“เป็นอะไรไป จิ่งจิ่ง?” เจียงจิ่งจิ่งดิ้นแรงขึ้น มือเล็กๆ ดึงผ้าห่อไปมา พร้อมกับเบิกตาโตมองเด็กผู้หญิงคนนั้น
【แม่ เข้าไปใกล้อีกหน่อย! หนูรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง อยากดูรอยปานให้ชัดๆ!】
เจียงหรูไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ก้าวเดินเข้าไปทันที แม้เธอจะไม่รู้เหตุผล แต่สิ่งที่จิ่งจิ่งทำ ต้องมีเหตุผลของตัวเองแน่นอน แม้จะเป็นแม่ลูกกันมาแค่สองเดือนกว่า แต่ความเชื่อใจที่เธอมีต่อจิ่งจิ่งนั้นมั่นคงอย่างยิ่ง
ความจริงแล้ว ไม่ใช่แค่เธอ เจียงรุ่ยและเจียงเจิ้งเจ๋อพวกนั้นก็เช่นกัน เจียงหรูเดินไปถึงหน้าเด็กผู้หญิง แล้วจับมือของเธอขึ้นมา เด็กผู้หญิงตัวสั่นเล็กน้อย ดูหวาดกลัว สวีม่านชะงักไป ก่อนจะตะคอก
“เจียงหรู เธอกำลังทำอะไร? ไม่เห็นเหรอว่าเด็กตกใจหมดแล้ว?”
คุณนายฮั่วก็ดูจะไม่พอใจเล็กน้อย แต่เจียงหรูทำได้เพียงกัดฟันไม่ปล่อยมือ พร้อมกับปรับท่าทางอุ้มเจียงจิ่งจิ่ง ให้จิ่งจิ่งมองเห็นตำแหน่งรอยปานบนมือเด็กผู้หญิงได้ชัด เจียงจิ่งจิ่งเบิกตาโต มองโดยไม่กะพริบ สีหน้าของเธอในตอนนี้ ไม่เหมือนเด็กทารกสองเดือนเลยแม้แต่น้อย ดูจริงจังอย่างมาก คิ้วก็เริ่มขมวดเข้าหากัน ยังดีที่ความสนใจของสวีม่านกับคุณนายฮั่วอยู่ที่เจียงหรู จึงไม่ได้สังเกตความผิดปกติของเธอ
【หนูว่าแล้วว่ามันไม่ถูกต้อง!】
【รอยปานของคุณหนูตระกูลฮั่วเป็นรอยสีแดงจริง รอยบนมือเด็กคนนี้ดูเผินๆ คล้ายมาก แต่พอดูดีๆ กลับมีพิรุธหลายอย่าง ไม่ใช่แค่รูปร่างที่ไม่เหมือนปานทั่วไป ผิวด้านบนยังมีตุ่มน้ำด้วย เพียงแต่ตุ่มน้ำเล็กมาก เลยไม่ค่อยสังเกตเห็น...】
【จากประสบการณ์รักษาคนมาหลายปีของหนู นี่ไม่ใช่รอยปานเลย แต่เป็นรอยถูกลวก! แล้วยังเป็นแผลใหม่ที่ยังไม่หายดีด้วย!】
【เด็กคนนี้มีโอกาสสูงมากที่จะไม่ใช่ลูกของคุณนายฮั่ว!】
เห็นว่าเจียงหรูยังไม่ยอมปล่อยมือ สวีม่านกำลังจะเข้าไปดึงเธอออก แต่ตอนนั้น เจียงหรูลุกขึ้น หันไปมองคุณนายฮั่ว “คุณนายฮั่วคะ ฉันคิดว่า รอยบนมือของเด็กคนนี้ไม่ใช่ปาน แต่เป็นรอยลวก”
สวีม่านได้ยินก็หัวเราะเยาะ “เจียงหรู เธอกำลังพูดอะไร? ฉันเข้าใจแล้ว เพราะฉันหาลูกสาวของคุณนายฮั่วเจอ เธอเลยอิจฉาใช่ไหม? ดูสิ เธอทำเด็กกลัวขนาดนี้!”
พอมองเด็กผู้หญิงที่มีท่าหวาดกลัว คุณนายฮั่วก็ยิ่งไม่พอใจ
“เจียงหรู เธอก็มีลูกเหมือนกัน ทำไมถึงทำกับลูกของคนอื่นแบบนี้? นี่คือลูกของฉัน เสี่ยวหลิง ลูกของฉัน...ฉันกว่าจะหาตัวเธอเจอได้ เธอกลับมาบอกว่าไม่ใช่ได้ยังไง?”
เจียงหรูเอื้อมมือไปลูบศีรษะเด็กผู้หญิงเบาๆ ปลอบว่าไม่ต้องกลัว จากนั้นก็ชี้ให้คุณนายฮั่วดูตำแหน่งรอย
“คุณนายฮั่วคะ ลองดูให้ดี ตรงที่เรียกว่า ‘ปาน’ นี้ มีตุ่มน้ำเล็กๆ อยู่ ถ้าไม่สังเกตดีจะมองไม่เห็น...ปานจะไม่เป็นแบบนี้ ดังนั้นฉันถึงบอกว่ามันเหมือนรอยลวกมากกว่า”
คุณนายฮั่วมองตามนิ้วของเธอค่อยๆขมวดคิ้ว สวีม่านเริ่มร้อนใจ
“รอยลวกอะไรกัน เจียงหรู อย่ามาพูดมั่ว!”
คุณนายทั้งหลายที่กำลังจะกลับ พอเห็นเหตุการณ์พลิกผัน ก็หันกลับมามองอีกครั้ง ยืนดูต่อ
“พูดไปแล้วก็ดูเหมือนรอยลวกจริงๆ!”
“ฉันว่าแล้ว ต้องเป็นของปลอมที่สวีม่านไปหามาหลอกคุณนายฮั่วแน่!”
ได้ยินเสียงซุบซิบรอบด้าน สวีม่านกัดฟันแน่น
“คุณนายฮั่ว เชื่อฉันเถอะ นี่ต้องเป็นลูกแท้ๆ ของคุณแน่! ไม่อย่างนั้นจะบังเอิญมีรอยเหมือนกันได้ยังไง? แล้วยังหน้าตาคล้ายคุณขนาดนี้ คุณเองเมื่อกี้ก็ยังคิดว่าเป็นลูกของคุณไม่ใช่เหรอ?”
ได้ยินแบบนั้น สายตาของคุณนายฮั่วก็สลับไปมาระหว่างสวีม่าน เด็กผู้หญิง และเจียงหรู เริ่มลังเล บรรยากาศเริ่มตึงเครียด เจียงหรูกลับยิ้มเล็กน้อย
“เรื่องนี้แก้ไขได้ไม่ยาก ก็แค่ตรวจพิสูจน์ความเป็นแม่ลูกก็พอแล้วนี่คะ”
พูดจบ เธอมองสวีม่านอย่างไม่วางตา สวีม่านตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล
“ได้สิ ตรวจเลย! ถ้าสุดท้ายพิสูจน์ได้ว่านี่คือลูกของคุณนายฮั่วจริง ต่อไปเธอห้ามโผล่มาให้คุณนายฮั่วเห็นหน้าอีก!”
พอเห็นเธอตอบแบบนี้ คุณนายทั้งหลายก็เริ่มซุบซิบกันอีกครั้ง
“ดูสวีม่านมั่นใจขนาดนี้ หรือว่าเด็กคนนี้จะเป็นลูกแท้ๆ จริงๆ?”
“แต่รอยปานนั้นดูเหมือนรอยลวกจริงๆ...”
“ถ้าสุดท้ายพิสูจน์ได้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกแท้ๆ ของคุณนายฮั่ว งั้นก็แปลว่าเจียงหรูทำเรื่องวุ่นวายเองน่ะสิ? คุณนายฮั่วต้องไม่พอใจแน่!”
เจียงจิ่งจิ่งในผ้าอ้อมก็ขมวดคิ้วเล็กๆ อย่างสงสัย
【เอ๊ะ แปลกจัง สวีม่านมั่นใจขนาดนี้เลยเหรอ? แต่หนูไม่มีทางดูผิดแน่ นั่นไม่ใช่รอยปานเลย! งั้นเด็กคนนี้ก็ไม่มีทางเป็นลูกของคุณนายฮั่ว!】
เจียงหรูก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่เธอเชื่อมั่นในลูกสาวอย่างไม่มีเงื่อนไข!
คุณนายฮั่วรีบให้คนไปเรียกเจ้าหน้าที่ตรวจพิสูจน์ความเป็นแม่ลูกมา ระหว่างเก็บตัวอย่าง สวีม่านจ้องเขม็งตลอดเวลา และยังหันไปมองเจียงหรูเป็นระยะอย่างระแวดระวัง พอเก็บตัวอย่างเสร็จ เห็นเจ้าหน้าที่กำลังจะออกไป สวีม่านก็พูดขึ้น “ตรวจที่นี่เลยได้ไหมคะ?”
พูดพลางเหลือบมองเจียงหรู “ฉันกลัวว่าบางคนจะไปทำอะไรลับหลัง อีกอย่าง เรื่องนี้เกี่ยวกับลูกแท้ๆ ของคุณนายฮั่ว ก็ควรระมัดระวังให้มากหน่อย”
คุณนายฮั่วหันไปมองเจ้าหน้าที่ “ผลตรวจเร็วที่สุดใช้เวลานานแค่ไหน?”
“ตอนนี้เทคโนโลยีพัฒนาแล้ว เร็วที่สุดประมาณครึ่งชั่วโมงก็รู้ผลครับ อีกทั้งเครื่องตรวจมีขนาดไม่ใหญ่มาก ถ้าคุณนายต้องการ เราสามารถยกอุปกรณ์มาตรวจที่นี่ได้เลย”
คุณนายฮั่วพยักหน้า “งั้นยกอุปกรณ์มา ตรวจที่นี่เลย”
ไม่นาน เครื่องตรวจพิสูจน์ความเป็นแม่ลูกก็ถูกยกมา เจ้าหน้าที่เริ่มดำเนินการตรงนั้นทันที
สนามเทนนิสกว้างใหญ่เงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดเสียงดัง เงียบจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก
บรรดาคุณนายส่งสายตาให้กัน มองเจียงหรูที มองสวีม่านที แล้วกระซิบคุยกันเบาๆ คุณนายฮั่วจับมือเด็กผู้หญิงที่ยังงงอยู่ สีหน้าหนักใจ ส่วนเจียงหรูกับสวีม่านกลับเป็นสองคนที่ดูนิ่งที่สุด
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เจ้าหน้าที่
รอบตัวล้วนเป็นคุณนายตระกูลใหญ่ ไม่มีใครที่เขาจะกล้าล่วงเกิน เหงื่อไหลเต็มหน้าผาก กว่าจะบังคับให้มือที่กำลังตรวจอยู่นิ่งไม่สั่นได้ก็ยากเย็น
สวีม่านมองไปทางเจียงหรู เห็นกระเป๋าที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ ก็อดกัดฟันแน่นด้วยความอิจฉาไม่ได้ เธออ้อนหลีฉางอวี่อยู่หลายวัน กว่าเขาจะยอมซื้อกระเป๋าแบรนด์นี้ให้ แต่ไม่ใช่รุ่นลิมิเต็ดแบบของเจียงหรู ราคาก็ห่างกันเกือบสิบเท่า ตอนเห็นเจียงหรูโพสต์อวด เธอแทบจะปามือถือทิ้ง
ตอนนี้ยิ่งทนไม่ไหว หัวเราะเยาะออกมา
“เจียงหรู ตอนงานเลี้ยงที่บ้านฮั่ว ฉันก็ดูออกแล้วว่าเธอจงใจจะขัดแย้งกับฉัน...แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับคุณนายฮั่ว เธอเพิ่งได้เจอลูกสาวตัวเองแท้ๆ กลับมา เธอกลับยังจะมาป่วน มีเจตนาอะไรกันแน่?”
เจียงหรูตอบเรียบๆ “คำพูดนี้ ฉันขอคืนให้เธอเหมือนกัน รอผลตรวจออกมาแล้ว เธอลองถามตัวเองดูว่า เจตนาอะไรกันแน่”
“เธอ!” สวีม่านสะอึกไปด้วยความโกรธ
กว่าจะควบคุมอารมณ์ได้ ก็ได้แต่หัวเราะเย็น ต่อให้ตอนนี้เจียงหรูจะพูดเก่งแค่ไหน อีกเดี๋ยวผลออกมา ดูสิว่าจะยังเถียงได้หรือเปล่า! ภาพลักษณ์ในสายตาคุณนายฮั่วต้องแย่ลงแน่! ถึงตอนนั้น ก็เป็นโอกาสของเธอแล้ว!
ถ้าไม่มีคุณนายฮั่วหนุนหลัง หลีฉางอวี่ก็จะทิ้งเจียงหรูทันที! ความแค้นที่เธอสะสมไว้ ก็จะเอาคืนได้ทั้งหมด! ในตอนนั้นเอง เจ้าหน้าที่ก็ยกมือขึ้นอย่างมือสั่น
“เอ่อ...คุณนายทุกท่าน ผลการตรวจพิสูจน์ความเป็นแม่ลูกออกมาแล้ว...”