จวนเจิ้นกั๋วกง หน้าเรือน
“จือจือ ช่วงนี้สบายดีหรือไม่? ตั้งแต่มารดาของนางจากไป พวกเราก็ไม่ได้พบกันมาสี่ปีแล้ว ช่วงนี้นางยิ่งไม่เขียนจดหมายถึงข้าเลย ทำให้ข้ากังวลจริง ๆ”
ซ่งหลานจือ ฮูหยินใหญ่แห่งจวนหรงกั๋วกงพูดคุยกับหลินชิงโหรว ถ้อยคำล้วนเกี่ยวกับเจียงจือ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหลินชิงโหรวแข็งค้างและดูย่ำแย่อยู่บ้าง แววตายังซ่อนความเย็นชาไว้สายหนึ่ง
นางรู้มานานแล้วว่าซ่งหลานจือผู้นี้เป็นสหายสนิทกับหลินหรูอี้ที่สมควรตาย นางอุตส่าห์แยกนางกับเจียงจือให้ห่างกันแล้ว อีกฝ่ายก็ยังคงคิดถึงไม่ลืมเลือนเช่นนี้
หากเยียนเอ๋อร์ของนางอยู่ตรงนี้ นางย่อมยินดีให้เรื่องสำเร็จ แต่ยามนี้เยียนเอ๋อร์ของนางยังไม่กลับมา คนที่อยู่ตรงนี้คือเจียงจือนังสารเลวนั่น
นางจะกลืนความคับแค้นนี้ลงได้อย่างไร?
เมื่อคิดเช่นนั้น หลินชิงโหรวก็กล่าวด้วยท่าทางอ่อนหวานนุ่มนวล “พี่ซ่งไม่ต้องกังวล จือจือทุกอย่างล้วนสบายดี เพียงแต่...”
ฝีเท้าของซ่งหลานจือชะงัก สายตาตกลงบนใบหน้านาง ขมวดคิ้วถามว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ? เจ้ามีอะไรก็พูดมาตรง ๆ ไม่ต้องอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ”
หากไม่ใช่เพราะเจียงจือในจดหมายเอ่ยถึงมารดาเลี้ยงผู้นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ นางคงไม่อยากไว้หน้าอีกฝ่ายด้วยการพูดคุยดี ๆ เลยสักนิด เพราะก่อนตาย หรูอี้ก็ไม่ได้ชื่นชอบ “น้องสาว” ที่ถูกรับเข้าตระกูลผู้นี้มากนัก
หลินชิงโหรวเป็นคนฉลาดเพียงใด เมื่อตระหนักถึงความไม่ชอบในดวงตาของซ่งหลานจือ นางก็แสร้งทำเป็นหวาดหวั่น กล่าวเสียงเบาว่า “คือเมื่อวันก่อนจือจือเผลอกินของที่ไม่ควรกินเข้าไป ทำให้ใบหน้าขึ้นผื่นแดงเป็นปื้นใหญ่ ยากจะหาย...ยามนี้จึงทำได้เพียงสวมผ้าคลุมหน้าเข้าร่วมพิธีปักปิ่น”
“อะไรนะ?”
สีหน้าของซ่งหลานจือมืดลง สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าราวดอกบัวขาวของหลินชิงโหรวอยู่หลายรอบ ขณะกำลังจะตวาดว่าเหตุใดนางจึงสะเพร่าเช่นนี้ ก็รับรู้ถึงสายตารอบด้านที่มองมา
นางจึงทำได้เพียงกดความไม่พอใจไว้ แค่นเสียงเย็น “หลินซื่อ พิธีปักปิ่นสำคัญเช่นนี้ เจ้าใส่ใจมันจริงหรือไม่?”
หลินชิงโหรวรีบกล่าวอย่างหวาดหวั่น “พี่ซ่ง ข้าจะกล้าไม่ใส่ใจได้อย่างไร เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจือจือจะดื้อดึงอยากกินน้ำแกงกุ้ยฮวา บอกว่าคิดถึงพี่หรูอี้...ข้าก็ไม่มีทางเลือก”
เป็นดังคาด เมื่อซ่งหลานจือได้ยินคำว่าน้ำแกงกุ้ยฮวาและหรูอี้ ความโกรธที่เดิมกดไว้ก็จางลงไม่น้อย ก่อนถอนหายใจ “ช่างเถอะ สวมผ้าคลุมหน้าก็สวมไป”
พูดจบ นางปรายตามองหลินชิงโหรวอย่างดูแคลน แล้วกล่าวว่า “หลังจือจือผ่านพิธีปักปิ่น ข้าจะหารือกับท่านเจิ้นกั๋วโหวเรื่องเลื่อนงานแต่งให้เร็วขึ้น พยายามรับจือจือเข้าจวนภายในปีนี้”
“วันหน้าก็ไม่จำเป็นต้องให้มารดาเลี้ยงอย่างเจ้ากังวลมากนักแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินชิงโหรวแข็งค้าง แต่เมื่อสายตาตกลงบนกำไลไม้จันทน์หอมที่ซ่งหลานจือสวมอยู่บนข้อมือ นางก็เผยรอยยิ้มจาง ๆ อีกครั้ง
ไม่เป็นไร อย่างไรซ่งหลานจือผู้นี้ก็มีชีวิตไม่พ้นปีนี้อยู่แล้ว
ในเวลานี้เอง
เสียงเกือกม้า “ตึก ตึก ตึก” ดังขึ้นอีกครั้ง ดึงสายตาของทุกคนไปยังทิศทางถนนด้านนั้น
เห็นเพียงบุรุษในชุดแพรสีดำคนหนึ่งปรากฏตัวพร้อมผู้ติดตามสองคน หนึ่งในผู้ติดตามยังประคองกล่องของขวัญที่ห่อด้วยผ้าแดงไว้ในมือ
“ท่านแม่”
ซูจื่อโม่ขี่ม้ามาถึงหน้าจวนก็พลิกตัวลงจากหลังม้า โยนแส้ม้าให้บ่าวชายที่ก้าวขึ้นหน้า จากนั้นจึงคารวะทั้งสองด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ลูกคารวะท่านแม่ หลานคารวะฮูหยินเจียง”
บนใบหน้าที่เดิมเคร่งขรึมของซ่งหลานจือปรากฏรอยยิ้ม ส่วนรอยยิ้มบนใบหน้าหลินชิงโหรวยิ่งลึกขึ้น นางก้าวขึ้นหน้า ทำท่าประคองซูจื่อโม่เล็กน้อย “ซื่อจื่อมากมารยาทเกินไปแล้ว”
ซ่งหลานจือไม่ชอบที่หลินชิงโหรวกระตือรือร้นต่อบุตรชายตนเช่นนี้ จึงกวักมือเรียกซูจื่อโม่ ยิ้มกล่าวว่า “เจ้ามานี่ แม่มีเรื่องจะพูดกับเจ้า...”
หลินชิงโหรวมองสองแม่ลูกละเลยนางซึ่งเป็นนายหญิงของจวนเจิ้นกั๋วกงแล้วพูดคุยกัน กัดฟันแน่นเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่จะเกิดกับซูจื่อโม่ในวันหน้า...
รวมถึงอนุผู้นั้นในจวนหรงกั๋วกง...นางก็หัวเราะเบา ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่เป็นไร อดทนอีกสักหน่อยก็พอ!
ยามนี้ นางเห็นไฉอวิ๋นกำลังกวักมือเรียกนางอย่างร้อนรนอยู่ด้านข้าง ทำให้นางขมวดคิ้ว แต่หลังสั่งคนอื่นให้ไปต้อนรับแขกแล้ว นางก็เดินไปหา
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
สีหน้าของไฉอวิ๋นย่ำแย่ เอ่ยเสียงต่ำว่า “ฮูหยิน อา...คุณหนูเยียนเอ๋อร์หาเจอแล้วเจ้าค่ะ”
สีหน้าของหลินชิงโหรวดีใจ รีบคว้ามืออีกฝ่าย แล้วถามเสียงต่ำ “เยียนเอ๋อร์ของข้าอยู่ที่ใด? รีบพาข้าไปหานาง!”
ไฉอวิ๋นกลับเผยสีหน้าลำบากใจ แม้แต่น้ำเสียงก็เบาลงหลายส่วน “คุณหนูเยียนเอ๋อร์อยู่...อยู่ที่...”
หลินชิงโหรวฟังคำพูดอ้ำอึ้งของนาง สายตาพลันคมกริบ ขณะกำลังจะยกมือตบอีกฝ่าย แต่เมื่อสังเกตเห็นสายตารอบด้าน นางจึงทำได้เพียงยิ้มแล้วเปลี่ยนเป็นลูบแก้มของอีกฝ่าย กดเสียงต่ำว่า
“บ่าวชั้นต่ำ สถานการณ์ตอนนี้แล้ว เจ้ายังจะปิดบังอะไรอีก?”
สีหน้าของไฉอวิ๋นซีดขาว ร่างสั่นราวตะแกรงร่อน ทำได้เพียงกัดฟันกล่าวว่า “คุณหนูเยียนเอ๋อร์อยู่ที่หมู่บ้านจางเจียชุนชานเมืองหลวง ตอนนี้คนของเราหานางพบแล้ว แต่ชาวบ้านดื้อด้านพวกนั้นไม่ยอมปล่อยคนเจ้าค่ะ”
“ตอนนี้จึงทำได้เพียงกลับมาก่อน แล้วค่อยคิดหาวิธี”
เมื่อหลินชิงโหรวได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก นางจะไม่รู้ “ชื่อเสียง” ของหมู่บ้านจางเจียชุนได้อย่างไร ได้ยินว่าชาวบ้านที่นั่นแต่ละคนมุทะลุเหี้ยมโหด ไม่เพียงปล้นพ่อค้าที่ผ่านทางเป็นประจำ ยังทำกิจการลักพาสตรีและเด็กไปขายอีกด้วย
บัดนี้เจียงเยียนถูกพวกเขาจับไป เกรงว่าร้ายมากกว่าดีแล้ว!
ทันใดนั้น นางรู้สึกฟ้าหมุนดินคลอน ทั้งร่างเกือบล้มลงกับพื้น โชคดีที่ไฉอวิ๋นประคองนางไว้ทัน แล้วพานางกลับไปทางเรือนหลักอย่างฝืน ๆ
หลินชิงโหรวจึงค่อยหายใจได้อีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา ร้องไห้กล่าวว่า “เยียนเอ๋อร์ของข้า! เจียงจือนังสารเลว กล้าทำกับเยียนเอ๋อร์ของข้าเช่นนี้ ข้าไม่มีทางปล่อยนางไปแน่!”
นางพูดพลางมองไฉอวิ๋นด้วยสายตาดุร้าย สั่งว่า “ต้องหาคนเฝ้าเจียงจือไว้ให้ได้ แล้วคนที่จะออกงานพิธีปักปิ่นแทนนางเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?”
“หากเกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไปแน่!”
ในเวลานี้เอง
ตึง ตึง ตึง——
เสียงกลองสามครั้งดังขึ้น ทุกคนจึงรู้ว่าพิธีปักปิ่นเริ่มแล้ว เพียงแต่สีหน้าของหลินชิงโหรวตกใจ รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
“เกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่บอกว่ายังต้องรออีกหนึ่งเค่อจึงจะเริ่มไหว้บรรพบุรุษหรือ—”
นางพูดอยู่ก็พบว่าประตูห้องถูกล็อกไว้ตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ สีหน้าของนางพลันย่ำแย่ถึงขีดสุด ใช้แรงผลักประตู แล้วด่าอย่างเดือดดาล “ผู้ใดกัน! บังอาจล็อกประตูห้องของข้า!”
ทว่าในเวลานี้เอง นางก็ได้ยินเสียงคุ้นหูถึงขั้นทำให้นางโกรธจนคันฟัน ดังตอบอย่างเกียจคร้านจากด้านนอก
“ย่อมเป็นข้า มารดาเลี้ยงเหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้ เรื่องต่อจากนี้ก็ไม่จำเป็นต้องให้มารดาเลี้ยงลำบากแล้ว”
สีหน้าของหลินชิงโหรวเปลี่ยนไปอย่างมาก ตวาดว่า “เจียงจือ! เจ้าช่างบังอาจนัก...”
เจียงจือฟังเสียงด่าระลอกแล้วระลอกเล่าที่ดังมาจากในบานประตู นางหมุนกุญแจในมือเล่น แล้วโยนขึ้นไปบนหลังคาโดยตรง กล่าวอย่างร่าเริงว่า “มารดาเลี้ยงมีเวลามาด่าข้า มิสู้เก็บลมหายใจไว้รอเรียกคนช่วยขึ้นหลังคาหากุญแจดีกว่า”
พูดจบ นางก็ก้าวยาวจากไปโดยไม่อาลัยแม้แต่น้อย
พอดีในเวลานี้ หลินชิงโหรวตะโกนราวเสียสติว่า
“เจียงจือ เจ้าไม่อยากรู้หรือว่ามารดาของเจ้าตายอย่างไร?”
“ปล่อยข้าออกไป ข้าบอกเจ้าได้!”