เจียงหรูกวาดสายตามองหลีฉางอวี่กับสวีม่าน ก่อนจะพยักหน้า
“ที่พวกคุณพูดมาก็มีเหตุผล น่าจะเป็นความสะเพร่าของพยาบาลจริงๆ”
“ยังดีที่เรื่องนี้ไม่ได้มีใครตั้งใจทำ...ในนิยายพวกนั้น มักจะมีตัวร้ายจงใจสลับเด็กกันบ่อยๆ
คนแบบนั้น ต่อให้ตายเป็นหมื่นครั้งก็ยังไม่พอ ควรตกนรกด้วยซ้ำ!”
“ฉางอวี่ สวีม่าน พวกคุณว่าใช่ไหม?” สายตาของหลีฉางอวี่ไหววูบเล็กน้อย ส่วนสวีม่านฝืนยิ้มออกมา
เจียงหรูก้มลงเล่นกับลูกในอ้อมแขนอยู่ๆก็ขมวดคิ้ว แสดงสีหน้าเจ็บปวด
“โอ๊ย...เอวฉัน” หลีฉางอวี่รีบเข้ามาพยุงทันที
“ก็บอกแล้วให้พักดีๆ ดูสิ ไม่สบายขึ้นมาเลยใช่ไหม?” สามีที่เคยอ่อนโยนเอาใจใส่ ในตอนนี้กลับทำให้เจียงหรูรู้สึกขยะแขยงอย่างถึงที่สุด เพียงแค่ถูกตัวเขาเธอก็รู้สึกขนลุกทันที
แต่แม้ในใจจะรังเกียจ แต่เจียงหรูก็ยังคล้องแขนหลีฉางอวี่อย่างสนิทสนม และทำน้ำเสียงออดอ้อนว่า “โธ่เอ๋ย! ฉางอวี่คะ คุณนี่ก็เป็นห่วงฉันเกินไปแล้ว ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ!
สวีม่าน ขอโทษนะคะ ทำให้คุณตลกแล้ว สามีฉันปกติก็ดูแลฉันดีมากค่ะ แค่นิดหน่อยก็เป็นห่วงซะยิ่งกว่าอะไร”
สวีม่านยังคงยิ้มอยู่บนใบหน้าแต่ใต้แขนเสื้อ นิ้วมือกลับจิกฝ่ามือตัวเองแน่น
“จริงสิคะ ฉางอวี่ คุณอุ้มลูกเราหน่อยสิ? ต่อหน้าฉัน คุณยังไม่เคยอุ้มเธอเลยนะ”
หลีฉางอวี่รับเจียงจิ่งจิ่งมาจากมือเจียงหรู เด็กน้อยในอ้อมแขนเบิกตากลมโต แววตาใสราวกับองุ่นสุก แม้เพิ่งเกิดได้ไม่นาน แต่ใบหน้าก็เริ่มเข้ารูปแล้ว ผิวขาวผ่อง ราวกับตุ๊กตา น่ารักมาก
แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่หลีฉางอวี่ก็ต้องยอมรับว่า เจียงจิ่งจิ่งหน้าตาดีกว่าลูกของเขากับสวีม่าน—หลีเสวียเวย—มาก
ในใจเขาอ่อนลงเล็กน้อย และเผลอก้มหน้าลงเพราะอยากจะเข้าไปแนบแก้มลูก แต่จู่ๆ
เจียงจิ่งจิ่งก็ยื่นมืออ้วนป้อมออกมา คว้าผมของเขาไว้แน่น ไม่ว่าเขาจะกล่อมยังไง ก็ไม่ยอมปล่อย
จากนั้นก็อ้าปากน้อยๆ แล้วดึงสุดแรง
“โอ๊ย!!!” หลีฉางอวี่ร้องลั่นทันที ในมือเล็กๆของเจียงจิ่งจิ่ง มีเส้นผมติดออกมาหนึ่งกำใหญ่
บนศีรษะของหลีฉางอวี่ปรากฎช่องผมแหว่งให้เห็นชัดๆ
【พ่อเฮงซวย! คนเฮงซวย! แม่สวยขนาดนี้ ยังไปหาผู้หญิงคนอื่นอีก! กล้าทำร้ายแม่เหรอ! หนูจะดึงให้หัวล้านเลย!】
เจียงหรูอดหัวเราะ “พึ่บ” ไม่ได้ ความหม่นหมองก่อนหน้านี้ก็จางลงเล็กน้อย เธออุ้มเจียงจิ่งจิ่งกลับมา เหลือบมองสีหน้ามืดครึ้มของหลีฉางอวี่ แล้วพูดยิ้มๆ
“เด็กเพิ่งเกิดก็แบบนี้แหละค่ะ จับอะไรแล้วไม่ยอมปล่อย... ฉางอวี่ นี่ลูกของคุณเองนะ คุณคงจะไม่โกรธหรอกใช่ไหมคะ?” หลีฉางอวี่เมื่อครู่เกือบระเบิดอารมณ์ แต่พอเจียงหรูพูดแบบนี้
เขาก็ไม่อาจไปถือสาเด็กทารกได้ จึงต้องกล้ำกลืนความโกรธลงไป หน้าตาดีแล้วมีประโยชน์อะไร? ยังไงเสวียเวยของเขาก็ดีกว่า ว่าง่าย...ไม่มาดึงผมเขาแบบนี้
น่าเสียดาย...ที่สลับตัวเด็กไม่สำเร็จ แถมยังถูกเจียงหรูจับได้อีก ต่อไปจะลงมืออีกคงยากแล้ว
เจียงหรูหันไปมองสวีม่าน “นอกจากจิ่งจิ่งแล้ว ฉันกับฉางอวี่ยังมีลูกชายอีกสามคนค่ะ เรื่องเลี้ยงเด็กก็พอมีประสบการณ์อยู่บ้าง ก่อนท้องจิ่งจิ่ง ฉันยังบ่นอยู่เลยว่าอยากได้ลูกสาว...สุดท้ายก็ได้ลูกสาวจริงๆ”
“ฉางอวี่คะ ตอนนี้เรามีทั้งลูกชายลูกสาวครบ ฉันมีความสุขมากจริงๆ...”
มองภาพเจียงหรูซบอยู่ในอ้อมแขนหลีฉางอวี่อย่างหวานชื่น ลมหายใจของสวีม่านสะดุด กัดฟันแทบแตก แต่เธอก็ยังฝืนยิ้ม “พี่เจียงหรู ฉันอิจฉาคุณจริงๆ ค่ะ”
“สวีม่าน เธอไม่ต้องอิจฉาฉันหรอก... สามีของเธอก็คงรักเธอมากเหมือนกันใช่ไหม?”
เจียงหรูมองเธอด้วยแววตาที่มีนัย “เอาล่ะ พวกเราคงไม่รบกวนแล้วนะ ที่รักคะ ฉันเหนื่อยนิดหน่อย คุณอุ้มฉันกลับไปหน่อยสิ” หลีฉางอวี่เหลือบมองสวีม่านโดยไม่รู้ตัว แววตาฉายความอึดอัดวูบหนึ่ง แต่สุดท้าย ท่ามกลางสายตาเหมือนเข็มทิ่มแทงของสวีม่าน เขาก็ต้องอุ้มเจียงหรูออกจากห้อง ขณะที่เจียงหรูอุ้มเจียงจิ่งจิ่งไว้
ไม่นานหลังจากนั้น เสียงขว้างปาข้าวของก็ดังแว่วออกมาจากด้านหลัง มุมปากของเจียงหรูยกขึ้นเล็กน้อย แต่ในวินาทีถัดมา ความขมขื่นก็เอ่อล้นขึ้นมาในอก ทั้งร่างกายและจิตใจเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด ปฏิกิริยาของหลีฉางอวี่กับสวีม่านเมื่อครู่ ทำให้เธอไม่อาจหลอกตัวเองได้อีก สามีที่เธอรักมาสิบกว่าปีทรยศเธอจริงๆ แถมยังมีลูกกับผู้หญิงคนอื่น ความรักตลอดหลายปี ช่างเปราะบางเสียจนพังทลายลงในพริบตา เธอถึงกับเริ่มสงสัยว่า หรือจริงๆแล้วหลีฉางอวี่ไม่เคยรักเธอเลย
ตอนจีบเธอ ก็เพราะต้องการอำนาจของตระกูลเจียง
ในช่วงเวลานี้ เธอเหนื่อยเหลือเกิน...
【แม่อย่าเสียใจนะ! จิ่งจิ่งจะปกป้องแม่เอง!】
【สิ่งที่พ่อเฮงซวยมีทุกวันนี้ ก็เพราะแม่ทั้งนั้น! แต่เขากลับทำแบบนี้กับแม่...ผู้ชายชั้นต่ำแบบนั้น ไม่คุ้มให้แม่เสียใจเลย!】
เด็กน้อยในอ้อมแขนโบกมือเล็กๆ พยายามขยับเข้าไปแนบชิดแม่ เจียงหรูชะงักไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะจับมือนุ่มๆ ของลูก แล้วก้มลงจูบอย่างอ่อนโยน อย่างน้อย...เธอยังมีจิ่งจิ่ง
............................................................................................
เพราะเรื่องของหลีฉางอวี่ เจียงหรูซึมเศร้าอยู่พักหนึ่ง แต่เพราะมีจิ่งจิ่งอยู่ข้างๆ จึงค่อยๆ สงบลง
ทว่าแค่คิดว่าตัวเองต้องอยู่โรงพยาบาลเดียวกับผู้หญิงคนนั้น ก็รู้สึกคลื่นไส้แทบทนไม่ไหว
เดิมทีเธออยากกลับบ้านทันที แต่ก็กลืนความโกรธนี้ลงไปไม่ได้
ดังนั้น ในช่วงหลายวันถัดมา เธอมักจะไปนั่งคุยกับพยาบาลหรือคนไข้ในโรงพยาบาล เอารูปแต่งงานให้ดู พูดถึงชีวิตแต่งงานที่แสนมีความสุขของตัวเอง และยังอ้างว่าอยากทำความรู้จัก
ไปหาสวีม่านเป็นระยะ ทุกครั้งยังจงใจเปิดประตู พูดคุยเสียงดัง
พอเห็นทั้งสองอยู่ด้วยกัน คนในโรงพยาบาลก็เริ่มซุบซิบกัน สีหน้าของสวีม่านเริ่มไม่เป็นธรรมชาติ แต่เจียงหรูก็ทำเป็นไม่เห็น
ในที่สุด พี่ผู้หญิงคนหนึ่งทนไม่ไหว แอบลากเจียงหรูไปคุยตรงมุมกำแพง
“หนูเอ๊ย ป้าจะบอกอะไรให้ ก่อนหน้านี้สามีหนูเข้าออกห้องผู้หญิงคนนั้นบ่อยมาก พวกเรายังคิดว่าเขาเป็นสามีของเธอเลย! แล้วก็มีป้าแก่คนหนึ่ง เอาของบำรุงมาให้เธอบ่อยๆ ป้าเคยได้ยินสามีหนูเรียกผู้หญิงคนนั้นว่า ‘แม่’... นั่นใช่แม่สามีหนูหรือเปล่า?”
เจียงหรูแค่นหัวเราะในใจ ผู้หญิงแก่คนนั้น คงไม่พ้นแม่สามีของเธอ จางชุนเฟิง!
ตั้งแต่เธอคลอดลูก อีกฝ่ายก็อ้างว่าที่บ้านยุ่ง ไม่มีเวลามา... ที่แท้ กลับไปดูแลเมียน้อย!
แต่ภายนอก เธอกลับทำหน้าเผือด กัดริมฝีปาก ส่ายหัวแรงๆ
“มะ...ไม่น่าใช่ ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่...” พูดจบเธอก็เช็ดน้ำตาแล้วเดินจากไป ทิ้งให้พี่ผู้หญิงคนนั้นยืนเดือดดาลอยู่ที่เดิม
“มันเรื่องอะไรกันเนี่ย! ไม่ได้การแล้ว
ฉันจะไม่ปล่อยให้เมียน้อยกับผู้ชายเลวพวกนั้นอยู่สุขแน่! จะให้คนทั้งโรงพยาบาลถล่มพวกมัน!”
ยังไม่ทันผ่านไปสองวัน ตอนเจียงหรูเดินผ่านหน้าห้องของสวีม่าน ก็ได้ยินพยาบาลพูดจาเหน็บแนม “สมัยนี้คนหน้าด้านกันจริงๆ เมียน้อยกับเมียหลวงยังมาอยู่โรงพยาบาลเดียวกันคลอดลูกอีก... ทำลายครอบครัวคนอื่น ระวังจะโดนฟ้าผ่าเอานะ!”
สวีม่านโกรธจนหน้าซีดเขียว จนพักต่อได้อีกไม่กี่วัน เธอก็รีบย้ายออกไปอย่างลนลาน ทิ้งให้หลีฉางอวี่ต้องอยู่รับสายตาชี้นิ้วนินทาคนเดียว แล้วก็มาสาบานต่อหน้าเจียงหรู
“อาหรู ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีข่าวลือแบบนี้เยอะขนาดนี้ แต่คุณเชื่อผมนะ ผมไม่เคยทำอะไรที่ผิดต่อคุณเลย!”
เจียงหรูตอบอย่างอ่อนโยน “ฉางอวี่คะ ฉันเชื่อคุณอยู่แล้ว”
หลีฉางอวี่จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่พอเขาเดินออกไป สีหน้าของเจียงหรูก็เย็นลงทันที
【ตอนนั้นที่พ่อเฮงซวยจัดให้เมียน้อยกับแม่มาอยู่โรงพยาบาลเดียวกัน ก็เพื่อจะสลับตัวเด็กนี่แหละ... ที่นี่เป็นโรงพยาบาลสูติที่ดีที่สุดในเมืองหลวง พอย้ายไปที่แย่กว่า สวีม่านคงโมโหแทบตาย ฮึๆ!】
เจียงหรูมองลูกน้อยที่กำลังอารมณ์ดีจนเป่าฟองน้ำลาย อดยิ้มไม่ได้ อารมณ์ก็ดีขึ้นมาก ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่า เสียงที่ได้ยินในหัว คือเสียงในใจของลูกตัวเอง และนอกจากเธอแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีใครได้ยิน
แม้จะไม่รู้ว่าเจียงจิ่งจิ่งรู้เรื่องอนาคตได้อย่างไร แต่ในเมื่อเป็นลูกของเธอ และเรียกเธอว่า “แม่”
ก็ไม่มีทางทำร้ายเธอแน่นอน นี่คือของขวัญจากฟ้าสวรรค์
【จริงสิ หนูยังมีพี่ชายตั้งสามคนไม่ใช่เหรอ? ยัยแก่คนนั้นไม่ยอมให้พี่ๆ มาโรงพยาบาล บอกว่าที่นี่ไม่สะอาด...ฮึ! ชัดๆ เลยว่าไม่อยากให้พวกเขามาเจอแม่! เมื่อไหร่หนูจะได้เจอพี่ๆ กันนะ จิ่งจิ่งอยากเจอพี่ชายแล้ว!】
เจียงหรูบีบแก้มลูกเบาๆ “อีกไม่นานแล้ว...เดี๋ยวลูกก็จะได้เจอพวกพี่ๆ แล้วนะ”