มไปด้วยความขอบคุณ
“ขอบคุณพี่สาวสือที่ช่วยข้า ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง ไม่ให้ท่านเดือดร้อนเจ้าค่ะ”
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของสือชิงลั่ว น้องสาวเซียวผู้นี้ฉลาดและเข้าใจสถานการณ์รวดเร็ว เพียงสะกิดไม่กี่คำก็รู้ว่าควรรับมืออย่างไร หากสอนให้นางเข้มแข็งขึ้นอีกหน่อย ต่อไปคงไม่มีใครกดขี่นางได้ง่ายเหมือนที่ผ่านมา
ใบหน้าของหญิงชราจากตระกูลอู๋ดำคล้ำลงทันตา เห็นได้ชัดว่านางไม่เคยคาดคิดว่าเด็กสาวอ่อนแอจากตระกูลเซียวจะตอบโต้เช่นนี้
ถึงอย่างนั้น นางก็ไม่กล้าเอาชีวิตของตนและคนทั้งตระกูลไปเดิมพัน หากนังเด็กตระกูลสือมอบก้อนสีดำที่ระเบิดคนได้ให้น้องสาวเซียวจริง หรือพวกนางจะต้องลงไปสร้างความครึกครื้นเป็นเพื่อนคุณชายใต้ดินด้วย?
ย่อมไม่มีใครเต็มใจ
หญิงชรามองสือชิงลั่วด้วยแววตาหม่นมืด น้ำเสียงเต็มไปด้วยการข่มขู่
“ครั้งก่อนเจ้าทำเพื่อรักษาชีวิตตนเอง ยังพอมีเหตุผล แต่ครั้งนี้เจ้าเข้ามายุ่งเรื่องคนอื่น เท่ากับเป็นศัตรูกับตระกูลอู๋เต็มตัว”
สือชิงลั่วเบ้ปากอย่างดูแคลน นางไม่ได้เห็นตระกูลอู๋อยู่ในสายตาตั้งแต่แรก
“ตระกูลอู๋เป็นใครกัน ก็แค่พ่อค้าร่ำรวยในอำเภอ หรือคิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้?”
มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าแสดงความท้าทายอย่างเปิดเผย
“ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้ เรื่องนี้ข้าก็จะยุ่งให้ถึงที่สุด”
“ไม่ใช่แค่น้องสาวเซียว ถ้าข้าได้ยินว่าตระกูลอู๋ไปซื้อหญิงสาวคนอื่นมาฝังทั้งเป็นอีก ไม่ว่าพวกเจ้าซื้อใคร ข้าจะเอาก้อนสีดำไปมอบให้คนนั้น แล้วส่งตระกูลอู๋ขึ้นฟ้าพร้อมกัน”
“ถ้าไม่เชื่อก็ลองเสี่ยงดู”
หญิงสาวบริสุทธิ์เหล่านั้นไม่ได้ทำความผิดอะไร พวกนางไม่ควรถูกคนตระกูลอู๋ใช้เงินซื้อไปทำลายชีวิต เพียงเพราะต้องการให้คุณชายที่กำลังจะตายมีหญิงไปอยู่เป็นเพื่อน
เมื่อสือชิงลั่วพบเรื่องนี้แล้ว นางย่อมไม่ยอมให้ตระกูลอู๋ทำสำเร็จ ต่อให้ช่วยได้เพียงคนเดียวก็ยังดีกว่าปล่อยให้เด็กสาวผู้บริสุทธิ์ถูกฝังลงในหลุมศพทั้งที่ยังมีลมหายใจ
หญิงชราโกรธจนแน่นหน้าอก นางแทบอยากกระอักเลือดออกมาตรงนั้น แต่เมื่อรู้ว่าตนไม่อาจจัดการสือชิงลั่วได้ จึงทำได้เพียงจ้องอีกฝ่ายด้วยความอาฆาต
“ดี ตระกูลอู๋จะจำเรื่องนี้ไว้ เจ้าคอยดู!”
วันนี้นางพาสาวใช้มาเพียงสองคน ทั้งสามไม่มีทางแย่งน้องสาวเซียวไปจากมือของสือชิงลั่วได้
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังหวาดกลัวว่านังเด็กผู้นี้จะทำเรื่องชั่วร้ายอย่างการลากคนทั้งตระกูลอู๋ไปฝังร่วมกับคุณชายจริงๆ
ตอนนี้คุณชายอู๋เหลือเพียงลมหายใจแผ่วเบา ใช้ยาประคองชีวิตไปวันต่อวัน หากวันนี้พาตัวน้องสาวเซียวกลับไปไม่ได้ เรื่องจัดหญิงเป็นเจ้าสาวเพื่อฝังร่วมกับเขาก็คงทำไม่ทันแล้ว
นักพรตผู้นั้นกำชับไว้ชัดเจนว่าต้องใช้หญิงที่ยังมีชีวิตมาเป็นเจ้าสาวเท่านั้น หากคนตายก่อนพิธี ทุกอย่างก็ไร้ประโยชน์
ส่วนสือชิงลั่วที่เข้ามาขัดขวางเรื่องสำคัญในวันนี้ ตระกูลอู๋ไม่มีทางปล่อยนางไปง่ายๆ หญิงชราเชื่อว่าเมื่อกลับถึงจวนแล้ว เจ้านายของนางต้องหาวิธีจัดการเด็กสาวผู้นี้ได้
สือชิงลั่วยักไหล่อย่างไม่สนใจคำข่มขู่
“ข้าจะรอ พวกเจ้าอยากใช้วิธีใดก็เข้ามา”
นางไม่ได้เกรงกลัวพ่อค้าร่ำรวยในอำเภอเล็กๆ แห่งหนึ่ง
โดยเฉพาะในยุคที่บัณฑิต ชาวนา ช่างฝีมือ และพ่อค้ามีฐานะแตกต่างกันอย่างชัดเจน ต่อให้ตระกูลอู๋มีเงินมากเพียงใด สถานะของพ่อค้าก็ยังไม่สูงพอให้พวกเขากุมอำนาจทุกอย่างไว้ในมือ นางมีวิธีรับมือและตอบโต้ได้มากมาย
ในหัวของสือชิงลั่วมีความรู้จากอีกยุคหนึ่งอยู่มาก สิ่งที่นางสามารถสร้างขึ้นมาได้ ล้วนมีค่ามากกว่าเงินทองของตระกูลอู๋
หากเรื่องดำเนินไปถึงขั้นเลวร้ายที่สุด และตระกูลอู๋ส่งคนมาสร้างปัญหาไม่หยุด นางก็เพียงนำของที่มีประโยชน์ออกมาสักสองสามอย่าง แล้วไปขอพึ่งตระกูลที่มีอำนาจเหนือตระกูลอู๋ ใช้ผลประโยชน์เหล่านั้นแลกกับการคุ้มครอง และยืมมืออีกฝ่ายกดตระกูลอู๋กลับไป
ตราบใดที่นางมีสิ่งที่ผู้อื่นต้องการ ก็ย่อมหาคนยินดีปกป้องนางได้ นี่เป็นเหตุผลที่สือชิงลั่วกล้าพูดจาท้าทายโดยไม่หวั่นเกรงการแก้แค้น
หญิงชรามองออกว่าสือชิงลั่วไม่ได้ฝืนทำเป็นกล้าหาญ เด็กสาวผู้นี้ไม่กลัวการตอบโต้จากตระกูลอู๋จริงๆ ยิ่งเห็นท่าทีเช่นนั้น นางยิ่งรู้สึกแน่นอกและเจ็บใจ แต่ไม่อาจทำสิ่งใดได้
“ไป กลับเข้าเมือง!”
หญิงชราส่งเสียงขึ้นจมูก ก่อนหมุนตัวพาสาวใช้ทั้งสองออกจากลานเรือน
อาสะใภ้สามเซียวซึ่งก่อนหน้านี้ช่วยจับน้องสาวเซียวไว้ เห็นคนตระกูลอู๋กำลังจะจากไป สีหน้าของนางก็เปลี่ยนทันที นางรีบเดินเข้าไปขวาง เพราะหากคนเหล่านี้กลับไป การซื้อขายที่ตกลงกันไว้ย่อมล้มเหลว เงินหนึ่งร้อยตำลึงก็จะหลุดมือไปด้วย
“ท่านผู้ดูแล เหตุใดพวกท่านถึงจะกลับแล้วเจ้าคะ?”
หญิงชราเหลือบมองนางด้วยความไม่พอใจ เดิมทีตระกูลเซียวเป็นฝ่ายเข้ามาเสนอการแต่งงานและรับเงิน แต่กลับจัดการคนในบ้านไม่ได้ ทำให้นางต้องเสียเวลาเดินทางออกจากเมืองมาถึงหมู่บ้าน ทั้งยังถูกสือชิงลั่วข่มขู่อีกครั้ง
“ถ้าตัดสินใจแทนคนในบ้านไม่ได้ คราวหน้าก็อย่ามาเสนอตัวกับตระกูลอู๋”
หากนางไม่รู้ว่าตระกูลเซียวมีคนหนุนหลังเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ในเมืองหลวง นางคงระบายความโกรธใส่อาสะใภ้สามเซียวไปแล้ว ไม่ยอมเพียงตำหนิสั้นๆ เช่นนี้แน่
หลังทิ้งถ้อยคำเย็นชาไว้ หญิงชราก็ไม่คิดอยู่ต่อ นางพาสาวใช้เดินออกจากลานไปโดยไม่หันกลับมามอง
อาสะใภ้สามเซียวกับป้าสะใภ้ใหญ่เซียวถูกทิ้งไว้ด้านหลัง ทั้งสองยังตั้งตัวไม่ทันกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น เรื่องซึ่งพวกนางคิดว่าสามารถจัดการได้ง่ายกลับพังลงเพราะสือชิงลั่วเพียงคนเดียว
ในจังหวะนั้นเอง ชายชราอายุราวหกสิบกว่าปีก็เดินเข้ามาในลาน เขาจูงมือน้องชายเซียวมาด้วย ด้านหลังยังมีชายวัยกลางคนจากตระกูลเซียวติดตามมาอีกหลายคน
อาสะใภ้สามเซียวเห็นผู้มาใหม่ก็หลบสายตาด้วยความร้อนตัว ก่อนฝืนยิ้มต้อนรับราวกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น
“ท่านผู้นำตระกูล เหตุใดท่านถึงมาที่นี่เจ้าคะ?”
ผู้นำตระกูลเซียวไม่ได้ตอบนางทันที สายตาของเขากวาดมองแม่เซียวที่ล้มอยู่บนพื้น จากนั้นจึงมองน้องสาวเซียวซึ่งร้องไห้จนใบหน้าเปรอะเปื้อนและเสื้อผ้ายับยุ่ง
เพียงเห็นสภาพของสองแม่ลูก เขาก็พอเดาได้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น สีหน้าของชายชราจึงเคร่งลง ก่อนหันไปมองอาสะใภ้สามเซียวกับป้าสะใภ้ใหญ่เซียวอย่างไม่พอใจ
“หานเจิงแยกออกจากบ้านพวกเจ้าแล้ว ทั้งสองฝ่ายยังตัดความสัมพันธ์กันเรียบร้อย ตอนนี้พวกเจ้ากลับมาขายน้องสาวของเขา ต้องการทำอะไรกันแน่?”
อาสะใภ้สามเซียวฝืนหัวเราะ ท่าทีของนางไม่เป็นธรรมชาตินัก แต่ยังพยายามบิดเบือนความจริงเพื่อปกป้องตนเอง
“ท่านผู้นำตระกูลเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ พวกเราไม่ได้ขายใคร”
“แม่สามีของข้าหาคู่ครองดีๆ ให้เด็กสาม พวกเราจึงมาช่วยพูดเรื่องแต่งงานเท่านั้น”
นางหันมองไปทางประตูลานที่คนตระกูลอู๋เพิ่งเดินจากไป ก่อนพูดเสริมเพื่อปัดความรับผิดชอบ
“ในเมื่อพวกนางไม่ยินยอม คนตระกูลอู๋ก็กลับเข้าเมืองแล้ว เรื่องนี้ยุติแค่นี้เจ้าค่ะ”
แม้ปากจะพูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ในใจของอาสะใภ้สามเซียวกลับเจ็บปวดราวกับถูกควักเนื้อออกไปก้อนใหญ่
นั่นคือเงินถึงหนึ่งร้อยตำลึง หากได้มา ครอบครัวของพวกนางจะใช้ชีวิตอย่างสบายได้อีกนาน แต่ตอนนี้เงินก้อนนั้นกลับหลุดมือไปต่อหน้าเพราะสือชิงลั่ว นางจะไม่เจ็บใจได้อย่างไร
ผู้นำตระกูลเซียวมองออกว่านางกำลังโกหก เขาจึงไม่คิดเสียเวลาถกเถียงด้วย สีหน้าของเขายังคงเย็นชา ขณะพูดเตือนทั้งสองอย่างจริงจัง
“ความจริงเป็นอย่างไร พวกเจ้ารู้อยู่แก่ใจ”
จากนั้นเขากวาดตามองคนในลาน ก่อนประกาศจุดยืนของตระกูลเซียวให้ชัดเจน
“ตระกูลเซียวแห่งหมู่บ้านเซี่ยซีไม่เคยขายหญิงสาวไปฝังร่วมกับคนตาย และจะไม่ยอมให้มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น หากพวกเจ้ากล้าฝ่าฝืน กฎของตระกูลจะไม่ละเว้นผู้ใด”
อาสะใภ้สามเซียวไม่พอใจอย่างมาก นางคิดว่าผู้นำตระกูลเข้าข้างครอบครัวของเซียวหานเจิงเกินไป แต่ต่อหน้าชายชราและคนในตระกูลหลายคน นางไม่กล้าแสดงอารมณ์ออกมาตรงๆ จึงทำได้เพียงพยักหน้ารับพร้อมฝืนยิ้ม
“เจ้าค่ะ พวกเรารู้แล้ว”
เมื่อรู้ว่าตนไม่อาจอยู่ต่อและไม่สามารถเอาเงินหนึ่งร้อยตำลึงกลับมาได้ นางจึงเดินไปประคองป้าสะใภ้ใหญ่เซียวซึ่งยังนอนกุมท้องอยู่บนพื้น
ป้าสะใภ้ใหญ่เซียวเจ็บจนใบหน้าซีด ทุกครั้งที่ขยับตัว ความปวดบริเวณท้องก็ทำให้นางต้องสูดลมหายใจแรง แต่เมื่อมีอาสะใภ้สามเซียวช่วยพยุง นางก็ยังฝืนลุกขึ้น เพราะไม่อยากนอนให้คนทั้งลานมองเป็นเรื่องน่าขันอีก
ขณะทั้งสองเดินผ่านแม่เซียว อาสะใภ้สามเซียวหันไปมองอีกฝ่ายด้วยแววตาอาฆาต ก่อนกดเสียงให้เบาจนมีเพียงคนใกล้ๆ ได้ยิน
“นังสารเลว พวกเจ้าคอยดู”
หลังทิ้งคำข่มขู่ไว้ นางก็ประคองป้าสะใภ้ใหญ่เซียวออกจากลานเรือนไป ความแค้นจากการสูญเสียเงินหนึ่งร้อยตำลึงยังคุกรุ่นอยู่ในใจ และเห็นได้ชัดว่าคนทั้งสองไม่ได้คิดจะยุติเรื่องนี้อย่างแท้จริง
[จบบท]