“จุ๊ ๆ ข้าเพิ่งรู้ ที่แท้เรือนของคุณหนูใหญ่สายตรงในจวนนี้ สามารถให้บ่าวรับใช้เหล่านี้เหยียบย่ำได้ตามใจ พี่ซูเคยเห็นเช่นนี้หรือไม่?”
“ไม่เคยเห็น”
ซูหมิ่นเหยาเกิดจากจวนหรงกั๋วกง เรื่องสกปรกในเรือนลึกนางเคยเห็นมาไม่น้อย ยามนี้จึงเข้าใจทันทีว่าเจียงจือเชิญนางมาเพราะมีจุดประสงค์อื่น ด้วยสัญชาตญาณจึงอยากหลีกเลี่ยงปัญหา
แต่กลับเห็นเจียงจือหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นแม่นางซูคงต้องอยู่ดูในจวนของพวกเราให้นานหน่อย ไม่แน่อาจได้เห็นเรื่องแปลกใหม่ เช่น ชี้กวางเป็นม้า สับเปลี่ยนตัวจริงตัวปลอมอะไรทำนองนั้น”
ทันทีที่คำนี้ออกมา สีหน้าของทุกคนในที่นั้นก็เปลี่ยนไปอย่างมาก แม้แต่สีหน้าของซูหมิ่นเหยาก็มีความผิดปกติวาบผ่าน สายตากวาดมองไปมาระหว่างเจียงจือกับหลินชิงโหรว
หากเป็นเพียงเรื่องมารดาเลี้ยงรังแกลูกเลี้ยงธรรมดา นางย่อมไม่ใส่ใจ แต่หากเป็นคุณหนูสายตรงที่มีสัญญาหมั้นหมายกับจวนหรงกั๋วกงถูกคนลอบสับเปลี่ยนตัวเล่า?
เรื่องนี้แทบเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงและสายเลือดของทั้งสองจวน เป็นเรื่องที่ซูหมิ่นเหยาไม่อาจนิ่งดูดายให้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาได้
อย่างไรเสีย ไม่มีใครอยากให้คนที่มีสายเลือดไม่ทราบที่มากลายเป็นฮูหยินซื่อจื่อแห่งจวนหรงโหว และทำลายชื่อเสียงบริสุทธิ์ของทายาทในอนาคตของจวนหรงโหว!
หลินชิงโหรวเห็นสายตาของซูหมิ่นเหยาก็รู้ว่านางจะดื้อดึงอยู่ข้างกายเจียงจือแน่ เล็บที่แต่งอย่างประณีตจิกแน่นลงบนฝ่ามือ ความเจ็บทำให้นางสงบลง
นางเผยรอยยิ้มอ่อนโยน แล้วกล่าวว่า “จือจือ เด็กคนนี้พูดเหลวไหลอะไรอยู่? ในจวนของพวกเราจะมีเรื่องชี้กวางเป็นม้าอะไรได้อย่างไร? ให้เจ้าอ่านหนังสือมากหน่อยเจ้าก็ไม่ยอม กลับนำสำนวนพวกนี้มาใช้มั่วซั่ว...”
นางพูดพลางยิ้มอ่อนโยนให้ซูหมิ่นเหยา เดินขึ้นหน้าไปจับมือนาง แล้วยิ้มกล่าวว่า “ทำให้แม่นางซูได้เห็นเรื่องน่าขันแล้ว จือจือของพวกเราเป็นเด็กที่ชอบพูดเกินจริงมาแต่ไหนแต่ไร หวังว่าเจ้าจะไม่เก็บมาใส่ใจ”
“เฮ้อ จือจือของพวกเราอย่างไรก็ยังเทียบแม่นางซูที่รู้หนังสือและมีมารยาทไม่ได้ ก่อนหน้านี้ข้าเห็นเจ้าก็รู้สึกว่ากิริยาไม่ธรรมดาแล้ว บัดนี้ยิ่งงดงามสดใสขึ้น มารดาของเจ้าวันนี้ว่างมาร่วมพิธีหรือไม่?”
“ข้าต้องขอพูดคุยกับมารดาของเจ้าให้มากเสียหน่อย ว่าเลี้ยงบุตรสาวให้สง่างามเช่นเจ้าได้อย่างไร”
ซูหมิ่นเหยามองเจียงจือที่กิริยาไม่ได้ผิดพลาด แล้วมองฮูหยินตรงหน้าที่มวยผมยังไม่ปักเครื่องประดับ ดูค่อนข้างไม่เรียบร้อย น้ำเสียงจืดจาง “ขอบคุณฮูหยินโหวที่ชม มารดาของข้าวันนี้จะมา”
“เพียงแต่ยามนี้เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ฮูหยินกับคุณหนูใหญ่ไม่เตรียมตัวหรือ?”
เมื่อหลินชิงโหรวได้ยินคำพูดแฝงความหมายของนาง จึงยื่นมือไปแตะมวยผมและเสื้อผ้าทันที แล้วเพิ่งตระหนักว่าเมื่อครู่นางมาเร่งรีบเกินไป เสื้อผ้าและมวยผมบนร่างจึงเสียความเรียบร้อย
สีหน้าของนางพลันย่ำแย่ลงเล็กน้อย ฝืนยิ้มเจื่อน ๆ “ใช่ ใช่ ข้าเกือบเสียมารยาทแล้ว!”
นางกดไฟโทสะไว้ แล้วกล่าวว่า “คนมา! ยังไม่รีบไปเตรียมเรื่องพิธีปักปิ่นอีก!”
ทุกคนรีบตอบอย่างเคารพ “เจ้าค่ะ!”
ในเวลานี้เอง
เจียงจือก้าวขึ้นหน้า ดึงซูหมิ่นเหยาที่หลินชิงโหรวเตรียมจะเชิญออกไปกลับมา แล้วหัวเราะเบา ๆ กับหลินชิงโหรว “มารดาเลี้ยง พี่ซูยังต้องช่วยข้าอยู่ จึงไม่ไปนั่งที่เรือนของท่านแล้ว”
จากนั้นนางก็มองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้ามีรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงไม่มีความขบขันแม้แต่น้อย “คนที่อยู่ในเรือนของข้าวันนี้ หลังจบเรื่องแล้ว ข้าจะค่อย ๆ คิดบัญชีกับพวกเจ้า”
พูดจบ นางมองหลินชิงโหรวลึก ๆ หนึ่งแวบ สตรีผู้นี้คือมารดาเลี้ยงและน้าสาวของนาง
ชาติก่อน เพราะอย่างไรนางก็เป็นญาติทางสายเลือดของมารดา ภายหลังยังมาเป็นภรรยาใหม่ของบิดาตั้งแต่อายุยังน้อยเพื่อนาง นางจึงเชื่อใจและพึ่งพาอีกฝ่ายอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงว่าความรักและความเอ็นดูที่หลินชิงโหรวมีให้นางล้วนเป็นกับดัก
อะไรที่เรียกว่าตามใจทุกอย่าง แท้จริงก็เพียงเพื่อประคบประหงมให้นางเสียคน อยากเลี้ยงให้นางกลายเป็นคนหยิ่งผยองเกเร ให้ทุกคนรังเกียจ แล้วค่อยกำจัดญาติอย่างชอบธรรม
คิดไม่ถึงว่านิสัยของนางถูกมารดาอบรมจนมั่นคงตั้งแต่แรกแล้ว
เมื่อเห็นแผนนี้ไม่สำเร็จ อีกฝ่ายก็คิดให้นางหายไปทันที เพื่อร่วมมือกับเจียงซื่อกลืนกินสินเดิมมหาศาลที่มารดาทิ้งไว้ ชาติก่อนพวกเขาทำสำเร็จจริง ๆ
พูดไปแล้ว หลินชิงโหรวก็เป็นเพียงคนที่หลังหลินหรูอี้เสียชีวิต ประมุขตระกูลหลินเป็นผู้ตัดสินใจรับไปเป็นบุตรบุญธรรมของบิดาหลินหรูอี้ ดังนั้นแท้จริงแล้วจึงไม่นับว่าเป็นสายเลือด นางไม่ควรมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ
แววตาของเจียงจือกดความแค้นไว้ แล้วจึงเผยรอยยิ้ม ครั้งนี้นางจะใช้วิธีของหลินชิงโหรวตอบแทนอีกฝ่ายให้ดี
ให้นางสูญเสียทุกสิ่งที่นางให้ความสำคัญที่สุด ฐานะ ตำแหน่ง บุตรสาว บุตรชาย...หึ ๆ!
ส่วนหลินชิงโหรวถูกสายตาของนางมองจนรู้สึกขนลุกอย่างประหลาด ยังไม่ทันพูด ก็เห็นนางยิ้มอีกครั้ง ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ทำได้เพียงมองนางดึงซูหมิ่นเหยาเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู
ปัง
เมื่อเสียงดังขึ้น หลินชิงโหรวจึงได้สติ มองประตูที่ปิดสนิท โกรธจนกัดฟันแน่น แววตาดุร้ายถึงขีดสุด แทบจะเจาะรูบนบานประตูได้ นางกดเสียงสั่งคนข้างกาย
“ไม่ว่าจะใช้วิธีใด รีบหาตัวเยียนเอ๋อร์ออกมาเดี๋ยวนี้ สั่งคนเฝ้าประตูห้องนี้ไว้ ห้ามให้พวกนางสองคนออกมา!”
ทุกคนตกใจ แต่ยังตอบอย่างเคารพ “เจ้าค่ะ!”
——
เรือนเถาฮวา ห้องด้านใน
ซูหมิ่นเหยามองเจียงจือที่นั่งลงบนตั่งหลังฉากกั้น คิ้วงามขมวดขึ้น “เจ้าขอให้ข้ามา เพราะมีจุดประสงค์อื่น”
เจียงจือจิบชาที่ไป๋อวี้เพิ่งชงใหม่หนึ่งคำ แล้วยิ้มอ่อนหวานให้ซูหมิ่นเหยา “ใช่แล้ว จะเชิญพี่ซูมาเสียเที่ยวได้อย่างไร ย่อมต้องให้พี่หญิงได้ดูละครดีสักฉากจึงจะไม่ถือว่ามาเสียเปล่า”
คิ้วของซูหมิ่นเหยาขมวดแน่นกว่าเดิม ก่อนหน้านี้ได้รับจดหมายจากเจียงจือขอให้มาช่วย ด้วยเห็นแก่เรื่องสัญญาหมั้นหมายของสองตระกูล นางจึงมา คิดไม่ถึงว่าจะถูกเจียงจือใช้ประโยชน์เสียได้
ไม่มีใครอยากถูกใช้ประโยชน์!
เจียงจือมองความคิดของนางออก จึงหัวเราะเบา ๆ “พี่ซูไม่จำเป็นต้องโกรธ ข้าย่อมมีสิ่งตอบแทน”
นางพูดพลางเงยหน้าสบตาอีกฝ่าย แล้วกล่าวอย่างสงบ “จวนเสิ่นที่เกี่ยวดองกับพี่ซู ก็ใช่ว่าจะเป็นสถานที่ดีอะไรนัก หากพี่ซูสนใจ ข้าก็พอจะพูดได้สักสองสามประโยค”
“โดยเฉพาะคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นผู้นั้น ได้ยินว่าเขาสง่างามหลุดพ้นโลกีย์ จิตใจบริสุทธิ์ ไม่สนใจสตรี เป็นเช่นนั้นจริงหรือ?”
ชาติก่อน ตอนนางสืบเรื่องจวนเจิ้นกั๋วกง ก็เคยได้ยินเรื่องจวนหรงกั๋วกงพร้อมกันว่า หลังคุณหนูใหญ่แห่งจวนหรงกั๋วกงแต่งกับคุณชายใหญ่แห่งจวนเสิ่นโหว คุณชายใหญ่ก็ออกจากบ้านแล้วหายตัวไปหลายปี ซูหมิ่นเหยาต้องเฝ้าเรือนเหมือนแม่ม่ายทั้งที่สามียังมีชีวิต และประคับประคองจวนเสิ่น สุดท้ายด้วยความจำใจจึงต้องรับหลานชายสายรองมาเลี้ยงดูใต้เข่าอยู่หลายปี
คิดไม่ถึงว่าเด็กคนนั้นเพียงสอบได้ตำแหน่ง ก็พามารดาที่เป็นหญิงนอกเรือนกลับเข้าจวนทันที และตอนนั้นคุณชายใหญ่ที่หายตัวไปกลับกลับจวนมาอย่างน่าประหลาด!
ที่แท้คุณชายใหญ่ผู้นั้นกับญาติผู้น้องหญิงตระกูลเสิ่นมีความสัมพันธ์ลับกันมาหลายปีแล้ว จึงหนีออกจากจวนไป แต่ต่อให้ซูหมิ่นเหยารู้ความจริงก็ไร้ประโยชน์ เวลานั้นนางป่วยหนักจนไร้ทางรักษา ไม่มีแรงพลิกสถานการณ์ ทำได้เพียงถูกทำให้โกรธจนตายทั้งเป็น
สิ่งที่น่าขันคือ โลกภายนอกกลับสรรเสริญความรักลึกซึ้งของคุณชายใหญ่จวนเสิ่นโหวกับญาติผู้น้องหญิง และยกย่องความกล้าหาญกับความเด็ดเดี่ยวที่ยอมละทิ้งบรรดาศักดิ์เพื่อความรัก แต่ไม่เอ่ยถึงซูหมิ่นเหยา คุณหนูผู้บริสุทธิ์ที่ถูกลากไปถ่วงจนตายทั้งเป็นแม้แต่คำเดียว
ยามนี้
สีหน้าของซูหมิ่นเหยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย อีกสองเดือนคุณชายใหญ่จวนเสิ่นก็จะแต่งงานกับนางแล้ว บัดนี้ฟังความหมายของเจียงจือ เรื่องนี้ยังมีความลับอื่นหรือ?
ดวงตาของซูหมิ่นเหยาไหววูบ แล้วเข้าใจความคดเคี้ยวในนั้นทันที จึงเอ่ยว่า “เจ้าอยากให้ข้าช่วยเจ้าเข้าร่วมพิธีปักปิ่นอย่างราบรื่น?”
เจียงจือพอใจกับความเฉลียวฉลาดของนางอย่างมาก อย่างไรนางก็เป็นคุณหนูสูงศักดิ์ที่จวนหรงกั๋วกงทุ่มเงินอบรมมา ไม่น่าแปลกที่จวนเสิ่นโหวอยากใช้ความเฉลียวฉลาดและสินเดิมของนางไปประคับประคองจวนเสิ่นโหวที่ใกล้เสื่อมถอย
นางกล่าวว่า “เจ้าคาดไม่ผิด แต่ข้าไม่ต้องการให้เจ้าทำเพื่อข้ามากมาย เพียงช่วยข้าเล็กน้อยก็พอ”
เจียงจือพูดพลางยกกาน้ำชา รินชาให้นางหนึ่งถ้วย น้ำเสียงราบเรียบ “เจ้าอย่าเพิ่งรีบปฏิเสธข้า ข้าให้เจ้าเห็นความจริงใจของข้าก่อนได้”
ซูหมิ่นเหยามองถ้วยชาบนโต๊ะที่ยังมีไอน้ำลอยอยู่ ต่อสตรีตรงหน้าที่เพิ่งพบกันครั้งแรก นางยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง จึงไม่พูดอะไรและไม่รับถ้วยชา
แต่กลับเห็นเจียงจือยิ้มบางอีกครั้ง “เรื่องที่จวนเสิ่นโหวรับแม่นางญาติผู้น้องซึ่งบิดามารดาเสียชีวิตทั้งคู่เข้ามาในจวนเมื่อปีก่อน คิดว่าแม่นางซูคงรู้”
สีหน้าของซูหมิ่นเหยาไม่เปลี่ยน เรื่องนี้ทุกคนรู้ ไม่ใช่เรื่องแปลก
เจียงจือกล่าวต่อ “แต่พี่ซูเคยสังเกตถุงหอมที่คุณชายเสิ่นพกไว้ตรงเอวหรือไม่? เคยสังเกตเครื่องหอมที่แม่นางญาติผู้น้องชอบที่สุดหรือไม่?”
“แม้แต่ระหว่างแม่นางญาติผู้น้องกับคุณชายเสิ่น...พี่ซูเคยสังเกตหรือไม่?”
สีหน้าของซูหมิ่นเหยาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ขณะกำลังจะตวาดนางว่าบังอาจ ก็ได้ยินอีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
“พี่หญิงอย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ ข้าได้ยินว่าในโลกนี้มีสองสิ่งที่ซ่อนไม่มิด อย่างหนึ่งคืออาการไอ ส่วนอีกอย่างหนึ่ง...พี่หญิงกลับไปดูให้มากก็จะรู้เอง”